รับผิดชอบ

เปรมยุดาเดินนำการันต์เข้ามาภายในบ้าน พอเข้ามาถึงด้านในริมฝีปากกระจับก็เม้มจนเป็นเส้นตรง ป้าจันนั่งดูทีวีอย่างสบายใจไม่ทุกข์ร้อนกับการกลับบ้านผิดเวลาของเธอเลยสักนิด

“ป้า มีแขกมาบ้าน” 

“อ้าว เอ็งกลับมาแล้วรึ! แล้วนั่น...”

นางจันเอ่ยถามหลานสาวด้วยน้ำเสียงปกติ 

“สวัสดีครับ ขอโทษที่มารบกวนโดยไม่ได้บอกล่วงหน้า”

ผู้มีอายุน้อยกว่ายกมือไหว้หญิงร่างอวบอ้วนแสดงสีหน้าตกใจกับการปรากฏตัวของตน แม้อยากจะคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเปรมยุดาเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ทว่าปฏิกิริยาเฉยเมยต่อหลานสาวของนางจันชวนให้คิดไปอีกทาง 

“สะ...สวัสดีจ้ะ คุณมาเที่ยวแถวนี้ก็เลยแวะมาเหรอ ว่าแต่เอ็งทำไมไม่ได้ยินเสียงรถล่ะ”

รับไหว้ชายหนุ่มหลังจากที่ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้แล้วก็หันมาทางหลานสาว ปกติจะได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าเข้ามาจอดข้างใน 

“เปล่าครับ ผมไม่ได้มาเที่ยวแต่มาทำธุระที่นี่ บังเอิญเจอเปรมกำลังถูกทำร้ายอยู่ทางเข้าหมู่บ้าน ดีที่ผมมาช่วยไว้ได้ทันไม่งั้นเธอคงเจ็บมากกว่านี้”

การันต์ตอบนางจันเสียงเรียบ

ดวงตาสีดำสนิทวางอยู่ที่เดิมเพื่อค้นหาบางอย่างในสายตาเรียวรีของหญิงตรงหน้า หากว่าการปรากฏตัวครั้งนี้ของลูกชายกำนันนางมีส่วนรู้เห็นด้วยเขาคงปล่อยไปไม่ได้ ทว่านอกจากความตกใจก็ไม่มีแววเจ้าเล่ห์แฝงอยู่ในนั้น

ถ้าอย่างนั้นท่าทีเฉยเมยของผู้เป็นป้าที่มีต่อหลานสาวอาจจะเกิดจากไร้ความผูกพันกันตั้งแต่แรก ที่ได้เข้ามาอยู่ร่วมชายคาก็เป็นเพราะปฏิเสธไม่ได้! 

“ที่เอ็งกลับบ้านช้าเพราะเกิดเรื่องหรอกเหรอยัยเปรม ป้าก็นึกว่าเอ็งทำงานล่วงเวลาเสียอีก แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า”

หันมาสำรวจเนื้อตัวหลานสาว พอสังเกตอย่างละเอียดถึงเห็นว่าข้อมือเล็กมีรอยแดงจาง ๆ แล้วตรงแขนก็มีรอยขูดจากของแข็ง ใบหน้าอวบอ้วนก็ปรากฏร่องรอยของความห่วงใย

เปรมยุดาวางสีหน้าไม่ถูกกับอากัปกิริยาของผู้เป็นป้าแววตาห่วงใยมีต่อตนเองยอมรับว่าไม่สนิทใจ ไม่รู้ว่าที่แสดงออกมาเป็นเพราะมีแขกอยู่ด้วยหรือเพราะมีใจเป็นห่วงจริงไหม หากแต่ทว่าการกระทำของท่านที่ผ่านมาให้ยอมรับเป็นอย่างหลังไม่ได้จริง ๆ 

“ลูกชายกำนันเป็นคนทำค่ะ เขาไม่ยอมเลิกรังควานเปรมสักทีถ้าแบบนี้คงต้องใช้กฎหมายเล่นงานแล้ว” 

“ไม่ได้! เอ็งก็รู้ว่าถ้ามีเรื่องกับพ่อกำนันจะเป็นยังไง เอ็งจะอยู่บ้านเราอย่างสงบสุขได้เหรอ” 

“เพราะเอาแต่กลัวอยู่อย่างนี้พวกเขาถึงได้ใจ คิดว่าจะทำอะไรใครก็ได้ยังไงก็ไม่มีความผิดงั้นเหรอคะ เปรมไม่ทันให้พวกเขารังแกอยุ่แบบนี้หรอกนะป้า ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตก็ตาม”

“ยัยเปรม! แกจะมีปัญญาที่ไหนไปสู้กับเขา แค่ตัวเองก็เอาตัวให้รอดก่อน!” 

บทจะไม่ยอมใครเปรมยุดาก็สู้หัวชนฝา เธอสงบเสงี่ยมเรียบร้อยไม่มีปากเสียงคนก่อนหายไป สิ่งแวดล้อมหล่อหลอมเด็กคนหนึ่งให้เปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เชียวหรือ

การันต์เลือกจะปิดปากเงียบในตอนแรกเพื่อจะหาช่องว่างให้ตัวเองเข้าไปมีบทบาทระหว่างสองป้าหลาน พอสบโอกาสจึงเริ่มทันที

“ขอโทษนะครับ ผมขอพูดอะไรหน่อยได้ไหมเรื่องที่คุณป้ากลัวและเปรมยุดาต้องเผชิญ ผมสามารถหาทางออกให้ได้โดยที่ไม่มีใครได้รับผลกระทบจากเรื่องนี้อีก สนใจจะฟังข้อเสนอของผมหรือเปล่า” 

พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับกำนันเทพนางจันก็กลัวจนหลงลืมไปว่าภายในบ้านยังมีอีกคนนั่งอยู่อีกฟากหนึ่ง 

“คุณเป็นคนนอกพื้นที่จะช่วยอะไรพวกเราได้ อย่าเข้ามายุ่งจะดีกว่า”

รีบปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมรับความคิดเห็นจากคนนอก อีกนัยหนึ่งก็เพราะกลัวว่าสิ่งที่ตนเองสร้างไว้จะถูกเปิดเผยออกมา ถึงเวลานั้นจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน 

“แค่อาช่วยหนูจากผู้ชายคนนั้นก็ซาบซึ้งใจแล้วค่ะ”

เปรมยุดายกมือไหว้คุณอาใจดีอีกครั้ง เธอไม่อยากดึงใครเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายที่ผู้เป็นป้าก่อเอาไว้ จากคำขู่ของทิมก่อนไปยังก้องอยู่ในหัวหากคนนอกพื้นที่อย่างเขาวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ อาจจะเป็นอันตรายต่อตัวเขาได้ 

การันต์ยกยิ้มให้กับสองป้าหลานที่ค้านความคิดเห็นของตนเอง

หนึ่งไม่อยากให้ยุ่งด้วยเหตุผลใดเขาย่อมรู้ดี แต่อีกหนึ่งสายตาใสซื่อฉายแววกระวนกระวายใจนี่สิ กำลังกระตุกหัวใจของเขาเข้าอย่างแรง

‘เป็นห่วงไม่เข้าเรื่องเสียจริงเด็กน้อย’ ชายหนุ่มถอนสายตาเอื้ออาทรออกจากใบหน้าจิ้มลิ้ม 

วางสีหน้าเรียบเฉยมาทางเจ้าของร่างอวบอ้วน

“ถ้าผมกลัวอิทธิพลของคนที่นี่ก็คงจะไม่มานั่งอยู่ตรงนี้ ต่อให้เก่งกาจมาจากไหนถ้าทำตัวอยู่เหนือกฎหมายก็ไม่ควรใช้ชีวิตที่สุขสบาย คุณป้าคิดอย่างนั้นไหมครับ” 

“ฉัน...ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่คุณพูด ความรู้ฉันมีน้อยให้ตีความหมายอะไรพวกนี้ไม่ได้หรอก เอาเป็นว่าฉันขอบใจที่ช่วยยัยเปรมเอาไว้ถ้าเสร็จธุระแล้วก็กลับเถอะ ประเดี๋ยวมืดค่ำจะเดินทางลำบาก” 

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้น่ากลัวเกินไป สายตาคมกริบจ้องมองราวกับเครื่องสแกนจับเท็จของตำรวจ หากรั้งอยู่นานคงหลุดปากพูดถึงความผิดของตัวจนหมดเป็นแน่ นางจันครุ่นคิดหวาดหวั่นอยู่ในใจ

เปรมยุดากลอกดวงตากลมโตไปมาระหว่างผู้ใหญ่ทั้งสอง ให้คลางแคลงกับคำพูดของคุณอาตั้งแต่เหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว คนในหมู่บ้านเห็นแล้วหลบเลี่ยงกลัวอิทธิพล แต่เขาทั้งที่รู้ว่านั่นเป็นลูกชายใคร มีอำนาจในพื้นที่มากแค่ไหนถูกข่มขู่กลับไม่มีท่าทีเกรงกลัว ซ้ำยังขู่ทางนั้นกลับจนรีบหลบไปทำให้เธอสงสัยเหลือเกิน ว่าไม่กลัวจริงหรือมีอะไรซ่อนอยู่โดยที่ตนเองไม่รู้กันแน่ 

“ผมคงกลับไปตอนนี้ไม่ได้เพราะยังทำธุระไม่เสร็จครับ”

“ธุระของคุณไม่ได้อยู่ที่นี่ไม่ใช่หรือ”

“ผมไม่ได้บอกว่าไม่ใช่นี่ครับ”

“หมายความว่ายังไง?”

การันต์ไม่ตอบคำถามของนางจันในทันที เขาหันไปยิ้มบาง ๆ ให้กับเปรมยุดา จากนั้นก็เปิดกระเป๋าถือใบใหญ่ล้วงซองเอกสารสีน้ำตาลวางลงตรงหน้าหญิงวัยกลางคน

“ผมจะใช้หนี้ทั้งหมดที่คุณป้าติดกำนันเทพ รวมถึงหนี้สินอื่น ๆ ของคุณป้าด้วย”

“อากาน!” เปรมยุดาเรียกคนตัวสูงเสียงแผ่ว 

“ครับ?” 

“หมายความว่ายังไงคะที่ว่าใช้หนี้แทน” 

“อารู้ทุกอย่างหมดแล้วทั้งเรื่องเรียนแล้วก็งานของเรา รวมถึงหนี้สินของคุณป้าด้วย” บอกอย่างไม่ปิดบังอยากให้เธอรู้ว่าเขามาด้วยความตั้งใจตั้งแต่แรกเริ่ม 

“คุณรู้...แล้วรู้ได้ยังไง?”

นางจันยิ่งกว่าเปรมยุดาเสียอีก สีหน้าซีดเผือดไร้เลือดหล่อเลี้ยง ปากสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนกกลัวความผิดจะพาตัวเองเข้าไปอยู่ในคุกในตาราง

“ผมขอไม่บอกรายละเอียดแล้วกันครับ เอาเป็นว่าผมรู้ว่าที่ผ่านมาเธอเจอกับอะไรบ้างก็พอ”

สบตาหญิงอวบอ้วนไม่หลบหลีกซึ่งสะท้อนแววตื่นกลัวออกมาชัดเจน เท่านี้ก็พอรู้แล้วว่าข้อมูลที่เขามีอยู่ในมือเป็นความจริง

ซึ่งเจ้าตัวรู้ดีที่สุด!

นางจันด้วยความกลัวความผิดของตัวเองจึงบีบมือที่ประสานกันแน่นเนื้อตัวสั่นเทา หลุบดวงตาสั่นไหวลงต่ำไม่กล้าแม้จะหันไปหาหลานสาวที่เอาแต่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ ทั้งที่ผู้ชายตรงหน้าไม่แสดงถึงการคุกคามหรือข่มขู่ใด ๆ แต่ภายในจิตใจของคนมีอายุนั้นหวาดระแวงไปหมด ความกลัวเกาะกุมหัวใจจนเหงื่อกาฬแตกผลัก 

เปรมยุดาสับสนงุนงงกับเรื่องราวทั้งหมด ชีวิตเธอพลิกผันกลับไปกลับมา กระเด้งกระดอนขึ้นลงจนหัวหมุนยิ่งกว่าลูกบอลที่ถูกโยนอยู่กลางสนาม

ป้าที่เป็นสายเลือดแท้ ๆ ผลักไสเธอลงไปในบ่อเต็มไปด้วยโคลนค่อย ๆ ดูดเธอลงไปใต้ตมนั้นช้า ๆ กับอีกคนที่ไม่มีแม้แต่สายเลือดเดียวกัน เป็นเพียงรุ่นน้องของพ่อแต่กลับฉุดเธอขึ้นมาจากบ่อโคลนตม

ทว่าพอเป็นสีหน้าของป้าแล้วก็อดเป็นห่วงไม่ได้...

การันต์มองเห็นแววตาของเด็กสาวใสซื่อคนเดิมกลับคืนมา เนื้อแท้ของเธอเป็นคนจิตใจอ่อนโยนเช่นดั่งบุพการีทั้งสอง ทว่าเป็นเพราะถูกผู้เป็นป้าซึ่งไม่เคยมีครอบครัวและยังมีหนี้สินรุงรังเข้ามาดูแล จึงทำให้เปรมยุดาแข็งกระด้างจนต้องสร้างภูมิให้กับตัวเอง 

“เรื่องในวันนี้จะไม่แพร่งพรายออกไปไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม คุณป้ายังสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกติเพียงแต่ว่าเปรมยุดาจะต้องไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไป”