บทที่ 10

ภายในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา แขกผู้มีเกียรติในแวดวงอสังหาริมทรัพย์และการก่อสร้างต่างมารวมตัวกัน วัชรวิชญ์พาอวิกาเดินทักทายผู้คนมากมาย เขาทำหน้าที่สามีที่แสนดีได้อย่างแนบเนียน ทั้งรอยยิ้มอบอุ่น สายตาที่ทอดมองเธอด้วยความรัก และการสัมผัสที่แสดงออกถึงความหวงแหน ทุกอย่างดูสมจริงจนเธอเกือบจะหลงเชื่อ หากไม่รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขายามที่ไม่มีใครจับจ้อง

"เหนื่อยหรือยัง" เขาเอ่ยถามขณะหยิบแก้วแชมเปญจากบริกรมาส่งให้เธอ

"ฉันอยากกลับแล้ว" เธอรับแก้วมาถือไว้โดยไม่ได้ดื่ม

"งานเพิ่งจะเริ่มเอง ตัวเอกของเรื่องยังไม่ปรากฏตัวเลย" เขากระตุกยิ้มมุมปาก สายตากวาดมองไปทั่วบริเวณงาน ก่อนจะหยุดชะงักลงที่มุมหนึ่งของห้อง

อวิกามองตามสายตาของเขาไป ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาของอนลกำลังยืนสนทนาอยู่กับกลุ่มผู้บริหาร รอยยิ้มมีเสน่ห์และท่าทางมั่นใจของเขายังคงเหมือนเดิม ไม่ต่างจากตอนที่เขายังคบกับเธอ ชายคนที่ทิ้งหนี้สินก้อนโตและปัญหาทั้งหมดไว้ให้เธอรับภาระ กำลังยืนจิบไวน์และหัวเราะอย่างมีความสุข

ความเจ็บปวดและโกรธแค้นตีตื้นขึ้นมาในอก มือบางกำแก้วแชมเปญแน่นจนข้อขาว เธออยากจะเดินเข้าไปตบหน้าเขา ตะโกนถามความจริงทั้งหมด แต่เธอก็รู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่เหมาะกับการทำเรื่องแบบนั้น

อนลหันหน้ามาทางพวกเขาพอดี รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจางหายไปชั่วขณะเมื่อสบตากับวัชรวิชญ์ ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติและเดินตรงเข้ามาหาคนทั้งสอง

"สวัสดีครับคุณวัชรวิชญ์ ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่งานนี้" อนลเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาแฝงไปด้วยความท้าทาย

"งานใหญ่ขนาดนี้ ผมจะพลาดได้ยังไงล่ะครับ" วัชรวิชญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่แพ้กัน กระชับวงแขนที่โอบเอวอวิกาให้แน่นขึ้น "โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าคุณจะมาร่วมงานด้วย"

อนลปรายตามองหญิงสาวที่ยืนเงียบอยู่ข้างกายศัตรู "เอวา... สบายดีไหมครับ ไม่เจอกันพักใหญ่เลยนะ"

อวิกาเม้มริมฝีปากแน่น เธออยากจะด่าทอเขา แต่ก้อนเนื้อในอกกลับบีบรัดจนพูดไม่ออก เธอได้แต่จ้องมองผู้ชายที่เคยรักด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความผิดหวัง

"ภรรยาของผมสบายดีครับ สบายดีมากด้วยซ้ำ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่กับผม" วัชรวิชญ์เป็นฝ่ายตอบแทน น้ำเสียงของเขาเน้นหนักที่คำว่า 'ภรรยา' อย่างจงใจ "ต้องขอบคุณคุณนะ ที่ทิ้ง... ของมีค่า เอาไว้ให้ผมดูแลต่อ"

คำพูดกึ่งเย้ยหยันทำให้อนลหน้าตึงขึ้นมาเล็กน้อย เขาพยายามรักษารอยยิ้มจอมปลอมเอาไว้ "ผมดีใจที่เห็นเอวามีความสุขครับ แต่เรื่องบางเรื่อง คนนอกอาจจะไม่เข้าใจความจริงทั้งหมด"

"ความจริงที่คุณหลอกใช้ชื่อเธอไปค้ำประกันเงินกู้ แล้วหนีไปเสวยสุขคนเดียวน่ะหรือครับ" วัชรวิชญ์สวนกลับทันควัน แววตาดุดันวาวโรจน์ขึ้น "ความจริงข้อนี้ ผมเข้าใจมันดีทีเดียวเชียวล่ะ"

บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาทันที อนลขบกรามแน่น เขาเหลือบมองผู้คนรอบข้างที่เริ่มหันมาให้ความสนใจ "ผมว่าเราอย่ามาคุยเรื่องส่วนตัวกันตรงนี้เลยดีกว่าครับ เสียบรรยากาศงานเปล่าๆ"

"นั่นสินะครับ คนทำผิดมักจะกลัวความจริงเสมอ" วัชรวิชญ์เหยียดยิ้ม "ขอตัวก่อนนะครับ ภรรยาผมคงอยากจะพักผ่อนแล้ว"

เขารั้งเอวาร่างบางให้เดินตามออกไป ทิ้งให้อนลยืนกำแก้วไวน์แน่นด้วยความโกรธจัด

อวิกาเดินตามแรงรั้งของชายหนุ่มออกมาจนถึงบริเวณโถงทางเดินที่ค่อนข้างเงียบสงบ เธอสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง

"พอใจคุณหรือยังคะ ที่ได้เยาะเย้ยเขา ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันต่อหน้าคนอื่น" เธอตวัดสายตามองเขาด้วยความเหลืออด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เอ่อคลอขึ้นมาเต็มสองตา

วัชรวิชญ์หรี่ตาลงมองคนตรงหน้า ความหงุดหงิดที่เพิ่งสงบลงถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันไม่ได้เหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ ฉันกำลังทำให้เธอตาสว่างต่างหาก ว่าไอ้คนที่เธอเคยรักนักรักหนา มันเห็นแก่ตัวขนาดไหน"

"ฉันตาสว่างตั้งแต่เห็นหนี้ห้าสิบล้านที่คุณเอามาโยนใส่หน้าฉันแล้วค่ะ!" เธอเถียงกลับเสียงดัง "แต่ที่คุณทำวันนี้ มันไม่ใช่เพื่อเตือนสติฉัน คุณแค่ต้องการเอาชนะ คุณใช้ฉันเป็นเครื่องมือระบายความแค้นของคุณ"

"แล้วมันผิดตรงไหน ในเมื่อเธอคือคนที่มันทิ้งไว้ให้รับกรรมแทน" เขาสืบเท้าเข้าหา ร่างสูงใหญ่คุกคามจนเธอต้องถอยหลังไปชิดผนังทางเดิน "หรือว่าเธอยังอาลัยอาวรณ์มันอยู่ พอเห็นหน้ามัน ความรักเก่าๆ มันก็เลยกำเริบขึ้นมา"

"ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว!" เธอปฏิเสธเสียงแข็ง "แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกดีที่ต้องมาเป็นเบี้ยล่างให้คุณย่ำยีแบบนี้ ฉันเกลียดเขาก็จริง แต่ฉันก็เกลียดคุณไม่แพ้กัน"

คำว่าเกลียดที่หลุดออกจากริมฝีปากบางทำให้สติของวัชรวิชญ์ขาดผึง ความหึงหวงที่ถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้ความโกรธแค้นปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาทนไม่ได้ที่เห็นเธอมีปฏิกิริยากับผู้ชายคนอื่น ทนไม่ได้ที่แววตาของเธอยังคงมีความหวั่นไหวเมื่อมองหน้าไอ้สารเลวนั่น