4

แสงยามเช้าส่องผ่านสวนของจวนหลิน ตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งจวนก็เต็มไปด้วยความวุ่นวายสาวใช้วิ่งเข้าออก ช่างตัดเสื้อกำลังวัดตัว คนงานขนหีบสินสอดเข้าออกไม่หยุด เพราะงานแต่งของคุณหนูใหญ่

หลินอวี้หนิง กำลังจะเกิดขึ้นในอีกสิบห้าวัน ภายในเรือนของนาง เสี่ยวชิงกำลังถือผ้าไหมสีแดงสดขึ้นมาดู

“คุณหนูเจ้าคะ ชุดแต่งงานชุดนี้งดงามมากเลย”

หลินอวี้หนิงนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองออกไปที่สวนอย่างเงียบ ๆ ในหัวของเธอกำลังคิดถึงเนื้อเรื่องในนิยายถ้าเธอจำไม่ผิด ก่อนงานแต่ง จะเกิดเหตุหนึ่งขึ้น

“อุบัติเหตุ” ที่ทำให้หลินอวี้หนิงตัวร้ายเกือบเสียชีวิต หลินอวี้หนิงหรี่ตาเล็กน้อย ในนิยาย เหตุการณ์นั้นถูกอธิบายว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่นางไม่เชื่อ ในจวนหลินแห่งนี้ ไม่มีอะไรเป็นเรื่องบังเอิญ

ทันใดนั้น เสียงสาวใช้คนหนึ่งดังมาจากด้านนอก

“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ ฮูหยินเฉินเชิญท่านไปที่ศาลาริมสระเจ้าค่ะ”

หลินอวี้หนิงหันกลับมา

“แม่เลี้ยงเรียกข้าหรือ”

“เจ้าค่ะ”

เสี่ยวชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“คุณหนู ช่วงนี้ฮูหยินเฉินดูแปลก ๆ ข้าว่าท่านระวังตัวไว้ดีกว่า”

หลินอวี้หนิงยิ้มบาง

“ข้ารู้อยู่แล้ว”

เธอลุกขึ้นช้า ๆ ในนิยาย เหตุการณ์ “อุบัติเหตุ” เกิดขึ้นที่สระน้ำในสวน ดูเหมือนวันนี้จะตรงกับวันนั้นพอดี หลินอวี้หนิงจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย

“ไปกันเถอะ”

ศาลาริมสระของจวนหลินเงียบสงบ ฮูหยินเฉินนั่งอยู่ที่โต๊ะหิน กำลังดื่มชา ข้าง ๆ นางคือหลินหว่านอิง เมื่อเห็นหลินอวี้หนิงเดินเข้ามา หลินหว่านอิงก็ยิ้มหวานทันที

“ท่านพี่ มาแล้วหรือเจ้าคะ”

หลินอวี้หนิงทำความเคารพ

“คารวะฮูหยินเฉิน”

ฮูหยินเฉินวางถ้วยชา สายตาของนางเย็นเล็กน้อย

“อีกไม่กี่วันเจ้าก็จะออกเรือนไปแล้ว ข้าเลยอยากพูดคุยกับเจ้าสักหน่อย”

หลินอวี้หนิงพยักหน้า

“ท่านมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ”

หลินหว่านอิงลุกขึ้น

“ท่านพี่ มานั่งตรงนี้สิ”

นางชี้ไปที่เก้าอี้ไม้ข้างสระ หลินอวี้หนิงมองเก้าอี้นั้นแล้วมองพื้นไม้ใต้เท้า ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อย พื้นไม้หลวม ในนิยายหลินอวี้หนิงตัวร้ายจะนั่งลงตรงนั้น จากนั้นพื้นจะพัง นางตกลงไปในสระน้ำ ถ้าไม่ถูกช่วยทันคงจมน้ำตาย หลินอวี้หนิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หลินหว่านอิงยังคงยิ้มหวาน

“ท่านพี่ นั่งสิเจ้าคะ”

หลินอวี้หนิงก้าวไปสองก้าว ทุกสายตาจับจ้อง แล้วทันใดนั้น นางก็หยุด ก่อนจะพูดขึ้นอย่างสงบ

“น้องหญิง”

หลินหว่านอิงชะงัก

“เจ้าคะ?”

หลินอวี้หนิงยิ้ม

“เก้าอี้นี้ดูไม่มั่นคง”

นางเอ่ยเสียงเรียบ

“เจ้านั่งแทนข้าหน่อยได้หรือไม่”

บรรยากาศเงียบลงทันที หลินหว่านอิงตัวแข็ง ฮูหยินเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย หลินอวี้หนิงยังคงยิ้ม

“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าที่ตรงนี้ลมดี”

นางพูดช้า ๆ

“เช่นนั้นเจ้านั่งก่อน”

หลินหว่านอิงกำชายแขนเสื้อแน่น ในใจเริ่มตื่นตระหนก

ทำไม... ทำไมหลินอวี้หนิงถึงรู้ หรือว่านางแค่สงสัย

“ท่านพี่คิดมากไปแล้ว”

นางก้าวไปนั่ง ทันทีที่นางนั่งลง เสียง แคร่ก... ไม้กระดานใต้เก้าอี้แตกทันที

“อ๊าย!”

ร่างของหลินหว่านอิงตกลงไปในสระน้ำ น้ำกระเซ็นขึ้นสูง สาวใช้ร้องตกใจ ฮูหยินเฉินลุกขึ้นทันที

“หว่านอิง!”

หลินอวี้หนิงยืนมองภาพนั้นเงียบ ๆ ในนิยาย คนที่ตกลงไปควรเป็นเธอ แต่ตอนนี้ ชะตากรรม ได้เปลี่ยนไปแล้ว หลินอวี้หนิงหรี่ตาเล็กน้อย เพราะในขณะเดียวกัน เธอรู้สึกได้ เหมือนมีใครบางคนกำลังมองเหตุการณ์นี้อยู่ จากด้านหลังต้นไม้ใหญ่ในสวน และชายคนนั้นคือ หลี่จิ้งเหยียน  เสียงน้ำกระเซ็นยังคงดังอยู่ในสระ

หลินหว่านอิงดิ้นรนอยู่กลางน้ำ ชุดผ้าไหมหนักอึ้งจนทำให้เคลื่อนไหวลำบาก

“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”

สาวใช้หลายคนรีบวิ่งไปที่ขอบสระ บางคนโยนไม้ บางคนรีบลงไปช่วย ฮูหยินเฉินหน้าซีด

“รีบช่วยคุณหนูรองขึ้นมาเร็ว!”

ไม่นาน หลินหว่านอิงก็ถูกดึงขึ้นจากน้ำ ผมของนางเปียกยุ่ง ชุดสีอ่อนแนบลำตัวอย่างน่าอับอาย ภาพนั้นทำให้คุณหนูผู้เรียบร้อยของเมืองหลวงดูน่าสงสารยิ่ง ฮูหยินเฉินรีบเข้าไปประคอง

“หว่านอิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

หลินหว่านอิงไอหลายครั้ง ก่อนพยายามควบคุมสีหน้า

“ข้า…ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

แต่ดวงตาของนางกลับหันไปมองหลินอวี้หนิง สายตานั้นเต็มไปด้วยความไม่พอใจ หลินอวี้หนิงยืนอยู่ข้างศาลา สีหน้านิ่งสงบ ราวกับเรื่องทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับนางเลย

“ดูเหมือนพื้นไม้จะผุจริง ๆ”

นางพูดเบา ๆ

“โชคดีที่น้องหญิงเป็นคนลองนั่งก่อน”

คำพูดนั้นทำให้ฮูหยินเฉินหน้าแข็ง นางไม่สามารถตำหนิหลินอวี้หนิงได้ เพราะหากพูดมากไป ก็เท่ากับยอมรับว่ามีอะไรผิดปกติกับเก้าอี้ตัวนั้น หลินหว่านอิงกำมือแน่นในแขนเสื้อ พี่สาวคนนี้ ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ

ในขณะเดียวกัน หลังต้นไม้ใหญ่ด้านหลังสวน ชายคนหนึ่งยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบ ๆ ชุดสีดำของเขากลืนไปกับเงาไม้ดวงตาคมเย็นจับจ้องไปที่หญิงสาวคนหนึ่ง

หลี่จิ้งเหยียน เขาเห็นตั้งแต่ตอนหลินอวี้หนิงหยุดเดิน เห็นสายตาที่นางมองพื้นไม้ และเห็นการตัดสินใจที่ทำให้เรื่องทั้งหมดพลิกกลับ แม่ทัพหนุ่มหรี่ตาเล็กน้อย หญิงคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดา เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นด้านหลัง ชายอีกคนเดินเข้ามา เขาคือองครักษ์คนสนิทของหลี่จิ้งเหยียน ฟางหยวน

“ท่านแม่ทัพ” ฟางหยวนพูดเสียงต่ำ

“คนขององค์ชายใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”

หลี่จิ้งเหยียนยังคงมองไปที่ศาลา

“เคลื่อนไหวอย่างไร เมื่อคืนมีคนแปลกหน้าปรากฏตัวใกล้จวนหลิน”

ฟางหยวนลดเสียงลง

“ดูเหมือนพวกเขากำลังสืบเรื่องคุณหนูหลิน”

หลี่จิ้งเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมยังคงจับจ้องหญิงสาวในสวน หลินอวี้หนิงกำลังช่วยเสี่ยวชิงจัดแขนเสื้อ ท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เขาจำได้ ในความฝันของเขาหลายครั้ง หญิงคนนี้ มักปรากฏตัวพร้อมเลือดที่เปื้อนมือของเขา หลี่จิ้งเหยียนพูดช้า ๆ

“เพิ่มคนเฝ้าจวนหลิน”

ฟางหยวนชะงัก

“ท่านหมายถึง…”

“อย่าให้ใครแตะต้องนาง”

เสียงของแม่ทัพหนุ่มเรียบเฉย แต่แฝงความหนักแน่น ฟางหยวนพยักหน้า

“ขอรับ”

ในสวน หลินอวี้หนิงกำลังจะเดินกลับเรือน แต่จู่ ๆ นางก็รู้สึกเหมือนมีสายตาบางคู่มองอยู่ นางหยุดเดินเล็กน้อย แล้วหันไปมองทางต้นไม้ใหญ่ ลมพัดผ่านใบไม้แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น หลินอวี้หนิงหรี่ตาเล็กน้อย แปลกเหมือนมีใครกำลังเฝ้ามองนาง ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว หญิงสาวสูดลมหายใจเบา ๆ