บทที่ 6

เรือนหลานเยว่ตั้งอยู่ท้ายจวนเวิน ห่างไกลจากเรือนหลักจนแทบเหมือนถูกตัดขาดออกจากตระกูล

ยามเช้าผ่านไปไม่นาน แสงแดดอ่อนส่องผ่านกิ่งไผ่เก่าแก่หน้าเรือน ลมพัดใบไม้แห้งกรอบให้กลิ้งไปตามพื้นหิน เสียงกรอบแกรบดังเป็นระยะ ยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้ดูเงียบเหงาและรกร้าง

เวินซูฉีนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าภายในห้อง นางกำลังพลิกดูหีบเครื่องประดับของเจ้าของร่างเดิม

ปิ่นทองบางชิ้นดูเก่าเก็บ กำไลหยกบางวงมีรอยร้าว เครื่องประดับงาม ๆ ที่ควรเป็นของบุตรสาวภรรยาเอกกลับเหลืออยู่เพียงไม่กี่ชิ้น

ชิงเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าเศร้าหมอง

“คุณหนู ของพวกนี้เดิมทีมีมากกว่านี้เจ้าค่ะ แต่ฮูหยินรองบอกว่าท่านทำของหายบ่อย จึงช่วยเก็บไว้ให้”

เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ

“ช่วยเก็บรึ?” นางหยิบกำไลหยกชิ้นหนึ่งขึ้นมา หมุนดูรอยร้าวบนเนื้อหยก “เก็บจนเหลือแต่ของเสียหายสินะ”

ชิงเอ๋อร์เม้มปากแน่น “บ่าวเคยบอกคุณหนูหลายครั้งแล้ว แต่คุณหนูเมื่อก่อนเชื่อฮูหยินรองมาก ไม่ยอมฟังบ่าวเลย”

เวินซูฉีวางกำไลลง “ข้าเมื่อก่อนโง่จริง ๆ”

ชิงเอ๋อร์รีบส่ายหน้า “คุณหนูอย่าพูดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านเพียง… เพียงใจดีเกินไป”

เวินซูฉีมองสาวใช้น้อย แล้วอดยิ้มไม่ได้ ใจดีเกินไปรึ? ไม่ใช่หรอก เจ้าของร่างเดิมเพียงโหยหาความรักมากเกินไปเพราะบิดาไม่สนใจ มารดาตายตั้งแต่เด็ก คนรอบตัวหลอกใช้ นางจึงพยายามไขว่คว้าความอบอุ่นจากทุกคน แม้ความอบอุ่นนั้นจะเป็นเพียงเปลวไฟปลอมที่เผานางจนมอดไหม้ก็ตาม เวินซูฉียกมือแตะหน้าอกเบา ๆ ความรู้สึกเจ็บแปลบยังคงหลงเหลืออยู่เหมือนเจ้าของร่างเดิมยังร้องไห้อยู่ในส่วนลึกของหัวใจ

“ไม่เป็นไร” นางพึมพำ “ข้าจะไม่โง่แทนเจ้าอีก”

ชิงเอ๋อร์เอียงคอ “คุณหนูว่าอะไรนะเจ้าคะ”

เวินซูฉีส่ายหน้า “ไม่มีอะไร”

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาโดยไม่เคาะประตู

“คุณหนูสาม ฮูหยินรองให้ท่านไปที่เรือนใหญ่เจ้าค่ะ”

ชิงเอ๋อร์ขมวดคิ้วทันที “เข้ามาเหตุใดไม่เคาะประตู!”

สาวใช้คนนั้นแค่นยิ้ม “ข้าเพียงมาส่งข่าวตามคำสั่งฮูหยินรอง”

เวินซูฉีเงยหน้ามองนาง “เจ้าชื่ออะไร”

สาวใช้ชะงัก ก่อนตอบอย่างไม่เต็มใจ “บ่าวชื่อชิวผิงเจ้าค่ะ”

“ชิวผิง” เวินซูฉีพยักหน้า “ต่อไปก่อนเข้าเรือนข้า ต้องเคาะประตู”

ชิวผิงเบิกตาเล็กน้อย เหมือนได้ยินเรื่องตลก

“คุณหนูสาม เรื่องด่วนจากฮูหยินรอง…”

“ข้าไม่สนว่าใครสั่ง” เวินซูฉีเอ่ยเสียงเรียบ “นี่คือเรือนของข้า หากเจ้าไม่รู้มารยาท ครั้งหน้าข้าจะให้คนตัดมือเจ้าที่กล้าเปิดประตู”

ชิวผิงหน้าซีดเพราะนางไม่คิดว่าคุณหนูสามผู้เคยถูกหลอกง่ายจะพูดจาเช่นนี้ ชิงเอ๋อร์เองก็อ้าปากค้าง ก่อนจะรีบเชิดหน้าขึ้นด้วยความสะใจ

“ได้ยินแล้วหรือไม่ ยังไม่รีบออกไปเคาะประตูใหม่!”

ชิวผิงกัดฟัน แต่ไม่กล้าขัด ทำได้เพียงถอยออกไป ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบา ๆ

“คุณหนูสาม ฮูหยินรองเชิญไปเรือนใหญ่เจ้าค่ะ”

เวินซูฉีลุกขึ้นช้า ๆ “ดีมาก จำไว้ให้ขึ้นใจ”

ชิวผิงก้มหน้าลง แต่แววตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เวินซูฉีเห็นแล้วก็เพียงยิ้มบาง หมาในเรือนนี้มีหลายตัวจริง ๆ ต้องค่อย ๆ สั่งสอนทีละตัว เมื่อเวินซูฉีเดินถึงเรือนใหญ่ นางก็พบว่าบรรยากาศภายในห้องโถงเคร่งเครียดกว่าที่คิด

เวินหลี่เฉิงนั่งอยู่ตำแหน่งประธาน ใบหน้าเคร่งขรึม ฮูหยินรองหลิวซื่อนั่งข้าง ๆ ท่าทางอ่อนโยนเหมือนเดิม เวินเยว่หลันยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้างามมีร่องรอยกังวลแต่สิ่งที่ทำให้เวินซูฉีชะงักเล็กน้อย คือบุรุษชุดดำที่นั่งอยู่ด้านซ้ายของห้องโถง หยางเซียวหาน...เขามาอีกแล้ว บุรุษผู้นี้ว่างนักหรืออย่างไร เวินซูฉีเดินเข้าไปอย่างสงบ คำนับตามธรรมเนียมแบบพอเป็นพิธี

“คารวะท่านพ่อ ฮูหยินรอง ราชครูหยาง”

หยางเซียวหานเงยหน้ามองนาง วันนี้นางสวมชุดสีฟ้าอ่อน เรียบง่ายกว่าที่เขาคิด เส้นผมรวบครึ่งศีรษะ ปักเพียงปิ่นเงินธรรมดา ใบหน้ามิได้แต่งแต้มจัดจ้านเหมือนเมื่อก่อน กลับดูสะอาดตาและเย็นสงบ แตกต่างจากเวินซูฉีที่เขาเคยเห็นอย่างสิ้นเชิง เวินหลี่เฉิงกระแอม

“ซูฉี วันนี้ที่เรียกเจ้ามา เพราะมีเรื่องสำคัญต้องหารือ”

เวินซูฉีเหลือบมองหยางเซียวหาน “เกี่ยวกับราชครูหยางรึ?”

เวินหลี่เฉิงขมวดคิ้ว “ใช่”