ตอน 87 ใครบอกว่าท้องไม่มีพ่อ

"คุณท่าน" น้ำเสียงหวานใสของใบแก้ว เอ่ยเรียกคุณท่านที่กำลังขับรถอยู่ จุดหมายปลายทางคือจะไปตลาด เพื่อไปซื้อของสดเอาไว้ทำอาหารให้กับใบแก้ว เมื่อคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง ก็หันไปมองใบแก้วทันที

"แก้วมีอะไรเหรอ เรียกพี่ทำไม หืม"

"คือว่าคุณท่านจะไปตลาดไหนเหรอครับ"  

"ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า"

"เอ๊ะ! แก้วถามคุณท่านก่อนนะครับ ก็ต้องตอบแก้วก่อนมาสิ ไม่ใช่มาถามแก้ว"

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคุณท่านย้อนถาม ทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขาเลย จึงทำให้คุณแม่ตัวน้อยกอดอก และมีสีหน้าที่มุ่ยอันเป็นว่าไม่พอใจที่คุณท่านไม่ตอบ จนคุณท่านถึงกับต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ และยิ้มกับท่าทางน่ารักของใบแก้ว

"ขอโทษครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง แล้วทำไมถึงถามพี่ว่าจะไปตลาดไหน"

"ตลาดไก่ทองเหรอ!" น้ำเสียงหวานพูดชื่อตลาดออกมาด้วยความตื่นตกใจ แต่แฝงไปด้วยความดีใจเมื่อได้ยินชื่อตลาดนี้ 

"ใช่ครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง ปกติพี่ก็มาซื้อของที่นี่ แก้วดูตกใจนะ มีอะไรหรือเปล่า"

คุณท่านถึงกับเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เมื่อได้เห็นท่าทีของใบแก้วที่ดูตกใจและดูดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อตลาดนี้ 

"ก็ตอนที่แก้วยังไม่มาทำงานที่บ้านของคุณท่าน แก้วก็จะขายขนมที่ตลาดนี้ตลอดครับ"

ถึงแม้จะเหนื่อย แต่ก็สนุกมากเลย เพราะขนมขายหมดทุกวัน แล้วก็มีลูกค้าประจำอย่างป้าจันทร์ที่จะอุดหนุนขนมแก้วตลอด นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว แก้วไม่เคยมาหาป้าจันทร์เลย ป้าจันทร์เป็นอีกคนที่ดีมาก แล้วที่แก้วได้มาทำงานกับคุณท่าน ก็เพราะป้าจันทร์เป็นคนแนะนำเลย 

"หืม จริงเหรอ พี่ไม่รู้มาก่อนเลย พี่ไม่ได้สืบเรื่องนี้เสียด้วยสิ"

"อึ้ย! ดีแล้วที่ไม่ได้สืบ คุณท่านจะรู้ทุกอย่างของแก้วเลยหรือไง"

"หึ ก็พี่อยากรู้เรื่องของเมียมากกว่านี้ งั้นแก้วบอกพี่ได้ไหม ว่าแก้วไปขายของที่ตลาดนั้นเป็นยังไงบ้าง มีผู้ชายคนไหนมาจีบแก้วหรือเปล่า"

"นั่งขายของที่นั่น สนุกมากเลย มีลูกค้ามาซื้อหมดเลยขนมน่ะ ถึงมีคนมาจีบแล้วจะทำไมครับ ตอนนี้ใครจะมาอยากจีบแก้ว แก้วท้องป่องขนาดนี้"

คุณท่านจะมาหึงหวงอะไรแก้วนะ ใครจะมาจีบแก้วในตอนนี้ ใครเห็นก็ดูออก ว่าแก้วมีสามี และมีลูกแล้ว ก็ท้องใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนมาชอบหรอก 

"ต้องมีสิ เพราะตอนนี้แก้วดูสวยมากกว่าแต่ก่อน แม้ว่าแก้วจะท้องป่องก็ตาม" 

"อึก สวยอะไรครับ แก้วอ้วนขนาดนี้ใครจะมาชอบแก้วอีก คุณท่านอย่ามาหึงหวงแก้วนะ"

"ก็เมียพี่สวยขนาดนี้ พี่ก็ต้องหวงสิ แล้วที่แก้วอ้วนเพราะมีลูกในท้อง จากที่สวยอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ดูสวยกว่า แก้วดูอวบอิ่มและไม่ได้ดูผอมเหมือนแต่ก่อน"

"สะ สวยอะไร ชอบแก้วอ้วนหรือไง คุณท่านจะบอกว่าชอบตอนนี้มากกว่าเหรอ"

เอาแต่พูดว่าสวยอยู่ได้ รู้ไหมว่าคนมันรู้สึกเขิน แล้วแก้วสวยตรงไหน ชอบแก้วอ้วนแบบนี้หรือไง นับวันคุณท่านยิ่งแปลก จะแปลกอะไรนักหนา กลับมาเป็นคุณท่านคนเดิมดีกว่าไหม คุณท่านทำตัวแบบนี้มันยิ่งทำให้แก้วใจอ่อนกับคุณท่านมากกว่าเดิม 

"พี่ชอบตอนนี้มากกว่า ที่แก้วอวบอ้วน ก็เพราะแก้วโอบอุ้มลูกของพี่ ไม่ว่าแก้วจะเป็นแบบไหน พี่ก็รักแก้วอยู่ดี"

"มะ ไม่ต้องมาบอกรักนะ แก้วได้ยินบ่อยจนเอียนหมดแล้ว แล้วรีบไปเร็วๆ แก้วอยากไปเจอคนรู้จัก" 

มีวันไหนบ้างที่คุณท่านไม่บอกรักแก้ว แก้วได้ยินจนแก้วเอียนหมดแล้ว จะบอกรักแก้วอะไรนักหนา รู้อยู่หรอกว่ารัก ทำไมแก้วจะต้องมาใจอ่อนกับคนอย่างคุณท่านด้วย เพราะว่าเป็นพ่อของลูกหรือไง แต่ก็เป็นเพราะที่คุณท่านเปลี่ยนไปเช่นกัน คุณท่านไม่เหมือนแต่ก่อน แต่ช่างเถอะ แก้วอยากเจอป้าจันทร์เสียมากกว่า อยากจะซื้อผลไม้ป้าเยอะๆ เพราะตอนนี้มีเงินเยอะมากเลย 

"หืม คนรู้จัก? ใครเหรอครับ"

"เดี๋ยวคุณท่านไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง คนคนนี้เป็นคนแนะนำงานให้กับแก้ว ทำให้แก้วได้เจอกับคุณท่านไง"

ตอนที่แก้วไม่มีอะไรเลย ที่ต้องขยันทำมาหากิน เเล้วต้องคอยดูแลยายไปด้วย ก็มีป้าจันทร์นี่แหละที่จะคอยดูแลยายตอนที่ยายมานั่งขายของที่ตลาดคนเดียว แล้วก็ยังเป็นลูกค้าเจ้าประจำที่อุดหนุนขนมยายทุกวัน ป้าจันทร์เป็นคนที่ดี แนะนำให้แก้วไปสมัครงานที่บ้านของคุณท่าน แม้ว่าหลังจากนั้นจะเจอแต่เรื่องโหดร้าย จนเป็นแผลในจิตใจ แต่ตอนนี้มันก็เริ่มจะดีขึ้นมากแล้ว เพราะตัวของคุณท่านเปลี่ยนไปในทางที่ดีมาก 

"แบบนี้พี่ต้องตอบแทนเขา ที่ทำให้พี่ได้เจอกับแก้ว แต่แก้วก็ไม่สมควรเจอพี่ เพราะพี่ทำร้ายแก้ว เพราะความโง่ของตัวเอง"

"อึก ไม่ต้องพูดถึงอดีตหรอก ถึงตอนนี้แก้วจะไม่หายสนิท แต่ตอนนี้คุณท่านไม่ได้เป็นเหมือนแต่ก่อน และหวังว่าคุณท่านจะไม่หลอกแก้วอีก"

แม้ว่าในอดีตจะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม จนเป็นแผลในจิตใจ แต่แก้วก็อยากจะมองปัจจุบันมากกว่า เพราะถ้าหากแก้วมองแต่ในอดีต แก้วคงไม่มีความสุข เเละอีกอย่างแก้วก็มีลูกในท้อง แก้วอยากให้ลูกมีความสุข และไม่ลำบากเหมือนกับแก้ว แล้วที่สำคัญไปกว่านั้น ก็คือคุณท่านไม่เหมือนแต่ก่อนเลย คุณท่านไม่ทำร้ายแก้ว คุณท่านรักแก้ว และดูแลแก้วกับลูกเป็นอย่างดี แม้ว่าจะรู้สึกเคืองในตัวคุณท่านอยู่บ้าง แต่ก็น้อยลงมากแล้ว 

"พี่รู้ว่าพี่เลวมาก แต่ตอนนี้พี่รักแก้วมาก และพี่ก็จะไม่มีวันหลอกแก้วอีก แล้วอีกอย่างสมบัติทุกอย่างก็เป็นของแก้วกับลูก ตอนนี้พี่ไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวและหัวใจ"

"ดีเลย ถ้าคุณท่านทำตัวไม่ดีกับแก้วอีก แก้วจะไล่คุณท่านออกจากบ้าน แล้วก็จะไม่ให้เจอกับลูกด้วย"

"หึ มันจะไม่มีวันนั้นแน่นอน เพราะพี่จะไม่ทำผิดซ้ำซากอีก แก้วเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพี่ รวมถึงลูกในท้องด้วย"

"......" ก็เพราะเป็นแบบนี้ไงล่ะ จะไม่ให้ใจอ่อนได้ยังไงกัน คิดได้ยังไงนะถึงยกสมบัติให้หมด ไม่กลัวว่าแก้วจะหอบสมบัติหนีหรือไง แถมก็รู้สึกเสียดายที่คุณท่านยกให้แก้ว ทั้งที่คุณท่านก็เป็นคนสร้างมากับมือ แต่ก็ยังยกให้แก้วกับลูกอีก 

"แก้วจะลงไปกับพี่จริงเหรอ พี่กลัวว่าแก้วจะเดินไม่ไหว นั่งรถเข็นดีไหม"

"อึ้ย! ไม่เอา ทำไมต้องให้นั่งรถเข็นด้วย แก้วอยากเดินมากกว่า ให้แก้วเดินบ้างเถอะ"

"แต่พี่เป็นห่วงแก้ว พี่กลัวว่าแก้วจะปวดขา พี่ไม่อยากให้แก้วเจ็บนะ ที่จริงพี่ไม่อยากให้แก้วเดินลงเลยด้วยซ้ำ"

เพราะอายุครรภ์ของใบแก้วเยอะมากแล้ว คุณท่านก็เป็นห่วงมาก ไม่อยากให้ใบแก้วได้เดินบ่อย กลัวว่าจะปวดขา แล้วอีกอย่างในตลาดก็มีแต่คนเดินเพ่นพ่าน กลัวว่าจะเดินชนใบแก้ว

"แต่แก้วอยากเดินนี่ครับ แก้วเป็นภาระคุณท่านเหรอ"

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น พี่ไม่เคยมองแก้วเป็นภาระเลย ที่พี่ไม่อยากให้เดิน เพราะพี่ไม่อยากให้แก้วปวดขา และพี่ก็กลัวว่าคนจะเดินชนแก้ว"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่น แฝงไปด้วยความเป็นห่วงเป็นใยใบแก้ว ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะลูบแก้มนิ่มด้วยความอ่อน จนใบแก้วที่มีสีหน้าน้อยใจนั้น ถึงกลับแดงเเจ๋กับความเป็นห่วงของคุณท่าน 

"งั้นแก้วนั่งรถเข็นได้ไหม แก้วก็อยากลงไปดูบ้าง แล้วอีกอย่างแก้วอยากเจอป้าจันทร์ด้วย คุณท่านต้องเหมาผลไม้ป้าจันทร์นะ"

"หึ ได้สิ พี่จะเหมาให้หมดเลย เดี๋ยวพี่ไปเตรียมรถเข็นให้ก่อนนะ"

"อื้อ" ใบแก้วตอบสั้นๆ ด้วยความเข้าใจ ก่อนจะมองคุณท่านที่ลงจากรถ เพื่อเตรียมรถเข็นเอาไว้ให้ใบแก้วได้นั่ง เป็นรถเข็นชั้นดี ที่คุณท่านซื้อมาอย่างแพงเลยทีเดียว ของทุกชิ้นแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่ใส่ในตอนนี้ ไม่รู้ว่ามีมูลค่ากี่บาท แต่ใบแก้วจะได้ยินพี่ๆ คนใช้พูดตลอดว่าของมีแบรนด์เนม ชุดตัวนึงก็เป็นหมื่น พอใบแก้วถามว่าราคากี่บาท คุณท่านก็ไม่เคยตอบเลยสักครั้ง 

"(จะห่วงอะไรแก้วนักหนานะ ทำตัวแบบนี้น่าโมโหชะมัดเลย)"

เพราะนับวันใบแก้วก็เริ่มใจอ่อนให้กับคุณท่าน กับสิ่งที่คุณท่านทำให้ใบแก้วในทุกๆ วัน มันล้วนมีค่าและมีความหมาย ล้วนออกมาจากหัวใจของคุณท่านเลย เพราะคุณท่านเปลี่ยนแปลงตัวเอง เพื่อที่จะให้ใบแก้วเปิดโอกาสและเปิดใจให้กับตัวของเขา และมันก็ค่อนข้างได้ผลเลยทีเดียว 

พรึบ

"เอาล่ะ พี่เตรียมเรียบร้อยแล้ว" คุณท่านนั้นเปิดประตูรถ และเอ่ยน้ำเสียงอบอุ่น แล้วยังคงยิ้มมาให้ใบแก้วเสมอ จนใบแก้วต้องเก๊กหน้าบูดเอาไว้ เพราะไม่อยากให้คุณท่านรู้ว่าตัวเอง ว่ารู้สึกยังไงในตอนนี้ ทุกวันนี้คุณท่านเหมือนกับเป็นทาสของใบแก้วแล้ว 

"อื้อ" ใบแก้วเองก็ตอบสั้นๆ ก่อนที่จะขยับตัวลงจากรถ โดยมีคุณท่านประคองเอาไว้ตลอด จะไม่ปล่อยให้ใบแก้วต้องเจ็บตัวอย่างแน่นอน ก่อนที่ใบแก้วจะนั่งรถเข็น เมื่อนั่งเสร็จแล้วนั้น บรรยากาศและภาพตรงหน้ามันก็ช่างคุ้นเคย เพราะใบแก้วเติบโตและทำมาหากินในที่แห่งนี้ แม้จะรู้สึกลำบากมาก แต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่พิเศษเช่นกัน 

"แก้ว! ทำไมทำหน้าจะร้องไห้ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" คุณท่านเมื่อเห็นใบแก้วน้ำตาคลอ ก็รีบเอ่ยปากถามด้วยความตื่นตกใจ เพราะคิดว่าใบแก้วเจ็บปวด 

"จะกระโตกกระตากทำไมครับ แก้วไม่ได้เจ็บอะไรทั้งนั้น แก้วแค่รู้สึกดีใจที่ได้มาที่นี่อีก"

"เฮ้อ โล่งอกไปที พี่คิดว่าแก้วปวดท้อง แต่ก็ไม่แปลกใจหรอกที่แก้วจะรู้สึกดี เพราะแก้วไม่ได้มาที่นี่นานแล้วไม่ใช่เหรอ"

พี่ก็คิดว่าแก้วปวดท้อง ทำเอาพี่รู้สึกตกใจมากเลย ก็เห็นทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ พี่ก็ชอบคิดไปไกล แต่มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้จริงๆ ยิ่งอายุครรภ์มากขึ้น พี่ก็ยิ่งเป็นห่วงแก้ว แต่แก้วไม่รู้สึกเจ็บก็ดีแล้ว ที่แห่งนี้แก้วคงจะชอบมาก พอได้ยินชื่อตลาดแก้วก็ดูดีใจ เก่งจริงๆ อายุแค่นี้ก็ดิ้นรนทำมาหากินแล้ว แก้วคงจะลำบากมามาก แต่แก้วก็ดูมีความสุขแม้จะลำบากก็ตาม แต่ตอนนี้แก้วจะไม่ลำบากอีกแล้ว เพราะพี่จะไม่ให้แก้วต้องทำงานหาเงิน พี่จะเลี้ยงดูแก้วกับลูกเอง

"นานมาก ตั้งแต่แก้วเข้าไปทำงานที่บ้านของคุณท่าน แก้วก็ไม่ได้มาอีกเลย นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาที่นี่อีก"

"งั้นพี่คงต้องพาแก้วเที่ยวเล่นซะหน่อยแล้ว ถ้าซื้อของเสร็จอยากจะไปไหนไหม เดี๋ยวพี่จะพาไป"

"ได้ด้วยเหรอ! คุณท่านจะพาแก้วไปเที่ยวเหรอ"

เมื่อใบแก้วได้ยินคุณท่านพูดออกมาแบบนั้น ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก เพราะตั้งแต่ท้องมาใบแก้วก็ออกไปไหนไม่ได้เลย ทั้งอาเจียน เวียนหัว จนต้องนอนพักอยู่ที่ห้องตลอด เมื่อคุณท่านได้เห็นท่าทีที่ดีใจของใบแก้ว ก็ยิ้มกว้างด้วยความรู้สึกดีใจ ที่ใบแก้วดูอยากจะไปเที่ยวเล่นมาก วันนี้ก็ต้องพาใบแก้วไปเที่ยวเล่นให้หนำใจ 

"ใช่ พี่จะพาแก้วไปเที่ยว คิดเอาไว้นะว่าอยากไปไหน เดี๋ยวพี่จะพาไปหลังจากที่ซื้อของเสร็จนะครับ"

"....." ทำไมเอาใจเก่งจัง เพราะตามใจแบบนี้ไง แก้วเริ่มจะเสียนิสัยเสียแล้ว แต่ก็ดี ที่คุณท่านเชื่อฟังแก้ว และยอมแก้ว 

"เอาล่ะ นั่งดีๆ นะครับคุณภรรยา พี่จะเข้าไปซื้อของแล้วนะ"

"ระ รู้แล้วหน่า" คุณภรรยาอีกแล้ว ไหนจะคำว่าเมียอีก ปากหวานแบบนี้ไง ถึงมีแต่คนมาชอบคุณท่าน คงหว่านเสน่ห์ไปทั่วแน่ แต่อย่าหวังเลยว่าแก้วจะยอมให้คุณท่านเจ้าชู้อีก เพราะคุณท่านมีลูกแล้ว คุณท่านต้องสนใจลูก และเป็นพ่อที่ดีให้กับลูกให้ได้ ถ้าคุณท่านทำตัวเหมือนเดิมอีกละก็ แก้วจะไม่ให้โอกาสคุณท่านอีกอย่างแน่นอน 

"หึ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม เดี๋ยวพี่จะซื้อให้"

คุณท่านเอ่ยปากถามใบแก้วที่ตอนนี้มีสีหน้าที่แดงแจ๋ เพราะรู้สึกเขินอายทุกครั้งที่คุณท่านชอบพูดคำว่าภรรยาและเมีย ในขณะที่พูดคุณท่านก็เข็นรถเข็น ที่มีใบแก้วนั่งอยู่ และตรงดิ่งไปทางตลาด ที่มีผู้คนเดินเลือกซื้อของค่อนข้างเยอะ จนคุณท่านก็รู้สึกกังวลใจ กลัวว่าใบแก้วจะอึดอัด และในนั้นก็มีกลิ่นหลายกลิ่นผสมปนเป กลัวว่าใบแก้วจะอาเจียนและเวียนหัว 

"แก้วอยากกินของเปรี้ยวครับ อยากได้มะม่วงเปรี้ยวครับ"

"แล้วอยากกินอะไรอีกไหม มีแค่นี้เหรอครับ"

"อื้อ มีแค่นี้แหละครับ แก้วไม่รู้ว่าจะกินอะไร แต่อยากกินของเปรี้ยวมากกว่า"

"หึ เดี๋ยวพี่ซื้อให้นะ แล้วถ้าอยากกินอะไรก็บอกพี่ วันนี้พี่ตามใจแก้ว"

"อึก เอาแต่พูดอยู่ได้ แก้วอยากเจอป้าจันทร์แล้ว คุณท่านมาซื้อของที่นี่ก็น่าจะเห็นป้าจันทร์นะ"

เพราะความเอาใจใส่ของคุณท่านทำเอาใบแก้วไปไม่เป็น มันทำให้ใบแก้วรู้สึกชอบ ที่คุณท่านดูใส่ใจและดูแลใบแก้วตลอด มักจะสนใจความรู้สึกของใบแก้วเสมอ จนใบแก้วทำตัวไม่ถูก และไม่ชินเลยสักครั้งกับความอ่อนโยนและการกระทำที่อบอุ่นแบบนี้ จนหัวใจดวงน้อยเต้นแรงด้วยความรู้สึกดี เมื่อรู้สึกเขินใบแก้วก็จะเปลี่ยนเรื่องอื่น แต่ใบแก้วก็อยากเจอป้าจันทร์จริงๆ เพราะเป็นคนนึงที่คอยอุดหนุนและช่วยเหลือแก้ว 

"พี่ต้องเห็นทุกครั้งอยู่แล้ว แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าเป็นป้าจันทร์ของแก้ว หรือว่าจะเป็นร้านที่พี่ไปซื้อเป็นประจำนะ เพราะทุกครั้งพี่ก็ซื้อผลไม้ร้านนั้นตลอด"

"ร้านผลไม้ที่ขาย ถึงจะมีหลายร้าน แต่ร้านป้าจันทร์เป็นร้านขายผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในตลาด ถ้าคุณท่านซื้อร้านนั้น ก็คือร้านป้าจันทร์นั่นแหละครับ"

"หึ คงจะใช่แน่ๆ เพราะพี่ซื้อร้านนั้นตลอด"

คุณท่านหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะรู้สึกชอบที่ได้ยินใบแก้วพูดคุยด้วยรอยยิ้มที่ดูดีใจ ที่จะได้เจอกับคนดีๆ ที่คอยช่วยเหลือตัวเองในตอนที่ใบแก้วลำบาก แล้วคุณท่านก็อยากจะเจอคนที่คอยช่วยเหลือใบแก้ว และจะตอบแทนเขาอย่างแน่นอน ถ้าหากเป็นร้านผลไม้ที่คุณท่านไปซื้อทุกครั้งนั้น เป็นร้านของป้าจันทร์จริง ก็คงจะดี ใบแก้วจะได้ดีใจที่คุณท่านซื้อผลไม้ร้านนี้ตลอด 

"ผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน หล่อมากเลย"

"นั่นสิ หล่อมาก เป็นคนต่างชาตินะเนี่ย แต่เขามากับเมียนะดูสิ"

"จริงด้วย เมียหน้าตาสวยมากเลย แถมก็ท้องแล้วด้วย น่าอิจฉาจริงๆ เลย"

เมื่อคุณท่านและใบแก้วเข้ามาในตลาดแล้วนั้น ก็เป็นจุดที่น่าสนใจของทุกคน ทั้งพ่อค้าแม่ค้า และลูกค้าหลายคนก็ต่างมองมาที่คุณท่านและใบแก้ว แต่คุณท่านก็ดูไม่ได้สนใจอะไร เพราะชินแล้ว แต่สำหรับใบแก้วไม่ชินเลย รู้สึกว่าเป็นจุดเด่นที่ทำให้ทุกคนต้องมามอง และนั่นก็ทำให้ใบแก้วอึดอัดเล็กน้อย 

"......" เพราะคุณท่านหน้าตาหล่อแบบนี้ไง ตอนนี้ทุกคนถึงได้พูดคุยกัน แต่ทำไมคุณท่านดูไม่สนใจอะไรเลย แต่ก็คงไม่แปลกใจหรอก คุณท่านคงจะชินแล้ว คงจะโดนผู้หญิงผู้ชายหลายคนจีบทุกวันแน่ สนใจอย่างอื่นดีกว่า คนเจ้าชู้

พรึบ!

"ตายแล้ว! วันนี้ก็มาอีกแล้วสินะคะคุณภูบดี"

เสียงแหลมของแม่ค้าที่ขายข้าวแกง ทำเอาใบแก้วถึงกับสะดุ้งตกใจ เพราะเธอพูดออกมาเสียงดังเมื่อได้เจอกับคุณท่าน และก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคนที่ใบแก้วรู้จัก เธอชื่อ 'น้อย' เธอมักจะนินทาใบแก้วเสมอ แล้วก็จะดูถูกใบแก้ว และอิจฉาใบแก้วเพราะขายขนมหมดทุกวัน

"เบาๆ หน่อยครับ ภรรยาผมตกใจ" คุณท่านเมื่อได้เห็นใบแก้วสะดุ้งตกใจ ก็รีบจับที่ไหล่เล็กเป็นการปลอบ ก่อนจะเอ่ยบอกแม่ค้าที่ชื่อว่าน้อย ให้พูดเสียงเบาๆ 

"เอ๊ะ! ภรรยาเหรอคะ แล้วไหนภรรยาของคุณภูบดี อย่ามาหลอกฉันเลยนะคะ ฉันไม่เคยเห็นภรรยาของคุณภูบดีเลย" อะไรกันภรรยางั้นเหรอ ไม่เห็นจะมีภรรยาของคุณภูบดีเลยนะ ปกติก็เห็นมาซื้อของแค่คนเดียว ถ้ามีเมียจริงๆ ก็ต้องมาเดินซื้อของด้วยกันสิ คิดจะหลอกฉันหรือไงคะ หลอกฉันไม่ได้หรอกค่ะ

"ไม่เห็นเหรอครับ นี่ไงครับภรรยาของผม" คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งปกติ และชี้มาทางใบแก้วภรรยาคนสวยที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขาที่นั่งอยู่บนรถเข็นโดยที่เขาเป็นคนเข็นเอง 

"นะ นี่เหรอภรรยา" 

น้อยรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อได้เห็นหน้าภรรยาของร่างสูง รูปร่างหน้าตาดี แต่งตัวก็ดูดี ท้องแล้วด้วย แล้วก็รู้สึกเสียใจที่ร่างสูงมีเจ้าของแล้ว แต่น้อยก็รู้สึกแปลกใจเมื่อได้เห็นหน้าภรรยาของร่างสูง จนเธอต้องคิ้วขมวดและเขม่งมองจนร่างบางของใบแก้วรู้สึกอึดอัด

"(จะมองอะไรขนาดนั้นนะ จำหน้าแก้วไม่ได้หรือไงกัน แล้วทำไมต้องชอบยิ้มให้กับคุณท่านด้วย แล้วตอนคุณท่านเข็นแก้วเข้ามา ไม่เห็นแก้วหรือไง เอาแต่มองคุณท่านอยู่ได้ พูดก็เสียงดังเหมือนเคย)"

"ใช่ครับ ภรรยาของผมเอง"

"แต่ว่าหน้าคุ้นๆ นะคะ เคยเจอกันมาก่อนไหมคะ เหมือนกับเด็กคนนั้นที่ขายขนม ที่ชอบขายขนมเน่าๆ แต่ก็คงไม่ใช่หรอกค่ะ"

หน้าตาสวยชะมัด แต่หน้าคล้ายๆ กับอีเด็กใบแก้วที่ขายขนมเน่าๆ ที่มีคนมาซื้อหมดทุกครั้ง อร่อยตรงไหน ขนมโบราณเก่าๆ ไม่รู้สะอาดหรือเปล่า 

"(อะไรนะ ขนมเน่าๆ นี่กล้าพูดออกมาได้ยังไง ขนมแก้วกับยายอร่อยจะตาย)" 

ใบแก้วถึงกับมีสีหน้าที่บึ้งตึง เมื่อได้ยินคำพูดของน้อย ก็ทำใบแก้วรู้สึกโกรธมาก ที่หาว่าขนมที่ยายกับแก้วทำ เป็นขนมเน่า ถ้าเน่าจริงคนก็คงไม่มาซื้อหรอก พูดออกมาแบบนี้ได้ยังไง 

"ขนมเน่า?" ร่างสูงถึงกับขมวดคิ้ว เริ่มจะรู้สึกไม่พอใจ เพราะเมื่อก่อนใบแก้วก็นั่งขายขนมที่นี่ ตอนนี้เธอกำลังว่าภรรยาของเขางั้นเหรอ 

"ใช่ค่ะๆ เด็กคนนั้นชอบเอาขนมเน่ามาขายให้กับลูกค้า แล้วสภาพก็ดูไม่ได้เลยค่ะคุณภูบดี เหมือนกับเด็กขอทาน อี๋! สกปรก ดีนะคะที่ไม่ได้มาขายแล้ว ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน หายไปตั้งหลายเดือน" 

ดีแล้วแหละ ที่ไม่ได้อยู่ที่นี่ กลัวว่ามันจะหลอกล่อให้คุณภูบดีให้ไปซื้อ ไม่รู้ว่าใส่อะไรลงไปบ้าง อร่อยตรงไหนกัน ลูกค้าคนอื่นๆ ก็มาถามหามันตลอด 

"พอเห็นหน้าภรรยาของคุณภูบดี ก็คิดถึงไอ้เด็กคนนั้นขึ้นมาทันทีเลยค่ะ ถ้าคุณภูบดีไปเจอมัน อย่าไปพูดคุยกับมันนะคะ เดี๋ยวเชื้อโรคจะติดตัว"

"....." ทำเอาใบแก้วได้ยินแบบนั้น ก็รู้สึกโมโหเป็นอย่างมาก จนสองมือเล็กกำแน่นและจ้องมองน้อยด้วยสายตาที่โกรธ ที่มาพูดถึงตัวเองไม่ดี ทั้งๆ ที่ก็ไม่ใช่ความจริงเลย ส่วนคุณท่านนั้นก็นิ่งเงียบ จากสีหน้าที่ดูปกติ ก็ดูไม่ปกติอีก เป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ที่มีคนมาต่อว่าภรรยาของเขาต่อหน้าต่อตา 

"เมื่อก่อนภรรยาของผมขายขนม แล้วก็ขายที่นี่ด้วย แล้วภรรยาของผมชื่อใบแก้ว ใช่คนเดียวกันไหมครับ"

"!!!!"

ทำเอาน้อยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินคำพูดของร่างสูง จนน้อยถึงต้องรีบหันไปมองร่างบางของใบแก้ว ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่โกรธ เธอสำรวจมองใบหน้าของใบแก้ว ก็ทำเอาอ้าปากค้าง 

"บะ ใบแก้ว!"

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับน้าน้อย"

"บะ ใบแก้วเหรอ นะ นี่นายเป็นภรรยาของคุณภูบดีเหรอ"

"ใช่สิครับ สามีก็แนะนำแก้วให้น้าน้อยรู้จักแล้วไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ฟังหรือไงครับ หรือฟังแต่ก็ไม่คิดจะสนใจ เอาแต่มองสามีของแก้วอยู่ได้"

"หึ ปากดี ได้ดีแล้วเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ อย่าลืมกำพืดตัวเองซะล่ะ"

ทำเอาเธอถึงกับอึ้งกับคำพูดของใบแก้วที่ดูแตกต่างไปจากเดิม เด็กที่มักจะเงียบและไม่สุงสิงกับใคร ต่อให้ถูกต่อว่าก็จะนิ่งเงียบเหมือนกับเป็นหิน ที่ไม่สะทกสะท้านอะไร แต่ตอนนี้กับเปลี่ยนไปดูไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น แล้วยังกล้าพูดต่อปากต่อคำกับเธออีก ทำเอาเธอรู้สึกอึ้งตกใจมากเลยทีเดียว 

"กำพืด? แก้วก็ขอโทษด้วยนะครับ ที่ตอนนั้นสภาพดูเหมือนกับคนขอทาน แต่แก้วก็ไม่ได้นั่งงอมืองอเท้า แก้วทำมาหากิน ก็ยังมาว่าขนมที่แก้วกับยายทำว่าขนมเน่าอีก ถ้าขนมเน่า คนก็คงไม่มาซื้อแล้ว ปากหมาแบบนี้ไง ถึงไม่มีผัวกับใครสักที"

ใบแก้วพูดออกมาด้วยความโมโหและโกรธเป็นอย่างมาก ที่เธอยังไม่หยุดที่จะดูถูกและเหยียดหยาม ทำเอาน้อยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ที่ใบแก้วกล้าว่าเธอ 

"นี่! แกว่าฉันเหรออีใบแก้ว หายไปตั้งนานหลายเดือนเพราะไปหาผัวนี่เอง แล้วก็ท้องป่องแบบนี้ ใช่ลูกของคุณภูบดีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย หน้าตาแบบนี้โดนเอามากี่คนแล้วล่ะ"

"!!!" ทำเอาคุณท่านถึงกับมองเธอแรง แต่เธอไม่ได้สนใจคุณท่าน แต่สนใจใบแก้วในตอนนี้ คุณท่านโกรธมากเมื่อได้ยินคำพูดของเธอที่ดูถูกใบแก้ว 

"กล้าพูดแบบนี้ออกมาได้ยังไง คิดว่าแก้วทำตัวเหลวแหลกขนาดนั้นเลยหรอ"

"เหอะ ก็แกเป็นอีเด็กกำพร้า อยู่กับยายแกแค่สองคน เรียนก็ไม่สูง จะไปทำงานที่ไหนได้ มีแต่ต้องขายตัวอย่างเดียว หน้าตาแบบแกคงขายดีแน่นอน บางทีลูกในท้องของแกเป็นลูกใครที่ไหนก็ไม่รู้ ลูกไม่มีพ่อ! เหมือนกับแกไง!"

"อึก ละ ลูกแก้วมีพ่อ....."

ใบแก้วถึงกับพูดไม่ออก ถึงจะรู้สึกโมโหมากแค่ไหน แต่มันก็แฝงไปด้วยความรู้สึกเสียใจ ว่าทำไมถึงมีแต่คนไม่ชอบและดูถูกตัวเองเสมอ จนตอนนี้ใบแก้วน้ำตาคลอ เพราะเสียใจกับคำพูดของเธอ ที่พูดออกมาโดยไม่สนใจความรู้สึกของใบแก้วเลย 

"(ฆ่าคนตรงนี้ได้ไหมนะ)"

คำพูดของเธอทำเอาคุณท่านโกรธที่กล้าดียังไงมาดูถูกภรรยาของเขา แต่เมื่อคุณท่านเห็นสีหน้าของใบแก้วที่มีน้ำตาไหลออกมา ก็ทำเอาคุณท่านสติแตก โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ทำเอาคนบริเวณนั้นถึงกับหวาดกลัวแทนน้อยเลย 

"แกก็เป็นได้แค่คนต่ำๆ ลูกในท้องแกเป็นลูกใครก็ไม่รู้ ไม่ใช่ว่าไปไม่มีอะไรกับคนอื่น แล้วไปบอกคุณภูบดีว่าท้องกับเขานะ"

"ฮึก ไม่ใช่...." ใบแก้วได้ยินถึงกับสะอึกและไปไม่เป็น คำพูดของเธอทำร้ายจิตใจใบแก้วมาก 

"ทำไมจะไม่ใช่! แกมันอีคนขายตัว!"

"ขายตัว? ภรรยาของฉันนี่นะ?"

"เอ่อ ใช่ค่ะ อีเด็กนี่มัน..."

"หุบปาก เอาแต่เห่าใส่คนรักของฉันอยู่ได้ อยากตายมากหรือไง กล้าดียังไงมาดูถูกภรรยาของฉัน"

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเย็นยะเยือก เต็มไปด้วยอารมณ์ความโกรธและโมโหที่ยังพ่นคำหมาๆ ใส่เมียของเขาไม่หยุด จนร่างสูงอยากจะหักคอให้ตายคามือซะเดี๋ยวนี้ แต่เพราะมีใบแก้วอยู่ตรงนี้ด้วย ไม่อยากจะให้ใบแก้วเห็นภาพที่รุนแรง กลัวว่าใบแก้วจะกลัวเขามากกว่าเดิม 

"อึก คุณภูบดี"

"อย่ามาเรียกชื่อฉัน"

"ฮึก พี่ภูต้องจัดการเธอนะครับ เธอว่าแก้วกับลูก หาว่าลูกของเราไม่มีพ่อ"

"ชู่ๆ อย่าร้องคนดี อย่าไปสนใจคำพูดหมาๆ เลย เพราะแก้วไม่ได้เป็นอย่างที่เขาว่า อีกอย่างพี่เป็นพ่อของลูก ทำไมลูกจะไม่มีพ่อครับ"

จากที่ได้ยินน้ำเสียงเมียขอร้องให้จัดการเธอนั้น พร้อมกับเสียงร้องไห้ของเมียที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและเสียใจ ทำเอาหัวใจของคุณท่านปวดร้าวไปหมด เพราะนานมากแล้วที่ใบแก้วไม่ได้ร้องไห้ใส่เขา จนคุณท่านต้องรีบสงบสติอารมณ์และย่อตัวลงให้เสมอกับเมีย ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะลูบหัวเล็ก และฝ่ามืออีกข้างก็ลูบแก้มเช็ดน้ำตาให้กับใบแก้ว 

"ฮึก แต่เธอไม่เชื่อ ลูกแก้วมีพ่อนะ ฮือ ทำไมถึงต้องพูดแบบนั้นด้วย"

"เพราะเธอโง่ ไม่รู้ว่าแก้วของพี่ดีมากขนาดไหน ทำไมจะไม่ใช่ลูกพี่ ก็พี่เป็นคนทำแก้วนี่นา"

"นั่นสิ! ไปพูดแบบนี้กับคนท้องได้ยังไง"

"ใช่ๆ ก็เห็นอยู่ว่ามากับสามี คิดได้ยังไงกันนะ ไปพูดแบบนี้กับคนท้อง ก็เสียใจสิยะ!"

"ก็สมควรโดนเขาว่า ปากดีชอบดูถูกคนอื่นแบบนี้ไง ถึงไม่มีผัว"

พ่อค้าแม่ค้าและลูกค้าต่างรู้เห็นสถานการณ์ตรงหน้า จนไม่สามารถทนได้อีกต่อไป พูดต่อว่าน้อยแม่ค้าขายข้าวแกงที่ต่อว่าใบแก้วและดูถูก ทั้งที่สามีก็อยู่ด้วย ยังจะหาว่าท้องไม่มีพ่ออีก 

"อึก มะ ไม่ใช่ ที่ฉันพูดก็เพราะว่าไอ้เด็กนี่มันไม่ใช่คนดี บางทีมันอาจจะหลอกคุณภูบดีก็ได้"

"เหอะ ใครกันแน่ที่เป็นคนไม่ดี มีที่ไหนไปพูดแบบนั้นกับคนท้องได้ เธอก็เห็นอยู่ว่าเขามากับผัว"

"อีเด็กนี่มันเอากับผู้ชายหลายคน ใครๆ เขาก็รู้กันดี" 

แม้ว่าน้อยจะถูกคนอื่นต่อว่า แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ที่จะหยุดต่อว่าใบแก้วเช่นกัน มันยิ่งทำให้ใบแก้วร้องไห้มากกว่าเดิม ที่จะต้องฟังคำพูดของคนที่ไม่รู้จักตัวของใบแก้วเลย ทำเอาคุณท่านถึงกับทำตัวไม่ถูกเลย ว่าจะทำยังไงให้ใบแก้วไม่ร้องไห้

"เอาอีกแล้วสินะนางน้อย ยังไม่หยุดที่จะดูถูกและต่อว่าใบแก้วอีกหรอ ฉันว่าฉันเตือนเธอไปตั้งนานแล้วนะ ตั้งหลายเดือนก่อนแล้วด้วย"

"ฮึก ป้าจันทร์"

ใบแก้วถึงกับเงยหน้ามองทันที เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย และไม่ได้ยินมาตลอดหลายเดือนนั้น ทำเอาใบแก้วถึงกับร้องไห้มากกว่าเดิม เมื่อคนที่เอ็นดูแล้วคอยช่วยเหลือใบแก้วตลอดนั้น กลับเข้ามาปกป้องใบแก้วเหมือนอย่างเคย 

"อีจันทร์! ทำไมฉันจะด่ามันไม่ได้ ก็มันเป็นความจริงนี่นา อีเด็กแบบนี้มันจะมีผัวรวยได้ยังไง นอกจากไปขายตัวมาน่ะสิ"

"อึ้ย! ปากหมา ฉันเห็นใบแก้วมาตั้งแต่เด็กๆ ถึงใบแก้วจะจน แล้วไม่ได้ร่ำรวย ไม่มีกินเหมือนกับคนอื่น แต่ก็เป็นคนที่ดีมาก ไม่ได้ขี้เกียจด้วยซ้ำ ขยันทำงานหากินเลี้ยงดูยาย แกยังจะมาด่าเด็กดีๆ แบบนี้อีกเหรอ ใครกันแน่ที่ต่ำ"

"กรี๊ดด อีจันทร์! นี่แกหาว่าฉันต่ำเหรอ"

"เออ! ก็มันต่ำจริงนี่ ไม่อายลูกค้าบ้างหรือไง เขาเห็นกันหมดแล้วว่าทำตัวแบบนี้ ก็ดูออกว่าใครถูกใครผิดแล้ว"

"ใช่ๆ นั่นสิๆ ยังไม่รู้ตัวเองอีกเลยนะ ไปหาว่าเขาได้ยังไงนะ ผัวเขาก็มาด้วย"

ทำเอาน้อยถึงกลับไปไม่เป็น เมื่อมีคำพูดและสายตาของผู้คนจับจ้องมองมาที่เธอด้วยความไม่พอใจกับคำพูดของเธอ ที่ต่อว่าคนท้องอย่างใบแก้ว และตอนนี้สามีก็ยังคงปลอบใบแก้วไม่หยุด 

"คุณภูบดี พาใบแก้วออกจากตรงนี้เถอะนะ อยู่ตรงนี้จะรู้สึกอึดอัดเปล่าๆ ไหนจะคนปากหมาอย่างมันอีก"

"ครับ" 

ป้าจันทร์หันมาพูดกับร่างสูงของภูบดี ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เป็นห่วงใบแก้ว เพราะไม่อยากให้ใบแก้วร้องไห้เยอะ กลัวว่าจะไม่สบายเอา ก่อนที่คุณท่านจะเข็นรถโดยที่มีใบแก้วนั่งร้องไห้ไม่หยุด ออกจากบริเวณนั้น ป้าจันทร์เองก็เดินตามหลังภูบดีไปด้วย ทำเอาทุกคนรู้สึกสงสารมาก และก็มีใครบางคนที่แอบยืนมองอยู่ตั้งนานแล้วนั้น กัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ทำเอาลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆนั้น ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ ด้วยความรู้สึกกลัวว่าเจ้านายของเขาต้องทำอะไรสักอย่างแน่

"สะ เสี่ยครับ"

"จะมาเก็บค่าเช่า ก็ว่าอารมณ์ดีอยู่นะ แต่ตอนนี้กูอารมณ์เสียมากเลยว่ะไอ้โพแดง"

"สะ เสี่ยใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เรื่องนี้ผมว่าให้คุณภูบดีจัดการดีกว่านะครับ ลูกพีชเสี่ยก็จัดการไปแล้ว"

โพแดงรีบเอ่ยบอกเสี่ยให้ใจเย็นๆ เพราะตอนนี้นั่งเก้าอี้จนหน้าดำหน้าแดงไปหมด เพราะโกรธมากที่หาต่อว่าและดูถูกเมียของเพื่อนตัวเอง

"กล้าดียังไง มาหาว่าหลานของฉันไม่มีพ่อ ไอ้ภูมันปลอบเมียอยู่ กูก็ต้องจัดการแทนมันสิวะ"

"ไม่เอานะเสี่ยครับ ที่นี่มันโจ่งแจ้งเกินไป"

"อย่าพูดคำว่าไม่กับกู เพราะกูจะเด็ดหัวมัน กล้าดียังไงมาว่าแม่ของหลานกูว่ามั่ววะ มันก็มีแต่ไอ้ภูที่เอาคุณใบแก้วคนเดียว"

"(ทรงนี้ ต้องเหนื่อยแล้วสินะกู)"

---

ร้านค้าข้าวมั่งมี

"เฮ้อ"

 'มิ่ง' ลูกชายของเถ้าแก่มั่ง ที่ตอนนี้นั่งอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนของร้าน ด้วยสีหน้าที่ซึมเศร้า เหมือนกับกำลังคิดถึงใครบางคน จนเถ้าแก่มั่งที่นั่งอยู่ตรงเก๊ะเงิน ถึงกับถอนหายใจและส่ายหัวให้กับลูกชายของตัวเอง ที่ยังไม่ตัดใจจากใครบางคนเสียที

"มึงหยุดทำตัวแบบนี้สักทีได้ไหม นับวันยิ่งไม่มีเรี่ยวมีแรง ผู้หญิงดีๆ ก็มีตั้งมาก ทำไมมึงไม่ไปสนใจ จะยึดติดอะไรกับเด็กอย่างใบแก้ว"

"พ่อคิดว่ามันง่ายหรือไง ที่จะตัดใจจากคนที่ชอบได้"

"กูรู้ว่ามันไม่ง่ายไง ถึงอยากให้มึงรีบตัดใจเร็วๆ นี่มันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วนะ ใบแก้วมันยังไม่มาเลย แล้วมึงจะนั่งเศร้าเหมือนหมาทำไมวะ"

เถ้าแก่มั่งเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจกับลูกชายอย่างมิ่ง ที่ดูจะมีใจให้กับใบแก้วมาก จากที่ไม่ขยันทำงานดูแลร้านแล้วนั้น ก็ยิ่งหนักกว่าเดิม ดื่มแต่สุรา และนั่งซึมมาตลอด จนคนเป็นพ่ออย่างเถ้าแก่ ถึงกับปวดกบาล แต่ถึงจะรู้สึกไม่พอใจในตัวของลูกชายในตอนนี้ แต่ก็แฝงไปด้วยความเป็นห่วง 

"ถ้าฉันทำใจเร็วๆได้ ก็คงดีสิ แต่มันยากไงพ่อ"

ก็ฉันชอบน้องใบแก้วมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว จะให้ฉันหยุดชอบได้ยังไงล่ะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เห็นน้องใบแก้วมาเป็นเดือนแล้วก็ตาม แต่ใจของฉันก็ยังรักเดียวใจเดียว รอน้องที่จะกลับมา แถมยายของน้องก็ไม่อยู่ด้วย ไม่รู้ไปไหนกัน จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

"พี่มิ่ง! พี่มิ่ง!"

"โว้ย! เสียงดังหาพ่อมึงเหรอ กูยิ่งเศร้าๆ อยู่"

"ดูมันเอา ไอ้ลูกคนนี้ แล้วมึงร้องเสียงดังทำไม กูก็ตกใจเหมือนกับมันนะเว้ย"

มิ่งและเถ้าแก่มั่งตกอกตกใจ  เมื่อลูกน้องในร้านรีบวิ่งเข้ามาหามิ่งด้วยสีหน้าที่แตกตื่นเหมือนกับเจอผี 

"แฮ่ก ๆ ขอโทษครับ แต่ว่าผมเจอน้องใบแก้วแล้ว"

"อะไรนะ! เอ็งเจอใบแก้วแล้วเหรอ! แล้วตอนนี้อยู่ไหน!"

มิ่งเมื่อได้ยินแบบนั้น จากที่เศร้าๆ ก็รีบตื่นตระหนกและลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที เมื่อได้ยินชื่อว่าใบแก้ว ทำเอาคนเป็นพ่ออย่างเถ้าแก่มั่งถึงกับอึ้งกับลูกชายของตัวเองที่ดูจะชอบใบแก้วมากๆ 

"พี่ตามฉันมาเถอะ"

"เออๆ รีบนำทางกูสิวะ"

"เฮ้ยๆ เอ็งจะไปไหนเนี่ย เอ็งจะให้พ่อเฝ้าร้านคนเดียวเหรอ"

ยังไม่ทันที่เถ้าแก่มั่งจะพูดอะไรกับลูกชายอย่างมิ่ง มิ่งก็รีบวิ่งออกไปเสียแล้ว ทำเอาเถ้าแก่ถึงกับปวดหัวกับความไม่ฟังคำพูดของเขาเลย ทั้งที่เป็นห่วง แต่ก็ยังจะทำตัวแบบนี้อีก 

"ไอ้ลูกคนนี้ มันดื้อได้ใครมาวะ"

---

หลังจากที่คุณท่านเข็นใบแก้วออกมาจากตลาดที่เต็มไปด้วยเสียงพูดของใครหลายๆ คน มันทำให้ใบแก้วรู้สึกอึดอัด คุณท่านจึงพาใบแก้วมานั่งใต้ร่มไม้ เพื่อให้จิตใจของใบแก้วสงบลง แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไร ใบแก้วยังคงร้องไห้ จนคุณท่านรู้สึกปวดใจ ที่ทำให้ใบแก้วมาเจอเรื่องแบบนี้ 

"ฮึก ทำไมมีแต่คนเกลียดแก้วครับ"

"คนที่คิดกับแก้วแบบนั้น คือคนโง่ แก้วดีขนาดนี้ ทำไมจะไม่มีใครชอบ แก้วอย่าไปสนใจคนพวกนั้นเลยนะ"

"ฮึก แก้วจะพยายาม แต่แก้วเสียใจไปแล้ว เขามาหาว่าแก้วท้องไม่มีพ่อ"

"ไม่ร้องๆ เดี๋ยวพี่จะไปจัดการให้เอง เพราะงั้น อึบๆ ทำไมลูกจะไม่มีพ่อ ก็พี่เป็นพ่อของลูก"

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน และลูบแก้มนิ่มที่ยังมีน้ำตาไหลหยดลงมา จนคุณท่านรู้สึกเป็นห่วงใบแก้วมาก และแน่นอนว่าคุณท่านจะไม่ปล่อยเอาไว้แน่ ที่มาทำให้ใบแก้วคนรักของเขาต้องมาเสียความรู้สึก 

"ไม่ร้องนะแก้ว เดี๋ยวคุณภูบดีจะจัดการนางน้อยให้เอง แล้วป้าจะไปด่ามันด้วย"

"ฮึก ป้าจันทร์" 

ใบแก้วเมื่อได้ยินน้ำเสียงของป้าจันทร์ ก็ร้องไห้งอแงมากกว่าเดิม ก่อนจะอ้าแขนอยากกอดป้าจันทร์ ทำเอาป้าจันทร์อดที่จะเอ็นดูใบแก้วไม่ได้เลย และแน่นอนว่าต้องเข้าไปกอดใบแก้วอยู่แล้ว 

"แก้วคิดถึงป้าจันทร์"

"ป้าก็คิดถึงเหมือนกัน แก้วหายเป็นเดือน ทำเอาป้าห่วงแทบแย่ สบายดีใช่ไหม"

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวลนั้นทำเอาใบแก้วผ่อนคลาย เพราะนอกจากยาย ป้าจันทร์ก็เป็นอีกคนนึง ที่คอยช่วยเหลือและปกป้องใบแก้วตลอด ไม่เคยจะต่อว่าหรือดูถูกใบแก้วเลยสักครั้ง 

"สบายดีครับ แก้วขอโทษที่ไม่ได้มาหาป้านะครับ"

"ไม่เป็นอะไร แค่เห็นแก้วสุขสบายดี ป้าก็สบายใจ ป้าไม่รู้เลยนะว่าแก้วเป็นเมียของคุณภูบดี ทั้งๆ ที่คุณภูบดีซื้อผลไม้ร้านป้าทุกครั้งเลย"

"ผมเองก็ไม่ได้ถามชื่อคุณ ถ้าผมรู้เร็วๆ เมียผมคงจะดีใจมากที่ผมอุดหนุนผลไม้ร้านคุณ" 

คุณท่านหันไปพูดกับป้าจันทร์ ด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ เพราะคนคนนี้เคยช่วยเหลือใบแก้วภรรยาของเขา จึงรู้สึกขอบคุณในใจ ที่ทำให้ใบแก้วรู้สึกดี จากที่ร้องไห้อย่างหนักหน่วง ก็ไม่ร้องไห้แล้ว แล้วดูใบแก้วจะชอบมากด้วย คงเป็นคนที่ดีมากเลยทีเดียว ถ้าหากรู้ว่าเป็นคนที่ใบแก้วรู้จัก ตัวของคุณท่านก็คงจะอุดหนุนและเหมาหมดทุกครั้งแน่ 

"ดีจังเลยครับ ที่พี่ภูซื้อผลไม้ร้านป้าจันทร์ เพราะเงินจะได้เข้าป้าจันทร์เยอะๆ" น้ำเสียงหวานของใบแก้วพูดออกมาด้วยความดีใจ ที่คุณท่านซื้อผลไม้ร้านป้าจันทร์ทุกครั้ง เพราะป้าจันทร์จะได้กำไรเยอะๆ เพราะในทุกๆ วันใบแก้วกินผลไม้ตลอด แล้วยิ่งเป็นผลไม้ของร้านป้าจันทร์ ก็ยิ่งทำให้ใบแก้วรู้สึกดีมาก

"เยอะเลยแก้ว คุณภูบดีมาซื้อกี่ครั้ง ก็ซื้อเยอะมากเลย ป้าเลยมีกำไรเยอะมาก จนมีเงินเก็บเงินออมตั้งเยอะแล้ว" 

"ดีเลยครับ ที่ป้าจันทร์มีกำไรเยอะๆ เพราะพี่ภูรวยมาก วันนี้ก็จะเหมาผลไม้ของป้าหมดเลยนะ แก้วจะได้เอาไปกิน แล้วก็เอาไปแบ่งให้กับพี่ๆ คนอื่นด้วย"

"(น่ารักจริงๆ เลยเมียพี่)" คุณท่านรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก และรู้สึกเอ็นดูและรักใบแก้วมากกว่าเดิม ที่เรียกเขาว่าพี่ภู ทั้งที่ปกติก็จะเรียกแต่คุณท่าน แล้วยังอวยคุณท่านให้กับป้าจันทร์ฟังอีก แล้วไหนจะขอร้องให้คุณท่านจัดการคนที่ต่อว่าและดูถูกตัวเองอีก เหมือนกับว่าใบแก้วรู้สึกสบายใจมากที่อยู่กับคุณท่าน และแน่นอนว่าคุณท่านชอบมาก จนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด 

"จะเหมาหมดเลยเหรอ วันนี้ป้าคงจะขายดีจริงๆ ป้าดีใจนะพี่แก้วได้กินผลไม้ของป้า และหลานในท้องด้วย ดูแล้วน่าจะเป็นลูกแฝดหรือเปล่านะ ท้องใหญ่มากเลย"

"ก็แก้วกับลูกกินเก่งนี่ครับ เวลาพี่ภูเอาผลไม้มาให้ แก้วก็กินหมดเลย แล้วก็ลูกแก้วเป็นแฝดครับ แต่เพศอะไรแก้วไม่บอกนะ เดี๋ยวพี่ภูจะรู้"

"หืม ทำไมแก้วไม่บอกคุณภูบดีล่ะ" ป้าจันทร์ถึงกลับสงสัยและเอ่ยปากถามใบแก้ว ที่ตอนนี้ยิ้มแป้นด้วยความสนุก แม้ว่าจะมีคราบน้ำตาอยู่บ้าง แต่ก็ดีแล้วที่ใบแก้วไม่ร้องไห้อีก และยังยิ้มได้มากขนาดนี้ 

"หึ แก้วอยากเห็นผมมีสีหน้าที่ตกใจน่ะครับ ก็เลยไม่ยอมบอกเพศลูก ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย แล้วผมก็ไม่รู้ว่าลูกแฝดในนี้มีกี่คน ให้ผมไปรู้ตอนคลอดทีเดียวเลย"

"ถ้าถึงวันคลอดจริงๆ คุณภูบดีคงจะตื่นเต้นมากเลยนะคะ ว่าลูกจะเป็นเพศอะไร แล้วที่สำคัญไปกว่านั้นสู้ๆ นะใบแก้ว ป้าเป็นกำลังใจให้ แก้วต้องเป็นคุณแม่ที่เข้มแข็งมากแน่นอน"

"ขอบคุณครับป้าจันทร์ ถึงแก้วจะรู้สึกกลัว แต่แก้วก็จะพยายามครับ แล้วอีกอย่างแก้วก็มีพี่ภู หวังว่าจะไม่เป็นลมก่อนนะครับ"

จุ๊บ! จุ๊บ!

"อื้อ! พี่ภู" ใบแก้วถึงกลับร้องออกมาด้วยความตกใจ ที่จู่ๆ คุณท่านก็ก้มจุ๊บหน้าผากของใบแก้วต่อหน้าป้าจันทร์ ทำเอาป้าจันทร์ถึงกับอมยิ้ม ด้วยความรู้สึกดีใจที่ทุกท่านรักใบแก้วมาก จากที่รู้สึกเป็นห่วงเด็กคนนี้ ก็ไม่เป็นห่วงอีกต่อไป เขาไปแก้วมีคนรักที่ดี โดยเฉพาะกับคุณท่าน

"พี่ไม่เป็นลมหรอก เพราะพี่อยากเห็นหน้าลูก และอยากรู้เพศลูกด้วย อีกอย่างที่อยากเข้มแข็งอยากเป็นกำลังใจให้กับแก้ว เพราะงั้นไม่ต้องกลัว พี่จะไม่ปล่อยให้แก้วเป็นอะไรเด็ดขาด" 

คำพูดของคุณท่านล้วนเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย ที่มีต่อใบแก้วมาก จนใบแก้วสัมผัสถึงความรักที่บริสุทธิ์ของคุณท่าน แน่นอนว่าคุณท่านจะไม่ปล่อยให้ใบแก้วเป็นอะไรเด็ดขาด มันจึงทำให้ใบแก้วรู้สึกสบายใจ ในขณะที่รู้สึกเจ็บปวด ก็ยังมีคนเคียงข้างและดูแลเขาเป็นอย่างดี ทั้งที่ใบแก้วก็ไม่คิดว่า คนอย่างคุณท่านจะเป็นคนที่รักเขามากที่สุด 

"ระ รู้แล้วหน่า ก็แก้วกลัวว่าพี่ภูจะเป็นลม เพราะพี่ภูตื่นเต้นที่จะได้เจอลูกของเรา"

"ตายจริง หน้าแดงใหญ่แล้ว เขินเหรอลูก มีลูกกับคุณภูบดีแล้วนะ น่ารักจริงๆ เลยนะแก้ว"

"ก็แก้วไม่ชินครับ ก็แก้วเขิน" ป้าจันทร์จะพูดทำไม แก้วยิ่งเขินใหญ่เลย แถมตอนนี้คุณท่านก็มองหน้าแก้ว แล้วยังยิ้มให้อีก แก้วก็เขินมากกว่าเดิมสิ ก็ปกติแก้วจะปฏิเสธตลอดว่าไม่ได้เขิน แล้วพอตอนนี้คุณท่านรู้ ก็ดูดีใจใหญ่เลย 

"หึ ยอมรับแล้วเหรอครับ ว่าเขินพี่ ปกติก็จะปฏิเสธตลอดเลยนี่ แต่พี่รู้อยู่แล้วแหละว่าแก้วเขิน หน้าแดงออกขนาดนี้ เดี๋ยวพี่จะทำให้แก้วชินเอง"

"อึ้ย! ไม่ต้องเลยนะ พี่ภูเอาแต่จุ๊บแต่หอมแก้วทุกวัน" เขินและอายด้วย ที่ผ่านมาคุณท่านก็รู้มาตลอดเลยเหรอ ว่าแก้วเขินตลอด ก็จะไม่ให้แก้วเขินอายได้ยังไงล่ะ ก็ดูคำพูด และการกระทำของคุณท่านสิ ใครจะไปอดทนไหวล่ะ

"ก็ใครใช้ให้เมียพี่น่าจุ๊บน่าหอมล่ะ"

จุ๊บ! จุ๊บ!

"อื้อ! พี่ภูหยุดเลยนะ ป้าจันทร์ก็อยู่ด้วย"

"ตามสบายเลยลูก ไม่ต้องอาย เป็นเรื่องธรรมดาที่ผัวเมียจะแสดงความรักต่อกัน"

ป้าจันทร์พูดออกมาด้วยความรู้สึกดีใจ ที่คุณท่านดูจะรักใบแก้วมาก และดูจากใบแก้วก็คงจะชอบคุณท่านมากเช่นกัน ไม่งั้นก็คงไม่เขินหน้าแดงมากขนาดนี้ ทำเอาป้าจันทร์รู้สึกสบายใจ พี่ใบแก้วได้เจอกับคู่ชีวิตที่ดี 

"นั่นไงพี่มิ่ง! ใบแก้วอยู่ตรงนั้น!

"ใบแก้ว! เฮ้ย! ไอ้ฝรั่งนั่นมันจุ๊บใบแก้ว"

"!!!!" 

ทำเอาใบแก้วและป้าจันทร์ถึงกับตกใจที่จู่ๆ ก็มีเสียงผู้ชายสองคนพูดออกมาเสียงดัง และก็เป็นพี่รู้จักดี ก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาใบแก้ว และแน่นอนว่าคุณท่านก็เริ่มจะรู้สึกไม่พอใจ ที่มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาเรียกเมียเขา และยังมีท่าทีที่ไม่พอใจใส่เขาอีก

"เฮ้ย! ถอยออกไปเลยนะ! มึงกล้าดียังไงวะจุ๊บน้องใบแก้ว โอ๊ย!" 

"พี่มิ่ง!"

น้ำเสียงหวานถึงกับเรียกมิ่งด้วยความตกใจ ที่จู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาผลักคุณท่านให้ออกห่างจากใบแก้วอย่างแรง แต่กลายเป็นว่ามิ่งเป็นคนล้มลงกับพื้น ไม่ใช่คุณท่านที่ตอนนี้ยืนกอดอกและรีบมายืนบังตรงหน้าใบแก้ว เพราะไม่ไว้ใจผู้ชายคนนี้

"เฮ้ย! ไอ้ฝรั่งนี่มึงผลักพี่มิ่งเหรอ"

"ฉันก็ยืนอยู่เฉยๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เป็นพวกนายสองคนต่างหากที่เข้ามาหาเรื่อง" 

คุณท่านก็เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งแฝงไปด้วยความไม่พอใจ ที่มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้จ้องจะเข้ามาหาใบแก้ว และยังจะกล้าผลักเขาอีก แต่กลายเป็นว่าตัวของเขาไม่ได้เป็นอะไร แต่เป็นอีกฝ่ายที่ล้มลงไปเอง ก็ดูขนาดตัวของคุณท่านที่ใหญ่โตต่างจากมิ่ง หากยืนเทียบกันคุณท่านก็ดูแข็งแรงมากกว่า เพราะขนาดส่วนสูงมิ่งก็ห่างกับคุณท่านตั้งหลายเซนติเมตร 

"มึงต่างหาก! ที่มายุ่งกับน้องใบแก้ว มึงกล้าดียังไงมาจุ๊บน้องใบแก้ววะ! ไอ้ฝรั่ง!" 

มิ่งเอ่ยน้ำเสียงดังด้วยความโกรธและไม่พอใจที่มีคนมาจุ๊บใบแก้ว และยังชี้หน้าด่าคุณท่านอีก ทำเอาใบแก้วและป้าจันทร์ถึงกับไปไม่เป็น เพราะตอนนี้คุณท่านดูจะไม่พอใจมากๆด้วย

"ฉันไม่ใช่ไอ้ฝรั่ง ไอ้เปี๊ยกนี่"

"เฮ้ย! นี่มึงว่ากูไอ้เปี๊ยกเหรอ ถึงกูจะตัวเล็กกว่ามึง แต่หมัดกูหนักนะเว้ย"

"หึ แล้วคิดว่าหมัดมึงหนักคนเดียวหรือไงวะ อยากลองของกูไหมล่ะ บางทีหมัดกูอาจจะหนักกว่ามึงก็ได้"

"(พี่ภูโมโหแล้ว ทำยังไงดี)" ใบแก้วเริ่มรู้สึกกังวลใจ เพราะกลัวว่ามิ่งจะโดนคุณท่านอัดจนเละ เพราะขนาดตัวก็ต่างกันมากแล้ว และอีกอย่างคุณท่านก็ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ถ้าหากมิ่งโดนคุณท่านต่อย อาจจะสลบได้เลย 

"เฮ้ย! กูไม่กลัวหรอกนะ คิดว่าตัวใหญ่แล้วกูจะกลัวหรือไงวะ"

"ขนาดจะผลักกูยังผลักไม่ได้เลย นับประสาอะไรว่ามึงจะต่อยกูได้ ส่วนสูงมึงไม่ถึงไหล่กูเลย อย่ามาอวดเก่งกับกูหน่อยเลย กูไม่อยากให้เมียกูต้องกลัว"

"ห้ะ! เมีย! นี่มึงกล้าดียังไง บอกว่าใบแก้วเป็นเมียมึง ใบแก้วเป็นของกู"

"ของมึง? อย่าตลกหน่อยเลย ใบแก้วเป็นเมียกู มึงนั่นแหละเป็นใครวะ จู่ๆ ก็เข้ามาผลักกู อยากลองดีกับกูหรือไง"

"พี่ภูอย่านะครับ พี่มิ่งเขาไม่รู้เลย"

"!!!!" 

ทำเอามิ่งถึงกับไปไม่เป็น เมื่อได้เห็นใบแก้วที่นั่งรถเข็น และเห็นท้องกลมโตของใบแก้วที่เด่นชัดมาก จนมิ่งถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ 

"ทะ ทำไมท้องแก้วถึงโตอย่างนั้นล่ะ"

"คือว่าแก้ว....." พี่มิ่งดูช็อกมากเลย แก้วจะบอกว่ายังไงดีล่ะ 

"มึงโง่หรือไง ท้องโตแบบนี้ก็มีลูกสิวะ แล้วกูก็เป็นพ่อของลูกด้วย กูเป็นสามีของใบแก้ว คนที่มึงบอกว่าเป็นคนของมึงไง" คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจและโกรธ ที่มีผู้ชายคนอื่นมาหาว่าเมียของตัวเองเป็นของมัน ทั้งๆที่ใบแก้วก็ท้องกลมขนาดนี้ มันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าคุณท่านเป็นสามีและเป็นพ่อของลูก

"มะ ไม่จริงใช่ไหมแก้ว นี่แก้วเป็นเมียไอ้ฝรั่งนี่เหรอ" มิ่งถึงกับพูดน้ำเสียงติดขัด เมื่อได้ยินคำพูดของคุณท่านที่พูดออกมา ก็ยิ่งทำให้มิ่งไปไม่เป็นเลย 

"ใช่ครับพี่มิ่ง แก้วเป็นเมียพี่ภู แล้วก็ท้องกับพี่ภู 6 เดือนแล้วครับ แล้วอีกอย่างคุณภูบดีไม่ใช่ไอ้ฝรั่งนะครับ"

"....." ทำเอามิ่งถึงกับเงียบ และมองที่ท้องกลมของใบแก้ว และสลับมองไปที่คุณท่านที่ตอนนี้ยังกอดอกมองมิ่งด้วยสายตาที่ดุ 

"คงจะตกใจมากน่าดู แต่เป็นความจริงนะมิ่ง คุณภูบดีเป็นสามีของแก้ว และเป็นพ่อของลูกแก้วด้วย ป้าก็เพิ่งมารู้วันนี้นี่แหละ"

ป้าจันทร์พูดกับมิ่งที่ดูเหมือนจะลังเลไม่เชื่อ แต่ทุกอย่างมันคือความจริง และเมื่อป้าจันทร์พูดเน้นย้ำอีกมันก็ยิ่งทำให้มิ่งเชื่อ ทำเอาหัวใจถึงกับปวดร้าวไปหมด เพราะว่าตัวของเขาชอบใบแก้วมาตั้งแต่แรกๆอยู่แล้ว และพอใบแก้วไม่กลับมาหลายเดือน ตัวของเขาก็ตั้งตารอ แต่พอรู้ว่าใบแก้วกลับมา ก็มารู้ว่าท้องและมีสามีแล้ว 

"เข้าใจแล้วใช่ไหม ทำไมกูจะไม่มีสิทธิ์มาจุ๊บ ในเมื่อใบแก้วเป็นเมียกู"

"โถ่เว้ย! ไม่ต้องมาพูดเลย มึงมีอะไรดีวะ"

"หึ กูมีดีกว่ามึงแล้วกัน แล้วอีกอย่างถ้าไม่รู้จักกู ก็ไปสืบค้นดูคนที่ชื่อภูบดี หรือจะนามสกุลรัฐนากรณ์ก็ได้ ว่ากูกับมึงมันต่างกันมากแค่ไหน"

"พี่ภูพอได้แล้วครับ พี่มิ่งตกใจมากแล้ว"

 ใบแก้วรีบพูดกับคุณท่านทันที และจับมือคุณท่านหวังว่าคุณท่านจะหยุด พอมือเล็กๆของใบแก้วจับมือของคุณท่าน ก็ทำเอาคนท่านถึงกับรีบก็มามองใบแก้วทันที ด้วยแววตาที่เป็นห่วงและไม่ต้องกังวล

"ครับ พี่หยุดแล้วก็ได้ อย่าคิดมากเลยนะแก้ว พี่ไม่ทำอะไรมันหรอก"

"พี่มิ่งก็เป็นอีกคนที่ดีกับแก้วนะ แก้วอยากให้คุณท่านใจดีกับพี่มิ่ง"

"อึก แก้ว ฮืออ พี่อุตส่าห์ชอบแก้วมาตั้งหลายปี จีบแก้วมาตลอด แต่แก้วกลับมีฝรั่งคนนี้เป็นผัว"

มิ่งถึงกับร้องโฮออกมาด้วยความเสียใจ แต่ก็ดีใจที่ได้เจอกับใบแก้วอีก และดูใบแก้วจะแตกต่างไปจากเดิมมาก ไม่ใช่เพราะนิสัย แต่เป็นรูปลักษณ์ในตอนนี้ที่ดูจะเข้มแข็ง และดูสดใสมากกว่าเดิม ดูอวบอิ่มดูสุขภาพแข็งแรง มันทำให้มิ่งรู้สึกสบายใจ แต่ก็ไม่ปลื้มใจที่ใบแก้วมีผัวแล้ว

"มีกูเป็นผัวแล้วทำไม กูเลี้ยงใบแก้วกับลูกได้ตลอดชีวิต แล้วอีกอย่างตัดใจจากเมียกูซะ"

"อึ้ย! กูตัดใจแน่ กูไม่ได้เลว ถ้ามึงดีจริงกูก็สบายใจ ว่าชีวิตของใบแก้วจะสุขสบายและมีความสุข"

"ขอบคุณนะครับพี่มิ่ง แก้วเชื่อว่าพี่จะต้องเจอกับคนที่ดี แล้วก็รักเถ้าแก่ให้มากๆนะครับ เถ้าแก่รักและเป็นห่วงพี่มิ่งมากนะ"

"ฮือ น้องใบแก้ว ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย พี่จะทำตัวให้ดีนะ ขอให้แก้วมีความสุขมากๆ นะ พี่ไปก่อนนะ พี่ขอไปทำใจก่อน รับไม่ได้เลย"

"พี่มิ่งรอฉันด้วยสิ!"

ยังที่ใบแก้วไม่พูดอะไรเลย มิ่งก็รีบวิ่งออกไปทั้งน้ำตา จนรู้สึกสงสารแต่ก็รู้สึกเอ็นดูกับความกล้าและยอมรับความจริง ส่วนคุณท่านนั้นก็มองนิ่งๆ และรู้สึกดีใจที่มิ่งรีบออกไปพ้นๆหน้าเขาเสียที เพราะกลัวจะข่มความโกรธความหึงหวงไม่อยู่ 

"(หวังว่าพี่มิ่งจะทำใจได้เร็วๆ นะ)"

"คุณป้าครับ ผลไม้ผมเหมาหมด แล้วจะให้ลูกน้องมาเอานะครับ ผมจะพาแก้วไปเที่ยว" 

พี่ต้องรีบพาแก้วออกจากที่นี่เร็วๆ จะไม่ได้มีไอ้ผู้ชายหน้าไหนเข้ามายุ่งกับแก้ว ส่วนเรื่องของผู้หญิงคนนั้นเดี๋ยวจะกลับมาจัดการทีหลัง จะต้องสนใจความรู้สึกของแก้วก่อน เพราะพี่ไม่อยากเห็นแก้วซึม

"ได้สิคะคุณภูบดี ขอบคุณมากเลยนะคะที่เหมาผลไม้ป้า เพราะงั้นไปเที่ยวกับใบแก้วให้สนุกนะคะ แล้วดูแลตัวเองให้ดีนะแก้ว ไม่ต้องไปสนใจกับไอ้คนที่ไม่เห็นค่าเรา เดี๋ยวป้าจะจัดการให้"

"ขอบคุณครับป้าจันทร์ ถ้าแก้วคลอดแล้วจะพาหลานมาเยี่ยมนะ ส่วนน้าน้อยนั้นเเก้วไม่สนใจเเล้ว"

"(ยังไงพี่ก็ไม่ปล่อย กล้าดียังไงมาดูถูกเมียพี่แล้วยังหาว่าลูกมันท้องไม่ใช่ของพี่อีก)"

"หึ ป้าจะรอนะ เอาล่ะๆ เดี๋ยวป้าไปจัดการผลไม้ก่อน โชคดีนะลูก" 

ป้าจันทร์เห็นสีหน้าของคุณท่านก็รับรู้ได้ทันที ว่าคุณท่านจะไม่ปล่อยน้อยไปแน่ๆ แต่ก็ไม่แปลกใจถ้าคุณท่านจะยังโกหก เพราะน้อยมาต่อว่าและดูถูกเหยียดหยามใบแก้ว ก่อนที่ป้าจันทร์จะยิ้มและเดินจากไป ด้วยความรู้สึกสบายใจและดีใจที่ใบแก้วมีความสุข

"เอาล่ะ แก้วคิดหรือยังว่าจะไปไหน"

"ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ คุณท่านจะพาแก้วไปไหน แต่แก้วไม่อยากไปเที่ยวแล้ว อยากนอนให้คุณท่านกอด" เป็นอะไรก็ไม่รู้นะ ตอนแรกรู้สึกดีใจที่ได้ไปเที่ยวอยู่หรอก แต่แบบว่าไม่เอาแล้ว อยากให้คุณท่านนอนกอดที่บ้านมากกว่า พูดไปแบบนี้คุณท่านจะขำแก้วไหม ที่ว่าแก้วยอมคุณท่านเยอะมากเลย 

"หืม ทำไมล่ะครับ ไม่อยากไปเที่ยวแล้วเหรอ แล้วคุณท่านอะไรกัน เรียกพี่ว่าพี่ภูสิ พี่ชอบนะ ได้ยินแล้วชื่นใจ"

"ชื่นใจเหรอ ถ้างั้นจะเรียกพี่ภูก็ได้ คนอื่นจะได้รู้ว่าแก้วเป็นเมียพี่ภู แก้วไม่อยากไปเที่ยวแล้ว แก้วอยากไปนอนให้พี่ภูกอดมากกว่า" ถ้าไปเที่ยว ก็จะมีแต่คนมองคุณท่านน่ะสิ แก้วหวง แก้วไม่อยากให้ใครมามองคุณท่าน ให้คุณท่านไปนอนกอดแก้วที่บ้านดีกว่าเลย

"ได้สิ พี่จะกอดแก้วไม่ปล่อยเลย อีกอย่างพี่ว่า เรียกพี่ภูก็ยังไม่พอ พี่ว่าคนอื่นก็ยังไม่รู้หรอกว่าเราสองคนเป็นผัวเมียกัน พี่ว่าเรียก ที่รัก ดีกว่า"

"ทะ ที่รักเหรอ" 

"ใช่ ถ้าลูกได้ยิน ก็จะได้รู้ไงว่าเราสองคนรักกันมากแค่ไหน ดีไหมครับที่รักของพี่ พี่ก็ชอบเรียกแบบนี้นะ ถ้าคนอื่นได้ยินก็รู้ได้ทันทีเลย ว่าเราสองคนเป็นคนรักกัน เป็นสามีภรรยากัน"

"อื้อ ได้ครับ ทะ ที่รัก ที่แก้วพูดแบบนี้ก็เพื่อลูก และก็เพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนอื่นมายุ่งกับ ทะ ที่รัก"

น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกคุณท่านใหม่ แม้จะรู้สึกเขินอาย แต่ก็รู้สึกดีใจที่ใช้คำเรียกคุณท่านเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของแบบนี้ ทำเอาคุณท่านถึงกับยิ้มแก้มปริ เพราะรู้สึกดีใจจนหัวใจเต้นแรงไม่หยุด กับคำเรียกใหม่ที่ใบแก้วเรียกเขาว่าที่รัก 

"พี่รักของพี่น่ารักจริงๆเลย กลับบ้านไปนอนกอดกันดีกว่านะ ส่วนของที่จะซื้อ เดี๋ยวพี่จะสั่งลูกน้องมาจัดการ เพราะพี่อยากฟัดที่รักให้หนำใจ"

"อะ อะไรนะ ไม่ให้ฟัดหรอก คิดว่าแก้วยอมทำตามคุณท่าน ไม่ใช่ว่าแก้วจะยอมหมดทุกอย่างนะ"

"จะไม่ยอมพี่จริงๆ เหรอ แต่พี่ยอมแก้วทุกอย่างเลยนะ"

"อึก อย่ามาทำหน้าแบบนี้นะ หันหน้าไปไกลๆ เลยแก้วไม่อยากใจอ่อน"

"คนดี ที่รักของพี่ ใจอ่อนให้พี่หน่อยเถอะ เพราะชีวิตของพี่และหัวใจของพี่ต่อจากนี้ มีแต่แก้วคนเดียวเท่านั้นแล้วนะ ที่รักแก้วนะ"

คำพูดของคุณท่านมันช่างอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก เป็นคำพูดที่ออกมาจากหัวใจ จนใบแก้วถึงกับใจสั่น ด้วยความรู้สึกเขินอาย และรู้สึกดีเป็นอย่างมาก ที่คุณท่านได้บอกรักในตลอดทุกวัน และยังดูแลใบแก้วตลอดเวลา สิ่งที่คุณท่านทำให้ใบแก้วทุกอย่าง จะไม่ทำให้ใบแก้วใจอ่อนได้ยังไงกัน

"(อยากจะบอกเหมือนกัน แต่ยังไม่บอกดีกว่า รออีกสักหน่อยนะครับที่รัก)"

---