ตอนที่ 86 ขอแค่มีความสุขก็พอ

6 เดือนผ่านไป

นับตั้งแต่วันนั้นที่ได้หลับอยู่ใต้อ้อมกอดของคุณท่าน โดยมีเสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักของคุณท่านที่พูดออกมากระซิบที่ข้างหูของใบแก้วตลอด ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มจะหวั่นไหวและหลับตานอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือความอบอุ่นของคุณท่าน

ตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ใบแก้วได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากคุณท่านมาโดยตลอด แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจและไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านอีก แต่หัวใจกลับดื้อรั้นมักจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านมาโดยตลอด ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในทุกวันชีวิตของใบแก้วมีคุณท่านตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่นก็จะเห็นคุณท่านเสมอ

จากคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลย แม้กระทั่งความรู้สึกของใบแก้ว กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านทำอาหารให้ใบแก้วทานเอง แม้ว่าช่วงแรกจะทำได้แย่มาก จนกินไม่ได้เลยก็ตาม แต่คุณท่านก็ไม่หยุดความพยายามที่อยากจะดูแลใบแก้วให้เต็มที่ ทั้งซื้อวัตถุดิบเองและไปเรียนการทำอาหารด้วยความตั้งใจ ศึกษาค้นคว้ากับการดูแลคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ และลูกในท้องเป็นอย่างดี

แม้กระทั่งยามว่างคุณท่านก็จะสรรหาสิ่งที่จะทำให้ใบแก้วรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข อย่างไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ไม่เคยบ่นให้ใบแก้วได้ยินเลยสักครั้ง ทุกสิ่งที่คุณท่านทำให้กับใบแก้วมันล้วนมาจากหัวใจของคุณท่านที่ตั้งใจทำให้กับใบแก้วทุกอย่าง มันเต็มเปลี่ยนไปด้วยความรัก

เหมือนอย่างในตอนนี้ที่ใบแก้วกำลังนั่งอยู่เก้าอี้ไม้หินอ่อนที่มีเบาะนั่ง และสูดดมอากาศที่บริสุทธิ์ที่เต็มไปด้วยป่าไม้ ที่ร่มเย็นและมีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่คุณท่านเป็นคนปลูกเอง แล้วเป็นดอกไม้นานาพันธุ์หลายชนิด ที่ใบแก้วไม่เคยได้เห็นคุณท่านก็เอามาปลูกไว้ จนบ้านสวนรายล้อมไปด้วยดอกไม้ที่มีสีสันสวยงาม และมันก็ทำให้ใบแก้วอยากจะมานั่งชมดอกไม้ทุกวัน

เป็นเวลาหลายเดือนแล้ว ที่ใบแก้วอยู่ในบ้านสวนรัฐนากรณ์ จนตอนนี้อายุครรภ์ก็หกเดือนแล้ว จากท้องที่ยังไม่นูนป่อง ตอนนี้ก็นูนมากจนไม่สามารถใส่เสื้อผ้าเหมือนแต่ก่อนได้อีก ต้องใส่เสื้อผ้าสำหรับคนท้องที่คุณท่านเป็นคนซื้อมาให้ จนในตู้ไม่มีที่ให้เก็บไว้ จนคุณท่านถึงกับลงทุนทำห้องเสื้อผ้าให้กับใบแก้ว แม้ว่าใบแก้วจะห้ามแล้วก็ตาม แต่ทุกๆ วันคุณท่านก็ไม่หยุดซื้อเสื้อผ้าให้สักที

"แก้วได้เวลานวดเท้าแล้ว พี่เตรียมน้ำอุ่นมาให้แล้ว"

น้ำเสียงที่แสนอบอุ่นของคุณท่านทำให้ใบแก้วถึงกับต้องหันไปมองคุณท่านที่ตอนนี้มีสีหน้าที่อ่อนโยนและแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก สองมือของคุณท่านถือกะละมังที่เป็นน้ำอุ่นเอาไว้ให้ใบแก้วแช่เท้าตลอด และก็จะนวดให้ในทุกๆ วัน

"เมื่อวานก็นวดแล้วไงครับ ทำไมจะต้องนวดอีกด้วย"

"ก็แก้วปวดไม่ใช่เหรอ แล้วอีกอย่างพี่อยากทำให้แก้ว"

"อึก ไม่มีงานทำหรือไงครับ คุณท่านอยู่กับแก้วมา 6 เดือนแล้วนะ"

อยากรู้จริงๆ เลย คุณท่านไม่มีงานทำหรือไง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแก้วไม่เคยเห็นคุณท่านไปบริษัทเลย เห็นอยู่แต่กับแก้วตลอด 24 ชั่วโมง แก้วก็ไม่เห็นคุณท่านทำงานด้วย มีแต่มาดูแลแก้วตลอด

"หึ แก้วกังวลเรื่องงานพี่เหรอ แก้วไม่จำเป็นจะต้องกังวลเรื่องนี้เลย เพราะพี่มีเงินมากพอที่จะเลี้ยงแก้วกับลูกไปตลอดชีวิต"

คุณท่านหัวเราะออกมาเบาๆ และพูดออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่สองมือก็นวดเท้าให้กับใบแก้วด้วยความอ่อนโยน แถมยังนวดจนใบแก้วรู้สึกสบายจนเผลอทำสีหน้าเคลิ้ม เพราะคุณท่านศึกษาว่าจะนวดยังไงให้ถูกวิธี แล้วไม่เป็นผลเสียกับคุณแม่ แต่เมื่อใบแก้วได้ยินคำพูดของคุณท่าน มันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกสบายใจที่คุณท่านสามารถเลี้ยงดูลูกได้ แต่ก็รู้สึกหงุดหงิดกับความร่ำรวยของคุณท่าน

"อะ อย่ามาอวดรวยนะครับ ถึงรวยแต่ไม่ทำงาน ก็ไม่ได้อะไรหรอกนะครับ"

"ทำไม อยากให้พี่ทำงานเหรอ"

"ใช่ แก้วอยากให้คุณท่านไปทำงาน คุณท่านเอาแต่อยู่กับแก้วตลอดเวลา เเก้วเบื่อขี้หน้าคุณท่านแล้ว อีกอย่างเสียการเสียงานหมดครับ"

ไม่เบื่อบ้างหรือไงกัน คุณท่านเอาแต่ติดตัวกับแก้วตลอด จนแก้วรู้สึกเบื่อหน้าคุณท่านแล้ว จะดูแลแก้วอะไรนักหนา ไม่ว่าจะกินจะนอน จะทำอะไรก็มีแต่คุณท่านตลอด แก้วบ่นนิดเดียว หรือแก้วอยากได้อะไร ก็หามาให้แก้วทุกครั้ง คิดเหรอว่าทำแบบนี้แก้วจะใจอ่อนอ่ะ ไม่มีทางซะหรอก

"แต่พี่ไม่เคยเบื่อแก้วเลยนะ แล้วอีกอย่างงานก็ไม่สำคัญเท่าแก้วกับลูกด้วย พี่อยากดูแลแก้วกับลูก ส่วนงานพี่ก็ทำตอนที่แก้วหลับ เพราะงั้นอย่าเบื่อขี้หน้าพี่เลยนะ"

"อึก พูดมาก ถ้าจะนวดก็นวดสิ เอาแต่พูดอยู่ได้"

"ครับๆ คุณภรรยา"

"อะ อย่ามาเรียกแบบนี้นะครับ แก้วไม่ชอบ"

ทำไมคุณท่านจะต้องมาทำให้แก้วรู้สึกหวั่นไหวด้วย ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาแก้วต้องอดทนกับความอ่อนโยนของคุณท่านมากแค่ไหน เพื่อที่จะไม่ใจอ่อนให้กับคุณท่าน แต่คุณท่านก็ไม่หยุดที่จะอ่อนโยนและแสดงความรักกับแก้ว ไม่ว่าจะเป็นการกระทำหรือคำพูด ก็ทำเอาแก้วโมโหที่สุดเลย

"ไม่ชอบเหรอ? แต่ตอนนี้แก้วหน้าแดงมากเลยนะ เปลี่ยนจากเรียกว่าแก้ว เป็นว่าคุณภรรยาดีไหมครับ"

"อึก มะ ไม่ต้อง คุณภรรยาอะไรกัน อย่าเรียกแบบนี้นะ"

"หึ ไม่ชอบเหรอ คุณภรรยาน่ารักออกจะตาย คนอื่นจะได้รู้ไงว่าแก้วเป็นภรรยาของพี่ไงครับ"

"คะ คุณท่านหยุดพูดเลยนะครับ ไม่งั้นแก้วจะเกลียดคุณท่านมากกว่าเดิม"

ทำไมแก้วจะต้องมาเขินด้วย ต้องเกลียดคุณท่านมากกว่าเดิมสิ แล้วตอนนี้หน้าแก้วแดงจริงเหรอ มันแดงมากจนคุณท่านรู้เลยเหรอ แล้วที่ผ่านมาคุณท่านก็รู้น่ะสิ ว่าแก้วรู้สึกยังไง ทำไมจะต้องพูดจาหวานด้วย แล้วทำไมแก้วต้องมาหวั่นไหวด้วยนะ

"เกลียดพี่เลยเหรอ ถึงเกลียดพี่มากกว่าเดิม พี่ก็รักแก้วขึ้นเรื่อยๆ นะ รักจนไม่มีที่ให้เก็บอีกแล้ว"

"อึก รักบ้ารักบออะไรครับ ไปรักคู่นอนของคุณท่านสิ มีเยอะเลยไม่ใช่เหรอครับ"

"คู่นอนคนไหน แก้วก็รู้ว่าพี่ไม่มีใครสักคนแล้ว ก็คงจะมีแต่แก้วคนเดียวที่พี่บอกรักได้"

เพราะคุณท่านเคลียร์คู่นอนทั้งหมดแล้ว และไม่มีคู่นอนคนไหนอีกเลย มีเพียงแต่ใบแก้วคนเดียวเท่านั้น ที่คุณท่านจะรักและสนใจเพียงคนเดียว แล้วก็โทรศัพท์ของคุณท่าน ก็อยู่กับใบแก้ว แล้วก็ยังให้ใบแก้วบล็อกการติดต่อคู่นอนทุกคนอีก

"กะ แก้วไม่อยากได้ยิน แล้วอีกอย่างคุณท่านอาจจะแอบคู่นอนคนอื่นก็ได้ คุณท่านเจ้าชู้จะตายไม่ใช่เหรอครับ"

"แก้วยังไม่เชื่อพี่อีกเหรอ ว่าพี่ไม่มีใครแล้วนอกจากแก้ว พี่ก็นอนกับแก้วทุกวัน แล้วก็ติดกลิ่นแก้วมากด้วย ชีวิตนี้คงไม่มีใครแล้วนอกจากแก้วแล้วนะครับ"

"อะ อย่ามาปากหวานนะ ติดกลิ่นอะไร คุณท่านเป็นหมาหรือไง" ทำไมคำพูดคำจาของคุณท่านถึงทำให้แก้วเขินด้วยเล่า เพราะเป็นคนเจ้าชู้มาก่อนไง ถึงปากหวานมากขนาดนี้ คิดว่ามันจะได้ผลกับแก้วหรือไง

"พี่ก็เป็นหมาของแก้วไงครับ พอดีกลิ่นเมียพี่มันเร้าใจ จนไม่อยากเหลียวมองใครอีก"

"กะ กลิ่นเมียอะไร หมาบ้า ถ้าไม่หยุดพูดอีกนะ จะไม่ให้นวดแล้ว"

"หึ ๆ น่ารัก พี่ก็เป็นหมาบ้าของเเก้วไง ไม่ชอบหมาแบบพี่เหรอ take care ดูแลแก้วอย่างดีเลยนะ ตอนหลับพี่ก็กล่อมแก้วดีไม่ใช่เหรอ"

มันก็จริงอยู่หรอก ที่คุณท่านดูแลใบแก้วเป็นอย่างดี ทั้งตอนหลับก็ยังกล่อมให้ใบแก้วนอนสบาย จนตอนนี้ใบแก้วเริ่มจะติดคุณท่าน แต่ใบแก้วก็พยายามที่จะไม่หลงกลกับความอ่อนโยนของคุณท่าน แต่มันก็ยากมาก เพราะเจอคุณท่านทุกๆ วัน ก็เลยไล่ให้คุณท่านไปทำงาน

"อึก คนนิสัยไม่ดี คิดว่าดูแลแก้ว แก้วจะใจอ่อนเหรอ อย่าหวังเลยครับ แก้วจะไม่ใจอ่อนให้คุณท่านง่ายๆ แน่"

"ไม่เป็นอะไรเลย ถ้าแก้วจะยังไม่ใจอ่อนให้พี่ เพราะพี่จะตามตื๊อแก้วแบบนี้ จนกว่าแก้วจะใจอ่อน พี่รอหัวใจของพี่ได้"

"หะ หัวใจบ้าอะไร เอาแต่พูดจาหวาน คุณท่านคงจะพูดกับผู้หญิงคนอื่นบ่อยใช่ไหม"

"พี่ไม่เคยพูดกับใครแบบนี้เลยนะ พี่พูดกับเมียพี่แค่คนเดียว"

"อึ้ย! ไม่ต้องมานวดแล้ว ไม่ให้นวดแล้ว จะไปไหนก็ไปเลย"

ใบแก้วกอดอกด้วยความรู้สึกโมโห แต่ใบหน้ากับแดงแจ๋ด้วยความรู้สึกเขินอายกับคำพูดของคุณท่านที่กล้าพูดออกมาอย่างไม่อายปาก แถมยังยิ้มและมองมาที่ใบแก้วด้วยความรักอีก มันก็ยิ่งทำให้ใบแก้วทำตัวไม่ถูก แล้วก็ไม่อยากจะเขินให้คุณท่านเห็นด้วย

"พี่ขอโทษ เพราะงั้นอย่าไล่พี่เลย พี่จะไม่พูดแล้ว"

"ขอโทษ แล้วทำไมยังยิ้มอยู่อีกล่ะ นี่คุณท่านตลกหรือไง ที่เห็นแก้วไม่พอใจ"

"ก็แก้วโมโหพี่เพราะรู้สึกเขินไม่ใช่เหรอ มันก็เลยทำให้พี่ยิ้ม เพราะแก้วน่ารักมากเลยไง"

"น่ารักอะไร แก้วไม่ได้โมโหเพราะเขินซะหน่อย ถ้าคุณท่านยังไม่หยุดพูดอีกนะ แก้วจะกลับเข้าบ้านเลย"

"ครับ พี่ไม่พูดแล้วก็ได้ เพราะตอนนี้หน้าแก้วก็แดงมากแล้วด้วย"

คุณท่านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เอ็นดูกับใบแก้ว ทั้งๆ ที่ก็โมโหเขิน แต่ก็บอกว่าไม่ใช่ ทั้งที่สีหน้าในตอนนี้มันชัดเจนมากขนาดนี้ จนคุณท่านรู้สึกรักและเอ็นดูใบแก้วมากกว่าเดิม ที่ทำให้ใบแก้วรู้สึกดีกับคำพูดของเขา

"มะ ไม่ได้หน้าแดง เพราะเขินซะหน่อย แดดร้อนต่างหากล่ะ"

น่าโมโหจริงๆ ทำไมคุณท่านต้องทำให้แก้วเขินด้วย คนนิสัยไม่ดี ชอบมากหรือไงที่เห็นแก้วเป็นแบบนี้ คุณท่านก็ยังชอบแกล้งแก้วอยู่ดี

"หึ แต่ตอนนี้แก้วอยู่ในร่มนะ จะร้อนได้ยังไงกัน ลมก็พัดเย็นสบาย"

"ระ เรื่องของแก้ว ก็แก้วร้อน"

"อยากได้พัดลมไหม เดี๋ยวพี่จะไปเอามาให้"

"มะ ไม่ต้องหรอก จะไปเอามาให้เหนื่อยทำไม คุณท่านเข้าๆ ออกๆ เอาของให้แก้วหลายรอบแล้วนะครับ"

คุณท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือไง ดูแลแก้วตลอดเวลา แถมจัดเตรียมอะไรให้แก้วครบทุกอย่าง แก้วอยากได้อะไรก็เดินไปเอามาให้ตลอด จะดูแลเเก้วอะไรดีขนาดนี้ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงกันนะ แล้วแก้วก็ไม่รู้เลยว่าคุณท่านทำงานตอนที่แก้วหลับ ก็เห็นหลับไปพร้อมๆ กันนี่นา หักโหมร่างกายแบบนี้เดี๋ยวก็ล้มป่วยหรอก

"ห่วงพี่เหรอ พี่ไม่เหนื่อยหรอก โดยเฉพาะกับเรื่องแก้ว"

"ไม่เชื่อหรอกว่าไม่เหนื่อย ถ้าไม่อยากล้มป่วยก่อนที่จะได้เห็นหน้าลูก ก็ดูแลตัวเองให้ดีหน่อยสิ"

"พี่ไม่ล้มป่วยหรอก พี่แข็งแรงจะตาย แล้วอีกอย่างแก้วจะไม่บอกพี่จริงๆ เหรอ ว่าลูกของเราเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง"

แม้ว่าคุณท่านจะดูแลใบแก้วตลอดเวลา แม้กระทั่งไปโรงพยาบาลคุณท่านก็เป็นคนพาไป แต่คุณท่านไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลูกเลย เพราะใบแก้วไม่ให้คุณท่านเข้าไปฟังหมอ แล้วล่าสุดก็ไปดูเพศลูก แต่คุณท่านไม่รู้เพราะใบแก้วไม่บอก แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าใบแก้วมีลูกกี่คนในท้อง แต่ที่มั่นใจก็คือมีแฝดแน่ๆ เพราะท้องใบแก้วใหญ่มาก

"ไม่บอกหรอก คุณท่านไปรู้วันคลอดเอาแล้วกัน"

"ทำไมถึงไม่บอกพี่ล่ะ พี่ก็อยากรู้ว่าลูกของเราเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"

"บอกคุณท่านไปก็ไม่สนุกน่ะสิ แล้วอีกอย่างแก้วอยากแกล้งคุณท่าน"

ที่แก้วไม่อยากบอกคุณท่าน ก็เพราะอยากแกล้งคุณท่านไง แก้วจะให้คุณท่านรู้วันคลอดเท่านั้น ว่าลูกของแก้วกับคุณท่านเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วคุณท่านก็จะต้องตกใจมาก เพราะสิ่งที่คุณท่านหวังตั้งแต่แรก สิ่งที่คุณท่านรู้สึกกลัว มันไม่ใช่อย่างที่คุณท่านคิดเลย ต้องให้คุณชญานนท์อัดคลิปซะหน่อย จะได้เอาไปให้ลูกดูตอนโต ว่าตอนที่พ่อของลูกรู้ว่าลูกเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย มีสีหน้าที่ตกใจมากแค่ไหน

"อย่าทรมานจิตใจพี่เลย พี่อยากรู้จริงๆ นะแก้ว ว่าเราสองคนมีลูกกันกี่คน เพราะท้องของแก้วก็ใหญ่มากด้วย"

"หึ ไม่บอกหรอก แก้วอยากทรมานคุณท่าน แล้วก็นะห้ามป่วยเด็ดขาด คุณท่านต้องช่วยแก้วเลี้ยงลูก เพราะแก้วคงเลี้ยงไม่ไหวแน่"

"ดูยิ้มเข้าสิ ชอบพี่ทรมานหรือไงกัน แต่ก็ไม่เป็นอะไร มันก็น่าตื่นเต้นดีออก แล้วพี่จะไม่เจ็บป่วย พี่จะเลี้ยงลูกคนเดียว จะไม่ให้แก้วมาเหนื่อยด้วยหรอกนะ"

น่ารักจริง ๆ เลย ยิ้มจนไม่หุบเลยนะ แก้วแกล้งพี่ได้เต็มที่เลย เพราะพี่จะยอมให้แก้วแกล้งพี่ ถึงจะยังไม่รู้เพศลูก และไม่รู้ว่าลูกมีกี่คน พี่จะรอลุ้นวันคลอดเลยก็ได้ มันคงจะทำให้พี่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เมื่อลูกของเราสองคนเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย และแก้วก็คงรู้ว่าพี่ไม่อยากได้ลูกสาว เพราะพี่คงจะหวงลูกมาก แล้วอีกอย่างพี่จะเป็นคนดูแลลูกเอง เพราะพี่ไม่อยากให้แก้วเหนื่อย

"ได้ยังไงกัน แก้วเป็นแม่ แก้วก็ต้องดูแลลูกเหมือนกันสิ"

"ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากให้แก้วดูแลลูก ถ้าเรื่องการให้นมลูก พี่ให้แก้วทำได้ แต่พี่จะดูแลลูกเป็นส่วนมาก พี่อยากจะให้แก้วพักผ่อน เพราะว่าแก้วก็เหนื่อยอุ้มท้องมาตั้ง 9 เดือน ให้พี่ได้แบ่งเบาความเหนื่อยของแก้วบ้าง"

"อึก แต่คุณท่านจะไหวเหรอ ไม่ได้มีแค่ลูกคนเดียวซะหน่อยนะ"

คุณท่านดูแลลูกไม่ไหวหรอก ถ้าจะดูแลคนเดียว ลูกของเราไม่ได้มีแค่คนเดียวซะหน่อย คุณท่านจะดูแลไหวได้ยังไง ไม่รู้แหละแก้วจะช่วยคุณท่านเลี้ยงลูก จะไม่ให้แค่นมลูกอย่างเดียวหรอก เดี๋ยวคุณท่านก็จะล้มป่วย เลี้ยงเด็กไม่ได้เลี้ยงกันง่ายๆ ซะหน่อย

"คนดีของพี่ พี่ไหวอยู่แล้ว พี่ไปศึกษามาเรียบร้อยเเล้ว แต่ถ้าพี่ไม่ไหวจริงๆ แก้วก็มาดูช่วยพี่ได้"

"มะ ไม่เอาแก้วจะเลี้ยงลูกช่วยคุณท่าน จะให้คุณท่านเหนื่อยคนเดียวได้ยังไง ไม่เอาด้วยหรอก แล้วก็อย่าขัดใจแก้ว"

"พี่ขัดใจแก้วไม่ได้อยู่แล้ว แต่พี่จะไม่ให้แก้วเหนื่อยแน่นอน"

"....."

จะห่วงอะไรแก้วนักหนา ไม่ห่วงตัวเองบ้างหรือไง ตอนนี้คุณท่านก็ดูแลแก้วมาหลายเดือน ไม่เห็นได้พักบ้างเลย แล้วพอแก้วคลอดลูกคุณท่านก็จะเลี้ยงดูลูกคนเดียวอีก แบบนี้คุณท่านคงเหนื่อยแย่ ทำไมคุณท่านถึงเป็นห่วงแก้วมากขนาดนี้ด้วย แก้วทำตัวไม่ถูกนะครับ กับความอ่อนโยนและความรักของคุณท่านที่มีให้แก้วในทุกวัน

"อย่าทำหน้าแบบนี้สิภรรยาของพี่"

"ทำหน้าอะไร ไม่ได้ทำหน้าอะไรเลยซะหน่อย"

"หึ งั้นเหรอ แต่ตอนนี้ทำหน้าเศร้า เป็นห่วงพี่ใช่ไหมคนดี"

"อึ้ย! กลัวคุณท่านล้มป่วยตาย แล้วทิ้งแก้วกับลูกไงครับ"

ไม่ได้ห่วงซะหน่อย ก็แค่กลัวไม่มีคนมาดูแลลูก ลูกก็ไม่ได้มีแค่คนเดียวซะหน่อย แล้วอีกอย่างก็ไม่อยากให้ลูกขาดพ่อด้วย

"ฮ่าๆ พี่ไม่ตายหรอกนะ ยังอยู่ดูแลแก้วกับลูกได้อีกนานเลย"

แต่ถ้าพี่ตายไปจริงๆ แก้วกับลูกก็จะยังคงสุขสบาย เพราะทรัพย์สินทุกอย่างพี่ยกให้แก้วกับลูกทั้งหมด แก้วกับลูกจะไม่ลำบากเลย แต่พี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะพี่ยังอยากจะอยู่ดูแลแก้วกับลูก

"แต่คุณท่านแก่แล้วนะครับ อายุมากกว่าแก้วหลายปี"

"หึ ถึงอายุพี่กับแก้วจะห่างกันหลายปี แต่พี่ก็ทำให้แก้วท้องได้นะ"

"จะบอกว่าน้ำยาดีหรือไง คุณท่านหลงตัวเอง ถ้าแก้วสู้คุณท่านได้ ก็คงไม่ท้องป่องแบบนี้หรอก"

แก้วจะไม่มีวันท้องเลย ถ้าหากแก้วสู้แรงคุณท่านได้ คุณท่านตัวใหญ่ แล้วก็แรงเยอะมากด้วย ใครจะไปสู้คุณท่านไหว แถมตอนนั้นคุณท่านก็เอาแต่ใจตัวเอง มีอะไรกับแก้วตั้งหลายรอบ แม้กระทั่งแก้วป่วยคุณท่านก็ไม่เว้น แถมคุณท่านก็ปล่อยในตลอด ถ้าไม่ท้องก็ให้รู้กันไป

"พะ พี่ขอโทษ ที่พี่ข่มเหงแก้ว พี่ผิดไปแล้ว"

น้ำเสียงของคุณท่านเต็มไปด้วยความเศร้าด้วยความรู้สึกผิดที่ทำร้ายใบแก้ว จนกลายเป็นแผลในใจของใบแก้ว แม้กระทั่งตอนนี้ใบแก้วก็ต้องมาอุ้มท้องเหนื่อยกับลูกของเขา ทั้งที่ใบแก้วก็ไม่ได้อยากท้องเลยด้วยซ้ำ ถ้าหากไม่มีใบทะเบียนสมรสที่ตัวของคุณท่านบังคับให้ใบแก้วจด และลูกในท้อง ใบแก้วก็คงไม่อยู่กับเขาอย่างแน่นอน

"ถึงตอนนี้พี่จะดูแลแก้วดีมากแค่ไหน มันก็ไม่เพียงพอที่จะไถ่โทษความผิดของพี่ได้เลย"

"ใช่ครับ แต่คุณท่านก็ไม่ได้ทำร้ายแก้วอีกนี่ครับ เเก้วก็หวังว่าคุณท่านจะเป็นแบบนี้เรื่อยๆ แต่ที่แก้วพูดแบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าให้อภัยคุณท่านแล้วนะครับ"

"พี่รู้ว่าแก้วยังไม่ให้อภัยพี่ แต่พี่ก็ไม่ยอมแพ้หรอก เพราะพี่จะพิสูจน์ให้แก้วเห็นไปเรื่อยๆ จนกว่าแก้วจะมั่นใจในตัวพี่ ว่าพี่ไม่ได้เลวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

"....."

ถึงแม้ตอนนี้ตัวของคุณท่านจะดีกว่าแต่ก่อนอย่างมาก จนแก้วไม่คิดเลยว่าคุณท่านจะทำเพื่อแก้วมากขนาดนี้ จากคนที่ดูถูกและเหยียดหยามแก้ว คอยเอาแต่ทำร้ายแก้วมาโดยตลอด แต่กลับกลายเป็นคนที่ยอมแพ้แก้วทุกอย่าง กลายเป็นคนที่ดูแลแก้วดีมาก ไม่เคยบ่นหรือเหนื่อยกับแก้วเลยสักครั้ง แม้ว่าตอนนี้แก้วจะรู้สึกหวั่นไหวกับความอ่อนโยนที่มาจากหัวใจของคุณท่าน แต่มันก็ยากเหลือเกินที่จะให้อภัยคุณท่านทั้งหมด

"แก้วเข้าบ้านก่อนนะครับ แก้วง่วงนอนแล้ว"

ไปนอนหลับสักหน่อยดีกว่า คิดมากก็ไม่ดีอีก เดี๋ยวลูกก็จะคิดมากไปด้วย ถึงตอนนี้มันจะดีกว่าตอนแรกก็เถอะ แต่มันก็ทำใจยากจริงๆ

"เดี๋ยวพี่เอารถเข็นมาก่อน"

"มะ ไม่ต้องก็ได้ครับ แก้วเดินเองได้"

"ไม่ได้ ท้องแก้วหนักขึ้นทุกวัน เดินก็ลำบากแล้ว พี่ไม่อยากให้แก้วปวดขา"

"เฮ้อ...."

เมื่อคุณท่านเอ่ยจบ ก็รีบไปเอารถเข็นเพื่อที่จะเข็นใบแก้วเข้าบ้าน ยังไม่ทันที่ใบแก้วจะเอ่ยปากอะไรเลย คุณท่านก็รีบร้อนไปเอาทันที จนใบแก้วถึงกับถอนหายใจกับความเป็นห่วงของคุณท่าน ที่ห่วงใบแก้วจนเกินไป ทำอย่างกับว่าตัวของใบแก้วป่วยโรคร้ายแรง ตอนนี้ใบแก้วแค่ท้องก็เท่านั้น

"จะรีบอะไรขนาดนั้นนะ ดีนะที่ไม่ล้ม"

บางทีแก้วก็ไม่เข้าใจคุณท่านเลย ว่าจะเป็นห่วงแก้วอะไรมากขนาดนี้ ขนาดแก้วจะเข้าห้องน้ำ ก็ยังจะเข้ากับแก้วอีก ทั้งๆ ที่แก้วก็รู้สึกอายมาก และแก้วก็บอกอยู่ว่าไม่เป็นอะไร แต่คุณท่านก็จะดื้อรั้นเข้ามาให้ได้ แล้วยิ่งเวลาอาบน้ำยิ่งแล้วใหญ่เลย อยากจะอาบน้ำให้แก้ว แรกๆ แก้วไม่ให้ทำหรอก แต่ยิ่งท้องใหญ่ขึ้นทุกวัน คุณท่านก็อ้างนู่นอ้างนี่ สุดท้ายแก้วก็ให้คุณท่านอาบน้ำอยู่ดี เพราะคุณท่านไม่ยอมง่ายๆ เลย

พรึบ!

"พี่มาแล้วแก้ว มาเดี๋ยวพี่ประคองนั่ง"

"คุณท่านเเก้วไม่ได้พิการนะครับ"

"ก็พี่เป็นห่วงแก้ว ค่อยๆ นะ เดี๋ยวพี่ประคองให้เอง"

เพราะอย่างนี้ไงล่ะแก้วถึงหวั่นไหวกับคุณท่าน ถึงจะรู้สึกหงุดหงิดที่คุณท่านเป็นห่วงมากเกินไป ไม่ห่างจากแก้วเลย แต่มันก็ทำให้แก้วรู้สึกดี ที่มีคนดูแลแก้วมากขนาดนี้ แล้วยิ่งเป็นคุณท่าน ก็ไม่คิดว่าจะทำได้ดีขนาดนี้

"เดี๋ยวพี่จะค่อยๆ เข็นนะ เดี๋ยวก่อนนอนดื่มนมก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะไปชงมาให้"

"คุณท่านนมไว้ดื่มตอนกลางคืนก็ได้ครับ แก้วอยากรีบนอนช่วงบ่ายแล้ว รู้สึกง่วงมากเลย"

"ก็ได้ รู้สึกง่วงมากเลยเหรอ รู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า อยากให้พี่นวด หรืออยากให้พี่ทำอะไรไหม"

"ดีทุกอย่างครับ ไม่เจ็บปวดตรงไหน สบายใจได้เลยครับคุณท่าน" เอาแต่ห่วงแก้วแบบนี้ สนใจสุขภาพตัวเองบ้างไหมเนี่ย ถึงจะบอกว่าไม่เหนื่อยก็เถอะ แต่แก้วไม่เชื่อหรอก เพราะทุกวันนี้และตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา คุณท่านเป็นคนรับผิดชอบดูแลแก้วทุกอย่าง

"แน่ใจนะว่าไม่เจ็บอะไรตรงไหน ถ้าเจ็บต้องรีบบอกพี่นะ"

"คุณท่านแก้วไม่เป็นอะไรจริงๆ ถ้าเป็นเดี๋ยวแก้วจะบอกครับ"

เมื่อคุณท่านได้ยินใบแก้วพูดออกมาแบบนั้น มันก็ทำให้คุณท่านรู้สึกสบายใจ ที่ใบแก้วไม่ได้เจ็บปวดอะไรตรงไหน เพราะคุณท่านไม่อยากให้ใบแก้วเจ็บปวดตรงไหนเลย แต่ถ้าหากคลอดลูกใบแก้วก็ต้องเจ็บอยู่ดี แค่คิดก็ทำเอาคุณท่านรู้สึกเจ็บปวดที่ใจแล้ว

เมื่อเข็นรถเข้ามาในบ้านแล้วนั้น คุณท่านก็ตรงดิ่งไปยังห้องนอนของเขากับใบแก้วสองคน โดยมีสายตาของคนใช้หลายคนจับจ้องมองมาที่คุณท่าน ที่ดูแลใส่ใจใบแก้วเป็นอย่างดีมาโดยตลอด คุณท่านไม่ให้ใครที่ไหนมาแตะต้องงานในการดูแลของใบแก้วเลย

"ดูคุณท่านสิ ดูแลนายหญิงเป็นอย่างดีเลยนะ"

"ก็ต้องแน่นอนอยู่แล้วสิ ก็คุณท่านรับนายหญิงมากขนาดนั้น คุณท่านดูแลจัดการ เตรียมทุกอย่างเองเลยนะ ไม่ให้พวกเราทุกคนเข้าไปยุ่งเลย เนาะพี่วิมล"

"หึๆ จริง คุณท่านรักนายหญิงมาก เอาจริงนะฉันไม่เคยเห็นใครดูแลเมียดีขนาดนี้มาก่อนเลย"

เหล่าคนใช้เห็นทุกอย่างในแต่ละวันจนนานนับเดือน นับวันคุณท่านเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จากคนที่ไม่เคยสนใจอะไร กลับกลายเป็นคนที่ใส่ใจทุกอย่าง ยิ่งเฉพาะกับเรื่องของใบแก้วคุณท่านยิ่งใส่ใจเป็นพิเศษ ทั้งเรื่องการกิน การดูแลของคุณแม่ที่มีครรภ์ คุณท่านศึกษาและสอบถามแพทย์ทุกอย่าง เพื่อให้แน่ใจว่าสิ่งที่คุณท่านมอบให้กับใบแก้วและลูกมันดีที่สุด

---

ภายในห้อง 

"คุณท่าน เดี๋ยวแก้วขึ้นเตียงเองครับ ไม่ต้องอุ้มแก้วแล้ว"

"หืม ทำไมล่ะครับ ปกติแก้วก็ให้พี่อุ้มตลอด"

"กะ ก็แก้วหนักมากแล้วนะครับ คุณท่านจะอุ้มไหวได้ยังไง น้ำหนักแก้วขึ้นมาหลายโลแล้วนะ"

ที่ผ่านมาคุณท่านจะอุ้มใบแก้วตลอด จะไม่ให้ใบแก้วใช้แรงเยอะจนเกินไป ไม่ให้ใบแก้วขึ้นเตียงเองเลย แล้วตอนนี้อายุครรภ์ก็มากแล้ว เเล้วน้ำหนักตัวของใบแก้วก็ค่อนข้างเยอะ กลัวว่าคุณท่านจะอุ้มไม่ไหว แล้วรู้สึกเหนื่อยเปล่าๆ

"หึ แก้วกลัวพี่อุ้มไม่ไหวเหรอ"

"อืม แก้วหนักมากแล้วนะครับคุณท่าน"

พรึบ!

"คุณท่าน!"

"พี่อุ้มแก้วได้สบายเลย"

ทำเอาใบแก้วถึงกับตกใจ เมื่อคุณท่านโอบอุ้มใบแก้วด้วยท่าเจ้าสาว ก่อนจะมาวางใบแก้วไว้บนเตียงนุ่ม แต่มันก็ยังไม่ทำให้ใบแก้วรู้สึกหายตกใจ เพราะไม่คิดว่าคุณท่านจะอุ้มตัวเองไหว 

"อะ อุ้มไหวได้ยังไง" 

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยความสงสัย เพราะไม่คิดว่าคุณท่านจะอุ้มตัวเองไหว ตอนท้องช่วงแรกๆ ก็อุ้มได้สบายๆ ไม่ได้ทำให้ใบแก้วรู้สึกกังวลว่าคุณท่านจะอุ้มไม่ไหว แต่พออายุครรภ์มากขึ้นใบแก้วก็รู้สึกกังวล ไม่อยากจะให้คุณท่านอุ้ม 

"พี่แข็งแรงจะตาย พี่ออกกำลังกายทุกวันเลยนะ แก้วนอนกอดพี่ทุกวัน ก็สัมผัสได้ไม่ใช่เหรอ"

"อึก แก้วไม่ได้อยากกอดซะหน่อย ก็แก้วคิดว่าเป็นหมอนข้าง แล้วอีกอย่างแก้วรู้อยู่ว่าคุณท่านแข็งแรง แต่ก็ไม่คิดว่าจะอุ้มแก้วไหวนี่นา"

ใบแก้วสะอึก กับคำพูดของคุณท่านที่ว่าใบแก้วนอนกอดคุณท่านทุกคืน ก่อนที่ใบแก้วจะบอกว่าไม่ใช่เพราะไม่อยากให้คุณท่านคิดว่าตัวเองติดคุณท่าน แต่ความเป็นจริงใบแก้วชอบอยู่ในอ้อมกอดคุณท่าน มันทำให้ใบแก้วรู้สึกสบายใจ แม้ว่าจะยังไม่ชอบคุณท่านก็ตาม แต่ก็มักจะอ่อนไหวกับความอ่อนโยนที่คุณท่านมอบให้เสมอ แล้วใบแก้วก็รู้ว่าคุณท่านแข็งแรง แต่ก็ไม่คิดว่าจะอุ้มไหว 

"พี่อุ้มไหวอยู่แล้ว ไม่ว่าแก้วจะน้ำหนักกี่โล พี่ก็อุ้มแก้วได้สบาย"

"อะ อย่ามาอวดหน่อยเลยว่าตัวเองแข็งแรง แก้วจะนอนแล้ว คุณท่านจะไปทำอะไรก็ไปทำเลย"

ใครจะมาหุ่นดีเหมือนกับคุณท่านล่ะ ตัวก็สูง หุ่นก็ดีเพราะออกกำลังกายทุกวัน แต่ดูแก้วสิ ตัวก็เตี้ย อ้วนก็อ้วน เดินแต่ละก้าวก็คิดว่าแม่หมี แก้วก็อยากหุ่นดีเหมือนกัน 

"หึ งั้นแก้วก็นอนสิ เดี๋ยวพี่จะกล่อม"

"กะ กล่อมอะไร ไม่ต้องมากล่อม" 

ใบแก้วถึงกับเอ่ยติดขัด แม้ทุกวันคุณท่านจะกล่อมใบแก้วนอนตลอด แต่มันก็ไม่เคยทำให้ใบแก้วชินสักที 

"แต่พี่อยากกล่อมแก้วนอนนะ"

"แก้วไม่ใช่เด็กสักหน่อย คุณท่านเอาแต่กล่อมแก้วแบบนี้ แก้วโตแล้วนะครับ"

น้ำเสียงหวานพูดออกมาด้วยความไม่พอใจคุณท่าน ที่ดูแลใบแก้วเหมือนกับเด็ก จนใบหน้าสวยที่ดูอวบอิ่มหันหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากมองหน้าคุณท่านที่ตอนนี้กำลังยิ้ม  

"หึ งั้นพี่ไม่กล่อมก็ได้ แต่พี่จะทาครีมให้นะ แก้วได้ทาหน้าท้องยัง"

"คะ ค่อยทาตอนกลางคืนก็ได้ คุณท่านจะให้ทาตลอดเลยหรือไง"

"ก็พี่อยากดูแลแก้วนี่นา เดี๋ยวพี่ทาให้ แก้วนอนได้เลย" 

ยังไม่ทันที่ใบแก้วจะพูดออกไป คุณท่านก็หยิบครีมที่อยู่หัวเตียงนอนมาวางไว้บนตัก ก่อนจะเอื้อมมือถกเสื้อบางขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องกลมใหญ่ที่เนียนขาว เพราะทาครีมบำรุงทุกวัน จึงไม่มีรอยแตกเลย และคนที่ทามาตลอดก็คือคุณท่าน 

"มะ ไม่ต้องทาก็ได้ครับ คุณท่านไปพักผ่อนบ้างเถอะ"

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงคุณท่าน ที่เอาแต่ดูแลใส่ใจเขาตลอดเวลา จนกลัวว่าจะไม่ได้พักผ่อน 

"จะให้พี่ทำอะไรล่ะ พี่ก็ไม่รู้ว่าพี่จะทำอะไร นอกจากดูแลแก้ว แล้วพี่ก็ยังไม่อยากจะพักผ่อน เพราะพี่ไม่เหนื่อยเลย"

"ตามใจ จะทำอะไรก็ทำเถอะ คนอะไรไม่รู้จักเหนื่อยบ้างเลยหรือไง"

"หึ เป็นห่วงพี่เหรอ พี่บอกแก้วแล้วไงว่าพี่แข็งแรง"

"ไม่ได้เป็นห่วงซะหน่อย ก็แค่ไม่อยากเห็นใครมาล้มป่วยเพราะดูแลคนท้องอย่างแก้วหรอกนะ ทำไมคุณท่านไม่ให้พี่ๆ คนอื่นมาช่วยบ้างล่ะ ทำไมจะต้องรับผิดชอบดูแลแก้วแค่คนเดียวด้วย"

ตอนแรกถึงจะรู้สึกสมน้ำหน้า และรู้สึกไม่ชอบหน้าคุณท่าน ที่เอาแต่ตามตื๊อตามติด ดูแลแก้วตลอดทั้งวัน แม้ว่าจะยังทำได้ไม่ดีพอ แต่คุณท่านก็ยังพยายามเพื่อที่จะทำให้ได้ ถึงแม้ว่าแก้วจะด่าหรือไล่คุณท่านกี่ครั้ง คุณท่านก็ยังดื้อรั้นที่จะไม่ไป แล้วอยู่กับแก้วที่บ้านสวนแห่งนี้ ตลอดหลายเดือน แล้วก็ดูแลแก้วทุกอย่าง ไม่ให้พี่แม่บ้านคนไหนเข้ามาวุ่นวายกับแก้วเลย แถมคุณท่านก็ยังศึกษาทุกวัน กับการดูแลคุณแม่ตั้งครรภ์ จนแก้วไม่เห็นเวลาพักของคุณท่าน เห็นแต่ตัวติดแก้วตลอดเวลา จนแก้วรำคาญแล้ว

"คุณท่านไม่จำเป็นจะต้องมาเหนื่อยเลยด้วยซ้ำ ให้พี่แม่บ้านคนอื่นช่วยบ้างเถอะครับ"

"พี่ไม่เหนื่อย แล้วพี่ก็อยากดูแลเมียพี่" 

"มะ เมียอะไร ชอบพูดไม่เข้าหูอยู่เรื่อย"

"พี่ขอโทษที่พูดไม่เข้าหู แต่มันคือความจริงนี่นา ที่แก้วเป็นเมียพี่"

คุณท่านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น และก็ยิ้มจนใบแก้วถึงกลับรู้สึกหมั่นไส้ กับความอ่อนโยนของคุณท่าน ที่ออกมาจากหัวใจของคุณท่านเลย และใบแก้วก็สัมผัสได้ ว่าคุณท่านเปลี่ยนไปมาก ไม่มีการเสแสร้ง เพื่อให้ใบแก้วตายใจหรือหลอกใช้ ที่พูดและแสดงออกมาทุกอย่างล้วนมาจากความรักของคุณท่านที่มีต่อใบแก้ว 

"อึ้ย! ไม่ต้องย้ำ แล้วก็ทาครีมให้แก้วได้แล้ว แก้วจะนอน"

"หึๆ ครับ พี่จะทาให้แล้ว นอนเสียเถอะนะ"

คุณท่านหัวเราะออกมาเบาๆ กับความขี้โมโหที่แสนน่ารักของใบแก้ว ที่ดูจะไม่ค่อยพอใจที่คุณท่านชอบเรียกใบแก้วว่าเมียให้ได้ยิน ก่อนที่คุณท่านจะทาครีมบนหน้าท้องของใบแก้วที่กลมป่อง เพราะว่ามีลูกของเขากับใบแก้วอยู่ในนี้ 

"....."

ใบแก้วหลับตาลงด้วยความรู้สึกสบาย สัมผัสของคุณท่านมันช่างอ่อนโยนและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก มันจึงทำให้ใบแก้วหวั่นไหวทุกครั้ง เพราะชอบที่คุณท่านเป็นแบบนี้ ชอบที่คุณท่านใส่ใจและดูแลตัวของเขาแค่คนเดียว แต่ก็รู้สึกรำคาญใจที่มักจะใจอ่อนให้กับคุณท่านเรื่อยๆ 

"(ถ้าคุณท่านยังทำตัวแบบนี้ไปเรื่อยๆ แก้วจะต้องทำยังไงต่อไป)"

ลึกๆ ตัวของใบแก้วไม่อยากที่จะยอมรับคุณท่าน เพราะสิ่งที่คุณท่านทำกับใบแก้วในอดีต ยังคงเป็นแผลในจิตใจ แต่ความอ่อนโยนและความรักที่คุณท่านมอบให้ตลอดทุกวัน มันมากขึ้นเรื่อยๆ มันจึงทำให้ใบแก้วลำบากใจ กับความสม่ำเสมอ ไม่มีตรงส่วนไหนที่น้อยลงเลยสักนิด 

คุณท่านดูแลทุกอย่างของใบแก้ว ทั้งชีวิตการกินอยู่ และยังดูแลคนในครอบครัวของใบแก้ว อย่างยายสุข ที่ตอนนี้สุขภาพแข็งแรง จนออกไปเที่ยวเล่นได้ โดยมีคนของคุณท่านคอยดูแลตลอด คุณท่านดูแลจัดการค่ารักษาทุกอย่าง และให้ความเป็นอยู่ที่ดีให้กับยาย อย่างที่ใบแก้วหวังไว้ คุณท่านทำให้ทุกอย่าง จนใบแก้วไม่รู้สึกเป็นห่วงยาย

และยายก็รับรู้เรื่องนี้ ว่าใบแก้วมีลูกกับคุณท่าน แต่ใบแก้วก็ไม่ได้บอกเรื่องราวในอดีตที่คุณท่านทำไว้ และใบแก้วก็สั่งห้ามไม่ให้คุณท่านบอกสิ่งที่คุณท่านทำกับตัวเองให้คนอื่นได้รู้ แต่คุณท่านก็ไปขอขมากับยายสุขด้วยความรู้สึกผิด และรับปากว่าจะดูแลใบแก้วให้เป็นอย่างดี แล้วคุณท่านก็ทำได้ดีตลอด จนตอนนี้ยายสุขรู้สึกสบายใจที่ใบแก้วได้อยู่กับคุณท่าน 

"พี่รักแก้วนะ และรักลูกของเราด้วย"

จุ๊บ จุ๊บ

คุณท่านบอกรักใบแก้วและลูกที่ตอนนี้หลับตาลงด้วยความรู้สึกง่วงนอน ก่อนจะก้มจุ๊บที่ท้องของใบแก้ว ที่มีลูกๆ เป็นแก้วตาดวงใจของคุณท่าน การกระทำและสัมผัสที่อ่อนโยน ที่เต็มไปด้วยความรักของคุณท่าน มักจะทำให้ใบแก้วหวั่นไหวเสมอ 

"(ยังไม่ได้นอนซะหน่อย แต่ก็ยังจะมาบอกรักแก้วอีก แล้วแก้วจะนอนหลับลงได้ยังไง)"

ในทุกๆ วัน คุณท่านมักจะจุ๊บและหอมที่ท้องของใบแก้วเสมอ แล้วก็จะพูดคุยกับลูกตลอด จนใบแก้วรู้สึกชอบ ที่เห็นคุณท่านดูรักลูกมาก จากที่ตอนแรกไม่คิดว่าคุณท่านจะเป็นพ่อที่ดีได้ กลับต้องให้ใบแก้วเปลี่ยนความคิดใหม่ เพราะตั้งแต่ที่คุณท่านรู้ว่าใบแก้วท้อง คุณท่านก็ตั้งใจและดูแลใบแก้วกับลูก จนใบแก้วรู้สึกดีใจที่ลูกมีพ่อที่ดีขนาดนี้ คุณท่านไม่เคยให้ใบแก้วบอกเลยสักครั้ง แต่คุณท่านจะเป็นคนทำเองทุกอย่าง 

"(ถ้าลูกออกมา คงต้องเหมือนคุณท่านมากแน่ คุณท่านหน้าฝรั่งขนาดนี้ ลูกคงน่ารักมาก จนอยากจะเห็นแล้วสิ)"

ตอนแรกก็อยากให้ลูกหน้าเหมือนตัวเอง แต่คิดไปคิดมาเชื้อคุณท่านน่าจะแรงกว่า ถ้าหากมีลูกที่หน้าตาเหมือนกับคุณท่าน ก็คงจะน่ารักมากแน่ๆ ถ้ามีดวงตาสีฟ้าเหมือนกับคุณท่าน ก็คงจะสวยที่สุด พอคิดแล้วก็ทำเอาใบแก้วรู้สึกตื่นเต้น อยากจะเห็นหน้าลูกเร็วๆ แต่คุณท่านน่าจะตื่นเต้นกว่าใครๆ เพราะไม่รู้เพศลูกเลย แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าลูกมีกี่คน ถ้าคุณท่านได้รู้ คุณท่านจะมีสีหน้าแบบไหนกันนะ แค่คิดมันก็ทำเอาใบแก้วรู้สึกมีความสุขแล้ว 

---

ณ บ้านรัฐนากรณ์

"แม่ๆ นี่มันก็หลายเดือนแล้วนะ ทำไมพี่แก้วยังไม่กลับมาสักที"

กล้วยหอมที่นั่งหน้าคว่ำด้วยความรู้สึกเหงาหงอย ที่ใบแก้วไม่ได้อยู่ที่นี่นานหลายเดือน ตั้งแต่วันที่ใบแก้วบอกว่ามีธุระกับคุณท่าน ก็ไม่ได้กลับมาที่นี่อีกเลย

"....."

สมพรถึงกับเงียบ และมองลูกสาวอย่างกล้วยหอมที่มีสีหน้าที่เศร้ามาตลอดหลายเดือน เพราะรอใบแก้วกลับมา โดยเฉพาะกับเก่งกล้าที่ดูจะซึมเศร้าตลอด จนเหม่อลอย เพราะคิดถึงใบแก้ว และสมพรก็ไม่อยากจะบอกความจริง ที่สมพรได้รับรู้จากปากของคุณท่าน ว่าตอนนี้ใบแก้วกำลังมีครรภ์ และพ่อของลูกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือคุณท่าน

" (จะบอกยังไงดีล่ะคราวนี้) "

แม้จะรู้สึกสงสัยว่าใบแก้วมีอะไรกับคุณท่านตอนไหนกัน แต่ก็ไม่อยากจะถามอะไรคุณท่านอีก เพราะกลัวว่าคุณท่านจะไม่พอใจ แล้วตัวของสมพรก็ไม่ได้รู้สึกเกลียดหรือไม่พอใจอะไรใบแก้วเลย เพราะยังไงใบแก้วก็ยังเป็นเด็กดีในสายตาสมพรเสมอ

แล้วก็ไม่คิดว่าใบแก้วจะเป็นภรรยาของคุณท่าน เพราะสมพรไม่คิดว่าคุณท่านจะคิดอะไรกับใบแก้ว ที่สนใจใบแก้วตั้งแต่ครั้งแรก ก็คิดว่าทำอาหารถูกปาก และดูเป็นคนที่นิสัยดี ดูขยัน แต่ก็ไม่คิดว่าคุณท่านจะคิดกับใบแก้วในเชิงอื่น ที่มากกว่าคำว่าเจ้านายและลูกน้อง

แต่คุณท่านก็ปฏิบัติกับใบแก้วเป็นอย่างดี ไม่ได้ทิ้งขว้างใบแก้ว ทั้งจดทะเบียนสมรส ทั้งยกสมบัติให้ แล้วยิ่งมีลูกอีก คุณท่านยิ่งรักใบแก้วมากกว่าเดิม แม้ว่าจะไม่ได้เจอหน้าใบแก้วมาตลอดหลายเดือน แต่ใบแก้วคงจะอยู่สุขสบายดี เพราะมีคุณท่านอยู่ที่นั่นด้วย

"แม่! เป็นอะไรเนี่ย เหม่อลอยอะไร"

"ตกใจหมด จะเรียกเสียงดังทำไม อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง"

"ก็แม่เงียบทำไมล่ะ กล้วยก็ถามแม่อยู่ ว่าเมื่อไหร่พี่แก้วจะกลับมา"

"เดี๋ยวใบแก้วก็กลับมา เอ็งจะทำตัวซึมเศร้าแบบนี้ไปตลอดไม่ได้นะ"

ถ้ากล้วยหอมรู้ความจริง ก็คงจะตกใจมาก เหมือนอย่างกับสมพรที่ได้รู้จากปากคุณท่านเป็นครั้งแรก ในบ้านไม่มีใครรู้สักคน กับเรื่องนี้ มีแต่สมพรเท่านั้นที่รู้คนเดียว

"ฉันน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่พี่เก่งกล้าน่ะ ซึมเศร้าเหม่อลอย คิดถึงแต่พี่แก้ว"

"ใบแก้วสบายดี คุณท่านบอกฉันว่าไม่ต้องเป็นห่วงใบแก้ว เอ็งก็ไปบอกเก่งกล้าหน่อย ว่าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

"หนูก็บอกแล้ว แต่แม่ก็เห็นแล้วนี่ ว่าพี่เก่งกล้าซึมเหมือนเดิม แม่ก็รู้ว่าพี่เก่งกล้าคิดยังไงกับพี่แก้ว"

แน่นอนว่าสมพรรู้ว่าเก่งกล้าคิดอะไรกับใบแก้ว ถึงจะคิดถึง และอยากได้ใบแก้วมากแค่ไหน ก็ต้องตัดใจ เพราะใบแก้วมีเจ้าของแล้ว แล้วเจ้าของก็ยังเป็นคุณท่านอีก ถ้าให้พูดใบแก้วในตอนนี้ไม่ใช่คนใช้ แต่เป็นนายหญิงของตระกูลรัฐนากรณ์ เป็นภรรยาของคุณท่าน เป็นแม่ของลูกของคุณท่าน และเป็นคนที่คุณท่านรักอีก

"เฮ้อ เก่งกล้าต้องตัดใจนะ ยังไงก็ไม่มีทางสมหวังหรอก"

"ทำไมต้องตัดใจด้วยล่ะแม่ แล้วแม่รู้ได้ยังไงว่าไม่สมหวัง"

กล้วยหอมถึงกับพูดถามด้วยความสงสัย ว่าทำไมสมพรถึงพูดแบบนั้นออกมา แล้วก็รู้สึกเคืองนิดหน่อย ที่บอกว่าจะไม่สมหวัง เพราะว่ากล้วยหอมเชียร์เก่งกล้ากับใบแก้วให้คู่กัน

"อยากรู้จริงๆ ใช่ไหม ว่าทำไมถึงไม่สมหวัง"

"มะ แม่พูดแบบนี้ ฉันเริ่มกลัวแล้วนะ ทำไมจะไม่สมหวังล่ะ"

กล้วยหอมถึงกับเอ่ยติดขัด เมื่อสมพรดูมั่นใจมาก ที่ความรักของเก่งกล้าจะไม่สมหวัง จนกล้วยหอมถึงกับสะอึกและกลืนน้ำลาย หัวใจเต้นตุบตับไปด้วยความตื่นเต้น

"ก็ใบแก้วแต่งงานแล้ว เก่งกล้าถึงจะต้องตัดใจไง"

สุดท้ายสมพรก็ต้องบอกกล้วยหอม ว่าใบแก้วนั้นไม่ได้โสดอีกต่อไป แต่แต่งงานแล้วมีลูกแล้วด้วย เมื่อกล้วยหอมได้ยินอย่างนั้น ก็ถึงกับอ้าปากค้าง ด้วยความตกใจและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่แม่พูด

"อะไรนะ! กล้วยไม่เล่นนะแม่ แม่ก็รู้ว่ากล้วยเชียร์พี่เก่งกล้ากับพี่แก้ว"

"ไอ้กล้วยหอม แม่เคยโกหกเอ็งด้วยเหรอ ใบแก้วแต่งงานแล้ว แม่เลยบอกไง ว่าความรักของเก่งกล้าที่มีต่อใบแก้วมันเป็นไปไม่ได้"

"ดูะ เดี๋ยว แล้วพี่แก้วแต่งกับใคร แล้วที่หายไปเป็นเดือนเนี่ย ไม่ได้ไปดูแลยายเหรอ หรือยังไง แม่รู้ใช่ไหม ทำไมแม่ไม่บอกกล้วยบ้าง"

กล้วยหอมพูดติดขัดด้วยความตกใจ และไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าใบแก้วคนที่กล้วยหอมนับถือเหมือนเป็นพี่ชาย แต่งงานแล้ว ความสงสัยในหัวก็รีบพ่นวาจาออกมาถามสมพรใหญ่เลย

"ก็ถ้าบอกเอ็ง ก็ตกใจแบบนี้ไง แล้วอีกอย่างใบแก้วก็แต่งงานแล้ว แล้วก็มีลูกแล้วด้วย"

"มีลูก! พี่แก้วมีลูกแล้วเหรอ! เดี๋ยวๆ กล้วยอึ้งไปหมดแล้ว มันเรื่องจริงเหรอแม่ นี่แม่รู้มาตั้งนานแล้วดิ"

กล้วยหอมจากที่นั่งอยู่กับเก้าอี้ ก็นั่งไม่สุขทันที จนต้องรีบไปจับแขนแม่ด้วยความไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ว่าใบแก้วทั้งแต่งงานแล้วมีลูกแล้ว ทำเอากล้วยหอมถึงกับอึ้งแล้วอึ้งอีก จนสมพรถึงกับถอนหายใจกับความตกใจที่เวอร์เกินไป

"อืม ฉันรู้ตั้งนานแล้ว แค่ไม่รู้ว่าจะบอกเอ็งยังไงดี"

"แล้วแม่ก็เก็บเงียบไว้นาน แล้วแม่รู้ไหมว่าพี่แก้วแต่งกับใคร ใครเป็นสามีพี่แก้วอ่ะ แบบนี้พี่เก่งกล้าก็อกหักเลยดิ"

แน่นอนว่าถ้าเก่งกล้าได้รู้ ต้องเสียใจมากแน่ เพราะเก่งกล้าชอบใบแก้ว และการที่ไม่มีใบแก้วอยู่ในชีวิต มันก็ทำให้เก่งกล้าไร้เรี่ยวแรง แถมช่วงที่ใบแก้วไม่อยู่ เก่งกล้าก็จะมาถามสมพรว่ารู้ไหม ว่าใบแก้วอยู่ที่ไหนแล้วทำอะไร แล้วก็ดูเหมือนอยากจะถามคุณท่านด้วย แต่คุณท่านไม่อยากจะคุยด้วย

"ถ้าเอ็งได้รู้ว่าใครเป็นสามีของใบแก้ว เองคงจะตกใจมากกว่านี้อีก เพราะงั้นฉันไม่บอกเองหรอก"

"อ้าว! ไม่ได้นะแม่ แม่ก็รู้ว่ากล้วยชอบพี่แก้วมาก บอกกล้วยหน่อย ทำไมต้องปิดด้วยล่ะ แล้วอีกอย่างเรือกล้วยพังหมดเลย กล้วยอุตส่าห์เชียร์พี่เก่งกล้ากับพี่แก้ว"

กล้วยหอมเขย่ามือสมพรเบาๆ เหมือนกับเด็กงอแงที่แม่ไม่ยอมบอกในสิ่งที่ลูกสงสัย ก่อนที่สมพรจะถอนหายใจให้กับลูกสาวของตัวเอง ที่อยากรู้อยากเห็น พอรู้ก็รับไม่ได้

"เฮ้อ แล้วเอ็งคิดว่าใครเป็นสามีใบแก้ว"

"ฉันจะไปรู้เหรอแม่ ฉันเอาแต่เชียร์พี่เก่งกล้าอย่างเดียว แม่รู้แม่ก็บอกกล้วยสิ"

"คุณท่าน"

"คุณท่านทำไม แม่ก็รู้ว่าคุณท่านไม่ได้กลับมาบ้านเป็นเดือนแล้ว มาครั้งล่าสุดก็เดือนไหนไม่รู้ มาแค่ครั้งเดียวเอง แต่กล้วยไม่อยากรู้เรื่องของคุณท่านซะหน่อย"

"......"

ขนาดบอกไปแล้ว กล้วยหอมก็ยังไม่คิดเลย ว่าคนที่เป็นสามีของใบแก้ว ก็คือคุณท่าน แต่ก็ไม่แปลกใจหรอกที่กล้วยหอมจะไม่สงสัยในตัวคุณท่านเลย เพราะตัวสมพรเองก็ไม่ได้สงสัยเหมือนกัน ถ้าหากคุณท่านไม่บอกด้วยปากของตัวเอง ก็คงจะไม่เชื่อ

"ก็คุณท่านไง สามีของใบแก้ว"

"ฮ่าๆ อะไรของแม่อ่ะ ไม่เล่นตลกนะแม่ ถ้าพี่แก้วเป็นภรรยาคุณท่าน ก็ต้องเรียกพี่แก้วว่านายหญิงแล้วล่ะสิ"

"ใช่ นายหญิง เรียกแบบนี้ถึงจะถูก"

"เอ่อ แม่พูดจริงเหรอ ไม่เล่นนะแม่นะ"

"แล้วฉันพูดเล่นกับเอ็งเหรอกล้วยหอม ใบแก้วเป็นเมียคุณท่าน ส่วนลูกของใบแก้ว พ่อคือคุณท่าน"

"....."

ทำเอากล้วยหอมถึงกับเงียบกริบ ไปไม่เป็นเลย เพราะไม่คิดว่าจะเป็นคุณท่าน ที่เป็นสามีและพ่อของลูกของใบแก้ว จากที่ดูร่าเริง กลับตกใจและไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินจากปากสมพร

"มันเป็นความจริง คุณท่านเป็นคนบอกฉันเอง"

"จะ จริงเหรอแม่ แล้วพี่แก้วไปมีอะไรกับคุณท่านตอนไหนล่ะ แล้วยังมีลูกกันอีก"

"ฉันก็ไม่รู้หรอก รู้อีกทีคุณท่านก็บอกว่าจดทะเบียนสมรสกับใบแก้วแล้ว แล้วตอนนี้ใบแก้วก็ท้องอยู่ด้วย แล้วที่คุณท่านไม่กลับก็เพราะอยู่ดูแลใบแก้วที่บ้านสวน"

พรึบ!

"อะไรนะ! ที่ป้าพูดจริงเหรอ"

ทำเอาคนที่กำลังจะเดินเข้ามาอย่างชมพู่ ถึงกับตกใจเมื่อได้ยินสมพรพูดแบบนั้นออกมา ก็ทำเอาชมพู่ถึงกับตวาดถามด้วยความตกใจ แล้วไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน จนสมพรและกล้วยหอมถึงกับต้องหันไปมอง

"คนที่ไม่ควรจะได้ยิน ก็ได้ยินแล้ว"

กล้วยหอมถึงกับเอ่ยน้ำเสียงด้วยความเหนื่อยใจทันที เมื่อได้เจอกับชมพู่ ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่ตกใจและไม่พอใจ เธอเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"เรื่องจริงเหรอ! อีใบแก้วเป็นเมียคุณท่านเหรอ"

"เรียกใบแก้วให้มันดีๆ หน่อย ใบแก้วไม่ใช่คนที่เธอจะมาเรียกแบบนี้ได้อีกแล้วนะ"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความไม่พอใจกับคำพูดของชมพู่ ที่ยังคงเรียกใบแก้วด้วยคำไม่สุภาพเหมือนเดิม ไม่ว่าจะผ่านไปกี่เดือน นิสัยสันดานก็ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน แล้วตอนนี้ก็ยังมาทำท่าทางไม่พอใจอีก ทั้งๆ ที่ควรจะตัดใจจากคุณท่านได้แล้ว เพราะยังไงคุณท่านก็ไม่มีวันเอา

"ทำไมจะเรียกไม่ได้! มันจริงเหรอป้า! อีใบแก้วมันเป็นเมียคุณท่านน่ะ!"

"แสบแก้วหูนะ จะพูดเสียงดังทำไม เกิดมาเป็นนกหวีดหรือไง"

"อีผีตานี! แกไม่ต้องมายุ่ง! ฉันไม่ได้ถามแก ฉันถามป้าสมพร"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงตะคอกเสียงดัง เต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจ กับสิ่งที่ได้ยิน เพียงแค่ได้ยินว่าใบแก้วเป็นเมียคุณท่าน มันก็ทำให้เธอรู้สึกโกรธมาก เเล้วเกลียดใบแก้วมากกว่าเดิม

"โว้ย! มีชื่อนะ ไม่ใช่มีชื่อ แล้วก็นะถึงพี่แก้วจะเป็นเมียคุณท่านจริง พี่ก็ต้องยิ่งเปลี่ยนคำพูดได้แล้วนะ"

"กรี๊ดด! มันจริงใช่ไหม ที่อีใบแก้วเป็นเมียคุณท่าน ฉันบอกป้าแล้วไง อีนี่มันตอแหล มันหวังอยากได้คุณท่านจนตัวสั่น แล้วสุดท้ายเป็นยังไงล่ะ ป้า! และแก! ก็โดนมันหลอกเหมือนกับคนโง่"

ชมพู่กรี๊ดออกมาด้วยความโมโห และพ่นคำหยาบออกมาด้วยความรู้สึกโกรธ แล้วยังด่าสมพรและกล้วยหอมอีก ว่าโง่ มันก็ยิ่งทำให้สมพรแล้วกล้วยหอมไม่พอใจ กับการกระทำและคำพูดในตอนนี้ของชมพู่

"หยุดโวยวายได้แล้ว! เมื่อไหร่จะปรับปรุงตัวได้สักที แกต่างหากที่โง่ดักดาน โง่คิดว่าคุณท่านจะชอบแก แกทำตัวแบบนี้ไงแล้วใครที่ไหนจะมาชอบ"

"กรี๊ดด! นี่ป้าด่าฉันเหรอ! ป้าต่างหากที่โง่! ป้าโดนอีใบแก้วหลอก มันบอกว่ามันไม่ได้ชอบคุณท่าน แล้วเป็นยังไงล่ะ มันเป็นเมียคุณท่านแล้ว"

"ก็ดีน่ะสิ ที่ใบแก้วเป็นเมียคุณท่าน ใบแก้วจะได้สุขสบายสักที ไม่ต้องเหนื่อยลำบาก แล้วอีกอย่างนะ ใบแก้วก็ท้อง แล้วแกก็ไม่ต้องถามนะว่าใครเป็นพ่อของลูก"

แน่นอนว่าสมพรไม่รู้สึกโกรธหรือไม่พอใจอะไรในตัวใบแก้วเลย คนดีๆ อย่างใบแก้วสมควรเจอกับสิ่งที่ดีๆ ถ้าหากการเป็นเมียของคุณท่าน มันทำให้ใบแก้วมีความสุข แน่นอนว่าสมพรก็ยินดีด้วย แล้วยิ่งมีทายาทให้กับคุณท่านอีก มันก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างมาก ที่ตัวของใบแก้วจะมีชีวิตที่ดีขึ้นอย่างไม่น่าวาดฝัน แต่ถ้าใครคิดกับใบแก้วไม่ดีเหมือนกับชมพู่ ก็จะเอาแต่โมโหแล้วไม่พอใจ และก็ไม่ได้ยินดีอะไรเลยด้วย เหมือนกับในตอนนี้

"อะไรนะ! อีใบแก้วท้อง แล้วป้าจะบอกว่ามันเป็นลูกของคุณท่านเหรอ เหอะ! ไม่จริง อีใบแก้วมันคงไปนอนกับผู้ชายคนอื่น แล้วก็ไปบอกคุณท่านว่าท้อง อีนี่มันตอแหล!"

"ทนไม่ไหวแล้วนะ! อย่ามาว่าพี่แก้วของหนู พี่แก้วดีกว่าที่พี่คิดอีก แล้วอีกอย่างนะคุณท่านเขาไม่ได้โง่นะพี่"

กล้วยหอมสุดจะอดทน เมื่อได้ยินคำพูดหยาบคายของชมพู่ที่ต่อว่าใบแก้ว คนที่กล้วยหอมเคารพรักนับถือเป็นพี่ชาย ก่อนจะพูดออกมาด้วยความไม่พอใจ และชี้หน้าด่าชมพู่ จนสมพรก็ตกใจอยู่เหมือนกันที่ลูกสาวโมโหมากขนาดนี้

"อีกล้วยหอม! แกอย่ามาปากดีกับฉันนะ หุบปากแกไปเลยนะ แกยังโง่โดนให้มันหลอกเลย"

"เอ็งนั่นแหละที่ต้องหุบปาก คุณท่านไม่ใช่คนโง่ ถ้าใบแก้วไม่ดีจริง คุณท่านคงไม่จดทะเบียนสมรส แล้วยกสมบัติให้หรอกนะ"

"จะ จดทะเบียนสมรส ไม่จริง! ป้าอย่ามาโกหกฉัน คุณท่านจะจริงจังกับมันทำไม"

เมื่อได้ยินคำว่าจดทะเบียนสมรส ก็ทำเอาชมพู่อ้าปากค้างด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าคุณท่านจะจดทะเบียนสมรสกับเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างใบแก้ว หลายอย่างที่ทำให้ชมพู่รู้สึกตกใจ ทั้งเรื่องที่ใบแก้วเป็นเมียคุณท่าน และเรื่องที่มีลูกคุณท่าน แล้วไหนจะจดทะเบียนสมรสกันอีก จะบอกว่าคุณท่านจริงจังกับมันใช่ไหม

"หยุดไม่พอใจได้แล้ว แกไม่มีวาสนาเป็นเมียคุณท่านหรอก เพราะคุณท่านเขารักใบแก้ว ไม่งั้นคงไม่จดทะเบียนสมรส และไม่อยู่ดูแลใบแก้วที่นั่นหรอก"

"กรี๊ดด! ไม่จริง! คนอย่างอีใบแก้วมันไม่คู่ควรกับคุณท่าน มันหลอกคุณท่าน ฉันจะไปพูดกับคุณท่าน"

พรึบ

"สมพร เสียงดังอะไร ดังไปถึงสวนเลย จนพี่กับไอ้เก่งกล้าถึงต้องเข้ามาดูเนี่ย"

ต้นสามีของสมพรเดินเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าที่ตื่นตกใจเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของชมพู่ดังจนไปถึงสวน และเก่งกล้าก็เดินเข้ามาตามหลังด้วยความรู้สึกไม่ชอบใจ ที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของชมพู่

"เข้ามาก็ดีเลย ไอ้ชมพู่มันบ้าไปแล้ว ยอมรับความจริงไม่ได้"

"กรี๊ดด! ฉันไม่ได้บ้า แล้วฉันก็จะไม่มีวันยอมรับ อีใบแก้วมันไม่คู่ควรกับคุณท่าน"

"ใบแก้ว! หมายความว่ายังไง ที่พูดออกมา"

"พี่เก่งกล้า...."

กล้วยหอมถึงกับเอ๋่ยเรียกเก่งกล้าเบาๆ ด้วยความรู้สึกเป็นห่วง ถ้าหากได้รู้ความจริง ก็คงจะเสียใจมากน่าดู เพราะสีหน้าตอนนี้ของเก่งกล้าดูสงสัยและดูกลัวกับคำตอบ

"หึ แกก็คงไม่รู้สินะไอ้เก่งกล้า ถ้าแกรู้แกคงจะเสียใจมาก อีใบแก้วคนที่แกมีใจให้มัน..."

"หยุดเลยนะ! ฉันจะเป็นคนบอกเก่งกล้าเอง แกไม่ต้องมาบอกอีชมพู่"

"ทำไมฉันต้องเชื่อป้าด้วย! ยังไงมันก็ต้องรู้อยู่ดี ว่าอีใบแก้วมันเป็นเมียคุณท่าน"

"!!!!"

ทำเอาเก่งกล้าถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ กับคำพูดของชมพู่ที่พูดออกมาด้วยความมั่นใจ ว่าใบแก้วเป็นเมียของคุณท่าน มันก็ทำเอาเก่งกล้ารู้สึกชาไปทั่วตัว เพราะรับไม่ได้กับคำตอบที่ได้ยินออกมาจากปากชมพู่

"ระ เรื่องจริงเหรอป้า"

เก่งกล้าถึงกับเอ่ยน้ำเสียงติดขัด ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดและรับไม่ได้ และก็ยังไม่อยากจะเชื่อ ว่าสิ่งที่ชมพู่พูดออกมามันเป็นความจริง ถ้าหากได้รับคำตอบจากสมพร เก่งกล้าก็จะเชื่อ

"ใช่ ใบแก้วเป็นเมียคุณท่าน และเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย แล้วตอนนี้ก็ท้องลูกของคุณท่านด้วย"

"อึก ทะ ท้อง"

เมื่อได้ยินจากปากของสมพรที่เป็นสิ่งยืนยัน ก็ทำเอาเก่งกล้าแทบช็อคกับความเป็นจริงที่ใบแก้วเป็นภรรยาของคุณท่าน และยังเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แล้วที่น่าตกใจไปกว่่านั้นก็คือ ใบแก้วท้องลูกของคุณท่าน

"ไม่อยากจะเชื่อเลย ใบแก้วเป็นเมียของคุณท่าน ไอ้เก่งกล้า...."

ต้นสามีเมื่อได้ยินก็รู้สึกตกใจมาก เพราะไม่คิดว่าใบแก้วจะเป็นภรรยาของคุณท่าน เเล้วก็รู้สึกสงสารเก่งกล้าที่มีใจให้กลับใบแก้ว ยังไม่ทันจะได้สารภาพรัก ก็โดนหักอกก่อนซะแล้ว

"เป็นความจริง คุณท่านเป็นคนบอกฉันเองพี่ แล้วที่คุณท่านไม่กลับมาบ้าน ก็เพราะอยู่ดูแลใบแก้วกับลูกที่บ้านสวน"

"....."

ทำเอาเก่งกล้าถึงกับยืนนิ่ง และรับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยิน ว่าใบแก้วคนที่เขามีใจให้นั้น และยังไม่ได้สารภาพรัก กลับมีสามีและลูกแล้ว แล้วก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นคุณท่านของบ้านหลังนี้ ที่เก่งกล้าอยากจะขัดขวางตลอด แต่สุดท้ายคุณท่านก็ได้ใบแก้วไป

"เหอะ! นี่ป้ารู้มานานแล้ว แต่ก็ไม่บอกเนี่ยนะ ฉันว่าแล้วอีใบแก้วมันไม่ได้ใสซื่อ มันตอแหล"

"อึ้ย! คำก็ตอแหล สองคำก็ตอแหล พี่นั่นแหละตอแหล ถึงพี่จะอ่อยคุณท่านแค่ไหน คุณท่านก็ยังไม่เอาพี่เลย"

"กรี๊ดด! อีกล้วยหอม นี่แกด่าฉันเหรอ"

ชมพู่ถึงกับกรี๊ดออกมาด้วยความโมโห ที่ถูกกล้วยหอมต่อว่า มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บใจ ที่มีแต่คนเข้าข้างกันใบแก้ว

"หูหนวกหรือไง หยุดทำตัวทุเรศได้แล้ว แล้วอีกอย่างนะพี่แก้วเขาเป็นเมียของคุณท่าน ก็เหมือนเป็นเจ้านายของพี่ตอนนี้ไง"

"กรี๊ดด! ไม่! ทำไมฉันต้องยอมรับมันด้วยว่าเป็นเจ้านายฉัน ไม่มีทางเด็ดขาดที่ฉันจะยอมเรื่องนี้"

ฉันจะไม่มีวันยอมรับอีใบแก้วเด็ดขาด ทำไมถึงไม่เป็นฉัน ทำไมถึงต้องเป็นแกด้วยอีใบแก้ว ทั้งที่ฉันก็มองคุณท่านมาโดยตลอด แต่แกก็แย่งไป ถ้าหากไม่มีแกเข้ามาในชีวิต คุณท่านก็ต้องเป็นของฉันอย่างแน่นอน และฉันจะไม่มีวันยอมรับแกเป็นนายหญิงเด็ดขาด

"ไปพูดเลยสิ พี่โดนคุณท่านไล่ออกแน่ ถ้าคุณท่านรู้ว่าพี่ด่าพี่ใบแก้ว คุณท่านไม่ปล่อยไว้แน่"

"ไม่ต้องไปหาคุณท่านหรอก เพราะฉันจะบอกคุณท่านเอง ว่าให้ไล่แกออก ถ้าหากแกยอมรับนายหญิงไม่ได้ แกก็ไม่คู่ควรที่จะอยู่ที่นี่อีก"

"!!!!"

ทำเอาชมพู่ถึงกับตื่นตกใจ เมื่อได้ยินคำพูดของสมพรที่พูดออกมาด้วยความไม่พอใจในตัวของชมพู่ ที่ยังคงทำตัวไม่ดี และยังเกลียดใบแก้ว ทั้งที่ใบแก้วก็เป็นคนทำให้ชมพู่ได้อยู่ที่นี่ต่อ แต่ก็ยังไม่สำนึก แม้ว่าจะผ่านไปกี่เดือนก็ตาม นิสัยสันดานก็ยังคงเหมือนเดิม แต่ต่อจากนี้ชมพู่จะไม่ได้อยู่ที่นี่อีก เพราะคนไหนที่ไม่เคารพนายหญิง ก็ไม่จำเป็นจะอยู่ต่อที่นี่

"ดีเลยแม่ โทรบอกคุณท่านไปเลย ว่าพี่ชมพู่ด่านายหญิงว่ายังไงบ้าง"

กล้วยหอมรีบพูดบอกสมพรไปอย่างรวดเร็ว เพราะกล้วยหอมก็ไม่อยากให้ชมพู่อยู่ที่นี่แล้วเหมือนกัน แม้ว่าจะรู้สึกตกใจที่ได้รู้ว่าใบแก้วเป็นเมียของคุณท่าน แต่มันก็ไม่ได้ทำให้กล้วยหอมรู้สึกเสียใจเลย เพราะดูเหมือนคุณท่านจะรักใบแก้วมาก แม้ว่าจะรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้คู่กับเก่งกล้า ที่กล้วยหอมเชียร์มาโดยตลอด แต่มันก็ทำให้ชีวิตของใบแก้วคนที่กล้วยหอมนับถือเป็นพี่ชายสุขสบาย สมควรที่จะได้รับสิ่งดีๆ ขอแค่ใบแก้วมีความสุขกล้วยหอมก็ดีใจมากแล้ว

"หยุดนะ! ฉันจะไม่มีวันออกแน่นอน"

"เเกควรออก เพราะฉันจะไม่ให้ใครที่ไหน มาทำตัวแบบนี้ในที่ของคุณท่านอีก และคนที่ไม่เคารพนายหญิง ก็ไม่จำเป็นที่จะอยู่ตาอ"

สมพรพูดน้ำเสียงออกมาอย่างเด็ดขาด แล้วต่อให้ชมพู่จะขอร้องมากแค่ไหน ตัวของสมพรก็จะไม่ใจอ่อน และจะโทรแจ้งบอกกับท่าน ว่าสมควรให้ชมพู่ออก เพราะไม่มีความเคารพใบแก้วเลย และยังไม่มีจิตสำนึกในสิ่งที่ใบแก้วช่วยเอาไว้ด้วย

"อึก ป้าไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด"

"แกสมควรออกไปจากที่นี่ เพราะนิสัยสันดานของแกยังไม่เปลี่ยน ฉันไม่อยากให้ใบแก้วต้องมารู้สึกเสียใจกับการกระทำและคำพูดของแก"

"กรี๊ดด! ฉันไม่ยอม ฉันไม่ออก ป้าไม่มีสิทธิ์มาไล่ฉันออก และอีใบแก้วมันก็ไม่คู่ควรกับคุณท่าน"

ชมพู่กรี๊ดออกมาเสียงดัง ไม่สนใจว่าใครจะรำคาญเธอหรือไม่ เพราะเธอโกรธเกลียดใบแก้ว ที่แย่งคุณท่านไปจากเธอ จนทุกคนถึงกับเอือมระอา

"หยุดกรี๊ดได้ไหม จะกรี๊ดทำไม หนวกหู!"

"กรี๊ดด! อีกล้วยหอม"

"แกอยากลองดีกับคุณท่านก็เชิญเลย ฉันไม่อยากจะพูดอะไรกับแกอีกแล้ว แกก็รู้ว่าคุณท่านก็ไม่ได้อยากเอาแกอยู่ที่นี่หรอก"

"อึก"

ชมพู่ถึงกับหยุดกรี๊ด เพราะเธอรู้อยู่ว่าคุณท่านไม่ต้องการให้เธออยู่ที่นี่ แล้วที่เธออยู่ที่นี่ได้ นั่นก็เป็นเพราะใบแก้ว แต่เธอก็ยังเกลียดใบแก้วอยู่ดี และจะไม่ยอมรับเด็ดขาด

"แยกย้ายไปทำงานได้แล้ว ถ้าอยากกรี๊ด ก็เชิญกรี๊ดจนคอแตกได้เลย"

สมพรพูดน้ำเสียงจริงจัง และดูจะไม่สนใจชมพู่อีกแล้ว จะกรี๊ดเท่าไหร่ก็ตามสบาย เพราะเธอจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีก สมพรจะเรียนเรื่องนี้ให้คุณท่านทราบ เพราะพวกเขาไม่สามารถทนกับพฤติกรรมของชมพู่ได้อีก ก่อนที่ทุกคนจะออกไป รวมถึงเก่งกล้าด้วยที่ยังมีสีหน้าที่เศร้าเสียใจ แต่ก็ต้องทำใจยอมรับ เพราะเรื่องนี้คุณท่านเป็นคนบอกสมพร

"จะไปไหน! ฉันไม่ยอมนะ กรี๊ดด!"

ชมพู่กรี๊ดออกมาด้วยความเจ็บใจ เมื่อทุกคนไม่สนใจเธอ และเดินออกไปอย่างหน้าตาเฉย แล้วทิ้งให้เธออยู่ที่ห้องครัวคนเดียว มันยิ่งทำให้เธอร้อนรนกลัวว่าสมพรจะไปบอกคุณท่าน เธอไม่อยากออกไปจากที่นี่ เพราะเธอยังหวังว่าจะได้คุณท่าน

ด้านสมพร

"โอ๊ย! ยังกรี๊ดอีก กล้วยเบื่อพี่เขาแล้วนะแม่ รีบโทรบอกคุณท่านเลย"

หลังจากที่พวกเขาเดินออกจากห้องครัว ก็ยังคงได้ยินเสียงกรีดร้องของชมพู่ มันยิ่งทำให้กล้วยหอมรู้สึกรำคาญจนต้องมือมาปิดที่หู

"ฉันจะโทรบอกคุณท่านพรุ่งนี้เช้า ทนไปก่อนหนึ่งวัน"

"ฮือ ไม่เอาอ่ะแม่ พี่เขาน่ารำคาญ ยังจะกรี๊ดโวยวายอยู่ได้ คิดว่าคุณท่านจะเอาพี่เขาหรือไง"

"อดทนไหวก่อน ชมพู่ก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว"

ต้นสามีของสมพร และเป็นพ่อของกล้วยหอมได้พูดกับลูกสาวที่งอแงอยากให้ชมพู่ออกเร็วๆ ต้นเข้าใจความรู้สึกของลูกกับสมพรดี ว่าลำบากใจเรื่องชมพู่มาเยอะ ส่วนตัวก็อยากให้ออกเหมือนกัน เพราะไม่เคยปรับปรุงตัวเองได้เลย ยังคงมีนิสัยโวยวายเหมือนอย่างเคย แม้ว่าจะผ่านหลายเดือนแล้วก็ตาม

"ปะ ป้าครับ คุณท่านเป็นคนบอกป้าเลยเหรอครับ"

เก่งกล้าที่เดินนำหน้าสุดเอ่ยปากถามสมพรด้วยความรู้สึกที่เศร้าและยังรับไม่ได้กับความเป็นจริง ที่ผ่านมาเก่งกล้ารอใบแก้วกลับมาตลอด และยังหวังว่าจะกลับมา จนเวลาผ่านไปหลายเดือน และวันนี้ก็ได้รับรู้ว่าเขาไม่มีโอกาสที่จะรักใบแก้วในฐานะคนรักได้อีก

"พี่เก่งกล้า...."

"ตัดใจซะเถอะเก่งกล้า คุณท่านเป็นคนบอกฉันเอง ว่าใบแก้วเป็นภรรยา แล้วทั้งสองกำลังมีลูก"

"อึก ผมรู้ครับ ผมจะตัดใจแน่นอนครับ"

ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ยังคงสะอึกกับความเป็นจริงที่ถูกตอกย้ำ หัวใจของเก่งกล้าเจ็บปวดมาก เพราะเก่งกล้าชอบใบแก้วตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น อยากจะสารภาพรักออกไป แต่ยังไม่ทันสารภาพ ก็ต้องตัดใจซะแล้ว

" (สงสารพี่เก่งกล้า หวังว่าพี่เก่งกล้าจะผ่านไปได้นะ) "

กล้วยหอมมองเก่งกล้าด้วยความเป็นห่วง และเข้าใจความรู้สึกของเก่งกล้าดี ไม่แปลกใจที่จะเสียใจ ก็เพราะเก่งกล้าชอบใบแก้วมาก และรอใบแก้วกลับมาตลอด

"......"

แม้จะสงสัยว่าพี่แก้วไปมีอะไรกับคุณท่านตอนไหน แล้วไปกันรักตอนไหน แต่ถ้าพี่แก้วมีความสุข กล้วยก็ดีใจด้วย พี่แก้วเป็นเมียคุณท่านต้องสุขสบายอย่างแน่นอน แล้วก็เป็นแม่คนแล้วด้วย คุณท่านคงจะรักพี่แก้วมาก ไม่งั้นคุณท่านคงไม่ไปดูเเลที่บ้านสวน แล้วที่แม่บอกว่าพี่แก้วไปดูแลยาย ก็ไม่ใช่ความจริงเหรอ

" (แค่พี่แก้วมีความสุขก็พอ) "

---

ณ บ้านสวนรัฐนากรณ์

"เอ่อ คุณท่านครับ"

ใบแก้วที่นั่งอยู่เก้าอี้ที่บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารหลายอย่าง ที่คุณท่านลุกขึ้นมาทำตั้งแต่เช้าตรู่นั้น ทำให้ใบแก้วรู้ตกใจทุกครั้ง และไม่ชินสักที เพราะมันเต็มไปด้วยอาหารหลายอย่างที่คุณท่านเป็นคนทำเอง ตั้งแต่เลือกวัตถุดิบที่ดี จนไปถึงขั้นตอนกระบวนการทำ แล้วมันก็น่าทานมาก จนใบแก้วรู้สึกอยากจะทานให้หมด ตอนท้องช่วงแรกใบแก้วไม่สามารถทานอาหารได้เลย เหม็นทุกอย่าง แต่พอคุณท่านมาทำ ใบแก้วก็ทานข้าวได้เลย ถึงจะรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าคุณท่าน แต่เหมือนลูกในท้องดูชอบพ่อมาก

"ครับ? มีอะไรหรือเปล่า หรือว่าแก้วอยากทานอะไรเป็นพิเศษ"

พอคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานใสของเมียตัวน้อย ก็รีบหันมาสนใจทันที จนคนใช้ที่แอบมองทั้งสองนั้น ก็ทำให้รู้สึกเขินทันที เพราะคุณท่านดูเป็นห่วงและดูแลใบแก้วเป็นอย่างดี

"ไม่แล้วครับ แต่คุณท่านทำอาหารเยอะไปไหม"

"เยอะเหรอ? ไม่เยอะเลยนะ พี่อยากให้แก้วทานหลายๆ อย่าง"

"แต่แก้วทานไม่หมด"

"ไม่เป็นอะไรเลย เดี๋ยวพี่จะทานต่อจากแก้วไง"

"...."

ทุกครั้งเลย ที่คุณท่านไม่นั่งทานข้าวกับแก้ว เพราะเอาแต่ดูแลแก้วตลอด คอยเติมน้ำ ปอกผลไม้ให้ บางทีก็ทำขนมให้แก้วทาน แล้วพอแก้วทานเสร็จ คุณท่านก็จะทานของเหลือตลอด คนอย่างคุณท่านไม่เคยทานของเหลือใคร แต่คุณท่านกับให้แก้วทานคนแรก เพราะคุณท่านจะไปทำอย่างอื่น ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงนะ จะดูแลแก้วอะไรขนาดนั้น

"เดี๋ยวพี่ไปปอกผลไม้ให้"

"มาทานด้วยกันสิครับ ทำไมไม่มาทานด้วยกันล่ะ แล้วผลไม้ก็ไม่ต้องปลอกหรอกครับ ให้พี่ๆ คนอื่นทำก็ได้"

"แต่พี่อยากทำให้แก้ว อยากให้พี่ทานด้วยเหรอ"

"อื้อ มาทานด้วยกันสิ"

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาด้วยความปรารถนาที่อยากจะให้คุณท่านนั่งทานข้าวด้วยกัน ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของคุณแม่ตัวน้อยขึ้นสีแดงด้วยความเขินอายที่เอ่ยปากชวนคุณท่าน จนคุณท่านถึงกับยิ้มด้วยความดีใจ ที่ใบแก้วเป็นห่วงเขา

"ไม่ต้องตักให้เลยนะ แก้วตักเองได้"

"ทำไมดักทางพี่ล่ะ ปกติพี่ก็ตักให้แก้วตลอด"

"อึ้ย! ไม่ต้องมาตัก ทานไปเลย ทานไปเยอะๆ วันนี้คุณท่านไปซื้อของไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งหรอก"

"หึ เป็นห่วงพี่เหรอ"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่น แต่งเเต้มไปด้วยรอยยิ้ม ดวงตาก็ยังจ้องมองใบแก้วไม่ละสายตาไปไหน จนใบแก้วต้องหันไปทางอื่นด้วยความเขินอายคุณท่าน ที่เอาแต่มองและยิ้มอยู่ได้

"มะ ไม่ได้ห่วงสักหน่อย ก็แค่กลัวไม่มีใครทำอาหารให้ทาน คุณท่านก็รู้ว่าลูกชอบอาหารคุณท่าน แก้วทานไม่เหม็น ไม่อาเจียนเลย คุณท่านก็รู้ไม่ใช่เหรอ"

"หึ ครับๆ พี่บอกแก้วแล้วไง ว่าไม่ต้องเป็นห่วงพี่"

"ไม่ได้ห่วง แล้วทานเข้าไป ทานเยอะๆ"

น้ำเสียงหวานเอ่ยออกมาในเชิงหงุดหงิด แต่มันเต็มไปด้วยความเป็นห่วง ใบแก้วก็ตักอาหารให้ใส่จานข้าวของคุณท่านเยอะๆ จนคุณท่านอยากจะหัวเราะออกมากับความน่ารักของเมีย แต่ก็ต้องอึบไว้ เพราะไม่อยากให้ใบแก้วมองดุใส่ ด้วยแก้มแดงๆ ที่แสนน่าหอม ปากบอกว่าไม่เป็นห่วง แต่จริงๆ ห่วงมาก

แชะ! แชะ!

เสียงกล้องถ่ายรูปดังขึ้นในระยะไม่ไกลมากนัก แต่ก็ไม่ทำให้ทั้งสองผิดสังเกต มีชายใส่สูทร่างใหญ่ของคนที่เป็นลูกน้องของคุณท่าน กำลังถ่ายรูปอย่างสนุก เพราะรู้สึกชอบที่ได้เห็นคุณท่านในตอนนี้ ที่พ่ายแพ้ให้กับความรัก

"ภาพถ่ายยามเช้าวันนี้ หวานจริงๆ เลยครับนาย"

ชญานนท์พูดออกมาด้วยความปลื้มใจ ที่ได้ภาพที่แสนหวานของคุณท่านและใบแก้ว ตั้งแต่ที่คุณท่านเริ่มตามง้อใบแก้วนั้น ชญานนท์ก็จะแอบถ่ายแบบนี้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นภาพที่คุณท่านร้องไห้ ตอนที่ขอร้องใบแก้วในช่วงแรกๆ ทำเอาชญานนท์รู้สึกสงสาร แต่ก็สมน้ำหน้าที่คุณท่านสมควรโดน เพราะไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ใบแก้วใจอ่อน ขนาดผ่านไปหลายเดือนใบแก้วก็ยังคงระแวง

"คุณชญานนท์ เดี๋ยวคุณท่านก็เห็นหรอกค่ะ" วิมลที่ยืนอยู่ข้างหลังชญานนท์พูดออกมา เพราะกลัวว่าคุณท่านจะเห็น

"ไม่เห็นหรอก ผมก็ถ่ายแบบนี้ทุกวัน"

"รู้อยู่ค่ะว่าถ่ายทุกวัน แต่ก็ใช่ว่าคุณท่านจะไม่เห็นนะคะ"

"หึ ผมได้รูปที่พอใจแล้ว จะเก็บไว้เอาให้คุณหนูน้อยได้ดู ว่าคุณพ่อรักคุณแม่มากแค่ไหน"

ที่ชญานนท์ถ่ายเอาไว้ ก็เพื่อจะเก็บไว้เป็นที่ระลึก และจะเอาภาพนี้เก็บไว้ให้กับคุณหนูน้อยที่อีกไม่กี่เดือนก็จะออกมาลืมตาดูโลก และชญานนท์ก็ไม่รู้ว่าคุณหนูน้อยเป็นเพศอะไร คุณท่านก็คิดว่าชญานนท์รู้ ก็เอาแต่ถามตลอด มีแต่ใบแก้วคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

"ถึงคุณหนูน้อยไม่เห็นภาพ ก็สัมผัสได้ค่ะ ว่าคุณท่านรักนายหญิงมากแค่ไหน ฉันขอพูดตามตรงเลยนะคะ ฉันไม่คิดว่าคุณท่านจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้"

"ที่นายเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ก็เพราะนายหญิงคนเดียวครับ"

"นั่นสิคะ คุณท่านรักและดูแลนายหญิงเป็นอย่างดี ตั้งแต่ตื่นนอน จนหลับ คุณยายสุขรู้สึกสบายใจมาก และดีใจมาก ที่นายหญิงได้เป็นภรรยาของคุณท่าน พูดชมคุณท่านไม่ขาดปากเลย"

เป็นความจริงที่ยายสุขชมคุณท่านไม่ขาดปาก เพราะวิมลมีหน้าที่ดูแลยายสุขทุกวัน จึงได้รับรู้ความคิดของยายสุขที่มีต่อคุณท่านเป็นอย่างดี

"หึ แต่ก็ไม่ง่ายเลยนะครับ ที่นายจะทำได้ถึงขนาดนี้ ตอนแรกๆ นายหญิงเกลียดนายมาก ทำเอานายร้องไห้หลายครั้ง จนต้องให้พวกเรามาปลอบ"

"ฮ่า ๆ นั่นสิคะ ก็นายหญิงเล่นซะแรงเลย แต่คุณท่านก็สมควรโดนนะคะ ก็ทำนายหญิงเจ็บมาก่อน แต่ตอนนี้นายหญิงดูจะใจอ่อนให้กับคุณท่านมากเลยนะคะ"

"ไม่ใจอ่อนสิแปลก นายดูแลนายหญิงไม่ต่างจากวันแรกเลย ให้ความรักและความใส่ใจนายหญิงตลอดเวลา นับวันนายหญิงก็ต้องใจอ่อนอยู่แล้ว"

ชญานนท์เห็นทุกอย่าง ว่าคุณท่านรักใบแก้วมากแค่ไหน ไม่เคยน้อยลงเลยด้วยซ้ำ นับวันยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะถูกใบแก้วต่อว่ามาสักกี่ครั้ง คุณท่านก็ไม่เคยยอมแพ้เลยสักครั้ง สิ่งไหนที่ไม่ดี คุณท่านก็ทำให้ดีใหม่ จากคนที่ไม่เคยแตะต้องอาหารหรือทำอาหารให้กับคนอื่น แต่ก็ต้องมาเรียนรู้และศึกษาทุกอย่างให้หมด เพื่อที่จะได้ทำอาหารให้กับคนที่รัก จากคนที่ไม่สนใจความรู้สึกของผู้อื่น กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จนชญานนท์เองก็ตกใจมาก ที่คุณท่านเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ก็เพื่อใบแก้วและลูก

"ปล่อยให้ช่วงเวลานี้เป็นของทั้งสองคนดีกว่า ส่วนเราสองคนก็ไปดูคุณยายดีกว่าครับ วันนี้จะพาคุณยายไปเที่ยวที่น่าตื่นเต้น"

"นั่นสิคะ มีคุณท่านอยู่ ก็ไม่ต้องห่วงนายหญิงเลย"

เพราะคุณท่านจะดูแลใบแก้วตลอดเวลา ไม่ให้ละสายตาไปไหน มันจึงทำให้ทุกคนไม่ค่อยเป็นห่วงใบแก้ว เพราะทุกวันนี้คุณท่านเหมือนเป็นบอดี้การ์ดที่ปกป้องและดูแลเมียเพียงคนเดียว แล้วดูแลดีมากเสียด้วย จนไม่ให้คนใช้คนอื่นๆ เข้ามาวุ่นวายหรือมาช่วยกับการดูแลใบแก้วเด็ดขาด เพราะคุณท่านอยากจะดูแลใบแก้วเพียงคนเดียว

---