บทที่ 8 ก็เคยสัญญา...

“ถามอะไร”

โซเฟียเงยหน้าขึ้นถาม ใบหน้าของเขาในระยะใกล้นั้นหล่อเหลาคมคายและสะอาดสะอ้านสมกับเป็นคุณหมอ หล่อนรู้มานานแล้วว่าเขาหล่อมาก แต่ในใจพยายามไม่คิดอะไรไปไกลกว่านั้น หากเวลานี้หัวใจเจ้ากรรมทำไมถึงแกว่งไกวกับความใกล้ชิดที่ไม่ใช่อะไรใหม่เลยสำหรับเขากับหล่อนนี้

“เมื่อกี้แซมจูบโอเคไหม”

เขาเอ่ยถามในสิ่งที่โซเฟียพยายามจะลืมมันให้เร็วที่สุด ใบหน้าที่กำลังจะหายแดงก็กลับแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้งทันตาเห็น โซเฟียไม่แน่ใจว่าจะตอบว่าอย่างไรจึงทำหน้ายู่ใส่เขา

“ไม่รู้ ไม่เคยถูกจูบมาก่อนเลยเปรียบเทียบไม่เป็น เดี๋ยวให้โซวมีประสบการณ์มากกว่านี้อีกหน่อยก่อนแล้วจะบอก”

หล่อนเอ่ยหาทางไม่ให้ตัวเองรู้สึกเก้อเขินเพราะมันไม่ใช่ปฏิกิริยาระหว่างหล่อนกับเขา โซเฟียกับแซมไม่มีเรื่องไหนหรือสิ่งใดที่ต้องมาเขินอายกันและกันแบบนี้มาก่อน

“จับคนโกหกได้แล้ว แกล้งอำแซมทำไมกันว่าไปจูบกับใครต่อใครมาน่ะ สมน้ำหน้าเลยโดนจูบจริงๆ เป็นไงชอบไหม”

เขาถามอย่างยั่วเย้า ใบหน้าคมสันยิ้มกริ่มดูมีความสุขที่ได้รู้ว่าหล่อนไม่เคยจูบใครมาก่อน แต่แค่แกล้งยั่วให้เขาเสียอารมณ์เล่นเท่านั้น

“คนบ้า อย่าตอกย้ำได้ไหม โซวลืมไปแล้ว มันไม่ใช่เรานะแซมที่มาจูบมาอะไรกันแบบนี้ ปล่อยโซวเถอะ แล้วก็ไปอาบน้ำ”

หล่อนส่งเสียงเข้มเตือน แซมเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ไม่ใช่ยังไง แซมว่ามันใช่จะตาย แซมชอบ อยากจูบอีก ได้ไหม”

เขาเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย ทำให้โซเฟียเบิกตากว้างด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง ก่อนจะผลักอกเขาออก แล้วดีดตัวลงไปยืนข้างเตียง หัวใจหวั่นไหวอย่างรุนแรงกับคำพูดของเขา มือเรียวชี้ไปที่ประตูห้องน้ำ

“หยุดพล่ามและเลิกล้อเล่น ไปอาบน้ำ เดี๋ยวอาหารคงจะมาถึง โซวจะไปข้างนอก”

หล่อนกล่าวเสร็จก็เดินออกไปจากห้องทันที

แซมมองตามร่างระหงของเพื่อนรัก ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มหงายหลังนอนแผ่ไปกับที่นอน ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ อะไรบางอย่างที่ไม่เคยตระหนักมาก่อน ความรู้สึกซ่านลึกล้ำที่แผ่กระจายไปทั่วทุกอณูขุมขนผลิพลุ่งอยู่ในใจอย่างไม่อาจสลัดให้หลุดได้

“ไอ้แซม...มึงหยุดคิดเดี๋ยวนี้เลย”

เสียงพึมพำด่าตัวเองดังออกมาก่อนที่ร่างสูงจะผุดลุกขึ้นถอดเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ

อาหารมาถึงแล้ว โซเฟียจัดการแกะใส่จานและตั้งโต๊ะที่ระเบียงกว้าง วันนี้ท้องฟ้าเปิด ไร้เค้าเมฆฝน ซึ่งนานๆ จะมีสักครั้ง ท้องฟ้าของกรุงลอนดอนปกติจะอึมครึมและปกคลุมไปด้วยเมฆ พยากรณ์อากาศบอกว่าสองอาทิตย์นี้อากาศจะดีมีแสงแดดเหมือนอินเดียนซัมเมอร์ โซเฟียได้แต่หวังว่ามันจะเป็นจริง

ต่อมาร่างสูงของแซมสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวหลวมสบายเดินออกมา โซเฟียหันไปมอง บังเอิญสบตากัน สายตาคมเข้มของเขามีบางสิ่งบางอย่างแปลกและเปลี่ยนไป

โซเฟียเมินสายตาหนีทันทีเพราะไม่อาจสู้ประกายตาคมกล้าของเขาได้... หัวใจถีบตัวเต้นระส่ำขึ้นมาอย่างที่หญิงสาวแอบรู้สึกตกใจ นี่หล่อนเป็นบ้าอะไรไปแล้ว ทำไม...ทำไมใจมันเต้นแรงแบบนี้... แล้วไอ้นายแซมทำไมต้องมองหล่อนแปลกๆ ด้วย โซเฟียมีคำถามอื้ออึงเต็มหัวไปหมดในเวลานี้

“หอมจัง สั่งอะไรให้แซม”

เสียงห้าวเอ่ยถามพร้อมกับเดินไปนั่งที่ประจำของตัวเอง โซเฟียนั่งลงข้างๆ เก้าอี้เป็นลักษณะม้ายาว ทั้งสองมักนั่งเคียงกัน หันหน้าไปมองวิวตึกสูงของเมืองหลวงอันศิวิไลซ์

“เหมือนเดิม สปาเก็ตตี้โบโลเนส”

โซเฟียตอบ แซมชอบกินอาหารไทยและอิตาเลี่ยนเป็นพิเศษ อันที่จริงครอบครัวทั้งหมดของแซมชอบทานอาหารไทยเป็นอันดับหนึ่ง ยิ่งเวลานี้สเตฟาน พี่ชายคนโตแต่งงานกับวีรตา เพื่อนสาวชาวไทยของแซม หล่อนทำอาหารไทยเป็นหลัก บางทีก็สั่งมาจากร้านของมารดาซึ่งทำธุรกิจร้านอาหารไทยอยู่ในเมืองลาสเวกัส ทำให้อาหารไทยเป็นเมนูโปรดของทุกคนไปโดยปริยาย

“เมื่อไหร่จะหัดทำให้แซมกิน มันไม่ได้ยากอะไรสักนิด ไวน์ทำอาหารเก่ง พี่ฟานโชคดีที่สุด”

ชายหนุ่มกล่าวก่อนจะใช้ส้อมพันเส้นสปาเก็ตตี้พอคำแล้วเอามาจ่อปากให้ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาชอบทำ เหตุผลนั้นไม่ใช่อะไรหรอก เพราะคนเรื่องมากและเป็นจอมสะอาดต้องการให้โซเฟียชิมก่อนว่ารสชาติผ่านมาตรฐานหรือไม่ และถ้าไม่ หล่อนจะต้องปรุงเพิ่มให้ได้รสชาติที่เขาต้องการ หรือถ้าหากมันไม่สะอาดโซเฟียก็จะได้ผู้เป็นหนูทดลองยาให้ เป็นทัศนคติที่บ่งบอกว่าเขาเป็นเพื่อนที่น่าเขี่ยทิ้งแค่ไหน โซเฟียอ้าปากรับเข้าไปเคี้ยว