บทที่ 2

“อย่าล้อเล่นอีกเลยซินหยาง เจ้าก็เหลือเกินจริงๆ” เสียนซีหลิวขมวดคิ้วก่อนมองไปยังโหลวตงอวี้ “เจ้าคิดเช่นไรกับเรื่องนี้”

“องค์หญิงหมิงเยี่ยนไม่เคยพบพวกเราทั้งห้า เรื่องนี้อาจมีบางอย่างซ่อนอยู่ก็เป็นได้ แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นพวกเราสมควรรอดูไปก่อนเถิด ไม่แน่ว่าเรื่องนี้อาจไม่มีอะไรเลย หรือหากจะมีพวกเจ้าคิดว่าเรื่องภายในของราชสำนัก คนนอกอย่างพวกเราสามารถยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้หรือ”

ทั้งห้าต่างก็สบตากันไปมาด้วยท่าทีเครียดขรึม ผิดกับทิวทัศน์อันงดงามเบื้องหน้าและเหล่าโฉมสะคราญที่ต่างก็ก้าวออกมาพร้อมกับเสียงเพลงพิณที่เริ่มบรรเลง

ร่ำสุรา ชมบุปผา เคล้าคลอโฉมสะคราญ คือภาพบรรยากาศที่คนนอกมองมายังเรือหรูหราที่ล่องไปยังแม่น้ำฉืออัน กระนั้นความเคร่งเครียดของบทสนทนากลับหาได้อยู่ในความคาดหมายไม่

ไม่นานนักเรือก็แล่นมาจนถึงท่าเรือตระกูลเสียนซึ่งอยู่อีกฟากของเมือง การร่ำสุรา ชมบุปผาจบลงเพียงเท่านี้ เพราะเวลาในยามนี้ก็ล่วงเข้ามาจนถึงบ่ายคล้อย และดูเหมือนว่าการหารือจะเป็นไปได้ด้วยดี เว้นเพียงเรื่องเดียวคือการที่หนึ่งในห้าตระกูลกำลังตกเป็นเป้าหมายขององค์หญิงหมิงเยี่ยน

“มีคนตกน้ำ!!!”

เสียงตะโกนและความวุ่นวายทำให้คนในเรือต่างก็สืบเท้าเข้าไปดู คนในเรือหลายคนกระโดดลงไปในแม่น้ำฉืออันที่เย็นเยียบ ทันทีที่เห็นว่าในแม่น้ำมีร่างของคนผู้หนึ่งกำลังพยายามแหวกว่ายขึ้นมาเหนือน้ำจริงๆ

เหล่าคุณชายจากห้าตระกูลที่กำลังจะเดินขึ้นฝั่งชะงัก มองดูคนที่ถูกช่วยขึ้นมาจากแม่น้ำ กระทั่งเงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านหน้าพวกเขาเข้าไปอย่างรวดเร็ว

สิ่งที่เกิดขึ้นจะไม่สร้างความประหลาดใจให้ชายหนุ่มอีกสี่คนที่ยืนอยู่แม้แต่น้อย หากไม่ใช่ว่าคนที่พุ่งเข้าไปนั้นก็คือเสียนซีหลิว

ชายหนุ่มปราดเข้าไปยังร่างที่ถูกช่วยขึ้นมาจากแม่น้ำฉืออัน ก่อนจะถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกเพื่อคลุมไปบนร่างของสตรีที่นอนแน่นิ่ง ใบหน้าซีดขาวมีเส้นผมยาวรุงรังเปียกชื้นบดบังเอาไว้กว่าครึ่ง ทำให้ชายหนุ่มจากสี่ตระกูลมองไม่ชัดว่าหญิงสาวผู้นั้นคือผู้ใด เพียงแต่การกระทำอันอ่อนโยนของเสียนซีหลิว กลับเป็นสิ่งที่ทำให้คนทั้งสี่หันมามองหน้ากันไปมา

“ไปเตรียมรถม้า ข้าจะกลับคฤหาสน์!” เสียนซีหลิวตะโกนด้วยน้ำเสียงเครียดขรึม เขาไม่มองไปยังสหายทั้งสี่ที่ยังคงรั้งอยู่ เนื่องจากร่างเย็นเยียบในอ้อมแขนต้องการความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วน

ชายหนุ่มจงใจมองข้ามดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามของคนที่เห็นเหตุการณ์ จงใจใช้เสื้อคลุมของตนปิดบังคนที่หมดสติเอาไว้จากสายตาผู้คน ก้าวขึ้นรถม้าโดยไม่หันกลับไปมองสหายทั้งสี่ เขาตะโกนสั่งการคนของตนให้ไปตามหมอและเร่งกลับไปเตรียมการที่คฤหาสน์ ทิ้งเอาไว้เพียงคำถามและข้อสงสัยมากมายเบื้องหลัง

อ้อมแขนยังคงกอดร่างเล็กของหญิงสาวปริศนาเอาไว้ ด้วยต้องการอาศัยความอบอุ่นจากกายของตนเพื่อประคับประคองร่างกายของนางเอาไว้ ความเย็นเยียบของคนตรงหน้าทำให้เขาอดที่จะหวั่นใจไม่ได้ เมื่อกวาดสายตาผ่านผู้คนที่รายล้อมเขาพลันชะงัก

“ตามข้ากลับคฤหาสน์เดี๋ยวนี้!”

หลายคนสะดุ้งกับน้ำเสียงโกรธกรุ่นและสายตาดุดันของชายหนุ่ม แต่เมื่อเงาร่างอรชรของสตรีสองคนก้าวออกมา ทั้งหมดจึงทันได้เข้าใจว่าเสียนซีหลิวหมายถึงผู้ใด

หลายคนเริ่มซุบซิบกันเกี่ยวกับฐานะของสตรีทั้งสามซึ่งตอนนี้อยู่กับเสียนซีหลิว เพราะแต่ไหนแต่ไรมาตระกูลเสียนมีเพียงเสียนซีหลิวและเสียนเหวินเป็นทายาท ในเวลานี้กลับมีสตรีแต่งกายประณีตปรากฏตัวขึ้น หนึ่งในนั้นก็คือคนที่นอนหมดสติอยู่ในอ้อมกอดของเสียนซีหลิว

“ยังไม่รีบขึ้นรถม้าอีก!”

เสียนซีหลิวก้มลงมองใบหน้าซีดขาวของคนในอ้อมแขน ตอนที่เขามองเห็นว่าผู้ใดตกลงไปในแม่น้ำ ร่างกายเขาพลันเย็นวาบ เขาตื่นตระหนกเมื่อเห็นว่าอาการของอีกฝ่ายไม่ใคร่จะดีนัก “เยว่เอ๋อร์! นั่นเจ้าจะไปไหน ยังไม่รีบตามข้าขึ้นรถม้าอีก!”

เสียงตวาดพร้อมกับสายตาโกรธกรุ่นของเสียนซีหลิว ทำให้ผู้คนที่มุงดูหันไปมองร่างเล็กที่คล้ายกำลังหมุนตัวเดินแยกออกมา นางแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันเรียบง่าย ทำให้ไม่เป็นที่สังเกตในหมู่สตรีทั้งหลายที่ยืนอยู่รอบด้าน

“ข้าทราบแล้ว”

หญิงสาวผู้นั้นเดินตามเสียนซีหลิวขึ้นรถม้าไปอย่างระมัดระวัง ใบหน้าที่พยายามก้มต่ำไม่มองผู้ใดดูน่าสงสาร ร่างเล็กที่พยายามบีบตัวเข้าหากันขณะปีนขึ้นไปบนรถม้า ทำให้ผู้คนโดยรอบมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหันมาซุบซิบถึงฐานะของสตรีแปลกหน้าอีกครั้ง

หลายคนสงสัยว่าสตรีเฉิดฉายสามนางอาจเป็นคู่หมายของเสียนซีหลิว ยิ่งเป็นคนที่ตกลงไปในแม่น้ำผู้นั้นน่าจะมีความเป็นไปได้มากที่สุด

หลายคนที่ได้ยลโฉมแม่นางน้อยอีกสองคนที่ตามไปขึ้นรถม้า พวกเขาเองก็เห็นว่าทั้งสองมีใบหน้าที่งดงามราวบุปผาแรกแย้ม ทว่าคนสุดท้ายที่ดูไม่โดดเด่นกลับไม่อยู่ในหัวข้อเหล่านั้นโดยสิ้นเชิง

ระหว่างที่รอบด้านเกิดเสียงซุบซิบนินทาและคำถามมากมาย โหลวตงอวี้กลับยังคงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางคุณชายทั้งสาม เสียงของสหายที่ร่วมคาดเดาฐานะของสตรีทั้งสี่คนไม่ได้ดึงเขาเข้าร่วมวงด้วย สายตาคมยังคงจ้องมองรถม้าที่วิ่งออกไปจากท่าเรือตระกูลเสียน คิ้วเข้มขมวดแน่นราวกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก

ถึงอย่างนั้นเมื่อสหายทั้งสามหันมาถามความคิดเห็นของเขา เขากลับเอาแต่ส่ายหน้าไม่ออกความเห็นแต่อย่างใด

กลางห้องโถงอันโอ่อ่ากว้างใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเสียน บัดนี้ใบหน้าของเสียนจวินเขียวคล้ำด้วยความโกรธกรุ่น บรรดาสาวใช้และหญิงสาวในห้องต่างก็ก้มหน้าก้มตาลงราวกำลังหวาดกลัว หนึ่งในคนเหล่านั้นนั้นมีเพียงเสียนฮูหยิน ซึ่งเป็นฮูหยินเอกของเขาเท่านั้นที่ยังคงมีสีหน้าราบเรียบ

ข่าวที่เสียนหรูซวงตกลงไปในแม่น้ำฉืออันเพราะถูกคนผลักลงไป เป็นสาเหตุที่ทุกคนต้องมานั่งอยู่ในห้องโถงดังกล่าว

ความจริงแล้วตระกูลเสียนแห่งฉางอันมีทายาทเพียงสองคนทั้งยังเป็นชาย เสียนซีหลิวและเสียนเหวินซึ่งเกิดจากเสียนฮูหยิน แต่การที่มีหญิงสาววัยกำดัดเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์เช่นนี้ สาเหตุก็เนื่องจากไม่กี่วันมาก่อนหน้านี้ ตระกูลเสียนสายรองจากเสียนหยางได้ส่งคุณหนูทั้งสี่มายังเมืองฉางอัน นัยว่าหากหนึ่งในสี่คนต้องตาต้องใจคุณชายเสียนทั้งสอง พวกนางก็อาจจะได้แต่งเข้าคฤหาสน์ตระกูลเสียนแห่งฉางอันที่แสนมั่งคั่ง