บทที่ 4

“เรียนท่านลุง ท่านป้า เรื่องที่เกิดเป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น หาได้มีผู้ใดตั้งใจผลักข้าไม่ เสี่ยวหลิ่วเพียงตาฝาดไปเท่านั้น ในตอนนั้นผู้คนมากมายข้าจึงไม่ทันระวังตัวพลัดตกลงไปจากสะพาน ขอท่านลุงอย่าได้กล่าวโทษน้อง ๆ ทั้งสามคนเลย หากจะโทษเช่นนั้นคงเป็นความผิดของข้าผู้ซึ่งเป็นพี่ใหญ่ที่ชักชวนพวกนางออกไปเดินเล่นเปิดหูเปิดตา” เสียนหรูซวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งราวคนที่กำลังจะหมดแรง

“ท่านพี่” เสียนฮูหยินเอ่ยขึ้นเสียงเบา

“เจ้ามีความคิดเห็นเช่นไรหรือ” เสียนจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเมื่อเห็นฮูหยินของตนหันมาหา

“ความจริงแล้วหากเรื่องนี้แพร่ออกไปแน่นอนว่าย่อมกระเทือนถึงชื่อเสียงตระกูลเสียน ข่าวลือเช่นนี้ย่อมปล่อยให้ลือกันไปไม่ได้ หากมีคนพูดไปว่าพวกนางสี่คนคนใดคนหนึ่งผลักพี่สาวของตนลงไปในแม่น้ำ ย่อมเป็นที่หัวร่อของชาวบ้าน ซวงเอ๋อร์เองก็บอกแล้วว่านางพลัดตกลงไป เช่นนี้ก็ให้จบลงตรงนี้เถิดเจ้าค่ะ”

เสียนฮูหยินปรายตามองสตรีทั้งสี่ที่ยืนก้มหน้านิ่ง นางมองทั้งสี่ด้วยดวงตาพิจารณา ก่อนจะละสายตาไปมองบุตรชายคนโตที่ยังคงช่วยพยุงเสียนหรูซวง

“เช่นนั้นก็ทำเช่นที่เจ้าว่า” เสียนจวินเองก็ไม่อยากปวดหัวกับเรื่องไร้สาระของอิสตรี ดังนั้นจึงปล่อยให้ฮูหยินของตนเป็นคนตัดสิน

“ขอบพระคุณท่านลุงกับท่านป้าที่เมตตาเจ้าค่ะ” เสียนหรูซวงค้อมกายลงด้วยใบหน้าซาบซึ้ง ใบหน้าที่ยังคงขาวซีดดูอ่อนแอบอบบางราวบุปผาต้องลมหนาว

เสียนชิงเซียงกับเสียนชิงหรูที่ก้มหน้าได้แต่กำมือกัดฟันแน่นด้วยความไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ไม่กล้าโวยวายหรือแสดงท่าทีออกมา เนื่องจากในสถานการณ์เช่นนี้หากยังโง่งมโวยวายออกมา ไม่เพียงจะทำให้เสียนจวินและเสียนฮูหยินไม่พอใจ แม้แต่เสียนซีหลิวและเสียนเหวินเองก็อาจจะพลอยรังเกียจพวกนางไปด้วย

“เอาล่ะพวกเจ้ากลับห้องไปได้แล้ว” เสียนฮูหยินเอ่ยปากอีกครั้ง

“ท่านแม่ ลูกพยุงซวงเอ๋อร์กลับห้องก่อน หากอาการไม่ดีขึ้นอย่างไรลูกจะให้คนไปตามหมอ”

เสียนฮูหยินมองดูท่าทีของบุตรชายแล้วได้แต่ทอดถอนใจ ดูเหมือนบุตรชายผู้อ่อนโยนของนางได้ติดกับเล่ห์ลวงของบุปผาจากเสียนหยางเสียแล้ว...

“ไปเถิด” เสียนจวินบอกพร้อมกับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ เขามองตามร่างเล็กที่แต่ไหนแต่ไรก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ก่อนจะเอนแผ่นหลังเข้ากับพนักพิงเก้าอี้

เสียนฮูหยินหันกลับไปมองผู้เป็นสามีแล้วส่งยิ้มให้ “ผิดหวังหรือที่ผลออกมาเช่นนี้ ท่านมิใช่บอกว่าหนึ่งในพวกนางจะเป็นใครก็ได้หรอกหรือ”

“แต่ข้าก็ยังหวังให้เป็นเยว่เอ๋อร์ แต่เห็นชัดว่านางขี้ขลาดถึงเพียงนี้ ตั้งแต่มาถึงนางยังไม่เคยเงยหน้าขึ้นเลยสักครั้ง ทั้งยังเอาแต่เออออคล้อยตามผู้อื่นไปหมดเสียทุกเรื่อง” เสียนจวินได้แต่ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

เสียนฮูหยินไม่กล่าวอะไรออกมา แม้ในใจนางจะยังคงรู้สึกขัดแย้ง ด้วยท่าทีของเสียนฉิงเยว่ผู้นี้ทำให้นางรู้สึกลังเลอยู่บ้าง ภายนอกเห็นชัดว่าหญิงสาวผู้นี้หาได้ใส่ใจกับเรื่องใด ทั้งยังดูขี้อายและขี้ขลาดอยู่หลายส่วน แต่ลึก ๆ ไม่รู้ว่าเหตุใดนางจึงรู้สึกว่านี่หาใช่ตัวตนของอีกฝ่ายไม่

“ฮูหยิน เจ้าว่าลูกเหวิน...”

“ท่านรับปากข้าแล้ว” เสียนฮูหยินขมวดคิ้ว “แค่คนเดียวเท่านั้น” นางเสียงแข็งขึ้นมาอย่างไม่อาจห้าม

ก่อนหน้านี้นางกับสามีเคยพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องสะใภ้ของตระกูลเสียน เนื่องจากเสียนจวินต้องการให้หนึ่งในหญิงสาวของตระกูลเสียนจากเมืองเสียนหยางแต่งให้กับบุตรชายของตน ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะได้คำตอบแล้วหากให้ดูจากท่าทีของบุตรชายคนโต

ความจริงนางไม่ได้รังเกียจเสียนหรูซวง ออกจะพอใจด้วยซ้ำที่ได้สตรีเช่นนี้มาเป็นสะใภ้ เพราะเท่าที่สังเกตบรรดาหญิงสาวทั้งสี่ เสียนหรูซวงใบหน้างดงาม คุณสมบัติหรือก็โดดเด่นเพียบพร้อม หากไม่นับว่านางรู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้สุขุมลุ่มลึกเกินไปบ้าง แต่เมื่อมองว่าฮูหยินผู้นำตระกูลไม่อาจอ่อนโยนไร้เดียงสา นางจึงคิดว่าเหมาะแล้วที่เป็นเสียนหรูซวง

ทว่า...ความรู้สึกเสียดายลึกๆ นี้ เสียนฮูหยินไม่อาจปัดออกไปจากใจเลยจริงๆ

หลังเห็นผู้เป็นนายเดินเข้าไปในห้อง จินเอ๋อร์มองซ้ายมองขวาเพื่อให้มั่นใจว่าโดยรอบไม่มีผู้อื่นจึงรีบปิดประตู ร่างเล็กวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นนายที่เดินเข้าไปรินชาดื่มราวกำลังกระหาย “คุณหนู”

“ไม่ได้ไปร่วมดูชมละครฉากหนึ่งในห้องโถง เจ้าถึงกับอดรนทนไม่ไหวอยากให้ข้าเล่าออกมาถึงเพียงนี้” เสียนฉิงเยว่หัวเราะออกมาเสียงเบากับท่าทีของสาวใช้คนสนิท ดวงตาคู่งามทอประกายขบขันขี้เล่น ผิดไปจากหญิงสาวแสนจะขี้ขลาดที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเมื่อครู่ราวกับเป็นคนละคน

“อย่าล้อข้าอีกเลย ท่านรีบบอกมาเร็วเข้าว่าเกิดอะไรขึ้น ครั้งนี้คุณหนูใหญ่ทำให้ใครโดนลงโทษเจ้าคะ” จินเอ๋อร์เอ่ยถามออกมาด้วยกลัวเหลือเกินว่าผู้เป็นนายของตนจะพลอยโดนลงโทษไปด้วย

“เปล่าหรอก ครั้งนี้ถือว่าพี่ซวงเอ๋อร์สามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสสำเร็จ เห็นชัดว่านางพลัดตกลงไปเอง แต่ยังสามารถทำให้ผู้คนเข้าใจว่านางถูกคนผลักลงไป ภายหลังยังถึงกับทำให้พี่ซีหลิวซาบซึ้งใจที่นางเป็นคนจิตใจดีคอยปกป้องน้องสาวทั้งสาม เห็นทีเร็ว ๆ นี้คงมีข่าวดีกระมัง”

เสียนฉิงเยว่รินชาอีกจอก ครั้งนี้นางไม่ได้ดื่มเข้าไปคราเดียวแต่ค่อย ๆ จิบทีละนิด