2

“ท่านพี่!” เสียงหวานนั้นเต็มไปด้วยความดีใจ นางคือหลินหว่านอิง น้องสาวต่างมารดาของหลินอวี้หนิง

หญิงสาวผู้อ่อนโยน งดงาม และเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนในเมืองหลวง อย่างน้อยก็ในสายตาคนอื่น หลินหว่านอิงเดินเข้ามาจับมือพี่สาวอย่างสนิทสนม

“ท่านพี่ ในที่สุดท่านก็มา วันนี้พวกเรากำลังพูดถึงเรื่องงานแต่งของท่านอยู่พอดี”

หลินอวี้หนิงมองนางเงียบ ๆ ในนิยายหลินหว่านอิงคือคนที่อยู่เบื้องหลังหลายเรื่อง แต่เพราะนางแสดงออกว่าอ่อนโยนเสมอ จึงไม่มีใครสงสัย หลินอวี้หนิงยิ้มเล็กน้อย

“เช่นนั้นหรือ”

หลินหว่านอิงดึงนางไปนั่งที่โต๊ะ

“ท่านพี่ลองชิมชานี่ดูสิ ข้าให้คนเตรียมมาเป็นพิเศษ”

ถ้วยชาถูกเลื่อนมาตรงหน้า หลินอวี้หนิงก้มมองมัน ภาพหนึ่งจากนิยายผุดขึ้นในหัวทันที ในเนื้อเรื่องเดิม หลังจากดื่มชานี้ไม่นาน หลินอวี้หนิงตัวร้ายจะเกิดอาการวิงเวียน จากนั้นจะเผลอผลักคุณหนูอีกคนตกน้ำ เรื่องนั้นกลายเป็นข่าวใหญ่ และชื่อเสียงของนางก็พังตั้งแต่นั้นหลินอวี้หนิงยกสายตาขึ้นมองหลินหว่านอิง

น้องสาวยิ้มหวานเหมือนเดิม แต่ในดวงตานั้น มีบางอย่างซ่อนอยู่ หลินอวี้หนิงยกถ้วยชาขึ้นช้า ๆ สายตาของคนรอบโต๊ะจับจ้องมาที่นาง หลินหว่านอิงเองก็เฝ้ามองอย่างตั้งใจ แต่ทันใดนั้น หลินอวี้หนิงกลับวางถ้วยลง

“ชานี้ดูดีจริง”

นางพูดด้วยรอยยิ้ม

“น้องหญิงลองดื่มก่อนสิ”

บรรยากาศรอบโต๊ะหยุดนิ่งทันที หลินหว่านอิงชะงักไปเสี้ยววินาที

“อะ…อะไรนะเจ้าคะ”

หลินอวี้หนิงยิ้มอย่างใจเย็น

“เจ้าบอกว่าเตรียมมาเป็นพิเศษไม่ใช่หรือ”

นางเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าหลินหว่านอิง

“เช่นนั้นเจ้าก็ควรดื่มก่อน”

เงียบ… เงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านสวน หลินหว่านอิงกำชายเสื้อแน่น แต่รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงอยู่บนใบหน้า

“ท่านพี่พูดเล่นอีกแล้ว”

หลินอวี้หนิงมองนางตรง ๆ รอยยิ้มของเธอสงบนิ่งแต่คำพูดต่อมาทำให้หลินหว่านอิงตัวแข็ง

“ข้าไม่ได้เล่น”

หลินอวี้หนิงพูดช้า ๆ

“ดื่มสิ น้องหญิง”

ในนิยาย วันนี้คือวันที่หลินอวี้หนิงตัวร้ายเริ่มตกหลุมพราง แต่ครั้งนี้ เรื่องราวจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้วบรรยากาศในศาลากลางสวนเงียบงัน ถ้วยชาที่เลื่อนไปตรงหน้าหลินหว่านอิงยังคงตั้งอยู่บนโต๊ะ

หลินอวี้หนิงนั่งหลังตรง สีหน้าสงบนิ่งราวกับไม่ได้พูดอะไรผิดปกติ แต่คนรอบโต๊ะต่างรับรู้ถึงความตึงเครียดหลินหว่านอิงกำชายแขนเสื้อแน่น

“ท่านพี่…” นางยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ชาถ้วยนี้ข้าเตรียมให้ท่านโดยเฉพาะ จะให้ข้าดื่มก่อนอย่างไรเล่าเจ้าคะ”

หลินอวี้หนิงยกคิ้วเล็กน้อย

“เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือว่าเป็นชาชั้นดี”

นางเอนตัวเล็กน้อย ดวงตาคมใสจับจ้องน้องสาว

“เช่นนั้นเจ้าดื่มก่อนสักนิดก็ไม่น่ามีปัญหา”

เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นรอบโต๊ะ คุณหนูบางคนเริ่มมองหน้ากัน หลินหว่านอิงรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงกลางอก

หลินหว่านอิงกัดฟันแน่นในใจ เกิดอะไรขึ้นกับหลินอวี้หนิง ทำไมนางถึงระวังตัวเช่นนี้ แต่ต่อหน้าคนมากมาย นางไม่สามารถแสดงความลังเลได้ หลินหว่านอิงยิ้มอ่อนโยนอีกครั้ง

“ท่านพี่ระวังตัวเกินไปแล้ว”

นางยกถ้วยชาขึ้น

“ในเมื่อท่านพี่ต้องการให้ข้าดื่มก่อน เช่นนั้นข้าก็ดื่ม”

หลินอวี้หนิงเฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหว ดวงตานิ่งลึกเหมือนผิวน้ำยามค่ำ หลินหว่านอิงยกถ้วยชาเข้าปาก ดื่มไปเพียงครึ่งคำ แล้ววางลง

“เห็นหรือไม่เจ้าคะ ไม่มีอะไรผิดปกติ”

นางเลื่อนถ้วยกลับมา

“ตอนนี้ท่านพี่ดื่มได้แล้ว”

หลินอวี้หนิงมองถ้วยชา ยานั้นไม่ได้ออกฤทธิ์ทันทีมันต้องใช้เวลาเล็กน้อย เธอยกมุมปากขึ้นช้า ๆ

“น้องหญิงพูดถูก”

หลินอวี้หนิงยกถ้วยขึ้น แต่ในจังหวะที่ทุกคนคิดว่านางกำลังจะดื่ม นางกลับหยุด แล้วหันไปเรียกสาวใช้

“เสี่ยวชิง”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

หลินอวี้หนิงยื่นถ้วยชาให้

“เอาไปเททิ้ง” ทั้งศาลาเงียบกริบ เสี่ยวชิงรับถ้วยอย่างงุนงง แต่ก็รีบเดินออกไป หลินหว่านอิงหน้าซีดเล็กน้อย

“ท่านพี่…ทำไมถึงเททิ้งเล่าเจ้าคะ”

หลินอวี้หนิงยิ้มบาง

“ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้”

นางมองน้องสาวตรง ๆ

“ช่วงนี้ร่างกายข้าไม่ค่อยดี หมอสั่งห้ามดื่มชา” คำพูดนั้นฟังดูธรรมดา แต่สายตาที่มองหลินหว่านอิงกลับคมกริบ ราวกับรู้ทุกอย่าง หลินหว่านอิงรู้สึกหนาววาบขึ้นมา ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกศาลา

“คุณหนูหลินช่างระวังตัวดีจริง”

เสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบ ทุกคนหันไปทันที ชายร่างสูงในชุดแม่ทัพยืนอยู่ที่ทางเดินสวน ชุดเกราะสีดำสะท้อนแสงแดดจาง ๆ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเย็นชาเหมือนหิมะบรรดาคุณหนูในศาลาต่างตกตะลึง บางคนถึงกับลุกขึ้นทันที เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ แม่ทัพใหญ่แห่งราชวงศ์

หลินอวี้หนิงชะงักไปเสี้ยววินาที ชายที่ในนิยายเป็นคนเย็นชา หลี่จิ้งเหยียนเดินเข้ามาช้า ๆ สายตาคมกวาดผ่านทุกคน ก่อนหยุดที่หลินอวี้หนิง แววตาของเขาล้ำลึกจนอ่านไม่ออก

“คุณหนูหลิน”

เขาเอ่ยชื่อของนางช้า ๆ เหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง หลินอวี้หนิงลุกขึ้นทำความเคารพ

“คารวะแม่ทัพหลี่”

ในศาลาเงียบสนิท ไม่มีใครคาดคิดว่าแม่ทัพผู้โด่งดังจะมาปรากฏตัวที่จวนหลิน หลี่จิ้งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดประโยคที่ทำให้หลินอวี้หนิงหัวใจสะดุด

“เมื่อครู่ข้าเห็นทุกอย่างแล้ว” ดวงตาคมของเขาจับจ้องนาง

“ดูเหมือนคุณหนูหลินจะ ไม่เหมือนข่าวลือที่ข้าเคยได้ยิน” เขาหยุดเล็กน้อย

หลินอวี้หนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาของทั้งสองสบกันกลางอากาศ ไม่มีใครรู้ว่าในใจของแม่ทัพหนุ่มขณะนั้น กำลังมีความรู้สึกประหลาดบางอย่างเกิดขึ้นเพราะภาพของหญิงสาวตรงหน้า เหมือนกับภาพหนึ่ง ในความฝันที่เขาเห็นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หญิงคนเดียวกัน ที่ตายอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ศาลากลางสวนเงียบงันราวกับลมหายใจของทุกคนหยุดลง สายตานับสิบคู่จับจ้องชายในชุดเกราะสีดำหลี่จิ้งเหยียน

ชื่อของเขาเพียงเอ่ยออกมาก็ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงรู้สึกเกรงขาม แม่ทัพผู้กวาดล้างศัตรูทางเหนือ ชายที่ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้ความปรานี หลินอวี้หนิงก้มศีรษะเล็กน้อย

“คารวะแม่ทัพหลี่” เสียงของนางสงบนิ่ง

ในนิยายที่เธอเคยอ่าน หลินอวี้หนิงตัวร้ายมักพยายามทำตัวสนิทสนมกับเขา หลี่จิ้งเหยียนมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเงียบงัน

ลมอ่อนพัดผ่านศาลา ทำให้ชายแขนเสื้อของนางไหวเบา ๆ ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แปลก... นี่คือหญิงคนเดียวกับที่เขาเคยได้ยินข่าวลือมาตลอดหรือ หญิงเอาแต่ใจ ก้าวร้าว และชอบสร้างปัญหา แต่ภาพที่เขาเห็นเมื่อครู่ กลับเป็นหญิงสาวที่นิ่งสงบและระวังตัวอย่างยิ่ง หลี่จิ้งเหยียนพูดขึ้น