3

“เมื่อครู่ข้าเห็นทุกอย่างแล้ว” คำพูดนั้นทำให้หลินหว่านอิงตัวแข็ง หลินอวี้หนิงยังคงยืนนิ่ง แม่ทัพหนุ่มกวาดสายตามองถ้วยชาที่หายไปจากโต๊ะ ก่อนมองกลับมาที่นาง

“คุณหนูหลินระวังตัวดี” คำพูดนั้นฟังดูเรียบง่าย แต่สำหรับคนในศาลา มันเหมือนคำชม และการได้รับคำชมจากแม่ทัพหลี่ ไม่ใช่เรื่องธรรมดา หลินหว่านอิงกำชายแขนเสื้อแน่น นางฝืนยิ้มแล้วพูดขึ้น

“แม่ทัพหลี่ ท่านคงเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ พวกเราก็แค่กำลังดื่มชากัน” หลี่จิ้งเหยียนมองนางเพียงแวบเดียว สายตาเย็นเฉียบ จนหลินหว่านอิงเงียบลงทันที เขาหันกลับไปมองหลินอวี้หนิงอีกครั้ง

“ข้ามาที่จวนหลินเพราะมีธุระ” เสียงของเขาทุ้มต่ำ

“แต่ดูเหมือนข้าจะมาถูกเวลา”

หลินอวี้หนิงรู้สึกว่าคำพูดนั้นมีความหมายบางอย่าง แต่ก่อนที่นางจะทันได้คิดต่อ สาวใช้คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในสวน

“คุณหนูใหญ่! นายท่านเรียกท่านไปที่ห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ”

หลินอวี้หนิงหันไปมอง

“มีเรื่องอะไรหรือ”

สาวใช้รีบตอบ

“มีราชสารมาจากวังหลวงเจ้าค่ะ”

คำว่า วังหลวง ทำให้ทุกคนในศาลาตกใจ หลินอวี้หนิงรู้สึกหัวใจเต้นแรงขึ้น ในนิยาย ราชโองการสมรสถูกประกาศครั้งหนึ่ง แต่หลังจากนั้นไม่นาน จะมีราชสารอีกฉบับหนึ่งส่งมา ซึ่งเป็นคำสั่งเร่ง …ให้จัดงานแต่งโดยเร็วหลินอวี้หนิงสูดลมหายใจลึก ๆ ชะตาที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง กำลังคืบเข้ามาเร็วขึ้น หลี่จิ้งเหยียนมองนางเงียบ ๆ ก่อนพูดขึ้น

“ดูเหมือนข้าจะต้องไปด้วย” คำพูดนั้นทำให้หลายคนตกใจ แม่ทัพใหญ่จะไปห้องโถงตระกูลหลินด้วยตัวเอง หลินอวี้หนิงชะงักเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า

“เช่นนั้น เชิญแม่ทัพหลี่” ทั้งสองเดินออกจากศาลา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หลินหว่านอิงยืนอยู่ที่เดิม รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหายไป ดวงตาของนางเย็นลงช้า ๆ เกิดอะไรขึ้นกับหลินอวี้หนิง ทำไมนางถึงไม่เหมือนคนเดิมและทำไมแม่ทัพหลี่ถึงมองพี่สาวของนาง ด้วยสายตาแบบนั้น

ขณะเดียวกัน ระหว่างทางเดินในสวน หลี่จิ้งเหยียนเดินเคียงข้างหลินอวี้หนิง เขามองหญิงสาวข้างกายเงียบ ๆ ก่อนจะถามขึ้น

“คุณหนูหลิน”

หลินอวี้หนิงหันมอง

“แม่ทัพหลี่มีเรื่องใดหรือ”

หลี่จิ้งเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังชั่งใจแล้วถามคำถามหนึ่ง

“เราเคยพบกันมาก่อนหรือไม่”

หลินอวี้หนิงชะงัก คำถามนั้นแปลกเกินไป เธอส่ายหน้า

“ไม่เคยเจ้าค่ะ”

หลี่จิ้งเหยียนจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเบา ๆ

“อย่างนั้นหรือ” แต่ในใจของเขา ภาพหนึ่งยังคงชัดเจน ภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง ที่กำลังล้มลงในอ้อมแขนของเขา เลือดสีแดงไหลเปื้อนชุดขาว และหญิงคนนั้น มีใบหน้าเหมือนกับหลินอวี้หนิงทุกประการ

 ห้องโถงใหญ่ของจวนหลินเต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งเครียด

ขุนนางในตระกูลหลินหลายคนยืนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ตรงกลางห้อง ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางสีเข้มกำลังถือม้วนราชสาร

เขาคือหลินเจิ้งหยวน เจ้ากรมพิธีการ และบิดาของหลินอวี้หนิง เมื่อเห็นบุตรสาวเดินเข้ามา หลินเจิ้งหยวนก็พยักหน้าเล็กน้อย

“อวี้หนิง เจ้าก็มาพอดี”

หลินอวี้หนิงทำความเคารพ

“ท่านพ่อ” สายตาของนางกวาดมองรอบห้อง นอกจากบิดาแล้ว ยังมีแม่เลี้ยงคือฮูหยินเฉิน และหลินหว่านอิงยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าของแต่ละคนต่างกันไป บางคนตื่นเต้น บางคนกังวล และบางคนดูเหมือนไม่พอใจ

หลินอวี้หนิงก้าวเข้าไปยืนด้านหน้า หลี่จิ้งเหยียนก็เดินตามเข้ามาในห้องโถงเช่นกัน ทันทีที่เห็นแม่ทัพใหญ่ปรากฏตัว

“ท่านแม่ทัพหลี่”

หลี่จิ้งเหยียนคารวะผู้อาวุโส สายตาคมสงบเย็นของเขากวาดผ่านห้อง ก่อนหยุดที่ม้วนราชสารในมือหลินเจิ้งหยวน

หลินเจิ้งหยวนพูดขึ้น

“เมื่อครู่มีราชสารจากวังหลวงส่งมา” เสียงของเขาจริงจัง

“เรื่องเกี่ยวกับการสมรสของเจ้า” คำพูดนั้นทำให้สายตาหลายคู่หันมามองหลินอวี้หนิงทันที

หลินอวี้หนิงสูดลมหายใจช้า ๆ มาแล้วสิ่งที่นางรับรู้ก่อนหน้า

 หลินเจิ้งหยวนคลี่ม้วนราชสารออก เสียงกระดาษเสียดสีกันดังชัดในห้องเงียบ ๆ เขาอ่านออกเสียง

“ตามพระราชประสงค์ของฝ่าบาท เนื่องจากสถานการณ์บ้านเมืองจำเป็นต้องเสริมสร้างความมั่นคง จึงมีรับสั่งให้การสมรสระหว่างแม่ทัพใหญ่ หลี่จิ้งเหยียน กับคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน หลินอวี้หนิง…”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนอ่านประโยคสุดท้าย

“จัดขึ้นภายในสิบห้าวัน”

ห้องโถงเงียบงัน สิบห้าวัน เร็วกว่าที่ทุกคนคาดไว้มาก ฮูหยินเฉินขมวดคิ้ว

“สิบห้าวันหรือ…”

แม้แต่หลินหว่านอิงก็ยังตกใจ แต่ในดวงตาของนาง กลับมีประกายบางอย่าง หลินอวี้หนิงยืนนิ่ง ในนิยาย งานแต่งถูกกำหนดหนึ่งเดือน แต่ตอนนี้ มันถูกเร่งขึ้น หรือว่าเพราะเรื่องที่เกิดในสวนเมื่อครู่ ชะตาของเรื่องกำลังเปลี่ยนไปแล้ว

เสียงทุ้มต่ำของหลี่จิ้งเหยียนดังขึ้น

“ข้าไม่มีข้อคัดค้าน”

ทุกคนหันไปมองทันที แม่ทัพหนุ่มยืนตัวตรง สีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม

“หากเป็นพระราชประสงค์ของฝ่าบาท”

เขาหันมามองหลินอวี้หนิง สายตาคมลึกจนยากจะอ่าน

“ข้าย่อมยินดี” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหลินอวี้หนิงเต้นแรงขึ้น ชายที่ต้องแต่งงานด้วย เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้า และอีกสิบห้าวัน เขาจะกลายเป็นสามีของนางหลินเจิ้งหยวนมองบุตรสาว

“อวี้หนิง เจ้าคิดอย่างไร”

ในห้องเงียบสนิท หลินอวี้หนิงรู้ว่าถ้านางปฏิเสธ ก็เท่ากับขัดราชโองการ เธอก้มศีรษะช้า ๆ

“บุตรสาวน้อมรับพระราชประสงค์เจ้าค่ะ”

คำตอบนั้นทำให้เรื่องทุกอย่างถูกตัดสิน งานแต่งระหว่าง หลินอวี้หนิงและหลี่จิ้งเหยียน จะเกิดขึ้นในอีกสิบห้าวัน แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังคิดถึงพิธีแต่งงาน ไม่มีใครรู้ว่า ที่อีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง ในตำหนักขององค์ชายใหญ่ ชายผู้หนึ่งกำลังอ่านรายงาน

“แม่ทัพหลี่กำลังจะแต่งงานหรือ…”

องค์ชายใหญ่ จ้าวอวี้เฉิน ยิ้มบาง ๆ

“เช่นนั้นก็ดี”

เขาปิดรายงานลง ดวงตาเย็นเฉียบ

“ก่อนที่เขาจะได้เข้าพิธี”

เขาพูดเบา ๆ

“บางทีเจ้าสาวอาจตายก่อนก็ได้”

ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างตำหนัก แผนการบางอย่าง กำลังเริ่มต้นขึ้น