บทที่ 11

ชายหนุ่มกระแทกฝ่ามือลงบนผนังทั้งสองข้าง กักขังร่างบางไว้ในวงแขน นัยน์ตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก

"เกลียดฉันนักใช่ไหม... ได้ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าคนที่เธอเกลียดคนนี้ มีสิทธิ์ในตัวเธอมากแค่ไหน"

สิ้นคำรามทุ้มต่ำ ใบหน้าคมคายก็โฉบลงมาบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างดุดันและเอาแต่ใจ อวิกาเบิกตากว้าง สองมือเล็กยกขึ้นผลักไสแผงอกกว้างสุดแรง แต่ชายหนุ่มกลับไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขากดจูบหนักหน่วง บังคับให้เธอเผยอปากรับการรุกล้ำที่เต็มไปด้วยความโกรธและความหึงหวง

รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความรุนแรง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและเรียกร้อง ลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวพัน ช่วงชิงลมหายใจของคนใต้ร่างจนเธอสติพร่ามัว เรี่ยวแรงที่ใช้ผลักไสเริ่มถดถอย มือบางที่กำแน่นอยู่บนอกเสื้อสูทค่อยๆ คลายออก กลายเป็นการยึดเหนี่ยวเพื่อไม่ให้ตัวเองล้มพับลงไป

วัชรวิชญ์สัมผัสได้ถึงการต่อต้านที่ลดลง เขาผ่อนปรนความดุดันลง เปลี่ยนเป็นการขบเม้มและดูดดึงริมฝีปากอิ่มอย่างลึกซึ้ง ความหวานล้ำที่ได้รับทำให้เขาแทบคลั่ง ร่างกายเบื้องล่างตอบสนองต่อแรงดึงดูดอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเบียดกายเข้าหาร่างบางจนแนบสนิท แทบจะไม่เหลือช่องว่างให้อากาศลอดผ่าน

อวิกาสมองขาวโพลน สัมผัสที่จาบจ้วงแต่กลับแฝงไปด้วยความปรารถนาทำให้ร่างกายของเธอทรยศต่อความรู้สึกนึกคิด เสียงครางแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากลำคอโดยไม่ตั้งใจ ยิ่งกระตุ้นให้สิงโตหนุ่มเพิ่มความเร่าร้อนมากยิ่งขึ้น

เขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ลมหายใจหอบถี่ของทั้งสองคนประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน วัชรวิชญ์จ้องมองใบหน้าหวานที่แดงซ่าน ริมฝีปากบวมเจ่อจากการกระทำของเขา นัยน์ตาคมกริบฉายแววพึงพอใจและเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดบัง

"จำเอาไว้ว่าตอนนี้เธอเป็นเมียใคร" น้ำเสียงดุดันกระซิบชิดริมฝีปาก "อย่าเสนอหน้าไปคุยกับมันอีก"

เขาผละออกห่าง จัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะจับจูงมือบางให้เดินตามกลับเข้าไปในงาน ทิ้งให้ผู้ชายอีกคนที่ยืนแอบอยู่มุมมืดกำหมัดแน่นด้วยความโกรธแค้น

อนลมองตามแผ่นหลังของคนทั้งสองไป สายตาของเขาเต็มไปด้วยความริษยาและมาดร้าย แผนการบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว เขาจะไม่ยอมสูญเสียสิ่งที่เคยเป็นของเขาไปง่ายๆ โดยเฉพาะเมื่อมันตกไปอยู่ในมือของศัตรูตัวฉกาจอย่างวัชรวิชญ์

"เราจะได้เห็นดีกัน ไอ้เวกัส"

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง อวิกาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนยังคงฉายชัดอยู่ในความทรงจำ รสจูบที่ดุดันและเรียกร้องของวัชรวิชญ์ยังคงทิ้งร่องรอยความร้อนผ่าวไว้บนริมฝีปากของเธอ หญิงสาวยกมือขึ้นแตะกลีบปากตัวเองเบาๆ ความรู้สึกสับสนตีรวนอยู่ในอก เธอเกลียดเขา เกลียดการกระทำที่ป่าเถื่อนและเอาแต่ใจ แต่ทำไมร่างกายของเธอถึงได้ตอบสนองสัมผัสนั้นอย่างน่าละอาย

ร่างบางยันกายลุกขึ้นจากเตียง กวาดสายตามองไปรอบห้องก็พบเพียงความว่างเปล่า วัชรวิชญ์คงออกไปทำงานแล้วเหมือนเช่นทุกวัน เธอถอนหายใจยาว พยายามสลัดความความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว การจมอยู่กับความรู้สึกสับสนไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น สิ่งที่เธอต้องทำตอนนี้คือทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จสิ้น เพื่อไม่ให้เขามีข้ออ้างมาหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอได้อีก

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและทำความสะอาดห้องครัวเสร็จเรียบร้อย อวิกาเดินถืออุปกรณ์ทำความสะอาดตรงไปยังห้องทำงานของชายหนุ่ม ปกติแล้วเขาไม่อนุญาตให้เธอเข้าไปยุ่งย่ามในห้องนี้ตอนที่เขาอยู่ แต่เมื่อเขาไม่อยู่ เธอต้องเข้ามาปัดกวาดเช็ดถูตามกฎข้อบังคับที่เขาวางไว้

ภายในห้องทำงานถูกจัดระเบียบไว้อย่างเรียบร้อย แฟ้มเอกสารวางซ้อนกันเป็นระเบียบมุมโต๊ะ แล็ปท็อปถูกปิดพับสนิท อวิกาเริ่มลงมือเช็ดฝุ่นตามชั้นหนังสือและโต๊ะทำงานอย่างเบามือ เธอพยายามไม่แตะต้องสิ่งของสำคัญของเขาเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา

ขณะที่กำลังเช็ดทำความสะอาดตู้เอกสารใบเตี้ยที่มุมห้อง สายตาของเธอก็สะดุดเข้ากับกล่องไม้ใบหนึ่งที่ถูกวางแอบไว้ด้านหลังสุดของชั้นล่าง กล่องไม้สีเข้มมีฝุ่นเกาะหนา บ่งบอกว่ามันถูกทิ้งร้างและไม่ได้ถูกเปิดออกดูมาเป็นเวลานาน

ด้วยความสงสัยบวกกับสัญชาตญาณบางอย่าง หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงกล่องใบนั้นออกมาวางบนพื้น เธอใช้ผ้าสะอาดเช็ดฝุ่นบนฝากล่องออก เผยให้เห็นรอยสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษ 'M.A.' ที่มุมขวาล่าง

"เอ็ม.เอ... มีอา?" อวิกาพึมพำกับตัวเอง ชื่อของน้องสาววัชรวิชญ์ที่เขาเคยเอ่ยถึงด้วยความเจ็บปวดผุดขึ้นมาในหัว

มือบางสั่นเล็กน้อยขณะค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ออก ภายในบรรจุสิ่งของหลายอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นของสะสมส่วนตัว รูปถ่ายโพลารอยด์หลายใบถูกมัดรวมกันไว้ด้วยหนังยางเส้นเล็ก เธอหยิบมันขึ้นมาดู ภาพเด็กสาววัยรุ่นหน้าตาน่ารัก รอยยิ้มสดใสที่มองกล้องบ่งบอกถึงความสุขที่มีอย่างล้นปรี่ ข้างๆ เด็กสาวคือเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่เธอมองปราดเดียวก็จำได้ทันที... อนล

อวิกานิ่งอึ้งไป ภาพถ่ายเหล่านี้เป็นหลักฐานยืนยันความสัมพันธ์ระหว่างอนลและมีอาอย่างชัดเจน เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ วางรูปถ่ายลงและหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กปกสีฟ้าอ่อนขึ้นมาเปิดดู