LOGINตอน วันที่ลูกเกิด
เมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ณ โรงพยาบาล 23:45 น. ห้องสูตินรีแพทย์
หน้าห้องสูตินรีแพทย์นั้นมีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดนอนสีกลมกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจไม่หยุด สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเขาที่ครบกำหนดคลอดในวันนี้ ตอนที่กำลังจะนอนเสียงหวานก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และน้ำคร่ำก็แตก และแน่นอนว่าร่างสูงก็ไม่รอช้ารีบพามาโรงพยาบาลทันที แต่ก็ต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของภรรยาก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล ก็ทำเอาหัวใจของร่างสูงถึงกลับรู้สึกปวดร้าวด้วยความเป็นห่วง มาถึงโรงพยาบาลแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจเลย จนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมองเจ้านายของเขาเดินวนไปมานั้น ถึงกับรู้สึกสงสารเจ้านายที่เดินไปมาไม่หยุดมา 2 ชั่วโมงแล้ว
"นายครับ อย่าเป็นห่วงเลยครับ นายหญิงต้องคลอดคุณหนูน้อยปลอดภัยอย่างแน่นอนครับ"
ชญานนท์พูดน้ำเสียงสุภาพบอกกับคนเป็นนายอย่างภูบดี เพื่อหวังว่าจะทำให้ภูบดีรู้สึกสบายใจได้บ้าง ที่ยังคงเป็นห่วงใบแก้วตลอดไม่หยุด
"แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี ทำไมหมอถึงไม่ให้ฉันเข้าไปด้วย"
ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ แม้ชญานนท์จะพูดออกมาแบบนั้น เพื่อที่จะหวังว่าภูบดีจะสบายใจได้บ้าง แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสบายใจเลย แม้ตอนนี้ใบแก้วจะอยู่กับหมอแล้วก็ตาม แต่ก็ยังคงเป็นห่วง เพราะไม่ได้เห็นใบแก้ว ภูบดีอยากจะเข้าไปดูและเป็นกำลังใจให้กับใบแก้ว แต่กลายเป็นว่าหมอไม่ให้เข้าไป
"ที่หมอไม่ให้คุณท่านเข้าไป ก็เพราะว่านายหญิงต้องได้รับการผ่าตัดครับ ไม่สามารถคลอดธรรมชาติได้ เพราะมันเสี่ยง"
"อึก แต่ฉันอยากเข้าไป ฉันไม่ได้กลัวเลือด ฉันอยากเป็นกำลังใจให้กับใบแก้ว ฉันไม่อยากให้ใบแก้วต้องรู้สึกกลัว"
จะให้ฉันสบายใจได้ยังไง ในขณะที่ใบแก้วเจ็บปวดอยู่ในห้อง ฉันก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย นอกจากจะยืนกระวนกระวายแบบนี้อย่างเดียว ทำไมถึงไม่ให้ฉันเข้าไป ฉันอยากจะเข้าไปอยู่เคียงข้างใบแก้ว ไม่รู้ว่าใบแก้วจะรู้สึกกลัวมากแค่ไหน ในท้องก็ไม่ได้มีแค่ลูกคนเดียว ไหนหมอบอกว่าสามารถคลอดธรรมชาติได้ แต่พอมาถึงก็บอกให้เปลี่ยนมาเป็นผ่าตัดแทน แล้วแบบนี้ใบแก้วจะกลัวไหม ทำไมฉันถึงทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง
"ฮึก ฉันเป็นห่วงใบแก้ว" หากพี่เจ็บแทนแก้วได้ก็คงจะดีไม่น้อย ไม่ต้องให้แก้วแบกรับอยู่คนเดียว
"คะ คุณท่านร้องไห้" ทำเอาชญานนท์ถึงกับพูดไม่ออก เมื่อเห็นร่างสูงร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกเป็นห่วงใบแก้วอย่างมาก จนไม่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย ถึงแม้จะเคยเห็นร่างสูงร้องไห้ออกมาบางครั้ง แต่เหตุผลส่วนมากล้วนเป็นใบแก้วเพียงคนเดียว มันทำให้ชญานนท์ได้รับรู้เลยว่าใบแก้วมีอิทธิพลต่อจิตใจของร่างสูงมาก ไม่สนใจแล้วว่าใครจะมองยังไง ภาพลักษณ์ที่เป็นผู้นำในตระกูลรัฐนากรณ์ที่ทรงอำนาจ ไม่เคยยอมใคร หรือแม้กระทั่งเสียใจให้กับใครก็ไม่เคย แต่ตอนนี้กำลังร้องไห้ออกมา เพราะความรู้สึกในตอนนี้ของร่างสูงไม่สามารถเข้มแข็งและอดทนได้เลย
พรึบ!
"ท่านชายภูบดีร้องไห้ทำไมครับ" ในขณะร่างสูงของภูบดีที่กำลังยืนร้องไห้อยู่นั้น ถึงกับต้องหันไปมองเสียงขี้เล่นที่คุ้นเคยก็พบกับเสี่ยมหิงค์ศร แต่ก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกตกใจอะไร แต่ที่ทำให้รู้สึกตกใจไปมากกว่านั้นก็คือ
"กูถามจริงเถอะ มึงจะหอบคนของมึงมาทำไม" สิ่งที่ทำให้ภูบดีรู้สึกตกใจก็คือ ด้านหลังของเสี่ยมหิงค์ศรเพื่อนของเขามีบอดี้การ์ดชุดดำหลายสิบกว่าคนเดินตามหลัง ก่อนที่ทุกคนจะไปประจำที่ในแต่ละจุด มันทำให้ภูบดีไม่เข้าใจกับความเวอร์ที่ดูเล่นใหญ่เกินไป
"ก็ต้องหอบมาสิครับ หลานของผมจะเกิดมาทั้งที ก็ต้องป้องกันให้เข้มงวดหน่อย" ผมผิดเหรอที่ผมห่วงความปลอดภัยของหลานผม ถ้าผมไม่จัดการลูกพีชให้กับท่านชายก่อนละก็ คงจะตั้งเป้ามาทำร้ายคนของท่านชายอย่างแน่นอน โดยเฉพาะคุณใบแก้ว และแน่นอนว่าผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้น
"ใครจะมาทำร้ายลูกกู มึงไม่จำเป็นจะต้องหอบมาเยอะขนาดนี้ก็ได้ คนในโรงพยาบาลคนอื่นตื่นกันหมดแล้วมั้ง"
"หึ ก็เรื่องของเขาสิ ผมไม่ได้สนใจซะหน่อยนี่ครับ แล้วอีกอย่างนะถ้าใครมายุ่งกับหลานของผม ผมจะจัดการให้หมดเอง"
"มึงทำตัวเหมือนแบบลูกกูเป็นลูกมึง กูเป็นพ่อนะเว้ย"
"หึๆ ก็ได้นะครับ ผมก็รักหลานเหมือนกับลูกเหมือนกัน แต่ถ้าเป็นหลานสาวผมก็จะยิ่งปกป้องดูแลเป็นอย่างดีเลยครับ"
"....." ทำเอาคุณท่านเริ่มรู้สึกจะกังวลกับเรื่องในอนาคตของลูกตัวเองซะแล้ว เพราะในตอนนี้คุณท่านยังไม่รู้เพศลูกเลย ว่าเป็นลูกชายหรือลูกสาว ถ้าหากเป็นลูกสาวเสี่ยมหิงค์ศรอาจจะมีส่วนในการคุ้มครองและดูแลลูกของเขา แม้ว่าคุณท่านจะดูแลลูกได้ก็ตาม แต่คนอย่างเสี่ยมหิงค์ศรเพื่อนของเขามักจะแทรกแซงความปลอดภัย แต่มันก็เป็นข้อดีที่มีคนดูแลและปกป้อง แต่ข้อเสียก็คือคนอย่างเสี่ยมหิงค์ศรไม่ใช่คนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าพูดก็คือเป็นคนที่อันตรายระดับประเทศเลย
"คือกูปกป้องลูกกูได้ ถ้าลูกกูเป็นลูกสาว มึงก็เป็นลุงที่โคตรอันตรายว่ะ กูกลัวมึงจะสอนลูกกูไม่ดี"
"อ้าว! ท่านชายทำไมพูดแบบนี้ครับ ท่านชายยังไม่รู้เลยว่าเป็นลูกชายหรือลูกสาว แต่ถ้าเป็นหลานสาว ผมจะสอนอะไรที่น่ากลัวทำไมครับ ผมแค่จะสอนให้หลานใช้อำนาจให้มันถูกวิธี"
ถ้าหากเป็นหลานสาว ผมก็ต้องยิ่งสอนให้เขาระวังตัว และอย่าไปเชื่อใจพวกผู้ชายหน้าโง่ พวกที่จะหวังเอาแต่ตัว แบบนี้อันตรายต่อหลานสาวของผม
"ใช้อำนาจที่ถูกวิธีของมึง เป็นแบบไหนวะ ไม่ใช่ว่ามึงจะสอนลูกกูสังหารคน เหยียบย่ำคนนะ อย่างนี้กูไม่ให้สอนนะเว้ย กูจะสอนลูกกูเอง"
"หึๆ ท่านชายผมไม่สอนหลานสาวแบบนั้นหรอกครับ เดี๋ยวมารอดูเพศก่อนดีกว่าไหม ถ้าท่านชายไม่รู้สึกสบายใจ ผมก็จะไม่แทรกแซงเรื่องนี้หรอก แต่ถ้าเรื่องการปลอดภัยผมขอแทรกแซงนะครับ พอดีผมอยากมีส่วนร่วมในการเลี้ยงดูหลาน
แน่นอนว่าถ้าหากใครคิดร้ายกับหลานของผม ผมจะจัดการให้หมดทุกคนเลย จะไม่ให้ใครมาพ่นคำสกปรกใส่หลานของผมเด็ดขาด ถ้าเรื่องความปลอดภัยท่านชายไม่ต้องเป็นกังวลอะไรเลย เพราะผมจะจัดการให้เป็นอย่างดี
"กูดูหน้ามึงแล้ว กูจะไม่ให้มึงอยู่ใกล้ลูกกูแน่ มึงมันอันตรายไอ้เสี่ย" ไม่เอาดีกว่า ต้องให้ลูกอยู่ห่างจากไอ้เสี่ย ไม่งั้นอาจจะนำภัยมาให้กับลูกกูก็ได้ ศัตรูมึงน้อยซะที่ไหน ถึงมึงจะจัดการได้ก็เถอะ แต่สิ่งที่มึงจัดการมันโหดเหี้ยมเลย แล้วกูก็ไม่คิดว่ามึงจะชอบลูกกูขนาดนี้ จนกูระแวงหมดแล้ว ว่ามึงจะขโมยลูกกูไปเลี้ยงไหม
"แหมๆ ท่านชายก็หาว่าผมอันตรายอยู่ได้ ตัวของท่านชายเองแต่ก่อนก็เป็นคนแบบผมไม่ใช่เหรอ"
"แต่กูก็ไม่เท่ามึงไหม ถึงเบื้องหลังกูจะทำเรื่องแบบนั้นมา แต่ตอนนี้กูทำไม่ได้แล้วไง เพราะกูจะต้องเป็นพ่อที่ดีให้กับลูก และเป็นสามีและคนรักที่ดีให้กับใบแก้ว กูจะมาทำเหมือนแต่ก่อนก็ไม่ได้"
"ผมเข้าใจครับ ก็ท่านชายทำไม่ได้ไง ผมก็จะจัดการแทนให้ไงครับ เรื่องความปลอดภัยของหลาน เดี๋ยวผมจัดการเอง ท่านชายกับคุณใบแก้วก็เลี้ยงดูลูกได้เต็มที่เลย"
น้ำเสียงแสนขี้เล่นของเสี่ยพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ในสายตาของภูบดีมันดูไม่น่าไว้ใจ แต่ภูบดีรู้ดีว่าเสี่ยเพื่อนของเขาจะไม่ทำร้ายพวกเขาอย่างเด็ดขาด แต่ถ้าเรื่องการเลี้ยงดูลูกหรือสอนลูกของเขา จะไม่ให้เสี่ยเข้ามายุ่งเด็ดขาด เพราะกลัวสอนลูกไม่ดี ภูบดีต้องการให้ลูกเติบโตในสภาพแวดล้อมที่ดี และสิ่งที่ดี
"พอพูดเรื่องเลี้ยงดูลูก กูว่ากูจะดูแลลูกคนเดียว แต่กูจะให้แก้วให้นมลูกอย่างเดียว กูไม่อยากให้แก้วเหนื่อย แค่แก้วอุ้มท้อง แล้วคลอดลูก กูก็รู้สึกเป็นห่วงมากแล้ว ตอนนี้กูยังช่วยอะไรคนที่กูรักไม่ได้เลย" เพียงแค่นี้พอเห็นแก้วเป็นแบบนี้ มันก็ทำให้พี่รู้สึกเป็นห่วงแก้วมาก พี่อยากจะแบกรับความเจ็บปวดที่แก้วมีตอนนี้ แต่พี่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย มีแต่ต้องทนรอหมอออกมาอย่างเดียว และแน่นอนว่าถ้าลูกออกมาแล้ว พี่จะไม่ให้แก้วเหนื่อยเลย พี่จะเลี้ยงดูลูกเอง พี่อยากให้แก้วพักผ่อนและฟื้นฟูร่างกายให้ดี ไม่อยากให้กังวลเรื่องลูก
"เลยร้องไห้เหรอครับท่านชาย อยากเข้าไปไหมล่ะครับ ให้ผมช่วยไหม"
"ไอ้คามินทร์ มึงอย่าคิดใช้เส้นอำนาจมึงมาใช้ที่โรงพยาบาลกูเด็ดขาด"
ยังไม่ทันที่ภูบดีจะพูดกับเสี่ย ก็มีร่างสูงใหญ่ที่ใส่ชุดสูทในเวลาดึกดื่นเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่บึ้งตึงและจ้องมองไปทางเสี่ย เพราะได้ยินแผนการที่เสี่ยคิด และไหนจะบอดี้การ์ดชุดดำหลายคนที่อยู่ทุกชั้น แต่ชั้นนี้มีมากที่สุด
"ท่านชายองศาดักทางผมเลยนะครับ ก็ดูท่านชายภูบดีสิ ร้องไห้เป็นห่วงเมียจะตายอยู่แล้ว"
"ยังไงก็ไม่ได้ ถึงมึงเข้าไปคุณใบแก้วก็สลบไปแล้ว มึงจะเข้าไปดูเลือดของเมียตัวเองทำไม เดี๋ยวก็เป็นลมไปหรอก"
"อึก แต่กูเป็นห่วงใบแก้ว กูไม่รู้ว่ากูจะต้องทำยังไง กูไม่อยากอดทนรอแบบนี้"
"มึงต้องอดทน มึงต้องเข้มแข็งให้มากกว่านี้ ตอนนี้คุณใบแก้วก็พยายามอดทนที่จะให้ลูกได้ลืมตาดูโลก"
"แม่งทรมานจิตใจกูฉิบหาย กูดูเหมือนคนไร้ประโยชน์เลย กูอยากอยู่เคียงข้างคนที่กูรักก็เท่านั้น อึก"
"....." เมื่อได้เห็นน้ำตาของภูบดีก็ทำเอาองศาถึงกับไปไม่ กับความห่วงเมียของภูบดี สงสารเพื่อนที่จะต้องอดทนรอ แต่ถ้าหากเข้าไปใบแก้วก็ไม่ได้ตื่น เพราะตอนนี้คงจะสลบไปแล้ว และหมอพยาบาลก็พยายามกันอย่างเต็มที่
"นั่นไง เอาแล้วไงครับท่านชายองศา ดูท่านชายภูบดีสิครับ"
"ยังไงก็ไม่ได้ เข้าไปก็มีแต่จะรบกวนสมาธิของหมอและพยาบาลมากกว่า เพราะงั้นอดทนรอ และเตรียมของขวัญหรือสิ่งที่ทำให้คุณใบแก้วสบายใจ"
"กูเตรียมไว้ให้หมดแล้ว กูสั่งให้คนไปจัดห้องให้เรียบร้อยแล้ว ของขวัญทุกอย่างที่กูสั่งเตรียมซื้อล่วงหน้า กูก็ซื้อมาหมดแล้ว แต่ของลูกกูไม่รู้ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย กูก็เลยซื้อมาทั้งสองอย่างเลย ส่วนชื่อลูกกูก็ตั้งเอาไว้แล้ว ทั้งหญิงทั้งชาย มีแต่รอลุ้นอย่างเดียวว่าลูกออกมาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"
แน่นอนว่าภูบดีเตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้ใบแก้วและลูกแล้ว ทั้งของใช้ทุกอย่าง ก็สั่งซื้อและจัดเตรียมทำห้องให้เรียบร้อยแล้ว และชื่อลูกคุณท่านก็เป็นคนตั้งให้ เพราะใบแก้วอยากจะให้คุณท่านตั้งชื่อลูกให้ทั้งหมด ทุกอย่างจัดเตรียมเรียบร้อยหมดแล้ว แต่สิ่งที่รออย่างเดียวก็คือ การที่ลูกเกิด และใบแก้วปลอดภัย
"พูดซะยาวเลยนะครับท่าน ถ้าท่านชายทำหมดทุกอย่าง ก็คงต้องอดทนรอแล้วแหละครับ"
"เฮ้อ ใช่ มึงก็นั่งลง ทำใจให้สบายๆ กูได้รับรายงานจากชญานนท์ว่ามึงเดินไปวนมา ไม่เวียนหัวหรือไง เดี๋ยวก็เป็นลมล้มลงไปหรอก"
"พวกมึงจะไปเข้าใจอะไร ถ้าเมียมึงคลอดลูกแบบนี้ พวกมึงก็เป็นเหมือนกูเหมือนกันแหละ"
เอาแต่ให้กูทำใจให้สบายๆ ถ้ามันทำใจสบายได้ก็คงดี แต่กูทำไม่ได้ไง กูเป็นห่วงเมียเป็นห่วงลูก แล้วเมียกูจะเป็นยังไงบ้างกูก็ไม่รู้ เดี๋ยวลองให้พวกมึงมีเมียมีลูกก่อนเถอะ มึงก็จะเข้าใจความรู้สึกของกูเอง
"ก็กูเป็นห่วงมึง กลัวมึงจะล้มป่วย เพราะกระวนกระวายเป็นห่วงเมียเกินไป"
"ก็กูรักเมียกูไหมวะ ไอ้องศาถ้ามึงมีเมีย ขอให้มึงหนักกว่ากูร้อยเท่าพันเท่าเลย"
"ฮ่าๆ ท่านชายองศาโดนท่านชายภูบดีเกลียดซะแล้ว" ทำเอาเสี่ยถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความตลกที่องศาโดนภูบดีเกลียดซะแล้ว ทำเอาองศาถึงกับต้องรีบหันไปมองเสี่ย ที่หัวเราะซะเสียงดัง
"มึงไม่ต้องมาขำเลยไอ้เสี่ยคามินทร์ มึงจะหอบลูกน้องมึงมาทั้งฝูงทำไม คนในโรงพยาบาลรายงานกูด้วยความแตกตื่นหมดแล้ว"
"กูก็คิดเหมือนกันช มึงไม่ต้องเอามาเยอะขนาดนี้ก็ได้นะ ทำตัวเหมือนกลับมาเฟีย"
"หึ ผมก็มาเฟียนี่ครับ มาเฟียจีนสีเทา"
มันก็เป็นเรื่องธรรมดาไหมที่ผมจะพกบอดี้การ์ดหลายคนมาติดตัว เพราะผมทำงานสายนี้มาตั้งแต่จำความได้ พ่อแม่ผมก็ทำงานแบบนี้กันหมด แล้วยิ่งหลานผมกำลังจะเกิด ก็ต้องรักษาความปลอดภัยให้มากกว่านี้สิถึงจะถูก
"กูมั่นใจแล้ว กูจะไม่ให้มึงมายุ่งกับลูกกูแล้ว"
"ใจร้ายจังครับ" เสี่ยมหิงค์ศรพูดเสียใจ แต่ยังคงยิ้มจนภูบดีและองศารู้สึกหมั่นไส้ ถึงจะบอกว่าไม่ให้ยุ่งกับลูกของเขา แต่เสี่ยมหิงค์ศรก็ไม่ฟังหรอก ยังไงตัวของเขาก็อยากเป็นส่วนหนึ่งในการเลี้ยงดูหลาน
"นายครับ" เสียงของชญานนท์เรียกคุณท่านขึ้นมาทันที
พรึบ!
"!!!!" เมื่อประตูสูตินรีแพทย์เปิดออกมา ก็ทำเอาคุณท่านถึงกับรีบหันหน้าไปมองด้วยความตื่นตกใจ รวมถึงทุกคนด้วย ก่อนจะเห็นคุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"คุณสามีของคุณใบแก้วอยู่ไหนคะ"
"ผม! ผมเองครับ ภรรยาผมเป็นยังไงบ้างครับ ปลอดภัยดีใช่ไหม แล้วลูกผมล่ะ"
คุณท่านถึงกับรีบตอบหมอไปทันที เมื่อได้ยินหมอถามหาว่าใครคือสามีของใบแก้ว และคุณท่านก็รีบเดินไปหาหมอด้วยความตื่นตกใจและร้อนรนมาก ทำเอาหมอถึงกับตกใจเล็กน้อยกับความตื่นเต้นและดีใจของคุณท่าน
"ใจเย็นๆ นะคะคุณพ่อ คุณใบแก้วปลอดภัยดีค่ะ ตอนนี้ก็สลบอยู่ เดี๋ยวจะย้ายไปห้องพักฟื้นนะคะ ส่วนลูกๆ ของคุณพ่อ ก็ปลอดภัยดีค่ะ แข็งแรงสมบูรณ์มากเลย เดี๋ยวก็จะตามออกมาค่ะ จะพาไปห้องอบ"
"ขอบคุณมากๆ เลยครับ"
"ไม่เป็นอะไรค่ะ เป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว แล้วก็เป็นลูกแฝดสามคน เป็นลูกสาวทั้งสามคนเลยนะคะ"
"!!!" เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ พูดออกมาแบบนั้น ก็ทำเอาทุกคนถึงกับตกใจมาก เมื่อได้รู้จำนวนลูกของภูบดี และเพศลูก ก็ทำเอาภูบดีถึงกับอ้าปากค้าง ร่างกายรู้สึกชาไปทั่วร่าง หัวใจของเขารู้สึกเต้นแรงเป็นอย่างมาก ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง เพราะมีความรู้สึกที่ดีใจมาก ที่ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของลูก แถมเป็นลูกแฝดสาม และลูกสาวทั้งหมดเลย
"ละ ลูกสาวฝาแฝด" น้ำเสียงของภูบดีพูดออกมาอย่างติดขัด ด้วยความรู้สึกอึ้งด้วยความไม่น่าเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ว่าตัวของเขานั้นเป็นพ่อลูก 3 แล้วยังเป็นลูกสาวอีกด้วย
"ใช่ค่ะคุณพ่อ ลูกสาวฝาแฝดสามคน ยินดีด้วยนะคะ ดิฉันขอตัวก่อน" หมอก็ยิ้มแสดงความยินดีให้กับภูบดีที่ดูจะตกใจและดีใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะเดินจากไป
"ฟู่ว! ดีนะที่เรียบร้อยดี ไม่งั้นฉันโดนเละแน่"
คุณหมอสาวถึงกับถอนหายใจด้วยความสบายใจทันที ที่การผ่าคลอดผ่านไปด้วยดี เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นมากับใบแก้วและลูกล่ะก็ ก็จะโดยอำนาจของภูบดีเล่นงานจนสามารถทำให้เธอออกจากงานได้ และไหนจะองศาเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้ ที่เอาแต่กำชับมาตลอดหลายเดือนเรื่องของใบแก้ว แถมยังขู่ด้วยว่าถ้าหากทำไม่ได้ หรือเกิดอะไรขึ้นมาก็จะโดนไปด้วย แต่สองคนนี้ไม่คิดจะเอาชีวิตของเขาอย่างแน่นอน แต่เสี่ยมหิงค์ศรเก็บหมดทุกราย
"นายครับ! นายได้ลูกสาว คุณหนูน้อยของผมเป็นผู้หญิง" ชญานนท์รู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ได้รับรู้ถึงคุณหนูน้อยของเขา หันไปพูดกับคุณท่านที่ตอนนี้มีสีหน้าที่ดูช็อกและไม่อยากจะเชื่อ ว่าตัวของคุณท่านนั้นมีลูกสาวทั้ง 3 คน
"กะ กูได้ยินใช่ไหม กูได้ลูกสาวฝาแฝด"
"ใช่ มึงไม่ได้ยินผิดหรอกไอ้ภูบดี ดีใจด้วยนะที่ได้ลูกสาวฝาแฝด" องศาพูดแสดงความยินดีและดีใจกับภูบดีที่ดูจะมีความสุขเป็นอย่างมากจนน้ำตาไหลออกมา ที่ลูกและใบแก้วแข็งแรงปลอดภัยดี
"โอ้พระเจ้า วันนี้เป็นวันดีจริงๆ ผมได้หลานสาวสุดสวยทั้งสามคน" และแน่นอนว่าเสี่ยรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่รู้ว่าได้หลานสาว แถมยังมีตั้งสามคน ทำเอาลูกน้องบอดี้การ์ดถึงกับตกตะลึงกับความดีใจของเสี่ย ที่ดูจะดีใจมากที่มีหลานสาว
"มาแล้วค่ะ คุณหนูทั้งสาม"
"!!!!" ทำเอาทุกคนถึงกับหันไปมอง เมื่อตู้อบทั้ง 3 ตู้ออกมาจากห้องคลอดโดยมีพยาบาลทั้ง 3 คนเข็นออกมา
"ลูกสาวพ่อ..."
เพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ทำเอาภูบดียิ่งน้ำตาไหลมากกว่าเดิม และยิ้มกว้างด้วยความสุข เมื่อได้เห็นหน้าเด็กทารกตัวน้อย ที่ตัวเล็กมากและก็ดูเปราะบางมากจนภูบดีรู้สึกเป็นห่วง หัวใจของภูบดีเต้นแรงไม่หยุด เมื่อได้เห็นลูกๆของเขา พี่กำลังถูกเข็นไปยังห้องอบ
"ลูกสาวพ่อ ตัวเล็กมากเลย"
"หลานสาวผม หลานสาว เฮ้ย! พวกมึงก้มหน้าลงเลยนะ อย่ามามองหลานกู"
"เฮ้อ ไอ้เสี่ยมึงก็เวอร์ว่ะ แต่หลานสาวดูตัวเล็กจัง โตมาคงจะสวยเหมือนคุณใบแก้ว"
"ฮึก กูอดทนไม่ไหว กูมีความสุขมาก กูไม่คิดว่ากูจะมีวันนี้" คุณท่านน้ำตาไหลด้วยความสุขที่ไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป ชีวิตของเขาไม่เหมือนเดิม เพราะต่อจากนี้ชีวิตของคุณท่านจะมีใบแก้วและลูกสาวของเขา ทำเอาเพื่อนทั้งสองคนอย่างองศาและเสี่ยถึงกับอมยิ้มและดีใจกับเรื่องที่น่ายินดีมากขนาดนี้
"ท่านชายของผมเป็นพ่อคนแล้ว อย่าร้องไห้สิครับ" เสี่ยมหิงค์ศรเอ่ยออกมาด้วยความดีใจ จากความรู้สึกลึกๆของเสี่ย ที่วันนี้เพื่อนของเขาอย่างภูบดีมีครอบครัวแล้ว ได้เป็นพ่อคน และมีคนที่รักอยู่เคียงข้าง มันทำให้เสี่ยรู้สึกดีใจที่เพื่อนของเขามีความสุข
"กูดีใจกับมึงจริงๆ ภูบดี ต่อจากนี้มึงและคุณใบแก้วจะมีความสุขด้วยกัน เป็นคนรัก เป็นสามี เป็นพ่อที่ดี มึงทำได้ดีจริงภูบดี" องศาเองก็รู้สึกดีใจและมีความสุขที่วันนี้เป็นวันที่หลานสาวของเขาสามคนออกมาลืมตาดูโลก แล้วทำให้ทุกๆ คนรู้สึกมีความสุข โดยเฉพาะกับภูบดีที่ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะได้มีครอบครัวเหมือนกับคนอื่นเขา และใบแก้วนับต่อจากนี้ก็จะมีความสุข เพราะภูบดีจะไม่ทำผิดซ้ำซากอีก เพราะภูบดีรู้หัวใจของตัวเองแล้วว่าอะไรสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา
"(ดีใจมากเลย ที่นายหญิงให้โอกาสนาย แถมคุณหนูน้อยทั้งสามก็น่ารักมาก)"
"คุณภูบดีอยู่ไหนคะ" จู่ๆ นางพยาบาลสาวก็เดินออกมาจากห้องคลอด และพูดถามว่าใครคือภูบดี
"ผมอยู่นี่ครับ ภรรยาผมเป็นอะไรหรือเปล่า" ร่างสูงก็รู้สึกตกใจ และรู้สึกกังวลกลัว เพราะข้างในใบแก้วภรรยาของเขายังไม่ออกมา แม้ว่าหมอจะบอกว่าปลอดภัยแล้ว แต่ก็ยังทำให้ร่างสูงยังไม่สบายใจ
"คุณใบแก้วฟื้นแล้วค่ะ แล้วก็เรียกหาคุณภูบดี อยากจะเจอคุณภูบดีค่ะ"
"กะ แก้วเรียกพี่..."
เพียงได้ยินนางพยาบาลพูดว่าใบแก้วฟื้นแล้วนั้น และกำลังเรียกหาเขา มันก็ทำให้ภูบดีรู้สึกใจเต้นแรง เต็มไปด้วยความเป็นห่วงและความรักที่โหยหาอยากจะเห็นใบแก้ว อยากจะพูดคุยและถามใบแก้ว อยากจะเห็นใบหน้าที่ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง จะเจ็บปวดมากไหม
"แต่ดิฉันจะพาไปห้องพักก่อนนะคะ เพราะงั้นตามมาด้วยกันได้ไหมคะ"
"ได้สิครับ ผมจะไปห้องพักกับภรรยา กูฝากไปดูลูกกูให้หน่อยนะ กูจะเข้าไปดูใบแก้ว"
"ได้สิครับท่านชายภูบดี เดี๋ยวผมจะไปดูหลานสาวกับท่านชายองศาเอง ไม่ต้องห่วงนะครับ ไปดูแลคุณใบแก้วเถอะ"
"ขอบใจ" เมื่อคุณท่านได้ยินเสี่ยพูดแบบนั้นก็รู้สึกสบายใจ เพราะจะไม่ได้ต้องเป็นห่วงลูกมาก ถ้าหากมีเสี่ยและองศาคอยไปดูลูกให้กับเขา เพราะคุณท่านอยากจะดูแลใบแก้วในตอนนี้มากที่สุด อยากจะกอดหอมและบอกว่าเป็นคนที่เก่งมาก อยากจะขอบคุณที่ทำให้ตัวของเขามีความสุขมากขนาดนี้ ก่อนที่คุณท่านนั้นจะเดินเข้าไปพร้อมกับพยาบาลสาว
"ชญานนท์นายก็รอดูภูบดี เดี๋ยวฉันกับคามินทร์จะไปดูหลานสาว"
"ได้ครับคุณองศา"
แม้ว่าชญานนท์อยากจะไปดูคุณหนูน้อยทั้ง 3 คน แต่ก็ต้องสนใจในหน้าที่ก่อน เผื่อคุณท่านจะเรียกใช้เขา แล้วจะได้มีคนอยู่กับคุณท่านด้วย เผื่อคุณท่านดีใจมากจนเกินไป อาจจะเป็นลมล้มก็ได้ ขนาดใบแก้วร้องปวดท้องจะคลอดลูก คุณท่านก็ทำตัวไม่ถูก ถ้าหากไม่มีเขาอยู่ตอนนั้นด้วย นี่เป็นครั้งแรกที่ชญานนท์เห็นคุณท่านดูแตกตื่นมากขนาดนั้น พอมาถึงโรงพยาบาลก็ยิ่งว้าวุ่นใจมากกว่าเดิม จนเขาจะต้องบอกกับองศา ว่าให้มาดูคุณท่านให้หน่อย แต่ก็ดีที่ใบแก้วผ่าคลอดอย่างปลอดภัย แล้วคุณหนูน้อยของเขาก็ปลอดภัยแข็งแรงด้วยเช่นกัน
"(นับต่อจากนี้ คงจะมีความสุขแล้วสินะครับ)"
ตอน ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิต
ห้องพักพิเศษ
ภายในห้องพักขนาดใหญ่ในโทนอบอุ่น เต็มไปด้วยของเครื่องใช้ที่จำเป็นและสะดวกสบายเป็นอย่างมากและรายล้อมไปด้วยสีสันสิ่งของตกแต่งที่ร่างสูงตั้งใจเลือกมาเป็นอย่างดีทุกชิ้น โดยมีร่างบางของภรรยาคนสวยที่กำลังนอนอยู่บนเตียงหรูขนาดใหญ่ แม้ว่าจะมีสติแล้ว แต่ก็ยังคงมึนงง โดยมีร่างสูงของภูบดีที่นั่งอยู่ข้างๆ จับมือแล้วลูบหัวภรรยาของเขาไม่หยุด ตั้งแต่ที่เข้ามาในห้องพักแล้ว ก็อยู่ติดกับภรรยาของเขาตลอดเวลา จนพยาบาลรู้สึกเอ็นดูกับความรักเมียของภูบดี
"ภรรยาของพี่ เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม" น้ำเสียงแสนอบอุ่นเต็มไปด้วยความเป็นห่วงของภูบดีพูดกับใบแก้ว แววตาที่จ้องมองมาที่ใบแก้วนั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยและความรัก และยังมีคราบน้ำตาที่อยู่หางตา เพราะร้องไห้ตลอดทางตั้งแต่ใบแก้ปวดท้องคลอดลูก จนถึงตอนนี้
"นะ นิดหน่อยครับ แต่แก้วทนได้" น้ำเสียงหวานพูดตอบสามีที่ยังอยู่ในชุดนอนสีกลมและเอาแต่หอมจุ๊บ เอาแต่ปลอบประโลมใบแก้วตลอด จนใบแก้วถึงกับอมยิ้มกับความเป็นห่วงของร่างสูง
"ให้พี่เรียกหมอดีกว่า พี่ไม่อยากให้แก้วเจ็บเลย" เพียงภูบดีได้ยินว่าใบแก้วเจ็บนิดหน่อย ตัวของภูบดีก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เพราะเขานั้นไม่อยากจะให้ใบแก้วเจ็บเลย
"จะเรียกหมอทำไมครับ เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเจ็บอยู่แล้ว ก็ผ่าไปนี่นา" น้ำเสียงหวานของใบแก้วพูดกับสามีอย่างภูบดี ที่ดูเป็นห่วงเขามากจนใบแก้วรู้สึกเอ็นดู
"อึก พี่ขอโทษนะ ที่ให้แก้วอยู่ในนั้นคนเดียว ทั้งที่พี่ก็อยากเข้าไปอยู่กับแก้วด้วย" ทุกวินาทีที่แก้วปวดท้องและอยู่ในห้องคลอดพี่ไม่เคยสบายใจได้เลย พี่เป็นห่วงแก้วทุกวินาที พี่อยากจะอยู่เคียงข้างแก้วในยามที่แก้วเจ็บปวด แต่กลายเป็นว่าพี่ไม่ได้อยู่กับแก้วในนั้น
"คุณท่านร้องไห้อีกแล้วนะ" ใบแก้วเมื่อเห็นน้ำตาของภูบดีที่หลั่งไหลออกมาอีกครั้ง ก็ทำเอาในแก้วเอ็นดูภูบดีมากกว่าเดิม ใบแก้วรู้ดีว่าภูบดีอยากจะเข้ามาอยู่เคียงข้างเขา
"ฮึก ก็พี่ปล่อยให้แก้วเจ็บอยู่คนเดียว"
"ไม่ร้องครับ ถ้าพี่ภูเข้าไป แก้วกลัวว่าจะเป็นลมน่ะสิ ไม่เป็นอะไรเลยครับ แค่พี่ภูรอแก้วกับลูกก็ดีใจแล้ว" ทำไมพี่ภูถึงร้องไห้ขนาดนี้ แก้วอยากจะเช็ดน้ำตาให้พี่จัง แต่แก้วเจ็บแผลอยู่ ถึงพี่ภูไม่เข้าไปแก้วก็รู้ว่าพี่ภูคอยอยู่เคียงข้างแก้ว แค่ตอนที่แก้วปวดท้อง แก้วก็รู้แล้วว่าพี่ภูเป็นห่วงแก้วมากแค่ไหน ร้องไห้จะเป็นจะตายเลย
"แต่พี่ก็รู้สึกผิดอยู่ดี พี่ไม่อยากให้แก้วอยู่คนเดียว"
"พี่ภูไม่ได้ผิดซะหน่อย ถ้าโทษตัวเองอีก แก้วจะโกรธจริงๆด้วย"
จุ๊บ! จุ๊บ!
"อื้อ พี่ภูมาจุ๊บแก้วทำไม"
"พี่รักแก้วมากนะ พี่จะไม่ให้แก้วอยู่คนเดียวอีกแล้ว ไม่ว่าแก้วจะเป็นอะไรก็ตาม พี่ไม่กลัวเลือด หรือกลัวอะไรทั้งนั้น แต่พี่กลัวที่ไม่ได้อยู่เคียงข้างแก้ว"
"(พี่ภูก็อยู่เคียงข้างแก้วมาตลอดไม่ใช่เหรอ)" ความรู้สึกในตอนนี้ของใบแก้วที่มีต่อภูบดีนั้น ล้วนเต็มไปด้วยความรัก และการให้อภัยทุกสิ่งทุกอย่างที่ภูบดีทำเอาไว้ในอดีต เพราะภูบดีพิสูจน์มาตลอดหลายเดือนจนใบแก้วใจอ่อน และมั่นใจขึ้นทุกวันว่าภูบดีรักเขามากแค่ไหน ไม่มีวันไหนเลยที่ความรักที่ภูบดีมอบให้จะน้อยลงเลย มีแต่เพิ่มมากขึ้นทุกๆวัน จะไม่ให้ใบแก้วรักได้ยังไง การที่ภูบดีอยู่เคียงข้างใบแก้วในทุกวันแบบนี้ มันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกมีความสุขมากแล้ว ที่มีคนที่รักใบแก้วจากหัวใจจริง นอกจากยายก็มีภูบดีที่กลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของใบแก้วแล้ว
"พี่ภูเห็นหน้าลูกหรือยัง เราสองคนได้ลูกแฝด 3 นะครับ เพศหญิง"
"ฮึก เห็นแล้ว แต่พี่ยังไม่เห็นชัดเจน เพราะว่าต้องเอาลูกเข้าห้องอบ ลูกเหมือนแก้วมาก พี่เห็นพวกเขาพี่ก็ร้องไห้เลย"
"ตอนนี้พี่ภูก็ร้องไห้ไม่ใช่เหรอ อย่าร้องบ่อยสิครับ เดี๋ยวพี่ภูก็ไม่สบายหรอก"
ทำเอาใบแก้วเริ่มจะเป็นห่วงภูบดีเข้าเสียแล้ว เพราะเอาแต่ร้องไห้ตลอดเวลา จนใบแก้วกลัวว่าจะไม่สบาย
"ก็พี่ดีใจมากนี่นา พี่มีลูกสาวที่แสนน่ารัก พี่ตกใจมากเลยนะ ที่พี่รู้ว่าพี่มีลูกสาวฝาแฝดสามคน แล้วยังเป็นผู้หญิงทั้งหมดอีก พี่คงจะหวงลูกมากแน่"
"พี่ภูคงเป็นคุณพ่อที่หวงลูกสาวมากแน่ๆ เลย แก้วอยากเห็นหน้าลูกจัง พี่ภูได้ตั้งชื่อลูกหรือยัง" เพราะใบแก้วสลบ ก็ไม่รู้ว่าลูกหน้าตาเป็นยังไง แล้วก็ไม่รู้ชื่อด้วยว่าภูบดีจะตั้งชื่อลูกว่าอะไร
"ชื่อลูก พี่ตั้งเรียบร้อยแล้ว แต่พี่ยังไม่บอกพยาบาลเลย แก้วอยากตั้งชื่อลูกเองไหม"
"ไม่ดีกว่าครับ แก้วอยากให้พี่ภูตั้งชื่อลูกของเรา พี่ภูบอกแก้วได้ไหม ว่าพี่ให้ลูกชื่ออะไรบ้าง"
ที่แก้วให้พี่ภูตั้งชื่อลูกนั้น ก็เพราะตั้งแต่ที่ แก้วท้อง และพี่ภูรู้แล้ว พี่ภูก็ตั้งใจศึกษาทุกอย่าง ไปซื้อหนังสือ ไปเรียน และแก้วเห็นพี่ภูตั้งชื่อลูก ทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้เลย ว่าเป็นลูกชายหรือลูกสาว แก้วเห็นความตั้งใจของพี่ภู แก้วจึงอยากให้พี่ภูเป็นคนตั้งชื่อให้กับลูกของเรา
"ลูกสาวคนโต ชื่อจริง ภูพิงค์ รัฐนากรณ์ ชื่อเล่นชื่อว่า ใบอ้อ ลูกสาวคนกลาง ชื่อ ภูริดา รัฐนายกรณ์ ชื่อเล่น ใบข้าว ส่วนลูกคนเล็ก ชื่อ ภูไหม รัฐนากรณ์ ชื่อเล่นว่า ใบไหม แก้วชอบไหม" ภูบดีพูดชื่อลูกออกมาด้วยความมั่นใจและภูมิใจ ที่ตัวของเขานั้นคิดค้นชื่อมาตลอดหลายเดือน ว่าจะให้ลูกๆ ชื่อว่าอะไร และก็หวังว่าใบแก้วจะชอบชื่อลูกที่เขาเป็นคนตั้งให้ เมื่อใบแก้วได้ยินชื่อลูก ถึงกับอมยิ้มด้วยความปลื้มใจ
"แก้วไม่คิดว่าพี่ภูจะตั้งชื่อลูกที่คล้ายกับเรา ชื่อจริงของลูกขึ้นต้นด้วยภู เหมือนกับพี่ภูที่ชื่อภูบดี ส่วนชื่อเล่นลูก ขึ้นต้นด้วยใบ เหมือนแก้วเลย ตั้งชื่อลูกน่ารักจังครับ"
"ก็เพราะพี่อยากให้ลูกของเราชื่อเหมือนกับพวกเราสองคน พี่ดีใจที่แก้วชอบ" เมื่อภูบดีได้เห็นสีหน้าของใบแก้วก็อมยิ้มด้วยความรู้สึกมีความสุข ที่ใบแก้วชอบชื่อลูกทุกคน ที่ภูบดีเป็นคนตั้งใจตั้งชื่อให้ ก่อนที่ภูบดีนั้นจะก้มหอมที่หัวของภรรยาคนสวย ที่ยังคงยิ้มไม่หยุด แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บแผลก็ตาม
"ขอบคุณนะแก้ว ที่เข้ามาในชีวิตของพี่ ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เพราะแก้วมาเติมเต็มหัวใจของพี่"
"พี่ภูก็พิสูจน์ให้แก้วได้เห็น ก็พี่ภูรักแก้วจริงๆ"
"พี่ขอโทษที่พี่โง่ ที่พี่ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง เลยทำให้แก้วมีบาดแผลในจิตใจ แต่พี่สัญญากับแก้วแล้ว ว่าพี่จะไม่ทำผิดซ้ำซาก เพราะแก้วเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของพี่ เป็นหัวใจของพี่เพียงคนเดียว พี่รักแก้วนะ"
"....." แต่ก่อนแก้วก็ไม่เชื่อคำพูดที่พี่ภูพูดออกมาหรอก โดยเฉพาะกับคำว่ารัก แต่ตอนนี้แก้วมั่นใจแล้ว ว่าพี่ภูไม่ได้โกหก แต่พี่ภูรักแก้วจริงๆ แก้วไม่คิดว่าคนอย่างพี่ภูจะเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้ และแก้วก็ไม่คิดว่าเป็นเพราะแก้วที่ทำให้พี่ภูเปลี่ยนไป แต่แก้วก็ชอบพี่ภูแบบนี้มากด้วย ชอบที่พี่ภูดูแลและใส่ใจแก้ว จากคนที่ไม่เคยสนใจความรู้สึกของแก้ว กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน กลับสนใจคำพูดและท่าทางของแก้วตลอดเวลา ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พี่ภูพิสูจน์ให้แก้วได้เห็นแล้ว ว่าหัวใจของพี่ภูมีแค่แก้วเพียงคนเดียว
"ถึงแก้วจะยังไม่ให้อภัยพี่ ก็ไม่เป็นอะไร เพราะชีวิตนี้ของพี่จะพิสูจน์ให้แก้วได้เห็น ว่าพี่รักแก้วจริงๆ"
"แก้วก็รักพี่ภู จุ๊บ"
"!!!!" ภูบดีถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินคำสารภาพรัก และจุ๊บของใบแก้ว ที่ภูบดียังไม่ทันตั้งตัวเลย และไม่คิดว่าใบแก้วจะทำแบบนี้ แล้วพูดว่ารักเขา
"กะ แก้ว เมื่อกี้แก้วพูดว่าอะไรนะ"
"หึ แก้วรักพี่ภูครับ แก้วรักพี่ภู ได้ยินชัดไหมครับพี่ภูบดี" ใบแก้วหัวเราะออกมาเมื่อได้เห็นท่าทางที่ตกใจของร่างสูง ที่ดูจะไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินออกจากปากของใบแก้ว และใบแก้วก็พูดรักร่างสูงอีกครั้ง
"พะ พี่ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม คนอย่างพี่ยิ่งไม่สมควรได้รับความรักจากแก้วเลย"
"พูดอะไรแบบนั้นครับ การที่พี่พิสูจน์ให้แก้วได้เห็น พี่ก็คู่ควรที่จะถูกแก้วรักนี่ครับ ก็พี่ภูรักแก้วขนาดนี้ จะไม่ใช่แก้วรักคุณสามีของแก้วได้ยังไง"
ตึกตัก! ตึกตัก!
"....." หัวใจเต้นแรงถี่รัว เมื่อได้ยินคำหวานจากภรรยาคนสวย ที่ยังสบตามองมาที่เขา จนเขาทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว คำสารภาพรักของใบแก้ว ยังดังเข้ามาในหัวของเขาไม่หยุด เพราะร่างสูงไม่คิดว่าใบแก้วจะรักเขา เพราะอดีตที่ผ่านมาตัวของร่างสูงทำกับใบแก้วไว้มาก แม้ว่าจะพิสูจน์มากเท่าไหร่ ตัวของร่างสูงก็คิดว่ายังไม่เพียงพอ ที่ใบแก้วจะได้ยินเสียงหัวใจของเขา
"แก้วรักพี่ภู และรักลูกของเรา ขอบคุณที่รักแก้วและลูก ขอบคุณที่พี่พิสูจน์ตัวเองให้เเก้วได้เห็น ว่าพี่ภูรักแก้วจริงๆ"
"ฮึก พี่ก็รักแก้ว รักมากกว่าชีวิตของพี่ พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณแก้ว ที่เข้ามาในชีวิตของพี่ ที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจของพี่ ที่เข้ามาเป็นครอบครัวของพี่ ที่เข้ามาเป็นแม่ของลูกพี่ ที่เข้ามาเป็นความรักของพี่ ขอบคุณที่ให้โอกาสคนเลวๆอย่างพี่"
"แล้วก็รักพี่ภู ถึงพี่ภูไม่พูด แก้วก็รู้ว่าพี่ภูรักแก้วมากแค่ไหน นับต่อจากนี้มามีความสุขด้วยกันนะครับ"
"แค่แก้วอยู่กับพี่ พี่ก็มีความสุขที่สุดในโลกแล้ว พี่รักแก้วภรรยาสุดที่รักของพี่ พี่สาบาน ว่าจะไม่ทำให้แก้วต้องเสียใจอีก ชีวิตต่อจากนี้พี่จะใช้ทั้งชีวิตและหัวใจของพี่รักแก้วจนกว่าจะหมดลมหายใจ"
เป็นคำมั่นสัญญาที่ล้วนออกมาจากหัวใจของภูบดี ที่ทั้งชีวิตนี้จะรักใบแก้วตลอดไป จนกว่าจะหมดลมหายใจของเขา ต้องขอบคุณใบแก้วที่ให้โอกาสคนเลวๆ แบบเขา ไม่งั้นชั่วชีวิตนี้ของภูบดีก็คงจะไม่มีความสุขอีกต่อไป แต่ต่อจากนี้ภูบดีและใบแก้วจะมีความสุขและใช้ชีวิตคู่จนตราบนานเท่านาน
ตอน วันที่ลูกเกิดเมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ณ โรงพยาบาล 23:45 น. ห้องสูตินรีแพทย์หน้าห้องสูตินรีแพทย์นั้นมีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดนอนสีกลมกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจไม่หยุด สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเขาที่ครบกำหนดคลอดในวันนี้ ตอนที่กำลังจะนอนเสียงหวานก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และน้ำคร่ำก็แตก และแน่นอนว่าร่างสูงก็ไม่รอช้ารีบพามาโรงพยาบาลทันที แต่ก็ต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของภรรยาก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล ก็ทำเอาหัวใจของร่างสูงถึงกลับรู้สึกปวดร้าวด้วยความเป็นห่วง มาถึงโรงพยาบาลแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจเลย จนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมองเจ้านายของเขาเดินวนไปมานั้น ถึงกับรู้สึกสงสารเจ้านายที่เดินไปมาไม่หยุดมา 2 ชั่วโมงแล้ว "นายครับ อย่าเป็นห่วงเลยครับ นายหญิงต้องคลอดคุณหนูน้อยปลอดภัยอย่างแน่นอนครับ" ชญานนท์พูดน้ำเสียงสุภาพบอกกับคนเป็นนายอย่างภูบดี เพื่อหวังว่าจะทำให้ภูบดีรู้สึกสบายใจได้บ้าง ที่ยังคงเป็นห่วงใบแก้วตลอดไม่หยุด"แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี ทำไมหมอถึงไม่ให้ฉันเข้าไปด้วย"ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ แม้ชญานนท์จะพูดออกมาแบบนั้น เพื่อที่จะหวังว่า
"คุณท่าน" น้ำเสียงหวานใสของใบแก้ว เอ่ยเรียกคุณท่านที่กำลังขับรถอยู่ จุดหมายปลายทางคือจะไปตลาด เพื่อไปซื้อของสดเอาไว้ทำอาหารให้กับใบแก้ว เมื่อคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง ก็หันไปมองใบแก้วทันที"แก้วมีอะไรเหรอ เรียกพี่ทำไม หืม""คือว่าคุณท่านจะไปตลาดไหนเหรอครับ" "ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า""เอ๊ะ! แก้วถามคุณท่านก่อนนะครับ ก็ต้องตอบแก้วก่อนมาสิ ไม่ใช่มาถามแก้ว"ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคุณท่านย้อนถาม ทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขาเลย จึงทำให้คุณแม่ตัวน้อยกอดอก และมีสีหน้าที่มุ่ยอันเป็นว่าไม่พอใจที่คุณท่านไม่ตอบ จนคุณท่านถึงกับต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ และยิ้มกับท่าทางน่ารักของใบแก้ว"ขอโทษครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง แล้วทำไมถึงถามพี่ว่าจะไปตลาดไหน""ตลาดไก่ทองเหรอ!" น้ำเสียงหวานพูดชื่อตลาดออกมาด้วยความตื่นตกใจ แต่แฝงไปด้วยความดีใจเมื่อได้ยินชื่อตลาดนี้ "ใช่ครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง ปกติพี่ก็มาซื้อของที่นี่ แก้วดูตกใจนะ มีอะไรหรือเปล่า"คุณท่านถึงกับเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เมื่อได้เห็นท่าทีของใบแก้วที่ดูตกใจและดูดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อตลาดนี้ "ก็ตอนที่แก้วยังไม่มาท
6 เดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นที่ได้หลับอยู่ใต้อ้อมกอดของคุณท่าน โดยมีเสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักของคุณท่านที่พูดออกมากระซิบที่ข้างหูของใบแก้วตลอด ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มจะหวั่นไหวและหลับตานอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือความอบอุ่นของคุณท่านตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ใบแก้วได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากคุณท่านมาโดยตลอด แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจและไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านอีก แต่หัวใจกลับดื้อรั้นมักจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านมาโดยตลอด ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในทุกวันชีวิตของใบแก้วมีคุณท่านตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่นก็จะเห็นคุณท่านเสมอจากคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลย แม้กระทั่งความรู้สึกของใบแก้ว กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านทำอาหารให้ใบแก้วทานเอง แม้ว่าช่วงแรกจะทำได้แย่มาก จนกินไม่ได้เลยก็ตาม แต่คุณท่านก็ไม่หยุดความพยายามที่อยากจะดูแลใบแก้วให้เต็มที่ ทั้งซื้อวัตถุดิบเองและไปเรียนการทำอาหารด้วยความตั้งใจ ศึกษาค้นคว้ากับการดูแลคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ และลูกในท้องเป็นอย่างดีแม้กระทั่งยามว่างคุณท่านก็จะสรรหาสิ่งที่จะทำให้ใบแก้วรู้
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"ถ้าท่านชายไม่ปรับปรุง ผมจะแย่งเมียกับลูกท่านชายมาเป็นของผม คุณใบแก้วโคตรสวย ตัวก็เล็ก สเปกผมเลย" เสี่ยมหิงค์ศรพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ และมองไปที่ร่างสูงที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่ง จนองศาที่ยืนมองไม่ห่างจากร่างสูงนั้น ถึงกับรีบจับร่างสูงเอาไว้ "ไอ้ภูบดี ใจเย็นๆ""อยากตายหรือไง กูไม่ได้เล่นกับมึงนะไอ้คามินทร์ ใบแก้วเป็นเมียกู แล้วก็ท้องลูกของกู" ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจกับคำพูดของเสี่ยมหิงค์ศรที่พูดออกมาเล่นๆ โดนร่างสูงกระชากคอเสื้อดึงเข้ามาอย่างแรงจนเสี่ยแอบรู้สึกตกใจ แต่ก็ยังคงยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา "หึ ๆ ผมหยอกเล่นท่านชาย""มึงอย่ามายั่วอารมณ์กูอย่างนี้อีก โดยเฉพาะใบแก้วและลูกกู ทั้งสองคนเป็นคนสำคัญในชีวิตกู มึงห้ามแตะต้อง""ครับๆ คนขี้หวงเมีย ผมไม่ยุ่งคนของท่านชายหรอกครับ มีแต่จะปกป้อง" ผมแค่หยอกเล่นเอง ท่านชายกับโกรธและจริงจังจนผมตกใจเลยนะ ดีนะที่ไม่ต่อย หมัดคงจะหนักน่าดู ครั้งล่าสุดที่โดนหมัดท่านชายก็ตอนมหาลัยปีหนึ่ง "มึงก็รู้ว่ากูรักใบแก้วมากแค่ไหน ตอนนี้ใบแก้วก็ท้องด้วย กูอยากจะดูแลเขา แต่เขาเกลียดขี้หน้ากู""จะทำยังไงได้ มึงต้องตามใจเมียก่อ







