5

ในนิยาย หลังเหตุการณ์สระน้ำ จะมีเหตุการณ์อีกอย่างเกิดขึ้น เหตุการณ์ที่อันตรายกว่ามาก หลินอวี้หนิงกำมือแน่นเล็กน้อย ถ้าเธอจำไม่ผิด มันจะเกิดขึ้น ในคืนพรุ่งนี้

กลางคืนปกคลุมจวนหลินอย่างเงียบงัน แสงจันทร์สาดลงบนหลังคากระเบื้องสีดำ ลมเย็นพัดผ่านสวนไผ่ เกิดเสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ ภายในเรือนของคุณหนูใหญ่ หลินอวี้หนิงยังไม่เข้านอน

นางนั่งอยู่ข้างโต๊ะไม้เล็ก ๆ มือกำลังเปิดตำราบางอย่าง แต่สายตาไม่ได้อยู่ที่ตัวหนังสือ อยู่ที่หน้าต่าง เสี่ยวชิงเดินเข้ามาพร้อมถาดชา

“คุณหนูเจ้าคะ ดึกแล้ว ท่านควรพักผ่อนได้แล้ว”

หลินอวี้หนิงยิ้มเล็กน้อย

“เสี่ยวชิง เจ้าจำได้ไหมว่าคืนนี้เป็นคืนที่เท่าไร”

เสี่ยวชิงงงเล็กน้อย

“คืนที่…ห้าก่อนงานแต่งเจ้าค่ะ”

หลินอวี้หนิงพยักหน้า ในนิยาย คืนนี้เอง คือคืนที่มือสังหารจะเข้ามาในจวน เป้าหมายคือนาง หลินอวี้หนิงปิดตำราลง เสียงเบา แต่ชัด

“เสี่ยวชิง เจ้าไปพักเถอะ”

เสี่ยวชิงลังเล

“แต่คุณหนู”

“ข้าอยากอ่านหนังสือต่ออีกนิด”

สุดท้ายเสี่ยวชิงก็พยักหน้า

“เช่นนั้นข้าจะไปนอนที่ห้องข้าง ๆ ถ้ามีอะไรเรียกข้าได้ทันทีนะเจ้าคะ”

หลินอวี้หนิงพยักหน้า เมื่อประตูปิดลง ห้องก็เงียบสนิท ลมกลางคืนพัดม่านหน้าต่างไหวเบา ๆ หลินอวี้หนิงยืนขึ้น แล้วเดินไปดับตะเกียงทีละดวง ในไม่ช้า ห้องก็เหลือเพียงแสงจันทร์ นางยืนเงียบอยู่ข้างหน้าต่าง เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง

เวลาผ่านไปช้า ๆ ทันใดนั้น เสียงเบา ๆ ดังขึ้นบนหลังคา กึก! หลินอวี้หนิงหรี่ตา มาแล้ว เงาดำเงาหนึ่งเคลื่อนไหวผ่านหน้าต่าง จากนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างไร้เสียง ชายในชุดดำก้าวเข้ามา ใบหน้าถูกปิดด้วยผ้าดำ เหลือเพียงดวงตาเย็นชา ในมือของเขามีมีดสั้น หลินอวี้หนิงยืนอยู่กลางห้อง ไม่หนี ไม่ร้อง มือสังหารชะงักไปเล็กน้อย

แปลก... หญิงคนนี้ไม่ตกใจเลย หลินอวี้หนิงพูดขึ้นเบา ๆ

“คนขององค์ชายใหญ่หรือ”

ดวงตาของมือสังหารหรี่ลงทันที เขาไม่ตอบ แต่พุ่งเข้ามา มีดสั้นสะท้อนแสงจันทร์ หลินอวี้หนิงถอยหลังหนึ่งก้าว แต่จังหวะนั้นเอง

เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น ดาบยาวเล่มหนึ่งเข้าปะทะมีดสั้นอย่างแม่นยำ มือสังหารถูกผลักถอยไปสองก้าว ชายอีกคนยืนอยู่ตรงหน้าหลินอวี้หนิง ชุดสีดำยาวพลิ้วตามลม ดวงตาคมเย็นราวน้ำแข็ง หลี่จิ้งเหยียน แม่ทัพหนุ่มถือดาบแน่น สายตาเย็นชามองมือสังหาร

“คนของจ้าวอวี้เฉินสินะ”

มือสังหารไม่ตอบ แต่พุ่งเข้าโจมตีอีกครั้ง เสียงดาบปะทะกันดังในห้องมืด เพียงไม่กี่กระบวนท่า ดาบของหลี่จิ้งเหยียนก็พุ่งผ่าน มือสังหารล้มลงกับพื้น เลือดสีเข้มไหลออกมา ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง หลี่จิ้งเหยียนลดดาบลง ก่อนหันกลับมามองหญิงสาวด้านหลัง หลินอวี้หนิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่หวาดกลัว ไม่ตกใจ แม่ทัพหนุ่มหรี่ตาเล็กน้อย

“ดูเหมือนคุณหนูหลินจะรู้อยู่แล้วว่าจะมีมือสังหารมา” คำถามนั้นคมกริบ หลินอวี้หนิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างเรียบง่าย

“ข้าแค่ระวังตัว”

หลี่จิ้งเหยียนมองนางอยู่นาน ดวงตาคมลึกเหมือนกำลังอ่านอะไรบางอย่าง แล้วเขาพูดเบา ๆ

“คืนนี้ถ้าข้าไม่มา เจ้าคิดว่าจะรอดหรือไม่”

หลินอวี้หนิงสบตาเขา แล้วตอบประโยคหนึ่งที่ทำให้แม่ทัพหนุ่มนิ่งไป

“ข้าคิดว่าท่านจะมาช่วยข้าอยู่แล้ว”

หลี่จิ้งเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เจ้ารู้ได้อย่างไร”

หลินอวี้หนิงยิ้มบาง แต่ไม่ได้ตอบ เพราะในนิยาย คืนนี้ คนที่ช่วยนาง ก็คือเขาอยู่แล้ว ภายในห้องเงียบงันกลิ่นเลือดจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

ร่างของมือสังหารยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น แสงจันทร์สาดผ่านหน้าต่าง ทำให้เงาของชายสองคนทอดยาวบนพื้นไม้ หลี่จิ้งเหยียนยังถือดาบอยู่ในมือ สายตาคมลึกจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า

“เจ้าบอกว่าข้าจะมา” เสียงของเขาทุ้มต่ำ

“เหตุใดเจ้าถึงมั่นใจเช่นนั้น”

หลินอวี้หนิงยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แสงจันทร์ทำให้ใบหน้าของนางดูสงบอย่างประหลาด นางยิ้มเล็กน้อย

“แม่ทัพหลี่เป็นคนระมัดระวัง” นางพูดช้า ๆ

“เมื่อรู้ว่ามีคนเคลื่อนไหวใกล้จวนหลิน ท่านย่อมไม่ปล่อยให้ว่าที่ภรรยาของท่านตกอยู่ในอันตราย” คำตอบนั้นฟังดูสมเหตุสมผล แต่หลี่จิ้งเหยียนไม่ได้ละสายตา เพราะเขาจำได้ชัด ตอนที่มือสังหารเข้ามาหญิงคนนี้ ไม่ได้ตกใจแม้แต่น้อย แม่ทัพหนุ่มเดินเข้าไปอีกก้าว

“คุณหนูหลิน” เขาเอ่ยชื่อของนาง

“เจ้ากลัวตายหรือไม่” คำถามนั้นทำให้หลินอวี้หนิงชะงักเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของทั้งสองสบกัน หลินอวี้หนิงตอบเบา ๆ

“ใคร ๆ ก็กลัวตาย” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ

“แต่ถ้ากลัวเกินไป ก็อาจไม่มีชีวิตอยู่รอด”

หลี่จิ้งเหยียนหรี่ตา คำตอบนั้นไม่เหมือนคำพูดของคุณหนูธรรมดา ในความเงียบ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นนอกห้อง

“ท่านแม่ทัพ!” เสียงของฟางหยวนดังขึ้น องครักษ์หนุ่มเปิดประตูเข้ามา เมื่อเห็นร่างมือสังหารบนพื้น เขาก็ขมวดคิ้ว

“ดูเหมือนจะเป็นคนขององค์ชายใหญ่จริง ๆ”

หลี่จิ้งเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย

“เอาศพออกไป”

ฟางหยวนคำนับ

“ขอรับ”

เขาเรียกทหารสองคนเข้ามาช่วยยกร่างออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ห้องก็กลับมาเงียบอีกครั้ง หลี่จิ้งเหยียนเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนพูดขึ้น

“หลังจากคืนนี้ จวนหลินจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป”

หลินอวี้หนิงพยักหน้าเล็กน้อย เรื่องนี้นางรู้อยู่แล้ว ในนิยาย หลังการลอบสังหารครั้งแรก เหตุการณ์ต่าง ๆ จะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หลี่จิ้งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ

“พรุ่งนี้เช้า ข้าจะส่งคนมาเฝ้าจวน”

หลินอวี้หนิงเงยหน้ามอง

“ท่านจะปกป้องข้าหรือ”

แม่ทัพหนุ่มตอบเรียบ ๆ

“เจ้าคือว่าที่ฮูหยินของข้า” เขาหยุดเล็กน้อย

“หากเจ้าตายก่อนงานแต่ง มันจะสร้างปัญหาให้ข้า” คำพูดนั้นฟังดูเย็นชา แต่หลินอวี้หนิงกลับยิ้ม

“เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่าน”

หลี่จิ้งเหยียนไม่ได้ตอบ แต่ก่อนจะเดินออกจากห้อง เขาหยุดที่ประตู แล้วพูดขึ้นโดยไม่หันกลับมา

“คุณหนูหลิน”

“ขอรับ?” นางตอบ

แม่ทัพหนุ่มพูดช้า ๆ

“ข้ามีความรู้สึกอย่างหนึ่ง”

เขาหันกลับมามองนาง ดวงตาคมลึก

“เหมือนข้าเคยช่วยเจ้าจากความตายมาก่อน” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหลินอวี้หนิงเต้นแรง หลินอวี้หนิงก้มศีรษะเล็กน้อย

“บางที” นางพูดเบา ๆ

“เราอาจเคยพบกันจริง ๆ ก็ได้”

หลี่จิ้งเหยียนมองนางอยู่นาน ก่อนจะหันหลังเดินออกไป แสงจันทร์สาดผ่านประตูที่เปิดอยู่ หลินอวี้หนิงยืนมองเงาของเขาหายไปในความมืด แต่ในใจของนางรู้ดี การลอบสังหารคืนนี้ ไม่ได้เป็นแค่จุดเริ่มต้นของอันตราย มันยังทำให้ ชะตาของนางกับหลี่จิ้งเหยียนเริ่มพันกันแน่นขึ้น และในพระราชวัง ข่าวการลอบสังหารครั้งนี้ กำลังเดินทางไปถึงหูของคนคนหนึ่งแล้ว องค์ชายใหญ่จ้าวอวี้เฉิน