บทที่ 3

เรื่องนี้เสียนจวินเป็นผู้ที่ส่งสาส์นไปยังเมืองเสียนหยาง เพื่อให้น้องชายของตนอนุญาตให้หลานสาวของเขาทั้งสี่คนมาพำนักยังเมืองฉางอันสักหลายๆ เดือน หากว่าบุตรชายของเขาคนใดคนหนึ่ง แต่งบุตรสาวของน้องชายเป็นฮูหยินคงดีไม่น้อย เพราะตระกูลเสียนแห่งฉางอันและตระกูลเสียนแห่งเสียนหยางแม้จะแยกจากกันมานาน ถึงอย่างนั้นความสัมพันธ์ก็ยังคงแน่นแฟ้นเช่นเดิม

“นอกจากฮูหยินใหญ่กับคุณหนูทั้งสี่คน พวกเจ้าออกไปให้หมด ไม่มีคำสั่งข้าห้ามใครเข้าใกล้ห้องโถงเป็นอันขาด” เสียนจวินสั่งเสียงเครียดก่อนหันไปสบตากับบุตรชายทั้งสอง “พวกเจ้าสองคนก็รั้งอยู่ก่อน”

“ขอรับท่านพ่อ” เสียนซีหลิวและเสียนเหวินรับคำก่อนเดินไปยืนด้านข้าง ทั้งสองมองดูญาติผู้น้องสามคนที่ตอนนี้ยืนก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยมแล้วได้แต่ลอบถอนใจ เพิ่งเดินทางมาถึงเมืองฉางอันเพียงสามวันก็เกิดเรื่อง เช่นนี้แล้วข่าวลือคงแพร่ออกไปอย่างไม่ต้องสงสัย

“เอาล่ะพวกเจ้าทั้งสามบอกข้า เหตุใดซวงเอ๋อร์จึงตกลงไปในน้ำได้ แล้วเหตุใดสาวใช้ของซวงเอ๋อร์จึงบอกว่านางถูกคนผลักตกลงไปในน้ำ ความจริงเป็นอย่างไรกันแน่!” น้ำเสียงของเสียนจวินทำให้หญิงสาวทั้งสามคนสะดุ้งสุดตัว

เมื่อตอนเที่ยงเป็นเสียนหรูซวงที่ชักชวนพวกนางสามคนออกไปเดินชมรอบเมือง ตอนไปถึงยังแม่น้ำฉืออันแล้วเห็นว่าเรือของตระกูลเสียนกำลังเทียบท่า อีกฝ่ายกลับเร่งฝีเท้าตามมายังท่าเรือ ไม่ทันได้ระวังพลัดตกลงไปจากสะพานทางเดิน ที่บอกว่าถูกคนผลักลงไปเช่นนี้ ผู้ต้องสงสัยคงหนีไม่พ้นพวกนางที่เดินตามไปกันติดๆ หรอกหรือ

“ท่านลุงโปรดให้ความยุติธรรม พวกเราหาได้มีผู้ใดผลักพี่ซวงเอ๋อร์นะเจ้าคะ” เสียนชิงหรูเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน นั่นย่อมทำให้เสียนชิงเซียงขมวดคิ้ว ส่วนเสียนฉิงเยว่เพียงนั่งก้มหน้าขมวดคิ้วไม่ว่ากล่าวสักประโยค

พวกนางทั้งสี่คนถูกส่งตัวมายังเมืองฉางอันอย่างเร่งด่วน เนื่องจากเสียนจวินเกริ่นลงไปในจดหมายเรื่องการหมั้นหมาย การที่เสียนจวินไม่เจาะจงว่าเป็นผู้ใด แน่นอนว่านั่นย่อมสร้างความยุ่งยากไม่น้อย เนื่องจากมารดาของพวกนางล้วนแล้วแต่คาดหวังว่าต้องเป็นบุตรสาวของตน

เว้นก็เพียงแต่เสียนฉิงเยว่ที่ทั้งบิดามารดาต่างก็จากไปแล้ว ดังนั้นนางจึงเพียงมาฉางอันในฐานะคุณหนูผู้ซึ่งไร้ความสำคัญโดยสิ้นเชิง

แม้ตั้งแต่แรกฐานะของเสียนหรูซวงและเสียนฉิงเยว่ นับว่าเป็นต่อเสียนชิงเซียงและเสียนชิงหรู เนื่องจากทั้งสองเป็นบุตรีฮูหยินเอก ตรงกันข้ามกับเสียนชิงเซียงและเสียนชิงหรูที่แม้พวกนางล้วนแล้วแต่งดงามเฉิดฉัน แต่ยังคงได้ชื่อว่าเป็นเพียงบุตรีของอนุเท่านั้น

ทว่า...เสียนฉิงเยว่ซึ่งไม่มีผู้ใดในตระกูลเสียนใส่ใจนั้น ในเมืองเสียนหยางนางไร้ตัวตนเช่นใด ในเมืองฉางอันนางก็ยังคงพยายามทำตัวคล้ายล่องหนเช่นนั้น

“ท่านลุงเจ้าคะ เสี่ยวหลิ่วเป็นเพียงสาวใช้ยังกล้าปรักปรำพวกเราเช่นนี้ ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับเรานะเจ้าคะ” เสียนชิงเซียงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ

เสียนจวินถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง สายตาของเขากวาดไปมองยังเสียนฉิงเยว่ที่ยังคงนั่งเงียบ ในใจของเขาน้ำหนักเอนเอียงไปทางหลานสาวของเขาผู้นี้ อยากให้บุตรชายลงเอยกับนางเพราะความเวทนาสงสารในโชคชะตาที่อาภัพยิ่ง

หลายปีก่อนน้องสาวและน้องเขยของเขาจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย ทิ้งเอาไว้เพียงหลานสาวคนเดียวผู้นี้ นางมักจะสงบเสงี่ยมเจียมตัวไม่มีปากเสียงกับใคร แม้ว่าคนในตระกูลเสียนแห่งเสียนหยางจะยืนยันว่านางได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แต่ลึก ๆ เขายังคงสงสัย ไม่รู้ว่านางอยู่ในจวนตระกูลเสียนที่เสียนหยางจะถูกรังแกบ้างหรือไม่

“เยว่เอ๋อร์”

“เจ้าคะท่านลุง” เสียนฉิงเยว่ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว นางยังคงก้มหน้าลงต่ำจึงไม่มีใครสามารถมองเห็นสีหน้าของนาง

“ไหนเจ้าลองพูดมา วันนี้เกิดอะไรขึ้นเหตุใดพี่สาวของเจ้าจึงตกลงไปในแม่น้ำฉืออันได้”

น้ำเสียงอ่อนโยนของเสียนจวินทำให้คนในห้องโถงทุกคนชะงัก เสียนฮูหยินมองไปยังหญิงสาวที่มีรูปลักษณ์ธรรมดาตรงหน้าด้วยสายตาครุ่นคิด คิ้วเรียวขมวดแน่นเมื่อหันไปมองบุตรชายทั้งสอง ก่อนจะพบว่าทั้งคู่เองก็ดูเหมือนจะมองนางด้วยสายตาที่แปลกไป

นางจำได้ว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเสียนหรง น้องสาวคนเล็กของเสียนจวินและเสียนฮั่ว ตอนที่เสียนจวินย้ายมายังเมืองฉางอัน ยังเคยส่งของขวัญวันเกิดไปให้เด็กคนนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่หลังจากนั้นเพราะเกิดเรื่องยุ่งมากมายเสียนจวินก็ค่อยๆ ลืมเลือนไป

กระทั่งวันที่ได้พบเสียนฉิงเยว่อีกครั้ง แม้ไม่แสดงท่าทีผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน แต่นางที่อยู่กินกับเสียนจวินมานานมีหรือจะดูไม่ออก เสียนจวินดูเหมือนจะผิดหวังมากที่เห็นรูปลักษณ์แสนธรรมดาของเสียนฉิงเยว่ เพราะจริงๆ แล้วเขาคงคาดหวังให้บุตรชายของตนเลือกเสียนฉิงเยว่ผู้นี้กระมัง

“เรียนท่านลุง ตอนนั้นข้าไม่ได้ตามพี่ๆ ทั้งสามไปยังท่าเรือ ดังนั้นจึงมองไม่เห็นเจ้าค่ะ” เสียนฉิงเยว่ตอบเสียงเบา

ได้ยินดังนั้นแม้เสียนชิงเซียงและเสียนชิงหรูจะมีท่าทีไม่ใคร่จะพอใจ แต่พวกนางกลับไม่อาจโต้แย้งเนื่องจากพวกนางเองก็ได้ยินว่าอีกฝ่ายบอกว่าขอตัวกลับหลังจากที่เสียนหรูซวงบอกว่าจะเข้ามาทักทายเสียนซีหลิว ดังนั้นแน่นอนว่าพวกนางสองคนจึงเร่งฝีเท้าไปยังท่าเรือ เพราะไม่อาจปล่อยให้เสียนหรูซวงเสนอหน้าต่อเสียนซีหลิวโดยลำพัง แน่นอนว่าเสียนฉิงเยว่จึงถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังกับสาวใช้

“อ้อ เช่นนั้นแน่นอนว่าไม่ใช่เจ้า” เสียนจวินกล่าวขึ้นเช่นนั้นทำให้เสียนชิงเซียงและเสียนชิงหรูสะดุ้งวาบ

“ท่านลุง!/ท่านลุง!” ทั้งสองอุทานออกมาพร้อมกัน ถึงอย่างนั้นเสียนจวินกลับมีสีหน้านิ่งเฉย ยังไม่ทันได้เอ่ยปากสอบสวนต่อ เสี่ยวหลิ่วพลันพยุงร่างอรชรที่มีใบหน้าซีดเซียวเข้ามาในห้องโถง

เสียนจวินขมวดคิ้ว

“ท่านลุง” เสียนหรูซวงทำท่าจะย่อกายคารวะแต่ร่างกลับทรุดลง หากไม่ใช่เสียนซีหลิวหันไปเห็นเข้าพอดีจึงยื่นมือไปช่วยประคอง ร่างที่ยังคงอ่อนแรงไหนเลยจะยังทรงตัวอยู่ได้ “ขอบคุณพี่ซีหลิว” นางยิ้มให้เขา

“เจ้าออกมาทำไม” เสียนฮูหยินขมวดคิ้วมองใบหน้าซีดขาวนั้นด้วยดวงตายากจะคาดเดา