ตอนที่12.

ตอนที่12.

“พราวจะต้องไปทำงานไกลขนาดนั้นเลยหรือลูก...” คุณแขไขถามบุตรสาวอย่างใจหายเมื่อรู้ว่างานใหม่ของลูกสาวนั้นต้องไปอยู่ต่างจังหวัดร่วมเดือนหรืออาจจะหลายเดือน...

“ค่ะ เจ้านายพราวเขาต้องการคนดูแลลูกสาวเขาอย่างใกล้ชิดค่ะแม่ อีกอย่างค่าจ้างแพง พราวไม่ต้องเสียค่าที่พัก แถมยังได้ไปอยู่รีสอร์ตสวยๆ หรูๆ เงินเดือนก็เหลือเต็มๆ คิดดูสิคะคุ้มสุดๆ เลย”

หญิงสาวยิ้มให้มารดาสดใสเริงรื่นกลบเกลื่อนความรู้สึกภายใน แต่เธอก็ไม่ได้โกหกนี่นาเพียงแต่ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดว่านายจ้างเธอคือใคร และคิดว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรหากจะพูดถึงเหตุผลที่แท้จริงให้มารดารับรู้เพราะมันจะทำให้มารดาของเธอพลอยเป็นทุกข์ไปด้วยมากกว่า 

“เอาเถอะ อย่างน้อยๆ บรรยากาศดีๆ ลูกแม่ก็อาจจะเจออะไรดีๆ บ้าง เช่นว่า ได้หนุ่มเหนือนิสัยดีมาเป็นลูกเขยแม่” คุณแขไขพูดติดตลกซึ่งทำให้พราวแสงแขได้ยิ้มไปด้วยกับมุกของมารดา

“โธ่.. แม่ขา พราวจะมีโอกาสได้เจอใครหรือเปล่าไปดูแลคนป่วยนะคะ คงไม่มีเวลาขนาดนั้นหรอกค่ะ ยังไงพราวก็มีโอกาสเป็นสาวแก่ขึ้นคานเกาะแม่ไปจนตายล่ะค่ะ”

“พูดดีไป ไม่ใช่พอไปถึงล่ะหนุ่มๆ เพียบจนลืมแม่ล่ะ” นางแขไขกล่าวยิ้มๆ ล้อบุตรสาวอย่างเอ็นดู

“พราวไม่ลืมแม่หรอกค่ะเพราะพราวจะเกาะคาน เกาะแม่ไปจนแก่เลย... พราวต้องไปแล้ว ไปถึงที่นู่นแล้วพราวจะโทร. มาหานะคะ...” หญิงสาวโอบกอดมารดาแน่นๆ อีกครั้งเมื่อเห็นรถยนต์คันใหญ่ที่เธอมั่นใจว่าเป็นรถที่ เจ้านาย คนใหม่ของเธอให้มารับเธอแน่นอน...

“พราวไปนะคะแม่ พราวรักแม่นะคะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พราวก็รักแม่ค่ะ...” หญิงสาวก้มกราบลงบนตักอุ่นของมารดาอีกครั้งน้ำตาพานจะไหลออกมาเสียให้ได้เมื่อคิดถึงสิ่งที่รออยู่...

“จ้ะลูก เดินทางปลอดภัยนะ ไม่ต้องห่วงแม่หรอก แม่มีป้ามะลิมาอยู่เป็นเพื่อน ไหนจะเจ้าทอมทอม เจ้าปุยนุ่นอีก”

มารดากล่าวพลางลูบหัวเจ้าแมวน้อยสองตัวที่เดินมานั่งเลียขนอยู่ข้างๆ ตนอย่างเกียจคร้านและเจ้าเหมียวทั้งสองก็ร้องขานรับคำพูดของมารดาเหมือนรับคำว่าจะช่วยกันดูแลผู้เป็นเจ้าของ พราวแสงแขยิ้มบางๆ แล้วลูบหัวมันเบาๆ อย่างรักใคร่และมันก็ลุกมาคลอเคลียเธออย่างแสนรู้   

“ดูแลแม่แขดีๆ นะทอมทอม ปุยนุ่น แล้วแม่พราวจะซื้อขนมมาฝาก...”

เธอบอกมันแล้วโอบกอดและหอมแก้มมารดาอย่างตัดใจอีกครั้งก่อนจะถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กไปที่รถยนต์คันใหญ่สีดำทะมึนเหมือนรถพวกมาเฟียในหนังที่เคยดูไม่มีผิด พราวแสงแขรู้สึกเหมือนายใจติดขัดเล็กน้อยเมื่อคิดถึงสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า...

“ล่ำลากันอย่างกับจะไปตาย...” คำพูดของคนที่นั่งรออยู่ในรถทำให้คนตัวเล็กคอแข็งอย่างช่วยไม่ได้ เธอไม่คิดว่าเขาจะนั่งมาด้วยนึกว่าเขาจะไปรอเธอที่สนามบินเสียอีก...

“มันก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่หรอกค่ะ” เธออดไม่ได้ที่จะตอกกลับเขาไปเช่นนั้นแม้จะรู้สึกเหมือนอากาศในรถมันน้อยจนหายใจไม่สะดวกเช่นนี้ หญิงสาวพยายามไม่องหน้าเขาและพยายามไม่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับเธอเมื่อวันก่อน... 

“นั่นสินะ แล้วเธอจะได้รู้ว่าการตายทั้งเป็นมันเป็นไง... หากน้องสาวฉันอาการไม่ดีขึ้น หรือหากว่าเธอคิดจะทำร้ายน้องสาวฉันอีกเธอจะต้องเจ็บมากกว่าหลายเท่า หากเมรี่ตายเธอก็ต้องตายตามไปด้วย”

ใบหน้าหล่อเหลาที่พราวแสงแขแอบนึกชมนั้นเต็มไปด้วยความความเคียดแค้นชิงชัง ทำไมเธอจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ เธอต่างหากที่จะต้องให้พวกเขาชดใช้ แต่เพราะห่วงมารดาจึงเลือกที่จะเงียบเพราะคนระดับเธอจะเอาอะไรไปสู้กับคนระดับเขาที่มีทั้งเงินและอำนาจ สามารถชี้เป็นชี้ตายในชีวิตของคนอื่นได้เหมือนของเล่น แล้วเธอจะต้องเป็นส่วนหนึ่งของของเล่นพวกเขาหรือไร เธอทำอะไรผิดนักหนาจึงจะต้องมาเจอกับผู้ชายที่เอาแต่ใจเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่จนไม่ยอมเปิดใจมองเรื่องราวต่างๆ ด้วยเหตุและผล แล้วยังใช้ชีวิตความเป็นความตายของมารดาเธอมาต่อรองเพียงเพราะต้องการให้เธอชดใช้ที่เมริสาต้องสูญเสียลูกในท้องไป

เธอผิดหรือ... พราวแสงแขถามตัวเองอย่างสับสนและเวทนาชะกรรมตนเหลือเกิน

เมื่อสองสัปดาห์ก่อนในวันที่เกิดเรื่องนั้น เมริสามาตามหาวายุที่บ้านของเธอ และบังเอิญว่าเธอก็เพิ่งขอร้องให้วายุกลับไปและตัดเยื่อไยกับเขาอย่างเด็ดขาดซึ่งขณะที่วายุกำลังจะกลับก็เจอกับเมริสาพอดี วายุกับเมริสาจึงทะเลาะกันและพาดพิงมาถึงเธอ ซึ่งเธอเองก็ได้อธิบายไปแล้วว่าไม่ได้มีอะไรกับวายุและเดินกลับเข้าบาน เมริสาจะตามเข้ามาราวีเธอในบ้านแต่วายุมากันไว้ทำให้เมริสาเข้าใจว่าเขาปกป้องเธอทั้งสองจึงทะเลาะกันอยู่หน้าบ้านของเธอนั้นเอง

ทั้งสองทะเลาะกันอย่างรุนแรงและใช้ถ้อยคำหยาบคายจนเธอเองก็ทนฟังไม่ได้เธอจึงเลือกที่จะเดินหนีคนทั้งสอง ปล่อยให้วายุกับเมริสาทุ่มเถียงกันอยู่หน้าบ้านนั่นเอง

โชคดีที่วันนั้นมารดาของเธอไม่อยู่เนื่องจากไปเที่ยวทำบุญต่างจังหวัดกับเพื่อนๆ ชาวคณะลิเกเก่า จึงไม่รู้เรื่องนี้เพราะเธอเองก็ไม่ได้เล่าให้ท่านฟัง เพียงแต่บอกว่าวายุกับเมริสามาทะเลาะกันแล้วก็กลับไป และเธอก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับวายุอีกแล้ว ซึ่งในวันนั้นก็ไม่คิดด้วยซ้ำว่าคนทั้งสองทะเลาะกันรุนแรงถึงขนาดที่ทำให้เมริสาแท้งลูก เพราะเมื่อเธอวิ่งออกมาหน้าบ้านอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงกรีดร้องของเมริสา สิ่งที่เห็นในตอนนั้นคือเมริสานอนหมดสติอยู่บนกองเลือดอยู่หน้ารั้วบ้านของเธอ และในตอนนั้นก็ไม่เห็นวายุแล้ว

เธอเองเป็นคนที่เรียกรถพยาบาลและคอยให้รายละเอียดเกี่ยวกับเมริสาด้วยซ้ำในตอนที่นำตัวเมริสาส่งโรงพยาบาลจนเมื่อบิดามารดาของเมริสามาถึงจึงได้ขอตัวกลับบ้าน ซึ่งเธอก็ไม่ได้มาเยี่ยมเมริสาอีกหลังจากวันนั้นเพราะมีซ้อมรำกับนักเรียนที่จะแสดงในงานประจำปีของโรงเรียน และก็ไม่รู้เลยว่าเมริสาหมดสติไปนานกว่าสัปดาห์และเมื่อฟื้นขึ้นมาเมริสาก็สูญเสียความทรงจำ...