บทที่ 9 ก็เคยสัญญา...

“โอเค รสชาติเหมือนเดิม แต่เผ็ดนิดหนึ่ง สงสัยเปลี่ยนเชฟ”

เพราะบางครั้งคนปรุงก็เป็นพ่อครัวคนละคน รสชาติก็อาจจะไม่เป๊ะไปบ้าง

“แซมกินเผ็ดได้ ไม่ใช่พี่ฟาน รายนั้นขี้แย แต่น่าจะดีขึ้นแล้วตั้งแต่มีไวน์คอยขู่ฟ่ออยู่ใกล้ๆ”

เขาชอบเอ่ยถึงพี่ชายและครอบครัวเสมอ ถึงแม้จะฟังดูเหมือนนินทาแต่น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและศรัทธาเวลาเอ่ยถึงพี่ชายคนเดียว

“ป้อนแซมหน่อย” จู่ๆ ก็สั่งเฉย พร้อมกับส่งส้อมให้

“อ้าว เกิดจะเป็นง่อยขึ้นมา โซวก็ต้องกินเหมือนกันนะ จะให้มาป้อนเหมือนเด็กๆ บ้าเหรอ ไม่เอา”

โซเฟียสั่นศีรษะก่อนจะเริ่มลงมืออาหารเข้าปาก เขาดึงช้อนออกจากมือหล่อนอย่างดื้อดึง

“วันนี้วันอะไร”

เสียงห้าวเอ่ยถาม ทำเอาโซเฟียต้องเงยหน้าขึ้นมองเพื่อเดาว่าเขากำลังจะมาไม้ไหนหรือมุกอะไรจะได้รับมุกได้ถูก

“วันศุกร์” หล่อนตอบ

“ไม่เคยจำ...วันนี้วันครบรอบที่โซวผลักแซมตกสระไง จำไม่ได้หรือ”

เขาเฉลยทำให้โซเฟียตาเบิกตากว้างก่อนจะปล่อยก๊ากออกมาอย่างทนเก็บเอาไว้ไม่ไหว

“ว้อท...เกี่ยวอะไรนะ นั่นมันสมัยพระเจ้าเหาแล้วนะ” หล่อนพูดไปหัวเราะไป

“อ้าว ทำเป็นจำไม่ได้ว่าแซมต้องเย็บถึงห้าเข็มน่ะ เพราะโซวผลักแซมไปโดนขอบสระน่ะ”

เขาทบทวนความจำสมัยตอนมัธยมต้นให้ฟัง ซึ่งโซเฟียจำได้ดี

“แล้วไง” หล่อนถาม พยายามยื้อช้อนคืน แต่เขาไม่ยอมให้

“แล้วไง โซวสัญญาว่ายังไงหลังจากนั้น?” เขาถาม

“อ้อ ทวง?” หล่อนหรี่ตาส่งเสียงถามดักคอ

“ใช่สิ โซวสัญญาว่าจะตามใจแซมถ้าแซมไม่บอกครู ให้แซมบอกทุกคนว่าแซมหล่นลงไปเองน่ะ จำได้หรือเปล่า”

“ก็โซวตามใจแซมเรื่องที่ต้องมาอังกฤษแล้วนี่ไง” หล่อนเอ่ยเถียง

“โซวสัญญาว่าจะตามใจแซมตลอดไป ไม่ว่าอะไรทั้งนั้น ตอนนี้แซมอยากให้โซวป้อน เพื่อเป็นการรำลึกถึงความหลัง และให้โอกาสโซวได้ทำตามสัญญาบ้าง เพราะโซวไม่เคยจำเวลาสัญญาอะไรไว้กับแซม อ้อ ยกเว้นเรื่องที่โซวจะได้ประโยชน์เท่านั้นถึงจะจำได้” เสียงห้าวเอ่ยเสียยืดยาว โซเฟียทำตากลอกมองข้างบน

“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย ป้อนแซมเดี๋ยวนี้ หิวแล้ว”

เขาสั่งพร้อมกับอ้าปากรอ โซเฟียส่ายหน้าแต่ก็ยอมใช้ส้อมตักสปาเก็ตตี้ป้อนให้เขา เห็นดวงตาคมเต้นเป็นประกายพอใจที่ทำให้หล่อนยอมเขาได้

“คืนนี้ จะเป็นคืนระลึกความหลังและสัญญาของเรา”

เขาเอ่ยพร้อมกับมองหล่อนเขม็งอย่างแปลกๆ โซเฟียสบตาเขาแล้วเมินหลบ ภายในใจกำลังคิดว่าเขาหมายความว่าอย่างไรและกำลังจะมาไม้ไหนกับหล่อน

“ความหลังอะไรอีกล่ะ” หล่อนแกล้งทำเสียงเซ็ง

“เอาน่ะ กินเสร็จแล้วแซมจะบอก” เขาเอ่ยพร้อมกับอ้าปากรอให้หล่อนป้อนต่อไป

เขาป้อนหล่อนบ้างหลังจากหล่อนป้อนเขาได้หลายคำแล้ว ต่างคนต่างก็เปลี่ยนกันป้อนจนกระทั่งอิ่ม

“โซวเลี่ยนว่ะแซม” หล่อนพูดพร้อมกับรวบช้อนและยกน้ำขึ้นดื่ม แซมก็ทำแบบเดียวกัน

“เลี่ยน? อาหารมันเลี่ยนเหรอ?”

“เปล่า...เลี่ยนที่ต้องมานั่งป้อนแซมน่ะ เหมือนคนเป็นแฟนกันยังไงก็ไม่รู้ มันทะแม่งๆ น่ะ แซมไม่เลี่ยนเหรอ”

“ไม่เลย แซมชอบมากแบบนี้ ต่อไปจะต้องทำบ่อยๆ เดี๋ยวโซวก็หายเลี่ยนและชินไปเองแหละ”

“บ้าเหรอ มันคงไม่ใช่วันระลึกความหลังกันทุกวันมั้ง” หล่อนหันมาเอ่ยดักคอ

“ใครบอก ทุกวันมันเป็นวันสำคัญหมดสำหรับเรา วันที่แซมได้อยู่กับโซว... ชีวิตมันสั้นรู้ไหม โซวจะเสียใจถ้าวันหนึ่งไม่ได้ทำในสิ่งที่ควรทำ”

“สิ่งที่ควรทำเหรอ? เช่นอะไร”

หล่อนถามต่อปากต่อคำอย่างที่ทำกันประจำ ชีวิตรู้สึกเหมือนมีคู่แฝดยังไงยังงั้น

“สิ่งที่ควรทำน่ะเหรอ...คืนนี้แซมจะบอก”

เขาตอบพร้อมกับจ้องมองหน้าหล่อนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ที่แน่ๆ โซเฟียเห็นประกายพราวระยับบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนซ่อนอยู่ในดวงตาคู่คมของเขา

<strong>***********************************</strong>

<strong>เอาไปอีกตอนค่า สำหรับท่านที่รอลุ้นคู่นี้กันอยู่ เขาจะทบทวนความหลังอะไรยังไงกันอีกน้อ ชักอยากรู้ขึ้นมาซะแล้วววว...อิอิ</strong>

<strong>ป.ล. ขอบคุณมากนะคะสำหรับดาว เห็นมีคนติดดาวให้ไรท์ด้วย ทำให้มีกำลังใจปั่นอุตลุดต่อไปค่ะ เพราะนอกจากท่านักอ่านของเอลยาจะลุ้นเหล่าพระเอกนางเอกแล้ว ก็มีหลายท่านที่แอบลุ้นไรท์ด้วยว่า เอลยาจะจะไหวไหมกับการริอ่านลุกขึ้นมาอัปนิยายสองเรื่องพร้อมกันอย่างไม่ยอมเข็ดหลาบ...555</strong>

<strong>ไรท์รู้ว่ามีคนเป็นกำลังใจอยู่เบื้องหลัง ทั้งท่านที่แสดงตัวและท่านที่ไม่ได้แสดงตัวแต่ตามไรท์มาติดๆ อย่างเงียบๆ ชนิดหายใจรดขมับกันเลยทีเดียว...555...เอลยาก็จะฮึดสู้ต่อไปค่ะ ไม่มีการทิ้งและเทท่านนักอ่านแน่นอน</strong>

<strong>เลิฟ ยู ทุกคนนะคะ</strong>

<strong>ม้วฟๆๆๆๆ...</strong>