Home / รักโบราณ / เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม / ตอนที่ 28: สารในกล่องไข่มุก

Share

ตอนที่ 28: สารในกล่องไข่มุก

last update publish date: 2026-11-19 10:40:18

ตอนที่ 28: สารในกล่องไข่มุก

กลางดึกคืนหนึ่งในวังหลวงแคว้นหาน หวังเจินซานนั่งเขียนหนังสือบนกระดาษแผ่นบางจนแทบโปร่งแสง เขียนเสร็จก็ม้วนเป็นแท่งเล็ก ๆ สอดไว้ใต้ผ้ารองของกล่องไข่มุกใบหนึ่ง

หลังจากเกิดเรื่องราวมากมาย การติดต่อระหว่างหวังเจินซานและกัวอิ่งหรงก็ต้องรัดกุมกว่าเดิม ดังนั้นเส้นทางของจดหมายข่าวต้องเป็นเส้นทางที่วางใจได้ ซึ่งเส้นทางที่วางใจได้นั้นก็ไม่พ้นต้องส่งผ่านร้านค้าของหลินหลานอิงที่มีอยู่ทุกหัวเมืองแคว้นเยี่ยน และสิ่งของที่เขาใช้เป็นสิ่งบังหน้าก็คือไข่มุก ที่ชายาของชุนอ๋องมักส่งเข้าวังไปเป็นเนือง ๆ

ครั้งนี้เขาใส่ไข่มุกสองเม็ด ส่วนข้อความในแท่งกระดาษมีสามข้อ ข้อแรก เขาจะแสดงต่อหน้าราชสำนักหานว่าโกรธเยี่ยน และไม่รับทูตขอโทษในเมืองหลวง เพื่อให้ผู้ที่ซุ่มอยู่เบื้องหลังเหตุลอบทำร้ายคิดว่าพันธมิตรสองแคว้นกำลังร้าว ข้อสอง เป็นความออมชอมที่จะมีให้ต่อเยี่ยน โดยขอให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง ข้อสาม ขอให้นางอย่าเล่าแผนนี้ให้ผู้ใดฟัง แม้แต่คนที่ใกล้ชิดที่สุดก็ตาม

เขาไม่ได้เขียนว่าแม้แต่คนที่ใกล้ชิดที่สุดหมายถึงผู้ใด แต่ด้วยสติปัญญาของนางคงเข้าใจได้ว่าตอนนี้ไม่อาจวางใจผู้ใดได้ โดยเฉพาะคนใกล้ตัว...

***

หวังเย่าฉีมาเข้าเฝ้าในเช้าวันรุ่งขึ้นพร้อมกล่องยา เหงื่อไหลเป็นปกติ เหมือนคนขี้กลัวที่ตื่นตัวและประหม่าอยู่ตลอดเวลา

“ข้าตัดสินใจแล้วว่าจะเลื่อนกำหนดรับทูตเยี่ยนออกไปอีกหนึ่งเดือน” หวังจินซานบอกโดยไม่เงยหน้า “เรื่องนี้เจ้ารู้คนเดียว อย่าบอกใคร”

อีกสองวันต่อมา เขาบอกเรื่องที่สองกับหวังเย่าฉี คือเขาจะถอนทหารรักษาด่านที่เจิ้งสือบางส่วน เรื่องที่สามบอกในอีกสามวันให้หลัง คือเขาจะไม่ส่งของขวัญตอบแทนเยี่ยนเหมือนปีก่อน ทั้งสามเรื่องเป็นเรื่องเท็จ และแต่ละเรื่องมีรายละเอียดต่างกัน หากข่าวใดไปถึงหูผู้เฒ่าเซียว หวงฉีที่คอยเฝ้าดูผู้ส่งสารจากเขาจะรู้ทันทีว่าข่าวรั่วจากทางใด

ผลลัพธ์คือไม่มีข่าวใดรั่ว...

เจินซานรู้สึกโล่งใจปนละอาย เขาเห็นหวังเย่าฉียืนสั่นอยู่ข้างโต๊ะ ก่อนที่น้องชายจะเอ่ยขึ้นเอง

“ฝ่าบาททรงสงสัยกระหม่อมใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

หากทำเรื่องพวกนี้ครั้งสองครั้งก็คงไม่คิดสงสัย ทว่าหวังรั่วหวงตี้กลับทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง ต่อให้เป็นคนเขลาก็ต้องนึกเอะใจขึ้นมาบ้าง

แต่ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะไม่ได้มีแค่แคว้นเยี่ยนที่มีหนอนบ่อนไส้ แม้แต่แคว้นหานเอง หวังเจินซานก็กังวลว่าจะหนีไม่พ้น ดังนั้นจึงได้แต่หยั่งเชิงคนที่อยู่ใกล้ตัว

หากคนข้างกายยังไว้ใจไม่ได้ แล้วต่อจากนี้จะทำอย่างไรกัน...

“...ข้าสงสัย” เจินซานตอบตามจริง

“กระหม่อมเข้าใจ” หวังเย่าฉีหายใจเข้าลึก “ไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงจำได้หรือไม่ว่าศิษย์ของกระหม่อมคือม่อหาน ผู้ที่ถูกส่งไปเยี่ยนและตายที่นั่น กระหม่อมเป็นผู้แนะนำเขาเอง”

ม่อหานคือหมอที่เจินซานส่งไปช่วยหมิงจูหวงโฮ่ว และถูกจางโตวหวงตี้สังหาร เจินซานไม่เคยรู้ว่าน้องชายแบกเรื่องนี้ไว้ตลอดมา

“ข้าเป็นผู้ส่งเขาไป ไม่ใช่เจ้า” เจินซานเอ่ยเสียงหนัก “และข้าจะไม่สงสัยเจ้าอีก”

หวังเย่าฉีก้มศีรษะลงจนติดพื้นสำนึกในพระมหากรุณานี้

***

ที่ตำหนักคุนหนิง กัวอิ่งหรงได้รับกล่องไข่มุกในตอนบ่าย ไข่มุกสองเม็ดนอนอยู่บนผ้าสีน้ำเงินเข้ม คราแรกนางยังแปลกใจ ทว่าช่วงหลังมานี้ไข่มุกที่ส่งมาถึงตำหนักของนางได้ ก็หาใช่เพียงไข่มุกที่เป็นของกำนันจากชายาของชุนอ๋อง ดังนั้นนางจึงเข้าใจทันทีว่าคนที่ส่งไข่มุกนี้มาเป็นใคร และเจตนาเป็นเช่นไร นางจึงรอจนกระทั่งถางเป้ยออกจากห้อง ถึงได้พินิจกล่องใส่ไข่มุกนี้ แล้วสังเกตว่ามีบางอย่างผิดไป ก่อนจะยกผ้ารองขึ้นก็พบกับบางอย่างเข้า

แท่งกระดาษเล็กนั้นนางอ่านจบในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป แผนของเขาเรียบง่ายจนน่ากลัว ให้ทุกฝ่ายคิดว่าสองแคว้นกำลังร้าวฉาน แล้วจึงดึงตัวผู้ที่ซ่อนอยู่ให้ออกมาที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งชุนอ๋องดูแลอยู่ ฉินอ๋องที่ขานรับว่าจะอาสาเป็นทูตเร็วเกินไปในท้องพระโรงเมื่อสองสามวันก่อน จะถูกส่งเข้าไปในที่ที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด แต่แท้จริงเป็นที่ที่ทุกอย่างอยู่ในมือเจินซาน

ทว่าข้อความในสารข้อสามทำให้นางมองหนังสือนั้นนานกว่าข้ออื่น...นางพับกระดาษแล้วเผาทิ้ง สีหน้านิ่งสนิท ก่อนจะสังเกตเห็นว่าใต้กระดาษมีแผ่นเล็กอีกแผ่นหนึ่งพับซ่อนอยู่ เมื่อคลี่ออกก็พบรูปลูกแมวตัวหนึ่งนั่งอยู่บนกิ่งไม้ เส้นบางตรงเอียงเล็กน้อยอย่างเด็กวาด และมีตัวอักษรเขียนกำกับว่าซีเฉิง

นางหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกของวันเมื่อรู้ถึงที่มาที่ไปของรูปวาดนี้ อีกทั้งยังหวนนึกถึงเรื่องในวันวาน เมื่อเขายังเป็นอ๋องหนุ่มที่ตามพระญาติมาเยือนเยี่ยน มีลูกแมวตัวหนึ่งติดอยู่บนต้นไม้ในสวนจวนราชครู เด็กหญิงตัวน้อยที่ยืนร้องไห้อยู่ข้างล่างคือนาง และคนที่ปีนขึ้นไปช่วยคือเขา ซีเฉิงไม่รู้เรื่องนี้เลย แต่เด็กคนนี้เลือกวาดแมวเพราะคิดว่าแมวไม่ทำให้ใครสงสัยเท่านั้น...

จากนั้นนางก็สั่งให้ช่างทองทำแมวทองคำประดับไข่มุกขึ้นมาหนึ่งชิ้น ขนาดไม่ต้องใหญ่ เพียงวางในมือได้พอดี แล้วมีรับสั่งให้ส่งไปยังชายาของชุนอ๋อง แสร้งว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจ ทว่ากลับซ่อนจดหมายลับเอาไว้ด้วยวิธีการเดียวกันกับหวังเจินซาน

ซึ่งจดหมายลับนั้น นางเขียนไว้เพียงว่า ‘ท่านอย่าลืมกินข้าว รักษาตัวให้ดี’

***

เซียวลี่หงเห็นหวงฉีหอบกล่องไข่มุกใบหนึ่งเข้าไปยังตำหนักหลังการประชุมยามค่ำพอดี

นางไม่ได้ถาม เพียงยืนมองกล่องใบเล็กที่ถูกห่อผ้าอย่างทะนุถนอม ในหัวคิดแต่ว่า ตั้งแต่เข้าวังมา หวงตี้ไม่เคยประทานไข่มุกให้นางแม้แต่เม็ดเดียว แต่กลับมีกล่องเครื่องประดับเดินทางออกไปจากวังนี้อยู่เสมอ

หวังตี้สนใจเครื่องประดับพวกนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ทว่าเซียวลี่หงเก็บคำถามนี้ไว้ในใจ ยิ่งไม่ถามยิ่งมีค่า และนางรู้ดีว่าสิ่งที่ไม่ถามมักมีราคาสูงเมื่อถึงเวลาต้องต่อรอง

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัว

    ตอนที่ 33: ศาลบรรพบุรุษตระกูลกัวข่าวจากเจิ้งสือมาถึงตำหนักคุนหนิงในคืนวันเดียวกัน เป็นสารที่ถูกซ่อนมาในกล่องไข่มุกเหมือนทุก ๆ ครั้ง ข้อความที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ารองเขียนโดยชุนอ๋องเมื่อกัวอิ่งหรงอ่านจนจบแล้วก็วางลงช้า ๆ ฉินอ๋อง ซ่งเหวิน และหลูเจิ้งถูกจับแล้ว คนที่ลอบทำร้ายขบวนเสด็จของหวังรั่วหวงตี้รับสารภาพแล้ว ส่วนข้อความท้ายสุดเขียนสั้น ๆ ว่า ฉินอ๋องกล่าวหานางว่าลักลอบเป็นชู้กับหวังรั่วหวงตี้ ไม่มีหลักฐาน และชุนอ๋องสั่งปิดปากทุกคนแล้วนางนั่งนิ่งอยู่นาน เพราะคำถามสำคัญไม่ใช่ข้อกล่าวหา แต่เป็นคำถามว่าฉินอ๋องรู้เรื่องนี้จากใคร คนที่รู้เรื่องของนางกับหวังเจินซานมีไม่กี่คน เว่ยอวี้เฉิงไม่พูดแน่ ส่วนหลินหลานอิงกับชุนอ๋องไม่มีเหตุให้บอกฉินอ๋อง เหลือเพียงคนที่เฝ้าดูนางมาตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าหวังเจินซานเคยไปมาหาสู่ที่จวนตระกูลกัวนั่นคือบิดาของนางเอง...รุ่งเช้า ราชครูกัวให้คนมาเชิญนางไปที่ศาลบรรพบุรุษของตระกูล เขาบอกว่าต้องการหารือกับผู้อาวุโสประจำตระกูลเรื่องคุณชายสี่ นางไม่ถามว่าเขารู้เรื่องที่เจิ้งสือได้อย่

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือ

    ตอนที่ 32: งานเลี้ยงขอโทษที่เจิ้งสือชุนอ๋องใช้เวลาสามวันเตรียมของไว้ในโรงเก็บของหลังค่ายทหารเจิ้งสือ ของทั้งหมดได้มาจากที่นาของคุณชายสี่ตระกูลกัว หลังหมิงจูหวงโฮ่วส่งสารมาทางหลินหลานอิงให้เขารีบจับตัวคนก่อนที่ตระกูลกัวจะไหวตัวทันสิ่งที่เขามีอยู่ในมือมีสี่อย่าง อย่างแรกคือทหารเก่าจำนวนหนึ่งที่ถูกจับมาจากที่นา อย่างที่สองคือช่างเหล็กชราผู้หนึ่ง อย่างที่สามคือลังไม้ที่ใส่ดาบและหัวธนู ทุกชิ้นถูกขูดตราของกองสรรพาวุธออกอย่างร้อนรน อย่างที่สี่คือแผ่นไม้ไผ่ผ่าครึ่งที่หวังเจี่ยเล่อเก็บมาจากหัวหน้าโจร บนแผ่นไม้มีตราของร้านค้าผ้าฉางซิ่ง กับตราผ่านด่านชายแดนหานทหารเก่าให้การตรงกัน พวกเขาถูกจ้างให้ไปข่มขู่ขบวนเดินทางของพวกต่างแคว้น แต่คืนก่อนลงมือมีคนส่งเงินมาเพิ่มอีกเท่าตัว พร้อมคำสั่งให้ฆ่าไม่เหลือ ส่วนช่างเหล็กบอกว่าคนที่จ้างตนให้ขูดตราเป็นพ่อบ้านของซ่งเหวิน ขุนนางเยี่ยนชุนอ๋องมีหลักฐานเพียงพอจะจับคนได้ทันที แต่เขาไม่ทำ เพราะผู้บงการยังไม่ครบ เหตุผลนี้อยู่ในแผนที่เจินซานเขียนไว้ใต้ผ้ารองกล่องไข่มุก ให้ฉินอ๋องผู้เป็นทูตมาขอโทษที่ค่ายเจิ้งสือ ซึ่งเป็นเขตของชุนอ๋อง เมื่อคนทั้งหมดมาอยู่ในค่ายเด

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียว

    ตอนที่ 31: ตาเฒ่าแซ่เซียวผู้เฒ่าเซียวลงจากเขาเร็วกว่าที่บอกบุตรสาวไว้สองเดือน ข่าวนี้มาถึงหวังเจินซานหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่เซียวลี่หงบอกเอาไว้ ขบวนของตระกูลเซียวเข้าเมืองหลวงในตอนเช้า ก่อนวันเฉลิมพระชนมพรรษาของหวงตี้ และหลังเหตุการณ์ลอบทำร้ายไม่กี่วัน ช่างเป็นจังหวะที่ประจวบเหมาะอะไรเช่นนี้หวังเจินซานทอดมองชายชราที่ผมขาวทั้งศีรษะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางมั่นคง ผู้เฒ่าเซียวอายุหกสิบกว่าแล้วแต่ก็ยังแข็งแรง ในตอนนี้ก็กำลังคำนับก่อนจะทูลว่าในยามที่บ้านเมืองมีเหตุไม่ปลอดภัย หวงตี้ควรมีผู้อาวุโสช่วยดูแล และเอ่ยขอให้แต่งตั้งตนเป็นมหาอัครเสนาบดีอย่างหน้าด้าน ๆแต่หน้าบางหน้าหนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพราะหวังเจินซานทราบดี ว่าท่าทีโอหังอวดดีของผู้เฒ่าเซียวนั้นเหมือนคนที่กำลังบอกเป็นนัย ว่าตนถือไพ่ที่เหนือกว่าเอาไว้ในมือ ไหนจะท่าทีของผู้คนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ขุนนางหลายคนก้มศีรษะสนับสนุนคำขอของผู้เฒ่าเซียวกันเป็นแถว ๆ ไม่มีใครเสียกระบวน ไหนจะยังมีขุนนางอีกสามคนที่ก้าวออกมาสนับสนุนอย่างออกนอกหน้า ซึ่งทั้งสามคนนี้เป็นขุนนางที่หวังเจินซานรู้อยู่แล้วว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นศิษย์ของท่านราชครูกัว...“เกรงว่าฝ่า

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (2)

    ข้อมูลนี้หลินหลานอิงคิดมาหลายวันว่าควรบอกใคร คราแรกชุนอ๋องผู้เป็นสามียั้งนางเอาไว้ เพราะคนที่เกี่ยวข้องเป็นญาติของหวงโฮ่ว และชุนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าควรไว้ใจใครในราชสำนักบ้าง แต่เมื่อข่าวลอบทำร้ายหวงตี้แห่งแคว้นหานมาถึงหู จึงมาทบทวนอีกครั้ง แล้วจึงได้ข้อสรุปว่าเรื่องนี้มิอาจเก็บงำไว้ได้อีกแล้วกัวอิ่งหรงเปิดผ้าม่านออกมาเอง นางแต่งตัวเป็นหญิงที่ป่วยอยู่จริง ใบหน้าซีด ไร้เครื่องประทินโฉม ต่อให้บอกว่าเป็นเพียงการแสร้งว่าป่วยก็มิอาจพูดได้เต็มปาก เพราะหลายวันมานี้นางก็อ่อนล้าสะสมทั้งจากการเดินทางและการสืบหาความจริงมากมายที่ถูกซ่อนเอาไว้“ชายาชุนอ๋อง เชิญนั่ง”“ขอบพระทัยเพคะ” หลินหลานอิงวางห่อผ้าใบหนึ่งลงบนโต๊ะ “วันนี้หม่อมฉันมาเพราะของในห่อผ้านี้เพคะ”ในห่อผ้ามีบัญชีหลายเล่ม หลินหลานอิงอธิบายช้า ๆ ว่าผ้าไหมในนามร้านค้าผ้าฉางซิ่ง ถูกส่งผ่านร้านค้าชายแดนไปถึงเรือนของคุณชายสี่ แล้วแยกอีกสายไปจวนของฉินอ๋อง ไม่มีสายใดไหลเข้าคลังหลวง และทุกสายเกิดขึ้นหลังสิบกว่าวันก่อนเหตุลอบทำร้ายทั้งสิ้น“หม่อมฉันทราบเรื่องนี้มาสักพักหนึ่งแล้ว แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะคนที่เกี่ยว

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋อง (1)

    ตอนที่ 30: คำสาบานของชายาชุนอ๋องตลอดสามวันที่หมิงจูหวงโฮ่วไม่อยู่ในวัง คนทั้งตำหนักคุนหนิงรู้เพียงว่านางประชวนหนัก เดิมทีข้ารับใช้ในตำหนักที่นางเรียกใช้ก็น้อยอยู่แล้ว การปิดข่าวเรื่องนี้จึงหาใช่เรื่องใหญ่ใด...นี่คือเรื่องที่นางจัดไว้ก่อนออกจากวัง กระนั้น การหายไปจากตำหนักสามวันนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก ช่วงที่ข่าวลอบทำร้ายหวังรั่วหวงตี้ยังร้อน การที่หวงโฮ่วไม่ปรากฏตัวเพียงวันเดียวก็ทำให้คนสงสัยได้ นางจึงต้องใช้อุบายสองอย่างอย่างแรกคือเรื่องปิดบังคนในวัง นางสั่งให้ประกาศตั้งแต่ก่อนออกจากวังว่านางเป็นไข้หนัก เพราะอดนอนดูแลเลี่ยงรุ่ยและคร่ำเครียดเรื่องสถานการณ์ชายแดน จึงงดว่าราชการจนกว่าอาการจะดีขึ้น ซึ่งทำให้ขุนนางส่งของเยี่ยมมาไม่ขาด แต่ทุกชิ้นถูกขันทีในตำหนักทำหน้าที่รับเอาไว้ ห้ามผู้ใดเข้าไปเยี่ยม หลังม่านในห้องบรรทมมีสาวใช้ที่มีตัวพอ ๆ กับนางนอนอยู่ แสร้งว่าหวงโฮ่วอยู่ในตำหนักจริง ๆ ตบตาทั้งคนในและคนนอกในเวลาเดียวกันอย่างที่สองคือเหตุผลที่ใช้ออกประตูวัง หวงโฮ่วออกไม่ได้ แต่นางกำนัลคนหนึ่งออกได้ ถางเป้ยและนางกำนัลอีกคนได้รับอนุญาตจากหวงโฮ่วให้กลับไปเยี่ยมญาติที่ป่วยอยู่นอกเมืองได้ ธรร

  • เล่ห์ร้าย รักต้องห้าม   ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อ

    ตอนที่ 29: พรมที่ถูกรื้อก่อนฟ้าสางของวันหนึ่ง สตรีสองคนและบุรุษสองคนในชุดชาวบ้านธรรมดาออกจากประตูเมืองหลวงแคว้นเยี่ยนโดยไม่มีผู้ใดสังเกตความจริงตั้งแต่ออกจากวังมาก็ไม่มีใครสังเกตเห็นนางแม้แต่คนเดียว...ความจริงหมิงจูหวงโฮ่วเช่นนางไม่ควรออกมานอกวังตามอำเภอใจ ทว่าในยามนี้นางมีเรื่องที่ต้องจัดการด้วยตัวเอง หากไม่ออกมาก็เกรงว่าจะไม่สำเร็จ จึงต้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่นให้มาช่วยนางปกปิดตัวตนในครั้งนี้ ซึ่งก็หาใช่คนอื่นคนไกล แต่เป็นคนที่รู้เห็นเรื่องของนางมาตั้งแต่ต้น ทว่าแสร้งไม่เห็นมาโดยตลอดคนที่นำหน้าคือกัวอิ่งหรง นางเปลี่ยนชุดเป็นผ้าฝ้ายหยาบสีน้ำตาล รวบผมด้วยปิ่นไม้ ใบหน้าที่เคยดูสง่างามแปรเปลี่ยนเป็นภรรยาพ่อค้าที่กำลังเดินทางไปเยี่ยมญาติ ผู้ที่เดินตามหลังคือเว่ยอวี้เฉิงลูกพี่ลูกน้องฝั่งมารดาของนางซึ่งเติบโตมาในตระกูลกัว เห็นทั้งนางและหวังเจินซานมาตั้งแต่ยังเยาว์ อีกทั้งยังเป็นผู้บัญชาการราชองครักษ์ที่ถูกหวังรั่วหวงตี้ซื้อตัวเอาไว้ จึงเป็นเหตุให้หวงตี้ต่างแคว้นเข้าออกวังหลวงของเยี่ยนได้ง่ายดายราวกับป

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status