ตอนที่ 85 เวลาเท่านั้นที่จะพิสูจน์

"หึ ๆ เป็นความลับ"

เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน

"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง"

"ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"

โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย 

"หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย"

"เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ"

"หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาของคุณใบแก้วที่มองกู มันช่างใส่ซื่อและไร้เดียงสา" 

แน่นอนว่าใบแก้วดูคนไม่เก่งเหมือนกับภูบดี เพียงแค่เสี่ยมหิงค์ศรมองแววตาของใบแก้ว ก็รับรู้ได้ทันทีว่าใบแก้วไร้เดียงสามากแค่ไหน เพราะใบแก้วเห็นท่าทีที่ดูเป็นมิตรและยิ้มแย้มตลอดเวลา มันเลยทำให้ใบแก้วไม่คิดว่าคนคนนี้จะมีนิสัยที่อำมหิต 

"คุณใบแก้วมองเสี่ยไม่ออกหรอกครับ"

"ก็ใช่ไง มีแต่ไอ้ภูที่ดูกูออก เอาหน่า กูจะทำให้ลูกไอ้ภูติดกูให้ได้ กูอยากเลี้ยงหลาน"

"....." เสี่ยจะเลี้ยงเด็กรอดเหรอวะ คงไม่ได้เลี้ยงเหมือนกับที่เลี้ยงสัตว์หรอกนะ แต่กูก็ไม่เคยเห็นเสี่ยอารมณ์ดีขนาดนี้ เสี่ยชอบเด็กด้วยเหรอ ไม่เห็นจะรู้เลย 

"ไอ้โพแดงมึงคิดว่ากูจะได้หลานชายหรือหลานสาว"

"เอ่อ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับเสี่ย ดูจากท้องของคุณใบแก้ว ก็ยังไม่นูนมากนะครับ"

"ทำยังไงถึงจะรู้ ต้องรอให้หลานเติบโตมากกว่านี้เหรอ ถึงจะรู้ว่าเป็นเพศอะไร แต่กูอยากได้หลานสาว"

"ใช่ครับเสี่ย ต้องให้อายุครรภ์มากกว่านี้ก่อน แล้วทำไมเสี่ยอยากได้หลานสาวล่ะครับ"

ผมสงสัยมากเลย ผมไม่คิดว่าเสี่ยจะชอบเด็กผู้หญิง คิดว่าจะชอบเด็กผู้ชาย เอาจริงผมก็ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเสี่ยจะชอบเด็ก ผมไม่เคยเห็นเสี่ยคลุกคลีกับเด็กมาก่อน เห็นแต่คลุกคลีกับพวกอุปกรณ์ทรมานมากกว่า ทั้งที่เสี่ยมีจิตใจที่ค่อนข้างโหดเหี้ยม แต่พอรู้ว่าคุณภูบดีกำลังจะมีลูก ก็ดูดีใจจนสติจะแตก 

"กูชอบเด็กผู้หญิง กูอยากจับแต่งตัวให้ดูน่ารัก กูอยากให้เด็กมาออดอ้อนกูบ้าง มีแต่เด็กที่ชอบกลัวกู"

"ก็ไม่แปลกใจหรอกครับ ที่เด็กจะกลัวเสี่ย"

"กูดูน่ากลัวตรงไหน กูก็ยิ้มแย้มเป็นมิตร แต่ก็วิ่งหนีหรือไม่ก็ร้องไห้ใส่กู กูก็คิดว่าถ้ากูมีหลานหรือมีลูกมาออดอ้อนกู ก็คงจะทำให้กูรู้สึกดีมาก"

"......" ผมเริ่มจะกลัวกับคำพูดของเสี่ยแล้วสิ ผมไม่รู้เลยว่าเสี่ยคิดยังไงกับเด็ก เสี่ยแค่ต้องการให้เด็กออดอ้อนเหรอ ทั้งที่เสี่ยก็มีคู่นอนหลายคนออดอ้อนเสี่ยทุกวัน ผมเริ่มจะระแวงกับเสี่ยแล้ว ไม่คิดว่าคนที่มีจิตใจโหดร้ายอย่างเสี่ย จะคิดแบบนี้

"แต่เสี่ยยังไม่มีเมียเลยนะครับ ถ้าอยากมีลูกเสี่ยก็ต้องหาเมีย ตอนนี้ก็คงเลี้ยงหลานไปก่อน"

"ก็นั่นแหละ กูคงเลี้ยงหลานไปก่อน เพราะกูยังไม่เจอคนที่ถูกใจกู คนที่จะมาเป็นเมีย และแม่ของลูกกู"

"แต่คู่นอนหลายคนของเสี่ย อยากเป็นเมียเสี่ยกันเยอะแยะเลยนะครับ ดารินก็ดูอยากเป็นเมียเสี่ยนะครับ"

ถ้าเสี่ยอยากมีเมียและลูก ทำไมเสี่ยไม่เอากับคู่นอนสักคนนึง โดยเฉพาะกับดาริน ที่เสี่ยถูกใจมากที่สุดในตอนนี้ แม้ว่าจะมีคู่นอนหลายคนเข้ามา แต่เสียก็ยังนอนกับดารินตลอด

"กูก็พูดไปแล้วไง ว่ากูไม่เอาคู่นอนมาเป็นเมีย โดยเฉพาะกับดาริน ไม่เหมาะที่จะเป็นเมียและแม่ของลูกกู"

"เอ่อ แล้วคนแบบไหนเหรอครับเสี่ย ที่เหมาะจะเป็นเมียของเสี่ย" 

ผมก็อยากรู้จริงๆ เลย ว่าคนที่จะมาเป็นเมียเสี่ยต้องเป็นคนแบบไหน หน้าตายังไง แต่ที่น่าตกใจไม่คิดว่าเสี่ยจะคิดถึงการมีเมียและลูก

"คนที่จะเป็นเมียกูได้ต้องเป็นคนที่ดีมาก คนที่ตรงข้ามกับกูทุกอย่าง คนที่ไม่เหมือนกับคู่นอนกู คนที่พิเศษกว่าใคร ๆ คนที่ทำให้กูหวั่นไหวได้ในเพียงพริบตาเดียว"

"....." 

ที่เสี่ยพูดมา ต้องเป็นคนยังไง คนที่ตรงข้ามกับเสี่ย คือคนไม่เลวเหรอ เสี่ยชอบเหมือนกับคุณใบแก้วเหรอ คนที่ใสซื่อและไร้เดียงสา ตามเล่ห์เหลี่ยมเสี่ยไม่ทัน เสี่ยชอบแบบนี้เหรอ แล้วมันมีด้วยเหรอที่แบบเห็นครั้งแรกแล้วหวั่นไหว แล้วคนที่พิเศษกว่าใคร พิเศษกว่าคู่นอน มันต้องเป็นยังไงวะ สเปกเมียเสี่ยทำให้ผมรู้สึกงุนงง 

"ไม่ต้องพูดถึงเมียกูแล้ว กูคงไม่มีเมียง่ายๆ หรอก เพราะกูยังไม่เจอคนที่ใช่"

"เอ่อ ครับเสี่ย แล้วที่เสี่ยบอกกับคุณองศาว่ามีธุระ คือธุระอะไรเหรอครับเสี่ย เพราะเสี่ยเคลียร์งานหมดแล้วนี่ครับ" 

"กูก็จะไปเตือนใครบางคน ก่อนเชือดไง" 

เป็นคำพูดที่ช่างเรียบนิ่งและเยือกเย็น แต่ยังคงแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มของเสี่ยมหิงค์ศร จนโพแดงรู้สึกขนลุก ที่ว่าคืนนี้ต้องมีเลือดนองแน่ ถ้าเสี่ยพูดแบบนี้ แล้วเป็นใครล่ะ ที่เสี่ยหมายหัว

"ต..เตือนใครเหรอครับเสี่ย"

"ก็ลูกพีช คู่นอนของไอ้ภู เห็นหน้าตาสวยอย่างนั้น แต่เป็นงูพิษฉกตายได้เลย"

"(ถ้าเปรียบเทียบลูกพีชเป็นงูพิษ เสี่ยคงเป็นมัจจุราชที่พรากลมหายใจไปหลายคน)"

ถ้าหากลูกพีชไม่หยุดที่จะก่อกวนชีวิตของคุณภูบดีและคุณใบแก้ว ก็คงต้องตายด้วยน้ำมือของเสี่ยแน่นอน แต่ผมไม่คิดเลยว่าเสี่ยจะลงมือจัดการเอง ทั้งที่คุณภูบดีก็จัดการได้ 

"มึงส่งคนไปสืบมา ว่าใครเป็นคนบอกลูกพีชเรื่องคุณใบแก้ว และส่งคนไปจับตาดูลูกพีชด้วย"

"ได้ครับเสี่ย ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ"

"แต่กูจะไปหาลูกพีชก่อน ไปพูดคุยกันเสียหน่อย"

"พ..พูดคุยแบบไหนเหรอครับเสี่ย"

"หึๆ มึงก็รู้อยู่แล้วว่ากูจะทำยังไง ในเมื่อไอ้ภูไม่เอาแล้ว กูก็อยากลองบ้างว่ะ ว่าจะมันติดใจแค่ไหน"

"......" คือเสี่ยจะไปมีเซ็กส์กับคุณลูกพีชเหรอ ผมไม่คิดเลยว่าเสี่ยอยากทำกับลูกพีช แต่ตอนนี้ลูกพีชไม่ใช่คู่นอนของคุณภูบดีอีกต่อไปแล้ว เสี่ยจะเก็บไว้กินเองเหรอ ปกติก็ไม่ชอบกินของซ้ำใคร 

"ทำหน้าอย่างนั้น มึงคงงงสินะ ว่าทำไมกูถึงแตะต้องลูกพีช"

"ขอโทษครับเสี่ย ที่ผมสงสัย ปกติเสี่ยชอบของสดใหม่ไม่ใช่เหรอครับ"

"กูชอบของสดใหม่ก็จริง แต่มันไม่มีแท้ ๆ ไง ถึงอิงดาวจะหาเด็กมาให้กู แต่แม่งไม่ใสซื่อว่ะ ถึงจะบอกว่าไม่เคยทำ แต่พอกูใส่แม่งก็เคยทำกันทั้งหมด แม่งไม่อร่อยเลย แล้วที่กูจะเอากับลูกพีช กูแค่อยากลอง"

"เข้าใจแล้วครับเสี่ย" 

บางทีผมก็ไม่เข้าใจอารมณ์ของเสี่ย และนิสัยของเสี่ย ทั้งที่ชอบของสดใหม่ ถึงจะกินของเก่าแต่ก็ขอให้เร้าใจ แต่ทำไมถึงอยากนอนกับลูกพีช ทั้งที่ก็เป็นคู่นอนเก่าของคุณภูบดีแล้ว

"มึงเคลียร์หน้าห้องไว้ให้กูแล้วกัน แล้วก็นะทำยังไงก็ได้ไม่ให้โรงแรมสัจจาพิพัฒน์รู้ ว่ากูทำอะไรลูกพีชในห้อง"

"ได้ครับเสี่ย ถ้าหากคุณองศารู้ก็คงจะโมโหมากๆ เลยนะครับ"

"หึๆ ไม่รู้หรอก เอาชื่อเสียงของกูไปขู่พวกมัน อยากได้เงินกูหรืออยากได้ปืนกู"

แน่นอนว่าใครๆ ต้องอยากได้เงินมากกว่าปืน โดยเฉพาะกับคนอย่างเสี่ยมหิงค์ศรที่ไม่เหมือนกับใคร  อารมณ์ไม่แน่นอน การตัดสินใจที่เปลี่ยนได้ตลอดเวลา เป็นคนที่เดาใจยาก และโพแดงก็ไม่คิดว่าเสี่ยมหิงค์ศรจะจัดการลูกพีชด้วย 

"เชือกแค่นี้น่าจะแน่นพอ เอาไว้เล่นสนุกกับลูกพีชสุดสวย"

---

บ้านสวนรัฐนากรณ์

"พักผ่อนเยอะๆ นะครับ พรุ่งนี้นายหญิงไม่ต้องดูแลคุณยายก็ได้นะครับ เพราะผมกับวิมลจะไปส่งคุณยายให้เอง" 

ชญานนท์พูดกับใบแก้วที่นั่งอยู่บนโซฟาหลังจากที่กลับจากผับมหิงค์ศร ใบแก้วก็มีสีหน้าที่อ่อนล้า ทำให้ชญานนท์รู้สึกเป็นห่วง อยากจะให้ใบแก้วได้พักผ่อน เพราะตอนนี้ก็ท้องแล้วด้วย 

"ไม่ได้สิครับ แก้วอยากไปส่งยาย" 

ถึงตอนนี้แก้วจะรู้สึกอ่อนเพลียมากก็เถอะ แต่แก้วก็อยากไปส่งยาย อยากไปให้กำลังใจยาย 

"แต่ร่างกายนายหญิงอ่อนแอนะครับ หมอยังบอกเลยว่าให้พักผ่อนมากๆ มันจะไม่ดีกับลูกในท้องนะครับ"

"อึก แต่แก้ว...เป็นห่วงยายครับ"  

ใบแก้วถึงกับสะอึกออกมา เพราะว่ามันเป็นความจริงที่ว่าร่างกายของใบแก้วอ่อนแอ เพราะหักโหมร่างกายมาเยอะ แล้วยังมีอะไรกับคุณท่านอีก แล้วไหนจะเรื่องที่ทำให้จิตใจเศร้าหมอง ในหัวก็เต็มไปด้วยคุณท่าน แต่ใบแก้วก็ยังห่วงยาย แม้ว่าตอนนี้จะรู้สึกอ่อนแอก็ตาม 

"มีผมกับวิมลอยู่ อย่าได้กังวลเลยครับ หมอก็เป็นหมอที่มีฝีมือดี คุณยายต้องได้รับการผ่าตัดอย่างปลอดภัยครับ ผมอยากให้นายหญิงพักผ่อนให้มากๆ ครับ ถือว่าผมขอนะครับนายหญิง"

"กะ ก็ได้ครับ แต่ว่าคุณชญานนท์ต้องรีบแจ้งแก้วมาทันทีเลยนะ" 

"ได้สิครับ ผมดีใจที่นายหญิงเลือกที่จะพักผ่อนให้มากๆ นายหญิงรู้ร่างกายตัวเองดี ว่าเกินขีดจำกัดแล้ว"

"ครับ วันนี้แก้วรู้สึกเหนื่อยล้ามาก โดยเฉพาะกับเรื่องคุณท่าน ที่ทำให้แก้วรู้สึกเจ็บปวด แล้วไหนจะเรื่องลูกอีก"

มันเป็นวันที่ใบแก้วจะจดจำไม่ลืม ทั้งเรื่องการจดทะเบียนสมรส ทั้งเรื่องที่รู้ใจของคุณท่าน ทั้งเรื่องยายที่ป่วย และที่ตกใจไปกว่านั้นคือเรื่องลูก ในตอนนี้ใบแก้วกำลังจะเป็นแม่คน โดยที่ยังไม่พร้อมเลยสักนิด แล้วก็ไม่อยากจะมีลูกกับคุณท่านด้วย 

"ผมเข้าใจนายหญิงนะครับ แต่ผมก็ไม่อยากจะให้นายหญิงกังวลมากเกินไป โดยเฉพาะเรื่องของนาย แต่มันคงยากที่จะไม่สนใจ"

ตัวของชญานนท์ก็แอบรู้สึกสงสารใบแก้ว ที่จะต้องคิดเรื่องมากมายในหัว โดยเฉพาะเรื่องของคุณท่าน ที่ส่งผลต่อใบแก้วเป็นอย่างมาก บวกกับได้รับรู้ว่าท้องอีก ชีวิตเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว และชญานนท์ก็รู้ดีว่าใบแก้วไม่ได้เต็มใจที่จะเป็นของคุณท่าน แล้วไม่ได้เต็มใจที่จะมีลูก แต่เมื่อมันเกิดขึ้นแล้ว ใบแก้วก็ดูทำใจยากที่จะยอมรับ มันเลยทำให้ชญานนท์รู้สึกเป็นห่วงใบแก้วมาก

"แก้วไม่รู้ว่าควรจะเชื่อคุณท่านดีไหม แก้วกลัวจะเจ็บจังเลยครับ คุณชญานนท์คิดว่าคุณท่านจะโกหกแก้วไหมครับ"

"ไม่แล้วครับนายหญิง จะไม่มีคำโกหกต่อนายหญิงแล้วครับ ตั้งแต่ที่ผมทำงานกับนายมาหลายปี นายไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน และผมเชื่อว่านายรักนายหญิงเต็มหัวใจไปแล้วครับ ผมหวังว่านายหญิงจะเปิดโอกาส ให้นายได้พิสูจน์ครับ เพื่อตัวนายหญิงและตัวคุณหนูในท้องด้วย"

ชญานนท์เมื่อได้ยินน้ำเสียงหวานถาม ก็ทำเอาชญานนท์มีสีหน้าที่เป็นห่วงใบแก้วมาก คงจะกลัวและไม่กล้าที่จะยอมรับ ก็เพราะคุณท่านทำร้ายใบแก้วมามาก มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ที่ใบแก้วจะรู้สึกกลัวกับความอ่อนโยนที่อาจแฝงไปด้วยความคิดที่ไม่ดีของคุณท่าน 

"คุณท่านรักคุณใบแก้วจริงๆ ครับ สิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องโกหกอย่างแน่นอน"

คุณท่านเปลี่ยนไปหมดแล้ว สิ่งที่พูดออกมาล้วนออกมาจากใจจริง โดยเฉพาะคำบอกรัก ที่ตัวชญานนท์ก็ไม่คิดเลยว่าคุณท่านจะรู้สึกรักใครได้ แถมยอมแพ้ทุกอย่างก็เพื่อให้ได้การยอมรับจากใบแก้ว แล้วได้รู้ว่าใบแก้วท้องอีก คุณท่านยิ่งไม่สามารถขาดใบแก้วได้เลย 

"อึก แต่แก้วก็ยังรู้สึกกลัว กลัวคุณท่านจะหลอกแก้วให้ตายใจ เเล้วทิ้งขว้างแก้วครับ"

"นายหญิงยังไม่ต้องให้โอกาสคุณท่านก็ได้ครับ เพราะคุณท่านจะพิสูจน์ให้นายหญิงได้เห็น ว่าคุณท่านรักนายหญิงมากแค่ไหน"

"ยะ ยิ่งคำว่ารักจากปากคุณท่าน แก้วยิ่งไม่อยากจะเชื่อครับ แต่แก้วก็ต้องเปิดโอกาสให้คุณท่านอยู่ดีครับ แก้วทำก็เพื่อลูก"

ถึงแก้วจะรู้สึกกลัวว่าจะโดนหลอกอีก และกลัวเจ็บปวดอีก แต่แก้วก็ต้องยอมอยู่ดี ก็เพื่อลูกในท้องของแก้ว ลูกต้องการพ่อ และแก้วไม่อยากให้ลูกเป็นเหมือนแก้ว 

"ผมดีใจนะครับ ที่นายหญิงทำเพื่อคุณหนูน้อย แต่ผมมั่นใจว่านายหญิงจะไม่ผิดหวังอย่างแน่นอนครับ คุณท่านรักนายหญิงมาก"

"คุณชญานนท์เชื่อจริงๆ เหรอครับ ว่าคุณท่านรักแก้วจริงๆ"

"ใช่ครับ หลังจากนี้นายหญิงก็เอาคืนคุณท่านได้ตามสบายเลยครับ จะกลั่นแกล้งคุณท่านให้ร้องไห้ก็ยังได้เลย เพราะตอนนี้คนที่เป็นฝ่ายแพ้ก็คือคุณท่านครับ"

"....." คุณท่านแพ้แก้วงั้นเหรอ แล้วรักเเก้วจริงๆ เหรอ มันเป็นเรื่องที่เชื่อยากเหลือเกิน แต่วันนี้แก้วก็เห็นสีหน้าที่เจ็บปวดของคุณท่าน ทั้งที่ก็ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย คุณท่านเปลี่ยนไปไม่เหมือนแต่ก่อน จากที่ไม่เคยยอมอะไรแก้ว ก็ยอมแก้วหมด แล้วก็ไม่คิดว่าคุณท่านจะคุกเข่าขอร้องแก้วแบบนั้นด้วยซ้ำ คุณท่านรักแก้วจริงๆเหรอ 

"อย่าคิดมากเลยครับ ปล่อยไปตามเสียงหัวใจเถอะครับ หมอก็บอกอยู่ ว่าถ้าคุณแม่คิดมาก เดี๋ยวคุณหนูน้อยจะคิดมากไปด้วยนะครับ"

"จะ จริงด้วย คุณหมอไม่อยากให้แก้วเครียด มันไม่ดีกับลูกในท้องด้วย เฮ้อ แต่แก้วก็พยายามแล้วครับ แต่มันยากเหลือเกิน"

"ผมเข้าใจนายหญิงครับ ค่อยๆ เป็น ค่อยๆไปนะครับ เพราะงั้นนายหญิงไปพักผ่อนเถอะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าก็ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ผมจะจัดการดูแลเรื่องคุณยายให้เอง"

"ขอบคุณมากเลยนะครับคุณชญานนท์ เพราะมีคุณชญานนท์และคุณวิมล ถึงทำให้แก้วรู้สึกสบายใจมากเลยครับ"

"พวกเราทุกคนยินดีจะทำให้นายหญิงครับ ขอแค่นายหญิงสบายใจก็พอครับ" 

ทำเอาใบแก้วจากที่มีสีหน้าที่อ่อนล้า ก็ยิ้มแย้มออกมาเล็กน้อย มันเป็นความรู้สึกที่สบายใจที่ตัวของใบแก้วไม่จำเป็นจะต้องแบกรับไว้คนเดียว ยังมีคนที่อยู่เคียงข้างและคอยดูแลเสมอ มันจึงทำให้ใบแก้วรู้สึกดีมากๆ ในระหว่างที่ตัวเองกำลังอ่อนแอ และยายก็จะได้รับการผ่าตัดในวันพรุ่งนี้ ก็มีชญานนท์และวิมลจะรับหน้าที่นี้ดูแลแทนใบแก้วเอง

"ไปนอนพักผ่อนเถอะครับนายหญิง วันนี้นายหญิงเหนื่อยมากๆ"

"ครับ ขอบคุณอีกนะครับคุณชญานนท์"

"ด้วยความยินดีครับ"

ตัวชญานนท์เองก็เอ่ยน้ำเสียงสุภาพและอ่อนโยนให้กับใบแก้วที่ดูจะผ่อนคลายอยู่บ้าง หากสิ่งที่พวกเขาทำ จะทำให้ใบแก้วรู้สึกสบายใจได้บ้าง พวกเขาทุกคนก็ยินดีที่จะทำและรับใช้นายหญิง ก่อนที่ตัวของใบแก้วนั้นจะลุกขึ้นยืน และเดินไปยังห้องนอนที่วิมลจัดเตรียมเอาไว้ให้เป็นอย่างดี พร้อมที่จะหลับพักผ่อนและดูแลร่างกายให้แข็งแรง ก็จะเหลือแต่ชญานนท์ที่อยู่ในห้องนั่งเล่นเพียงคนเดียว และก็ใครอีกคนที่เดินเข้ามา

"ได้ยินแล้วใช่ไหมครับนาย ว่านายหญิงกลัวมากแค่ไหน" 

ชญานนท์พูดกับร่างสูงของคุณท่านที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด แต่แววตาก็มองไปทางเดินที่ใบแก้วเดินไป จนไม่เห็นร่างบางสวยของคนที่รัก

"ทำเอาฉันรู้สึกผิดมากกว่าเดิม ฉันทำให้ใบแก้วทุกข์ใจและเจ็บปวด" 

"ก็ขึ้นอยู่ที่ตัวนายแล้วครับ ว่านายจะพิสูจน์ยังไงให้นายหญิงได้รับรู้ แค่นายทำตามเสียงหัวใจของตัวเอง ก็เพียงพอแล้วล่ะครับ"

"แน่นอน ว่าฉันจะทำให้ใบแก้วสัมผัสความรักของฉันให้ได้ ฉันจะไม่ทำให้ใบแก้วต้องเสียใจอีกแล้ว"

เพราะความโง่เขลา ที่ไม่รู้หัวใจของตัวเอง ว่าที่ผ่านมาต้องการใบแก้วมาโดยตลอด แต่ก็ช้าไป ทำร้ายจนใบแก้วเป็นแผลในใจ จนไม่กล้าจะเปิดใจให้กับเขาอีก แต่หลังจากนี้มันอยู่ที่ตัวของคุณท่าน ว่าจะทำยังไงให้ใบแก้วเชื่อใจและมั่นใจในตัวของคุณท่าน 

"ดูจากทรงนี้ของนายแล้ว ก็คงจะไม่ทำให้นายหญิงต้องเจ็บปวดอีกแล้วแหละครับ เป็นยังไงเหรอครับนาย โดนเมียเกลียดเจ็บไหมครับ"

"นายเห็นฉันร้องไห้ให้ใครบ้างไหมล่ะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว เพราะความโง่ของตัวเองนี่แหละ" 

ถ้าหากฉันรู้ใจสักนิด สักนิดนึงก็ยังดี มันก็คงจะไม่หนักมากขนาดนี้ ฉันรักใบแก้วมาก แล้วก็ทำให้ใบแก้วเจ็บมากเช่นกัน เพราะความโง่ของฉันคนเดียว ถึงจะรู้สึกเจ็บปวดที่ถูกใบแก้วเกลียด แต่มันก็ไม่เท่ากับความรู้สึกในตอนนี้ของใบแก้วเลย ว่าจะทุกข์ใจกับฉันมากแค่ไหน ไหนจะเรื่องลูกอีก 

"เอาจริงๆ นะครับนาย ผมไม่คิดว่านายจะคุกเข่าขอร้องนายหญิงเลยด้วยซ้ำ แล้วไหนจะเรื่องที่นายหญิงเข้าใจนายผิดอีก ที่คิดว่านายนอนกับคนอื่น จนต้องขอให้เสี่ยมหิงค์ศรและคุณองศาช่วย"

"ก็ฉันไม่อยากให้ใบแก้วเข้าใจผิด และเกลียดฉันไปมากกว่านี้ไง ฉันไม่ได้ไปนอนกับใครสักหน่อย"

"เอาจริงเหรอครับนาย นายจะทิ้งคู่นอนทั้งหมดเลยใช่ไหมครับ"

"ก็ใช่สิ ตอนนี้ฉันมีเมียมีลูกแล้วนะ จะให้ฉันไปนอนกับคู่นอนได้ยังไง"

ไอ้ชญานนท์ก็ถามแปลกๆ ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วไหมที่ฉันจะไม่นอกกายนอกใจกับใบแก้ว ฉันรักใบแก้ว ใบแก้วเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉัน เป็นแม่ของลูกฉัน เป็นคนที่ฉันขาดไปไม่ได้ในชีวิต ฉันจะทำร้ายใบแก้วอีกได้ยังไง แล้วฉันก็มีลูกแล้ว ฉันก็อยากเป็นพ่อที่ดีให้กับลูก

"จากที่เป็นเสือ ก็เป็นหมาแล้วนะครับนาย"

"ไอ้ชญานนท์ นายอยากโดนหักเงินเดือนใช่ไหม ฉันยังไม่เอาเรื่องนาย ที่นายพาใบแก้วมาที่ผับของไอ้เสี่ย"

"ไม่นะครับนาย! อย่าหักเงินเดือนผมเลยครับ แล้วที่ผมพานายหญิงไป ก็เพราะนายไม่จับโทรศัพท์เลย แล้วอีกอย่างนายหญิงก็อยากเป็นคนบอกนายด้วยตัวเอง"

"เออฉันผิดเอง ที่ฉันไม่ได้เปิดโทรศัพท์ แต่ที่นั่นมันอันตราย แล้วใบแก้วก็ท้องด้วย จะไม่มีเป็นครั้งที่ 2 อีก ที่ใบแก้วจะไปที่นั่น"

เพราะสถานที่บันเทิงแห่งนั้น มันอันตรายแล้วยิ่งเป็นผับของคามินทร์ มหิงค์ศร ก็ยิ่งอันตรายไปใหญ่ เพราะเต็มไปด้วยคนที่ค่อนข้างไม่ค่อยดี มีพวกอาชญากรเต็มไปหมด เป็นสถานที่ให้ความบันเทิงครบทุกอย่าง แล้วก็ไม่รู้ว่าใบแก้วเห็นอะไรบ้าง 

"ขอโทษครับนาย แต่มันจำเป็นจริงๆ แล้วอีกอย่างมีผมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวว่านายหญิงจะเป็นอะไรครับ"

"ฉันรู้ว่านายจะปกป้องใบแก้ว แต่ที่นั่นก็อันตรายอยู่ดี คนดีๆ อย่างใบแก้วไม่ควรจะมาเหยียบที่ของไอ้เสี่ย"

"แต่เสี่ยมหิงค์ศรก็ดูจะดีใจมากเลยนะครับ ที่ได้รู้จักกับนายหญิง แล้วดูตื่นเต้นมากด้วยที่ได้รู้ว่านายหญิงท้อง"

"ไอ้เสี่ยมันบ้าๆ บอๆ เห็นอารมณ์ดีแบบนั้น ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรในหัวอยู่ แถมพูดจายั่วอารมณ์ฉันอีก"

ถึงมันจะพูดเล่นก็เถอะ แต่ก็น่าโมโหชะมัด คิดได้ยังไงจะมาแย่งเมียกูกับลูกกูไป ไม่มีทางซะหรอก อยากมีเมียมีลูกก็ไปหาเอาเองสิ 

"นายครับ แล้วนายจะนอนที่ไหนเหรอ" 

"ฉันก็จะนอนที่นี่ พรุ่งนี้นายกับวิมลจะไปดูแลคุณยายไม่ใช่เหรอ แล้วใครจะดูแลใบแก้วเมียฉัน"

"แต่นายหญิงไม่อยากเห็นหน้านายนะครับ นายหญิงก็บอกนายอยู่ว่าอย่ามาให้เห็นหน้า ไม่งั้นนายหญิงจะอาเจียนนะครับนาย"

"ฉันก็จะดูแลห่างๆ ไง ฉันไม่อยากปล่อยเมียฉันให้ห่างจากสายตาฉันหรอกนะ" 

ถึงแก้วจะไม่อยากเห็นหน้าพี่ เพราะเห็นหน้าพี่แล้วรู้สึกอาเจียนก็ตาม แต่พี่ก็อยากจะดูแลแก้วกับลูก พี่อยากให้แก้วได้รู้ ว่าตัวพี่ไม่เหมือนแต่ก่อน พี่อยากเห็นแก้วทุกช่วงเวลา อยากจะทำให้แก้วรู้สึกดีบ้างก็เท่านั้น 

"เฮ้อ ก็ได้ครับนาย แต่ผมไม่ได้จัดห้องให้นายเลยนะครับ นายคงต้องนอนห้องรับแขกไปก่อน"

ชญานนท์ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจกับคุณท่าน ที่ดูจะดื้อรั้นไม่ยอมไปไหน อยากที่จะอยู่ดูแลใบแก้ว แล้วมาโดยที่ไม่ทันตั้งตัวอีก ห้องเลยไม่ได้จัดเอาไว้ให้ แล้วถ้าใบแก้วรู้จะรู้สึกยังไง 

"อย่ามาถอนหายใจใส่ฉันนะชญานนท์ ฉันจะนอนไหนก็ได้หมด แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้ใบแก้วเมียฉัน ให้ห่างจากสายตาฉันเด็ดขาด"

"ไม่ให้ห่างเนี่ย นายจะนอนที่ห้องนายหญิงเหรอครับ นายจะเฝ้าทั้งคืนเลยเหรอครับ เดี๋ยวนายหญิงก็ตกใจหรอกครับ แล้วคงจะเกลียดนายมากกว่าเดิมอีก"

"ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันจะไม่นอนที่ห้องรับแขก แต่ฉันจะนอนกับใบแก้ว"

"!!!!" 

ทำเอาชญานนท์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินคำพูดของคุณท่านที่พูดออกมา ไหนบอกว่าจะนอนที่ห้องรับแขก แต่ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจ อยากนอนห้องนอนกับใบแก้ว 

"ไม่ได้นะครับ นายก็รู้ว่านายหญิงไม่อยากเห็นหน้านาย แล้วจะไปนอนห้องของนายหญิง มันไม่ดีนะครับนาย"

"นายเป็นเจ้านายฉันหรือไง นายไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันนะชญานนท์ เพราะฉันจะนอนกับเมียฉัน เเล้วเอาฟูกมาด้วย ฉันจะนอนพื้นข้างๆ เมีย"

"ห้ะ! นี่นายจะนอนพื้นเหรอครับ นายจะนอนได้เหรอครับนาย ถึงจะมีฟูกก็เถอะ"

ชญานนท์ถึงกลับตกใจเพราะไม่คิดว่าคุณท่านคนที่ไม่เคยลำบาก คนที่สุขสบายมาตั้งแต่เกิด มีชีวิตที่หรูหรา จะมานอนพื้นฟูกข้างๆ เมีย ได้ด้วยเหรอ 

"ทำไมจะไม่ได้ นายจะให้ฉันนอนเตียงเดียวกับเมียฉันหรือไง  มีหวังใบแก้วเกลียดฉันมากกว่าเดิมอีก รีบไปเอาผ้าฟูกมา ฉันจะไปนอนข้างๆ เมียฉัน"

"เอาจริงเหรอครับนาย ถ้านายหญิงตื่นมาแล้วเห็นนาย คงจะตกใจมากเลยนะครับ"

"ก็ฉันอยากดูแลใบแก้ว เดี๋ยวฉันจะพูดกับใบแก้วเอง แล้วรีบไปเอาฟูกให้ฉันได้แล้ว ฉันอยากจะเข้าไปดูใบแก้วจะตายอยู่แล้ว"

"เอ่อ ก็ได้ครับนาย"

แม้ว่าชญานนท์จะรู้สึกตกใจ แต่ก็ต้องยอมแพ้กับความดื้อด้านของคุณท่าน ที่จะนอนกับใบแก้วให้ได้ ก่อนที่ตัวของชญานนท์จะไปหาผ้าฟูกให้กับคุณท่าน ที่ตอนนี้อยากจะนอนกับเมียใจจะขาด

"ขอให้พี่ได้อยู่ใกล้แก้วเถอะ....พี่อยากดูแลแก้วกับลูก"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงเบา เต็มไปด้วยความปรารถนาที่อยากจะดูแลคนรักทั้งสองคน แม้จะรู้สึกผิดที่ต้องทำแบบนี้ แต่คุณท่านก็ไม่สามารถอดใจไหวได้ ถ้าหากห่างกายไม่ให้เห็นหน้าใบแก้ว มันก็ทำให้เขารู้สึกทรมานใจ 

"เป็นข่าวที่ดีที่สุดในชีวิตเลย"

แม้กระทั่งสิ่งของที่มีราคาแพงที่มารวมกองกัน หรือแม้แต่ชีวิตที่หรูหราที่สุด มีเงินทองและอำนาจไปตลอดชีวิต หรือการเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ ก็ไม่สามารถสู้กับการได้รับรู้ว่ากำลังจะเป็นพ่อคน มันทำให้ตัวของคุณท่านรู้สึกมีความสุขมาก ที่ได้ข่าวว่าตัวของเขากำลังจะมีลูก แล้วเกิดจากครรภ์ของคนที่เขารักอย่างใบแก้ว มันช่างวิเศษที่สุด ใบแก้วเป็นแม่ของลูกเขา เป็นเมียของเขา

(ไม่ต้องย้ำแก้วบ่อยก็ได้ แก้วรู้ว่าแก้วเป็นเมียพี่ภูแล้ว...เพราะงั้นไม่ต้องพูดคำว่าเมียบ่อย)

"หึ เรียกพี่ภูแล้ว รู้สึกน่ารักชะมัดเลย แต่ก็คงจะไม่โดนเรียกแบบนี้อีกแล้ว ถ้าหากพี่ง้อแก้วไม่ได้"

คุณท่านหัวเราะออกมา เมื่อได้ยินเสียงในหัวที่เป็นคำพูดของใบแก้ว ก็ทำให้มีความรู้สึกดี ที่ใบแก้วเรียกตัวเขาอย่างสนิทสนม แม้ว่าจะเป็นการเรียกที่ถูกบังคับ แต่มันก็ทำให้คุณท่านได้เห็นท่าทางที่น่ารักของใบแก้ว และรู้สึกชอบที่ใบแก้วเรียกเขาแบบนี้ 

พรึบ!

"มาแล้วครับคุณท่าน กว่าจะหาเจอ"

"ขัดจังหวะความคิดฉันจริงๆ"

"ขัดจังหวะอะไรครับ ผมทำผิดอะไรอีก ทำไมถึงมีสีหน้าบึ้งตึงใส่ผมแบบนั้น" 

ชญานนท์ถึงกับเกาหัวด้วยความงุนงงกับอารมณ์ตอนนี้ของคุณท่าน ที่ดูจะไม่พอใจกับการปรากฏตัวของชญานนท์ที่เข้ามาขัดจังหวะความคิดของเขา จนคุณท่านถึงต้องหุบยิ้มทันที 

"ช่างเถอะ เอามาได้แล้ว ฉันจะไปนอนกับเมีย"

"นี่ครับ ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมครับ ผมจะได้ไปพักผ่อนสักที"

ชญานนท์ยื่นฟูกหมอนและผ้าห่มให้กับคุณท่านที่พร้อมจะไปนอนกับเมียอย่างใบแก้วในห้องนอนสองต่อสอง ทั้งที่ก็รู้ว่าใบแก้วเกลียดขี้หน้าคุณท่าน 

"จะไปไหนก็ไป ฉันจะไปนอนกับเมียฉัน"

"ขอไม่ให้โดนไล่ตะเพิดนะครับนาย นายหญิงท้องยิ่งอารมณ์แปรปรวนอยู่ด้วย"

"ปากเสียนะไอ้ชญานนท์" 

"ก็มันจริงนี่ครับนาย นายก็รู้ว่านายหญิงไม่อยากเห็นหน้าเลย"

ในใจจริงชญานนท์ก็ไม่อยากให้คุณท่านไปนอนกับใบแก้ว เพราะห่วงเรื่องสภาพจิตใจและสุขภาพ แต่ก็เข้าใจคุณท่านที่อยากจะพิสูจน์ให้กับใบแก้วได้เห็นถึงความรักที่คุณท่านมีต่อกับใบแก้ว ก็หวังว่าจะไม่โดนไล่ตะเพิดออกมา

"ใช่ฉันรู้ แต่ฉันก็อยากดูแลเมียฉัน และถึงเมียฉันจะไล่ตะเพิดฉันออกมา ฉันก็จะไม่ไปอยู่ดี"

"(สุดยอดกับความดื้อรั้นของนายเลย คุณหนูน้อยหวังว่าจะไม่เหมือนนายนะครับ)"

"พรุ่งนี้นายและวิมลดูแลคุณยายให้ดี แล้วแจ้งให้ฉันรู้ด้วย ฉันจะอยู่ดูแลเมียฉันที่นี่"

"รับทราบครับนาย แล้วก็ฝากแจ้งให้นายหญิงด้วยนะครับ งั้นผมขอตัวก่อนแล้วนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ"

ชญานนท์เอ่ยน้ำเสียงสุภาพและก้มหัวเคารพให้คุณท่าน ก่อนที่ตัวของเขานั้นจะรีบเดินออกไปทันที เพื่อไปยังที่พักและเตรียมการในวันพรุ่งนี้เช้า ที่ต้องจัดเตรียมและดูแลยายสุข คนในครอบครัวคนเดียวของใบแก้ว ดูแลแทนใบแก้วและคุณท่าน แล้วก็ขอภาวนาหวังว่าคุณท่านจะง้อใบแก้วให้สำเร็จ เพื่อตัวคุณหนูน้อย

ส่วนตัวคุณท่านนั้นเมื่อเห็นชญานนท์ไปแล้ว ร่างสูงใหญ่ของคุณท่านก็เดินหันหลังไปตามทางเดิน เพื่อไปยังห้องที่ใบแก้วภรรยาของเขา และแม่ของลูกเขานอนพักอยู่ในนั้น สองมือใหญ่โอบกระชับเครื่องนอนอย่างแนบแน่น หัวใจก็เต้นแรงด้วยความรู้สึกตื่นเต้น ที่ว่าคืนนี้จะได้นอนเคียงข้างกับใบแก้ว และไม่รู้เลยว่าเจ้าตัวจะไล่ตะเพิดเขาออกมาไหม แต่ถึงจะโดนไล่ตะเพิดออกมา ตัวของเขานั้นก็จะไม่ยอมห่างไปไหน เพราะหลังจากนี้ตัวของคุณท่านจะพิสูจน์ให้เต็มที่ ว่ารักใบแก้วมากแค่ไหน 

ตึก! ตัก! 

เสียงฝีเท้าเหยียบลงบนพื้นห้องพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นไม่หยุดของคุณท่าน ที่รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ยิ่งเข้าใกล้ห้องนอนของใบแก้วมากแค่ไหน ก็ยิ่งทำให้หัวใจของเขาว้าวุ่น มันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่รักใคร่ อยากจะดูแลและทะนุถนอม แต่มันก็ยังมีความเสียใจกับตัวเองที่ทำให้ใบแก้วรู้สึกเจ็บปวด เพราะความโง่เขลาที่ไม่รู้ใจของตัวเองเลยสักนิด ทั้งที่ต้องการใบแก้วมาโดยตลอด แต่ก็คิดผิดทำร้ายใบแก้วจนได้ แล้วยังจะเห็นแก่ตัวยึดติดกับใบแก้วอีกโดยการจดทะเบียนสมรส และตอนนี้ก็ยังมีลูกที่เป็นโซ่ทองคล้องใจ ที่ยิ่งไม่ทำให้ใบแก้วอยากหนีไปจากเขาเลย 

"....."

และเมื่อเดินมาถึงประตูห้องนั้น มันก็ทำให้คุณท่านไม่อยากจะลังเลเลยสักนิด แต่ก็ยังรู้สึกกลัว กลัวว่าจะทำให้ใบแก้วทุกข์ใจมากกว่าเดิม แต่ถ้าตัวของเขาไม่เดินหน้าแล้วเอาแต่หลบหน้าใบแก้วอยู่แบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้คุณท่านรู้สึกไม่สบายใจ เพราะตัวของคุณท่านอยากจะรีบคืนดีกับใบแก้ว อยากจะดูแลและรักใบแก้วอย่างเต็มที่

แอ็ด!

และแน่นอนว่าคุณท่านพร้อมเดินหน้า เปิดประตูอย่างช้าๆ สำรวจมองห้องที่มีใบแก้วนอนอยู่บนเตียง แม้ว่าห้องจะมืดแค่ไหน แต่มันก็ทำให้คุณท่านเห็นใบแก้วกำลังนอนอย่างสงบ มีเพียงแต่เสียงลมหายใจที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันยิ่งทำให้หัวใจของคุณท่านเป็นกระสับกระส่าย อยากจะเข้าไปสวมกอดใบแก้ว แต่ก็ไม่อยากทำให้ใบแก้วตกใจ 

"แก้วของพี่หลับแล้ว"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนเมื่อตัวของคุณท่านเดินเข้ามาหาใบแก้วที่เตียงนอนและได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่แสนน่ารักที่ทำให้เขาต้องการตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ก่อนที่ตัวของคุณท่านจะวางฟูกไว้ที่พื้นข้างๆ เตียงนอนของใบแก้วด้วยความเบา แต่ก็ไม่เริ่มปูที่นอน เพราะอยากจะเห็นใบหน้าของคนที่รักที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าเขาอยู่ในห้องด้วย 

"พี่ขอโทษนะ ที่ทำให้แก้วเสียใจ"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ ที่ทำให้ใบแก้วเจ็บปวดมามาก ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะลูบแก้มของใบแก้วด้วยความอ่อนโยน และก้มหอมหัวของใบแก้วด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรัก อยากจะทะนุถนอมคนคนนี้เอาไว้ อยากจะรักและดูแลใบแก้วตลอดไป 

 "ขอโทษที่โง่เขลา ไม่รู้หัวใจของตัวเอง ว่าพี่ต้องการแก้วมาโดยตลอด ขอโทษที่เห็นแก่ตัว"

คุณท่านพูดกระซิบหูของใบแก้ว และยังคงจูบหอมที่ผมนิ่มตลอด จากที่นั่งอยู่นั้นคุณท่านก็นอนลงข้างๆ ใบแก้ว จากที่ลูบแก้มของใบแก้วก็สวมกอดใบแก้วอย่างแนบแน่น โดยไม่กลัวเลยว่าใบแก้วจะตื่น เพราะยิ่งสัมผัสมากเท่าไหร่ ยิ่งได้พูดคุยบอกกับใบแก้วมากเท่าไหน มันก็ยิ่งทำให้คุณท่านรู้สึกโหยหาอยากจะสัมผัสใบแก้วเพราะเสียงหัวใจมันเรียกร้องตลอด 

"พี่รักแก้วนะ"

"....."

เป็นคำบอกรักที่มาจากหัวใจของคุณท่าน เป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาใบแก้วที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของคุณท่านนั้นถึงกับสะเทือนใจ เพราะใบแก้วรู้สึกตัวตั้งแต่ที่มีคนเปิดประตูเข้ามาแล้ว และได้ยินคำพูดของคุณท่านทุกอย่าง คำพูดและน้ำเสียงล้วนมากจากหัวใจ ปราศจากคำโป้ปด และการกระทำที่อ่อนโยนของคุณท่าน มันทำให้ใบแก้วรู้สึกหวั่นไหว 

"(รักงั้นเหรอ)"

ทำไมคุณท่านต้องทำให้แก้วหวั่นไหวด้วย ทั้งที่คุณท่านก็เป็นคนทำร้ายแก้วมาโดยตลอด ที่คุณท่านต้องการแก้วเพราะอยากมีเซ็กส์กับแก้วไม่ใช่เหรอ คุณท่านแค่อยากจะเอาชนะแก้ว ที่แก้วไม่ยินยอมเป็นของคุณท่าน และแก้วก็ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่คุณท่านทำเพราะคุณท่านอยากได้แก้วมาโดยตลอด มันจะเป็นความรักได้ยังไง 

"พี่รักแก้ว หากไม่มีแก้วอยู่ในชีวิต พี่ก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร พี่จะพิสูจน์ให้แก้วได้เห็น ว่าพี่รักแก้วจริงๆ"

"(อึก คนนิสัยไม่ดี แก้วไม่เชื่อหรอก)"

ยังจะมาบอกรักแก้วอีก นี่คุณท่านรักแก้วจริงๆ เหรอ ทำไมจะต้องอ่อนโยนกับแก้วมากขนาดนี้ ที่คุณท่านอ่อนโยนแบบนี้ก็เพราะรักแก้วงั้นเหรอ แก้วเชื่อคุณท่านได้จริงๆ เหรอ ว่าคุณท่านจะไม่ได้หลอกแก้วอีก แก้วกลัวเจ็บจริงๆ แต่คำพูดของคุณท่านมันไม่ได้โกหก แต่เป็นแก้วต่างหากที่ไม่อยากจะยอมรับความจริง ที่แก้วจะต้องมารู้สึกดีกับคนที่เคยทำร้ายแก้วมาก่อน แล้วตอนนี้ก็เป็นพ่อของลูกแก้วอีก และแก้วก็อยากให้ลูกมีพ่อ ถ้าหากคุณท่านรักแก้วจริง ก็พิสูจน์ให้แก้วได้เห็นสิ ว่าจะไม่ทำให้แก้วต้องเสียใจอีก 

"พี่สัญญาว่าจะดูแลแก้วกับลูกให้ดี จะไม่ทำให้แก้วผิดหวังแน่นอน"

"อึก..."

ทำเอาใบแก้วถึงกับสะอึก กับคำพูดสัญญาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรักที่ออกมาจากหัวใจของคุณท่าน ดวงตากลมสวยที่หลับนั้นมีน้ำตาหยดไหลด้วยความรู้สึกดี เมื่อได้ยินคำพูดและได้อยู่ในอ้อมกอดของคุณท่าน มันทำให้หัวใจ ดวงน้อยที่แตกสลายกับหวั่นไหว แม้จะรู้สึกดีแต่มันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกเจ็บปวดกับอดีตที่ผ่านมา มันกำลังย้อนแย้งกับความเป็นจริงในตอนนี้ ว่าตัวของใบแก้วรู้สึกดีกับคุณท่าน แล้วความรักของเราสองคนมันจะเป็นได้จริงๆ เหรอ 

"ขอให้แก้วนอนหลับฝันดี เพราะพี่จะอยู่ปกป้องดูแลแก้วตรงนี้ไปตลอด พี่จะพิสูจน์ให้แก้วเห็นว่าแก้วคือหัวใจของพี่คนเดียว"

"(หัวใจของคุณท่านงั้นเหรอ)"

---