อารัมภบท

@โรงแรมห้าดาว

        ห้องจัดเลี้ยงในโรงแรมห้าดาวถูกเนรมิตให้ดูสวยงามและสุดแสนโรแมนติกด้วยดอกไม้สดนานาพรรณ ผ้าสีขาวถูกตกแต่งให้พลิ้วไหวอย่างประณีต แสงไฟระยิบระยับส่องประกายไปจนทั่วห้องโถงใหญ่ ดอกไม้สีขาวและสีชมพูอ่อนถูกประดับประดาในแจกันตามโต๊ะอาหาร แขกผู้มีเกียรติมาร่วมงานฉลองมงคลสมรสระหว่าง เจ้าขุน และ ดาริณ อย่างแน่นขนัด

          บนเวทีถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง คู่บ่าวสาวเปล่งประกายในชุดแต่งงานสีขาวผ่องและชุดสูทสีดำยืนเคียงข้างกันอยู่บนเวที สองมือจับประสานกันอย่างมั่นคง รอยยิ้มแห่งความสุขและความรักแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าของคนทั้งคู่

          ในที่สุดก็มาถึงวันที่หลายคนรอคอย

          “จบไปหนึ่งคู่ เหลือแต่มึงกับกูนี่แหละที่ยังโสดอยู่”

          ออสติน เอ่ยกับ วายุ ขณะดวงตาเพ่งมองไปบนเวทีด้วยความปลื้มปริ่ม รู้สึกยินดีกับเพื่อนสนิทในกลุ่มที่ได้เป็นฝั่งเป็นฝา ก่อนที่ใบหน้าของหนุ่มลูกครึ่งไทยนอร์เวย์จะหันมาทางเพื่อนสนิทอีกคนแล้วเอ่ยแซว

          “คู่มึงล่ะ เมื่อไหร่จะแต่ง”

          ทิวเขา ละความสนใจจากคนบนเวทีแล้วหันมาทางคนถามก่อนจะพูดขึ้นว่า

          “กูพร้อมมาก แต่น้ำหวานอยากเรียนให้จบก่อนว่ะ”

          “กูเห็นด้วยนะที่น้ำหวานคิดแบบนั้น”

          วายุเห็นดีเห็นงามกับความคิดของแฟนเพื่อน น้ำหวาน เพิ่งจะเรียนอยู่ปีหนึ่งถ้าคิดเรื่องแต่งงานตอนนี้มันคงดูเร็วเกินไป

          “แต่ประเด็นคือกว่าน้ำหวานจะเรียนจบกูแม่งต้องรอตั้งหกปี มึงอย่าลืมดิว่าน้ำหวานเรียนหมอนะเว้ย”

          “เออ จริงว่ะ” ออสตินกล่าว

          “น่าเห็นใจมันอยู่นะ ฮ่ะ ฮ่า”

          พูดว่าเห็นใจแต่การกระทำช่างย้อนแย้ง วายุหัวเราะขำขัน พลอยทำให้ออสตินหัวเราะตามไปด้วย

          คนถูกหัวเราะเยาะทำหน้าไม่สบอารมณ์ ก่อนจะละความสนใจจากพวกเพื่อนแล้วสาดส่องสายตาไปทั่วอาณาบริเวณเพื่อมองหาแฟนสาวของตัวเอง

          “น้ำหวานคุยกับใครวะ”

          พูดพึมพำคนเดียวขณะมองไปทางแฟนสาว ทำให้สองหนุ่มหันตามไปมองด้วยความสงสัย เจ้าของร่างอรชรใบหน้ารีเรียวรูปไข่ดูโดยรวมช่างน่ารักที่กำลังพูดคุยกับน้ำหวานเป็นใครกัน

          “น่ารักดีเนอะ” น่ารักมากด้วย

          วายุพึมพำ