หวนคืนสู่แคว้นหาน

ตอนที่ 6: หวนคืนสู่แคว้นหาน

“ไปล่าสัตว์มาเป็นอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ยินมาว่าฝ่าบาทแจกจ่ายสัตว์เหล่านั้นให้กับชาวบ้านจนหมด”

บุรุษที่หวนคืนแคว้นหานพร้อมเรื่องที่ปั้นแต่งยิ้มรับถ้อยคำที่หวังเย่าฉี อ๋องที่เติบโตมาด้วยกัน แต่กลับฉลาดหลักแหลม มีความรู้รอบด้าน และด้านที่ถนัดที่สุดคงหนีไม่พ้นความสามารถในการรักษา และปรุงยาที่เป็นเลิศจนหมอหลวงยังต้องยอม แม้แต่หวงตี้เองหลายต่อหลายครั้งก็จำต้องพึ่งยาของอ๋องผู้นี้ในการรักษาบาดแผลต่าง ๆ

“เอามาก็ไม่รู้จะเอามาทำอะไร กินอะไรพิสดารอีกเจ้าก็เอ็ดเราเสียยกใหญ่แล้วจะให้ทำอย่างไรได้”

“กระหม่อมเพียงแต่เป็นห่วงเท่านั้น หากฝ่าบาทเป็นอะไรขึ้นมาแคว้นหานจะแย่เอาได้”

“จะแย่ได้อย่างไร ซีเฉิงก็ยังอยู่”

เมื่อนามของไท่จื่อถูกเอื้อนเอ่ยหวังเย่าฉีก็ก้มหน้าไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เว้นเสียแต่เป็นเรื่องที่หวงตี้สงสัย หากตนรู้สิ่งใดก็ตอบไปให้กระจ่าง หวงตี้ต้องการทราบสิ่งใดก็ตอบให้ได้ความ แต่ทุกเรื่องล้วนเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในระหว่างที่พระองค์ไม่อยู่ แม้ว่าจะมีขุนนางคอยรายงานให้ได้ทราบอย่างชัดแจ้ง แต่กระนั้นก็ยังสอบถามตนผู้ไม่รู้เรื่องรู้ราวกิจการของบ้านเมือง เป็นเพียงหมอผู้โง่เขลาคนหนึ่ง จนอดไม่ได้ที่จะวิตกกังวลว่าคำตอบของตนนั้นจะมีประโยชน์สักเพียงใด...

“ขอบใจที่ช่วยดูซีเฉิงให้ตอนที่เราไม่อยู่”

“มิได้ ๆ ฝ่าบาทตรัสหนักเกินไปแล้ว ไท่จื่อได้รับการอภิบาลอย่างดีเพราะฝ่าบาททั้งสิ้น กระหม่อมมิได้ช่วยเหลือแม้แต่น้อย”

“ได้อย่างไร เราได้ยินซีเฉิงพูดว่าท่านอาเย่าฉีมาสอนตำราให้แทบจะทุกวัน จนอาจารย์พากันนอนตีพุงสบาย”

“ฝ่าบาท อย่าตรัสเช่นนี้เลย ท่านอาจารย์เหล่านั้นล้วนเป็นผู้มากความรู้ หากได้ยินเข้าจะเป็นเรื่องใหญ่ได้ กระหม่อมเสนอตัวเข้าไปเองด้วยความอยากรู้อยากลอง อยากสอนไท่จื่อทั้ง ๆ ที่อาจารย์พวกนั้นห้ามปรามแล้ว แต่กระหม่อมมิยอมฟัง”

หวังรั่วหวงตี้มองบุรุษที่ขี้วิตกกังวลเกินใครในใต้หล้า “ข้าเอ่ยเย้าแหย่เท่านั้น หาได้พูดออกไปจริง ๆ เจ้าน่ะอย่าวิตกเกินเหตุนักเลย”

หวังเย่าฉีลอบถอนหายใจ ความวิตกกังวลของตนนั้นแก้มิหาย มิหนำซ้ำนานวันเข้ายิ่งทำให้เขากลายเป็นคนน่าขัน ในวัยเยาว์ก็มักถูกกลั่นแกล้งจากอ๋องทั้งหลายจนไร้สหายเล่นเช่นผู้อื่น ต้องก้มหน้าก้มตาอ่านตำราจนสุดท้ายก็กลายเป็นคนที่คร่ำเคร่งในวิชา ไม่สนใจเรื่องของผู้อื่น

“กระหม่อมรบกวนเวลาพักผ่อนของฝ่าบาทมานานแล้ว เห็นทีคงต้องขอทูลลา”

หวงตี้ไม่เอ่ยสิ่งใด เฝ้ามองแผ่นหลังน้องชายต่างมารดาไปจนลับตาจึงลอบถอนหายใจและหันกลับไปจัดการราชกิจมากมายที่คั่งค้างมานานวันจนกองสูงดั่งภูเขา แต่ไม่ทันจะได้ฝนหมึกเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังขึ้น แล้วก็ตามมาด้วยเสียงจากขันทีที่ขานนามไท่จื่อ ไม่นานก็ปรากฏร่างของเด็กน้อยผู้หนึ่งที่ยิ้มแป้นเดินเข้ามา

ร่างของเด็กชายวัยเพียงเก้าปีโค้งคำนับบิดาบุญธรรมก่อนจะเดินอย่างไม่เร่งรีบไปนั่งแหมะอยู่ที่พื้นเอนศีรษะอิงตักแกร่งของผู้เป็นบิดา จนหวังรั่วหวงตี้ที่มองอากัปกิริยาที่ไม่ต่างจากแมวตัวน้อย ๆ อยู่นั้นต้องเผยยิ้ม

“อ้อนจะเอาอะไรอีก”

“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ แค่ลูกอยากจะถามว่าเสด็จพ่อไปข้างนอกสนุกหรือไม่ ครั้งนี้มีอะไรมาเล่าให้ลูกฟังบ้าง”

หัตถ์กร้านลูบศีรษะเล็กของบุตรชายบุญธรรมที่เปรียบดั่งความหวังและความฝันของตน ชีวิตของเด็กคนนี้เป็นเพียงสิ่งเดียวที่พี่ชายมอบเอาไว้ให้ และหน้าที่ของเขาคือการปกป้องชีวิตน้อย ๆ นี้อย่างสุดความสามารถ

“ท่านอาหญิงยังใจร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไล่ให้พ่อกลับมาที่นี่ตั้งแต่ตะวันยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า”

หวังรั่วหวงตี้กล่าวอย่างไม่ปิดบัง เพราะหวังซีเฉิงคืออีกหนึ่งคนที่รับรู้มาโดยตลอดว่าถ้าเขาไม่อยู่ในวังหลวงนั้นเขาจะไปอยู่ที่ใด เด็กน้อยคนนี้ไม่ใช่คนปากมาก กลับกันหวังซีเฉิงเป็นเด็กพูดน้อยเว้นเสียแต่คนใกล้ชิดไม่กี่คนที่ยอมพูดด้วยยาว ๆ แบบนี้ ฉะนั้นแล้วหวังรั่วหวงตี้จึงยินดีที่จะเล่าเรื่องราวของหงส์งามต่างแคว้นให้บุตรบุญธรรมได้รับทราบ

“ท่านอาหญิงอาจจะมีเหตุผลก็เป็นได้”

“ใจร้ายน่ะสิไม่ว่า”

หวังรั่วหวงตี้นิ่วหน้า ให้ตายเถิด แม้แต่ลูกตัวเองยังไม่เข้าข้าง หวังรั่วหวงตี้ช่างน่าสงสารเสียจริง

“หากใจร้ายทำไมเสด็จพ่อถึงอยากไปหาท่านอาหญิงตลอดด้วยเล่า”

นั่นน่ะสิ...

หวังรั่วหวงตี้ตอบไม่ได้ ช่างน่าขันทั้ง ๆ ที่บ่นไม่ขาดปากว่านางใจร้ายเสียยิ่งกว่าใครในใต้หล้า แต่กระนั้นเขาก็ยังดั้นด้นไปหานางให้จงได้ ไม่สนต่อความเหนื่อยยากใด ๆ ทั้งสิ้น

“ซีเฉิงอยากไปเจออาหญิงไหม”

เด็กน้อยช้อนตามองบิดาพลางพยักหน้ารัว ๆ “ท่านอาหญิงเคยเจอลูกไหม”

“เคย... ตอนเสด็จพ่อ เสด็จแม่แท้ ๆ ของเจ้าสิ้น พ่ออุ้มเจ้าไปหานาง”

“อย่างนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นตอนนานมาก ๆ แน่เลย เพราะลูกจำไม่ได้แล้ว”

“ใช่นานมาก ๆ ตอนนั้นเจ้ายังพูดไม่ได้ ร้องไห้เป็นอย่างเดียว ร้องไห้จนอาหญิงของเจ้าแทบจะร้องตามไปด้วยอีกคน”

“อ่าว”

หวังรั่วหวงตี้ไม่ตอบสิ่งใดให้กระจ่างไปมากกว่านี้ ปล่อยให้เด็กน้อยทำหน้าฉงนต่อไป ส่วนตนก็หันกลับไปจัดการงานมากมายต่อโดยไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ทั้ง ๆ ที่เรื่องราวในวันนั้นยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

วันที่หวังรั่วหวงตี้เป็นเพียงหวังเจินซาน และวันที่ทุกอย่างในแผ่นดินนี้ลุกเป็นไฟ การผลัดเปลี่ยนแผ่นดินเกิดขึ้นเมื่ออดีตหวงตี้สิ้นพระชนม์ชีพ แต่แทนที่พี่ชายของเขาผู้เป็นไท่จื่อจะได้ขึ้นครองบัลลังก์อย่างชอบธรรมกลับมีผู้คิดต่าง และตั้งตนเป็นกบฏ นำกองทัพห้อมล้อมวังหลวงเอาไว้ทุกสารทิศ และมีเพียงเด็กน้อยที่มีเลือดเนื้อของอดีตไท่จื่อที่หวังเจินซานรักษาชีวิตเอาไว้ได้ วันนั้นเขาโอบอุ้มเด็กทารกข้ามไปยังแคว้นเยี่ยน และฝากฝังเอาไว้กับกัวอิ่งหรงในจวนท่านราชครูกัว เป็นเรื่องน่าขันระคนน่าสมเพชเวทนาอยู่ไม่น้อยที่ที่ปลอดภัยที่สุดในความคิดของหวังเจินซานคือจวนของขุนนางต่างแคว้น

แต่ถ้าให้ย้อนเวลากลับไป เขาก็จะทำเช่นเดิม เพราะหากไม่ได้การช่วยเหลือจากตระกูลกัวในวันวาน บัดนี้แผ่นดินแคว้นหานคงมีหวงตี้ที่มาจากตระกูลอื่น เขาคงไม่ได้นั่งบัลลังก์ และหวังซีเฉิงคงไม่มีชีวิตถึงตอนนี้

เขาเป็นหนี้ตระกูลกัว แต่จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูกเสียทีเดียว...เพราะตระกูลกัวก็พรากอะไรไปจากเขามากมายเช่นกัน ดังนั้นหวังเจินซานจึงกล่าวได้อย่างเต็มปากว่าสิ่งที่ตระกูลกัวมอบให้เมื่อหลายปีก่อนนั้นสาสมกับสิ่งที่อีกฝ่ายพรากอะไรต่อมิอะไรไปจากเขา แต่ก็หาใช่เรื่องแปลกใหม่ บนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยผลประโยชน์ ตราบใดที่มีประโยชน์ก็คบหากันได้อย่างฉันมิตรหมดประโยชน์เมื่อใดก็ค่อยมาว่ากันใหม่

แผ่นดินนี้มันก็โสมมแบบนี้แหละ...

“มากวนเสด็จพ่ออยู่ที่นี่เอง” สุรเสียงของสตรีนางหนึ่งทำให้เด็กน้อยที่ซบหน้าอยู่กับหน้าตักของบิดาต้องรีบลุกขึ้นมาถวายคำนับมารดาของแผ่นดิน...