เล่ห์รักใต้บัลลังก์มังกร

กลิ่นสมุนไพรขมลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ หลินอวี้หนิงรู้สึกเหมือนศีรษะหนักอึ้ง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ราวกับเพิ่งผ่านไข้หนักมา เสียงใครบางคนดังขึ้นใกล้ ๆ

“คุณหนูใหญ่ยังไม่ฟื้นอีกหรือ”

“ท่านหมอบอกว่าเพียงตกใจจนสลบไป เดี๋ยวก็คงตื่น…” เสียงพูดคุยเบา ๆ ทำให้หลินอวี้หนิงขมวดคิ้ว

คุณหนู คำเรียกนั้นฟังดูประหลาดเกินไป เธอจำได้ว่าก่อนหน้านี้กำลังเดินข้ามถนนหลังเลิกงาน ฝนตกหนัก ไฟถนนสะท้อนพื้นเปียกจนพร่ามัว แล้วก็มีแสงไฟรถพุ่งเข้ามา หลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดสนิท หรือว่า หลินอวี้หนิงพยายามลืมตา

ภาพเพดานไม้แกะสลักโบราณค่อย ๆ ปรากฏขึ้นต่อหน้า ผ้าม่านไหมสีอ่อนพลิ้วไหวตามลม ราวกับฉากในละครย้อนยุค เธอกะพริบตาอีกครั้ง นี่ไม่ใช่โรงพยาบาล

ทันใดนั้น ใบหน้าหญิงสาวในชุดสาวใช้ก็โผล่เข้ามาในสายตา

“คุณหนูใหญ่! ท่านฟื้นแล้ว!”

หญิงคนนั้นรีบตะโกนออกไปด้านนอก

“เร็วเข้า! คุณหนูใหญ่ฟื้นแล้ว!”

เสียงฝีเท้าวุ่นวายดังเข้ามาในห้อง หลายคนวิ่งเข้ามาล้อมเตียงทันที หลินอวี้หนิงมองภาพตรงหน้าอย่างมึนงง เสื้อผ้าโบราณ ทรงผมปักปิ่น ห้องไม้สไตล์จีนโบราณ หัวใจเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น นี่มันเรื่องอะไรกัน

“คุณหนูใหญ่ ท่านฟื้นสักที” สาวใช้ถามอย่างเป็นห่วง

หลินอวี้หนิงอ้าปากจะตอบ แต่จู่ ๆ ความทรงจำจำนวนมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ภาพชีวิตของหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ตระกูลหลิน จวนขุนนาง น้องสาวต่างมารดาที่จ้องทำลายกัน และชื่อหนึ่งที่ทำให้หัวใจเธอเย็นวาบ หลี่จิ้งเหยียน แม่ทัพหนุ่มผู้มีชื่อเสียงทั่วแผ่นดิน หลินอวี้หนิงหายใจสะดุด

ความทรงจำจากนิยายที่เธอเคยอ่านค่อย ๆ ต่อกันเป็นเรื่อง เรื่องนั้นชื่อว่า ตำนานแม่ทัพเหล็ก

ตัวร้ายของเรื่องคือลูกสาวตระกูลหลินที่เอาแต่ใจ ร้ายกาจ ชอบวางแผนใส่ร้ายคนอื่น หลินอวี้หนิงค่อย ๆ ยกมือขึ้นแตะหน้าผาก ใจเธอเย็นวาบขึ้นมา เพราะชื่อของตัวร้ายในนิยายเรื่องนั้นคือหลินอวี้หนิง ชื่อเดียวกับเธอ ห้องทั้งห้องเงียบลง

หลินอวี้หนิงหลับตาแน่น นี่อย่าบอกนะว่า เธอไม่ได้แค่ตาย แต่ยัง หลุดเข้ามาอยู่ในนิยาย และแย่ยิ่งกว่านั้น เธอยังมาอยู่ในร่างของ

“ตัวร้ายที่ต้องตายตอนจบ”

หลินอวี้หนิงลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาที่เดิมทีสับสนเริ่มสงบนิ่งลง ในเมื่อรู้ชะตากรรมล่วงหน้า เธอก็มีทางเลือกเดียว นั่นคือเปลี่ยนมัน หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนพูดออกมาเสียงเบา

“เสี่ยวชิง…”

สาวใช้รีบโน้มตัวเข้ามา

“เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่”

หลินอวี้หนิงถามคำถามแรกที่สำคัญที่สุด

“ตอนนี้…ข้าอายุเท่าไร”

เสี่ยวชิงตอบทันที

“ปีนี้คุณหนูใหญ่เพิ่งครบสิบแปดเจ้าค่ะ”

หลินอวี้หนิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ในนิยาย ปีที่หลินอวี้หนิงอายุสิบแปด คือปีที่เกิดเหตุการณ์สำคัญ ปีที่นางถูกพระราชทานสมรส ให้แต่งกับแม่ทัพผู้เย็นชา หลี่จิ้งเหยียน หัวใจเธอเต้นแรงอีกครั้ง หลินอวี้หนิงถามต่อทันที

“แล้ว…ราชโองการสมรส…”

เสี่ยวชิงยิ้มดีใจ

“ท่านจำได้แล้วหรือเจ้าคะ” คำตอบต่อมาทำให้โลกของเธอเหมือนหยุดหมุน

“ราชโองการเพิ่งมาถึงเมื่อเช้านี้เองเจ้าค่ะ”

เสี่ยวชิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“อีกหนึ่งเดือน คุณหนูใหญ่จะได้แต่งกับแม่ทัพหลี่แล้ว” ความเงียบตกลงในห้องทันที หลินอวี้หนิงกำผ้าห่มแน่น ในนิยาย หลังแต่งงานได้ไม่นาน ตัวร้ายหลินอวี้หนิงก็เริ่มวางแผนร้าย สุดท้ายก็ตายอย่างอนาถ หลินอวี้หนิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่เคยสับสนเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“แต่งกับเขา… ก็แต่งได้ แต่ข้าจะไม่มีวันตายเหมือนในนิยายเด็ดขาด”

หลินอวี้หนิงกำมือแน่น ต่อให้ต้องเปลี่ยนเรื่องทั้งเรื่อง นางก็จะไม่ยอมเดินตามเส้นทางตัวร้ายในนิยาย เด็ดขาด แต่สิ่งที่นางยังไม่รู้ก็คือ ในจวนแม่ทัพ ชายคนหนึ่งกำลังอ่านราชโองการสมรสเช่นกัน แม่ทัพหนุ่ม หลี่จิ้งเหยียน เงยหน้าขึ้นช้า ๆ

แววตาเย็นชาของเขาไหววูบเล็กน้อย เขาพึมพำกับตัวเอง

“…หลินอวี้หนิง”

ชื่อที่เขา เหมือนเคยเรียกมันมาแล้วหลายครั้ง ในหลายชาติ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก หลินอวี้หนิงนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง ดวงตาจ้องเงาของตัวเองอย่างเงียบงัน หญิงสาวในกระจกมีใบหน้างดงาม ผิวขาวราวหยก คิ้วเรียวยาวและดวงตาคมชัดแบบคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่น่าเสียดาย ในนิยายที่เธอเคยอ่าน ใบหน้านี้คือใบหน้าของตัวร้าย

“คุณหนูใหญ่ วันนี้ท่านดูเงียบมากเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงเอ่ยอย่างเป็นห่วงขณะช่วยปักปิ่นผม

หลินอวี้หนิงยิ้มบาง ๆ

“ข้าแค่กำลังคิดอะไรนิดหน่อย”

ในหัวของเธอเต็มไปด้วยเรื่องราวจากนิยายเหตุการณ์สำคัญต่าง ๆ ลำดับเวลา คนที่เป็นศัตรู คนที่ควรระวัง และหนึ่งในเหตุการณ์แรกที่ทำให้ชื่อเสียงของ “หลินอวี้หนิงตัวร้าย” พังทลายก็คืองานเลี้ยงน้ำชาของตระกูลหลิน

หลินอวี้หนิงหรี่ตาเล็กน้อย ถ้าเธอจำไม่ผิด วันนี้เอง เสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมาจากด้านนอก สาวใช้คนหนึ่งเข้ามาคำนับ

“คุณหนูใหญ่ นายหญิงใหญ่ให้เชิญท่านไปที่ศาลากลางสวนเจ้าค่ะ”

หลินอวี้หนิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มาแล้ว... เธอลุกขึ้นช้า ๆ จัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย

“ไปกันเถอะ”

ศาลากลางสวนของจวนหลินเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บุตรสาวของตระกูลขุนนางหลายคนกำลังนั่งจิบน้ำชา พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

ทันทีที่หลินอวี้หนิงเดินเข้ามา บรรยากาศก็เงียบลงเล็กน้อย ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินนิสัยเอาแต่ใจ และช่วงนี้ยังเพิ่งได้รับราชโองการสมรสกับแม่ทัพชื่อดัง สายตาหลายคู่มองมาที่นาง ที่โต๊ะกลางศาลา หญิงสาวคนหนึ่งลุกขึ้นทันที