Chapter 6

สายตาเมษาสะดุดเข้ากับกล่องสี่เหลี่ยมใบเล็กสีน้ำตาล ด้านบนแกะสลักเป็นรูปปลาเงินปลาทองที่แม่บรรจงแกะสลักด้วยตัวของแม่เอง แม้มันจะไม่สวยเหมือนกับกล่องที่วางขายทั่วไป แต่ก็มีคุณค่าทางใจกับเธอที่สุด หญิงสาวเอื้อมไปจับกล่องที่สภาพยังคงเหมือนกับตอนที่เธอได้รับจากมือของแม่พร้อมกับคำพูดอันแสนหวานและอ่อนโยน

“แม่ให้น้องเมย์เอาไว้ใส่ของสิ่งของสำคัญนะจ้ะ” ซึ่งเธอก็เก็บรักษามันไว้เป็นอย่างดี

เมษาไขกุญแจกล่องมือไม้สั่น ฝากล่องเปิดออกพร้อมกับใจที่รวดร้าวปานจะขาดรอนไปในพริบตา เอื้อมหยิบของมีค่าชิ้นหนึ่งในไม่กี่ชิ้นที่เธอเก็บซ่อนมันไว้เป็นอย่างดี

ต้องซ่อน...เพราะไม่เช่นนั้นจะถูกทำลายเสียสิ้น!

กล่องของขวัญสีขาวอมชมพูขนาดหนึ่งนิ้ว ที่มีสีกระดำกระด่างจากฝีมือเด็กไม่รู้จักโตอย่างเธอและเบนนิโต้ช่วยกันทำ ภายในบรรจุแหวนดอกไม้วงเล็ก แหวนที่เต็มไปด้วยคุณค่าและความหมายสำหรับคนรับอย่างเธอ แต่สำหรับคนให้ ป่านนี้เขาคงจะลืมมันไปเสียหมดสิ้นแล้ว

“แหวนวงนี้เป็นตัวแทนของพี่ที่มอบให้น้องเมย์ จำไว้ว่าพี่บีจะรักน้องเมย์เสมอ วันหนึ่งพี่จะกลับมา...เพื่อทวงสัญญา น้องเมย์จะรอพี่บีใช่ไหมจ้ะ”

คำพูดนั้นแสนจะอ่อนหวานนักสำหรับเธอ รอยยิ้มของเด็กน้อยไร้เดียงสาดวงตากลมโตแก้มและปากแดงปลั่ง ตอบเบนนิโต้ออกไปตามใจคิด

“ค่ะ น้องเมย์จะรอพี่บีกลับมา พี่บีอย่าลืมสัญญานะคะ” แล้วนิ้วอวบอ้วนสีขาวสองนิ้วเกี่ยวเข้าด้วยกันเป็นประกันในคำสัญญา

“น้องเมย์รักพี่บีที่สุดในโลกเลย” ว่าแล้วร่างขาวอวบอ้วนก็โถมตัวเข้ากอดเบนนิโต้พร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวาของชายหนุ่มหลายต่อหลายครั้ง

เมษายังจำประโยคที่เธอตอบเบนนิโต้ได้เสมอ เพราะคำนั้นมันฝังอยู่ในใจในสมองของเธอไม่เคยลืม...

แต่มาถึงวันนี้...ไหนเล่าคนที่เคยสัญญา เมษาหัวเราะอย่างขมขื่น ตอนนี้พี่บีของเธอกลายเป็นหนุ่มเนื้อหอม มีสาวๆ สวยๆ รุมรักรุมเอาใจ เขาถึงได้ลืมสัญญาที่เคยให้ไว้กับเด็กนิสัยเสียอย่างเธอแล้วซินะ หญิงสาวก้มลงมองแหวนดอกไม้ในมือที่เหี่ยวแห้งเหมือนกับใจเธอตอนนี้...แห้งเหี่ยวอับเฉาราวกับนกไร้รัง

เมษารีบเก็บแหวนวงเล็กใส่กลับไปไว้ในกล่อง เก็บมันไว้ที่เดิม ที่ซึ่งมันเคยอยู่ ที่ซึ่งเธอจำได้เพียงคนเดียวกับใจช้ำๆ ดวงเดิมที่ต้องเฝ้ามองคนที่รักอยู่ห่างๆ ด้วยความรักและความหวัง วันหนึ่งเขาจะจำสัญญาที่เคยให้ไว้กับเธอได้และกลับมาเพื่อทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้แต่วันวาน

แต่แล้ววันนี้...

ความหวังที่เคยมีกลับพังทลายไปเพราะเบนนิโต้ ริชชี่ เหยียบย่ำความรู้สึกที่เธอมอบให้ด้วยการประกาศแนะนำว่าที่คู่หมั้น...

มีนา สินอัครกุล พี่สาวที่แสนจะใจร้ายใจดำของเธอนี่เอง

น้องเมย์คงจะทำใจได้บ้าง ถ้า.ผู้หญิงคนที่พี่จะหมั้นด้วยไม่ได้ชื่อ...มีนา สินอัครกุล พี่สาวต่างมารดาที่ไม่เคยรักใครเลยนอกจากตัวเอง ผู้หญิงหนึ่งในผู้หญิงสองคนที่น้องเมย์เกลียดที่สุดในชีวิต

ไม่...เราจะต้องไม่ยอมแพ้มีนา ใช่เราจะต้องไม่ยอมแพ้มีนา ต้องสู้ซิเมษา ต้องสู้ ต้องดึงพี่บีกลับมาให้ได้

เมษากำมือแน่น ตอกย้ำความต้องการกับใจตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด หมากเกมนี้ถึงแม้จะต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน แต่คนอย่างเมษา สินอัครกุลจะต้องได้ทั้งตัวและหัวใจของเบนนิโต้ ริชชี่มาครอบครอง!

เมษายิ้มอย่างมีความหวัง ตอนนี้ยังเป็นแค่ข่าว ยังมีเวลาให้เธอคิดหาหนทางดึงเบนนิโต้ให้กลับมาเป็นของเธอเช่นเดิมได้ รอยยิ้มหมาดหมายผุดขึ้นบนใบหน้านวลผุดผาด สวยดวงตากลมโตเป็นประกายอย่างมีความหวัง

“เราจะต้องทำได้...สู้!”

ใช่! ทำไมเธอจะสู้และทำไม่ได้ล่ะ ก็ไม่ได้หัวเดียวกระเทียมลีบสักหน่อยนี่นา ยังมีเพื่อนรักอย่างอย่างกานพลูอีกคนที่คอยช่วยเหลือและให้กำลังใจมาตลอด

“ยิ้มดีใจไปก่อนเถอะมีนา เมื่อถึงวันที่ฉันทวงคืนพี่บีกลับมา เธอจะต้องดีดดิ้นเพราะเจ็บปวดกันบ้างล่ะ”

แต่ตอนนี้เธอต้องไปตั้งหลักที่บ้านกานพลูก่อน ขืนอยู่นี่ถึงตอนทานอาหารร่วมกันตอนเย็น เธอจะต้องโดนพ่อดุต่อหน้ามีนาที่จะต้องยิ้มเยาะเย้ยและพูดจากระทบกระเทียบเปรียบเปรยให้เจ็บปวดใจอีกแน่นอน เรื่องอะไรจะอยู่ฟังคำที่ไม่สบายหูสบายใจกันละ ไปหาอะไรที่สบายหูสบายตาแล้วก็สบายใจแล้วก็สบายท้องที่บ้านกานพลูดีกว่า

เมษายิ้มเริงร่า หยิบกระเป๋าเป๋คู่ใจใบเก่าที่เธอแอบซื้อมาจากเงินก้อนแรกจากการแอบหนีบิดาและย่าไปทำงานหลังเลิกเรียนนำมาแอบซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า แม้กระทั่งในเวลาเรียน เธอก็ยังแอบไปทำงานพิเศษและก็เหมือนเดิม ถูกพ่อด่าเป็นกระบุงโกยเพราะไม่เข้าเรียน

“น้องเมย์ทำอะไรก็ไม่เคยถูกใจพ่อสักอย่าง แต่มีนาทำอะไร แม้จะผิดพ่อก็ยังเอ่ยชมไม่ขาดปาก...”

อย่าออกอาการหึงหวงและพูดจาจิกกัดอย่างนี้อีกนะมีนา ตาบีไม่แค่รูปหล่อแต่ยังเก่งด้วย มีหรือที่ผู้หญิงจะไม่หมายปองและหาทางแย่งชิง จะให้ผู้ชายแบบนี้อยู่ในอุ้งมือ หนูควรจะต้องหัดเป็นคนใจเย็นเหมือนกับน้ำที่ทำให้คนอยู่ใกล้เย็นชื่นใจ หนูเป็นคนสวยและเก่งนะลูก เข้าใจที่พ่อบอกไปใช่ไหม

“ค่ะ...หนูเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่พ่อให้คำแนะนำกับหนู”

เมษาทำปากขมุบขมิบเลียนแบบคำพูดของมีนาขณะมือก็เร่งหยิบเอาเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ออกจากไม้แขวน โยนไปกองไว้บนเตียงนอนลวกๆ

หญิงสาวรีบพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างรีบเร่ง เพราะไม่ต้องการใครเห็นว่าเธอแอบหนีออกจากบ้านไปเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ จำไม่ได้และไม่อยากจำอีกแล้ว ก็คนในบ้านนี้ล้วนแล้วแต่เป็นหูเป็นตาเป็นหมาตามหลังนาย ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ทุกเรื่องและทุกอย่างจะต้องรู้สึกหูมีนาและพ่อเสมอ

เมษาสูดลมหายใจเข้าปอดอีกรอบ ก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้คู่ใจขึ้นหลัง แอบเดินออกจากห้องสายตาเหลียวซ้ายแลขวา จนเมื่อไม่เห็นใครจึงรีบหยิบรองเท้าผ้าใบคู่ชีพมาใส่ ก่อนที่ร่างบอบบางจะวิ่งถลาออกไปราวกับนกที่ถูกปล่อยออกจากกรง หญิงสาววิ่งออกจากบ้านอย่างเร็วเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่จะมีหมาตัวไหนก็ไม่รู้นำความไปบอกมีนา บิดาและคุณย่า ที่บิดาจะด่าและก็ด่าเหมือนเดิม ส่วนย่าจะบ่นด้วยความเป็นห่วงเหมือนทุกครั้งที่เกิดเรื่อง