บทที่ 7 ก็เคยสัญญา...

​แซมบดปากไปบนริมฝีปากอิ่มแกล้งทำเสียงดังจ๊วบจ๊าบ หากหัวใจภายในเริ่มเต้นกระตุกรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ กับสัมผัสแบบถึงเนื้อถึงตัวเช่นนี้ ร่างบางยังคงดิ้นและทุบแผ่นหลังของเขาไม่หยุด เรียวปากฉ่ำชื้นนุ่มหอมหวานเหลือเกินในความรู้สึกส่วนลึกล้ำภายใน การบดจูบที่ทำแบบแกล้งๆ จึงค่อยลดความหนักหน่วงลงเหลือเพียงการดูดไล้อย่างหยอกเอิน

แซมมองดูใบหน้างามที่หลับตาพริ้มลง ชายหนุ่มค่อยจูบเคล้าเคลียริมฝีปากหวาน ดูดไล้อย่างแผ่วเบาสลับกับเม้มดูดทั้งริมฝีปากบนและล่าง ร่างบางค่อยหยุดดิ้น มือเรียวบางแปะไปบนไหล่กว้างของเขานิ่งๆ แซมจุมพิตอ่อนโยนปนหยอกล้อ เห็นหล่อนร่างอ่อนระทวยอย่างช้าๆ ชายหนุ่มแอบยิ้มให้กับคนฤทธิ์มาก ในใจบอกว่าหยุดได้แล้ว หล่อนคงหมดฤทธิ์และจำไปนานเลยทีเดียว

แต่หากอีกใจหนึ่งยังคงรู้สึกเพลิดเพลินและชักเริ่มติดใจ หล่อนเองดูเหมือนจะกำลังมึนเบลอ ปากสวยเผยอแย้มออกจากกันเล็กน้อย แซมตัดสินใจชำแรกแทรกลิ้นเข้าไปในปากเล็ก ลิ้นหนาไล้กระหวัดพันหยอกล้อกับลิ้นเรียว หัวใจเต้นรัวอย่างรุนแรงแทบจะหลุดทะลุออกมาข้างนอก

ร่างกายราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์ พระเจ้า...เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ทำไมรู้สึกร้อนเร่าระอุแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ แบบนี้ นี่มันโซเฟีย เพื่อนรักของเขานะ แซมร้องตะโกนก้องบอกตัวเองอยู่ในใจ

“แซม”

เสียงราวกับละเมอเรียกชื่อเขาออกมาแผ่วเบา ทำให้แซมได้สติ ใบหน้าหล่อเหลารีบเงยขึ้นมองสบกับดวงตาโตท่าทางงุนงงเหมือนปลาถูกทุบหัวของคนใต้ร่าง

“เป็นไงล่ะ ถึงกับเบลอเลยล่ะสิ จูบของจริงโดยแซม แม็คเคนซี่ สับสนงุนงงถึงกับอึ้งเลยเหรอโซว”

เสียงห้าวแตกพร่านิดหนึ่งทำเป็นโฆษณาโอ้อวดเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกและอาการบางอย่าง โซเฟียกระพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ หัวใจหล่อนเต้นระส่ำอย่างบ้าคลั่งกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ต่อมาก็ทำตาเบิกกว้างเมื่อสติกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง โซเฟียยกมือขึ้นทุบไหล่เขาอย่างแรงพร้อมกับผลักร่างสูงจนหงายหลังไปนอนข้างๆ หล่อนพลิกตัวไปทุบอกเขาต่อพร้อมกับโวยวายลั่น

“ไอ้นายแซม ไอ้คนลามก อั๊ย จูบโซวเหรอ ไอ้นายแซม บ้าที่สุด นี่แน่ะๆ”

หล่อนทุบเขาเสียงดังตุ๊บตั๊บจนแซมต้องจับแขนแล้วรวบร่างบางไว้กับอก ใช้ขาก่ายเกี่ยวดึงมาหาเหมือนคีบหมอนข้างท่าโปรด

“ลามกอะไร แค่จะพิสูจน์ให้ดูเท่านั้นแหละว่า จูบของแซมน่ะแซ่บและถึงใจแค่ไหน โซวถึงกับอ่อนระทวยไปเลยน่ะ ต่อไปนี้ยังจะพูดอีกมั้ยว่าจูบของแซมแย่กว่าการเดินชนประตูเสียอีกน่ะฮึ”

เขากล่าว โซเฟียหน้าแดงก่ำ หล่อนค้อนขวักให้เขา

“ไม่เห็นต้องทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ โซวรับไม่ได้...แว่ะ”

หล่อนตะโกนใส่หน้าเขาเพื่อปิดบังอาการหวั่นไหวที่จู่โจมอย่างไม่ให้ตั้งตัวนั้น ทำไมหล่อนถึงหวั่นไหวและสั่นสะท้านภายในถึงขนาดนี้ นี่มันนายแซมนะ

“รับไม่ได้? ทำไม?” แซมทำหน้าขมวดมุ่นกับประโยคของหล่อน รู้สึกไม่ถูกใจคำว่ารับไม่ได้ของหล่อน

“ไม่รู้” เสียงขุ่นห้วนตอบกลับ เพราะหาเหตุผลไม่ได้ ใบหน้างามแดงก่ำ

“ฮั่นแน่ ที่แท้ก็ติดใจ ดูสิหน้าแดงด้วย”

เขาชี้แก้มหล่อนจากนั้นก็แกล้งตีแก้มหล่อนเสียงดังแปะๆ โซเฟียรีบปัดออก

“ไม่ต้องพูดมาก ปล่อยโซวเดี๋ยวนี้ ไหนว่ามีเดตไง รีบไปอาบน้ำแต่งตัวสิ”

หล่อนเอ่ยปากไล่พร้อมกับใช้มือผลักขาเขาลงจากขาของหล่อน แต่คนตัวสูงไม่ยอมปล่อย

“ไม่ไปแล้ว เดี๋ยวโทรไปบอกยกเลิก” เขาเอ่ยง่ายๆ ทำเอาโซเฟียต้องเงยหน้าขวับขึ้นมอง

“จริงน่ะ?” น้ำเสียงถามเหมือนไม่เชื่อ

“จริงสิ อันที่จริงไม่ได้อยากไป เหนื่อยมากวันนี้ มาถึงบ้านก็อยากพักอยากอยู่กับโซวมากกว่า”

เสียงห้าวเอ่ยประโยคท้ายทำเสียงประจบนิดหนึ่งพร้อมกับก้มไปจรดจมูกกับหน้าผากเนียนของโซเฟีย หญิงสาวหรี่ตามองอย่างสงสัย

“นัดกับใคร”

“ไอ้หมอวิกเตอร์ มันนัดไปเที่ยวผับกับกลุ่มเพื่อน พวกนั้นมันว่าแซมไม่ได้ไปแจมกับพวกมันนานแล้ว มันว่าเพราะแซมถูกคนบางคนคุมเข้ม”

เขาแกล้งส่งตาจิกมาว่า คนบางคน ที่เหล่าเพื่อนพาดพิงนั้นหมายถึงโซเฟีย

“ไอ้พวกปากเปราะ ต้องให้โซวจัดการนะแบบนี้ หน็อยอยู่ดีๆ จะมายุให้เพื่อนแตกคอกัน”

หล่อนทำท่าฉุน ลืมไปแล้วว่าเขากับหล่อนกำลังนอนกอดกันและเพิ่งจูบกันไปหยกๆ แต่อีกคนไม่ได้ลืมไปด้วย

“แซมถามจริงๆ เถอะ” เขาทำเสียงจริงจังใบหน้าซีเรียสขึ้นมา