LOGINShare
บทที่ 5
publish date:
2026-05-12 19:09:14เวินซูฉียกคางขึ้น “ข้าความจำดี ไม่ต้องให้ท่านเตือน”
สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางลาน คนหนึ่งเย็นชาเหมือนหิมะ อีกคนดื้อรั้นเหมือนไฟที่เพิ่งลุกขึ้น หยางเซียวหานหันหลังเดินจากไป แต่ก่อนออกจากลาน เขาหยุดเท้า แล้วเอ่ยโดยไม่หันกลับมา
“โม่เฉิน” เงาดำขานรับจากมุมกำแพง
“ขอรับ”
“จับตาดูจวนเวินไว้”
เวินซูฉีได้ยินชัดเจน นางหรี่ตาลง เขาไม่เชื่อนาง และยังเกลียดนางอย่างชัดเจน แต่ก็ดี นางเองก็ไม่คิดจะพึ่งเขา หลังจากหยางเซียวหานจากไป เวินหลี่เฉิงหันกลับมามองนางด้วยสีหน้าซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว ทั้งไม่เข้าใจ หลิวซื่อรีบปรับสีหน้า
“ซูฉี วันนี้เจ้าคงเหนื่อยแล้ว กลับเรือนไปพักก่อนเถอะ”
เวินซูฉีมองนาง “พักได้ แต่ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอก”
หลิวซื่อยิ้มแข็ง “เรื่องใดหรือ”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เรือนหลานเยว่ของข้า ห้ามผู้ใดเข้าออกโดยพลการ” นางกวาดตามองทุกคน
“โดยเฉพาะคนของฮูหยินรอง” รอยยิ้มของหลิวซื่อแทบค้าง เวินซูฉีไม่รอคำตอบ หันหลังเดินออกไปทันที ชิงเอ๋อร์รีบวิ่งตาม
“คุณหนู รอด้วยเจ้าค่ะ!”
เมื่อกลับถึงเรือนหลานเยว่ เรือนเล็กทรุดโทรมที่อยู่ท้ายจวน เวินซูฉีก็หยุดยืนหน้าประตู เรือนนี้เงียบ เหงา และเย็นชืดเหมือนชีวิตของเจ้าของร่างเดิมไม่มีผิด ชิงเอ๋อร์พูดเสียงเบา
“คุณหนู ท่านไม่ควรพูดกับราชครูเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ หากเขาโกรธ…”
“เขาโกรธอยู่แล้ว” เวินซูฉีตอบอย่างไม่ใส่ใจ “แต่เขาจะไม่ฆ่าข้า”
ชิงเอ๋องง “เพราะเหตุใดเจ้าคะ”
เวินซูฉีมองไปยังท้องฟ้าสีครามเหนือกำแพงสูง “เพราะเขาเริ่มสงสัยแล้วว่าเรื่องเมื่อคืนมีคนอยู่เบื้องหลัง” นางยิ้มบาง “ตราบใดที่ข้ายังเป็นเบาะแส เขาจะไม่แตะต้องข้า”
ชิงเอ๋อร์มองคุณหนูด้วยความตกตะลึง นี่… ใช่คุณหนูของนางจริงหรือ เวินซูฉีเดินเข้าห้อง ก่อนนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ในกระจกทองเหลือง ใบหน้าของหญิงสาวงดงามซีดเซียว ดวงตาคู่เดิมที่เคยหม่นหมอง ตอนนี้กลับเปล่งประกายเย็นชา นางยกมือแตะใบหน้าในกระจกเบา ๆ
“เวินซูฉี…” นางพึมพำ “ไม่ต้องกลัว จากนี้ข้าจะใช้ร่างนี้แทนเจ้า” แววตาของนางค่อย ๆ คมขึ้น
“คนที่เหยียบย่ำเจ้า ข้าจะให้พวกมันชดใช้ทีละคน”
ขณะเดียวกัน ในรถม้าของราชครู หยางเซียวหานนั่งนิ่ง ดวงตาหลุบต่ำ โม่เฉินคุกเข่าอยู่ด้านนอกม่าน
“นายท่าน คุณหนูสามดูแปลกไปจริงขอรับ”
หยางเซียวหานเอ่ยเสียงเย็น
“แปลกอย่างไร”
“เมื่อคืนสายสืบรายงานว่านางร้องไห้ ขอร้องให้ท่านรับผิดชอบ แต่มาวันนี้กลับพูดว่าไม่อยากแต่งกับท่าน”
โม่เฉินลังเลเล็กน้อย “ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน”
หยางเซียวหานลืมตาขึ้น ในหัวเขาปรากฏภาพดวงตาของเวินซูฉี ดวงตาที่ไม่หวั่นไหว ไม่ยอมจำนน และไม่หลงใหลเขาแม้แต่น้อย เขาเกลียดหญิงที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมจับบุรุษ โดยเฉพาะหญิงที่คิดใช้ชื่อเสียงบังคับให้เขาแต่งงาน แต่เวินซูฉีในวันนี้…ไม่เหมือนคนที่กำลังวางแผนจับเขา กลับเหมือนคนที่อยากหนีจากปัญหาให้ไกลที่สุด หยางเซียวหานเคาะนิ้วกับที่วางแขนเบา ๆ
“เจ้างจงสืบต่อไป”
“ขอรับ” เสียงนั้นตอยรับ
“ข้าต้องการรู้ว่าเมื่อคืน ใครเป็นคนส่งนางเข้ามาในจวนข้า”
แววตาของเขาเย็นเยียบลง “และเวินซูฉี… กำลังเล่นละครอะไรอยู่กันแน่”
ลมเช้าพัดผ่านม่านรถม้า หยางเซียวหานหลับตาลงอีกครั้ง เขายังคงเกลียดนาง เกลียดชื่อเสียงฉาวโฉ่ของนาง เกลียดวิธีต่ำช้าที่นางเคยใช้และเกลียดที่นางทำให้ชีวิตอันสงบของเขาเกิดรอยร้าว แต่ลึกลงไปในความเกลียดนั้น มีสิ่งหนึ่งค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ความสงสัยและสำหรับบุรุษอย่างหยางเซียวหาน…เมื่อเขาเริ่มสงสัยผู้ใด เขาจะไม่มีวันปล่อยคนผู้นั้นหลุดจากสายตา
Latest chapter
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 203
เวินซูฉีมองมือของตนเอง “แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า การเปลี่ยนชะตาไม่ใช่เพียงการทำลายศัตรู”“แล้วคืออะไร”“คือการเลือกว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างไร”นางหันกลับมามองเขา “ข้าเลือกไม่อยู่กับความแค้น เลือกไม่ปล่อยให้อดีตตัดสินว่าข้าควรเป็นคนเช่นใด และเลือกอยู่กับคนที่ข้ารัก”แววตาของหยางเซียวหานอ่อนลงทันที“ข้าดีใจที่เจ้ากล่าวเช่นนี้”“ท่านเคยกลัวว่าข้าจะจากไปหรือ”เขาไม่ลังเล “กลัวสิ”“แม้ผ่านมาหลายปีแล้วหรือ”“ความกลัวบางอย่างไม่หายไปง่าย ๆ”เวินซูฉีมองเขาด้วยความเข้าใจ หลังจากวันที่นางเกือบตาย หยางเซียวหานไม่เคยลืมความรู้สึกสูญเสีย แม้เขาจะเรียนรู้ที่จะไม่ควบคุมนางมากเกินไป แต่ทุกครั้งที่นางออกจากเมืองหรือไปยังสถานที่เสี่ยง เขายังคงเงียบผิดปกติและรออยู่จนกว่านางจะกลับ นางจึงยกมือแตะแก้มเขา“ข้าจะไม่จากไปง่าย ๆ”“เจ้าสัญญาแล้ว”“ข้าจำได้”“เจ้าบอกว่าจะอยู่กับข้าจนผมขาว”เวินซูฉีมองเส้นผมของเขา ก่อนพบเส้นสีเงินเล็ก ๆ บริเวณขมับ“ท่านเริ่มมีผมขาวแล้ว”หยางเซียวหานชะงัก “ตรงไหน”นางยื่นมือไปแตะ “ตรงนี้”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เวินซูฉีหัวเราะ“ท่านกลัวแก่หรือ”“ไม่”“เช่นนั้นเหตุใดทำหน้าเช่นนี้”“ข้
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 202
“เช่นนั้นช่วงเช้าพักเสียบ้าง”“ข้ากำลังอ่านจดหมาย มิได้ทำงานหนัก”หยางเซียวหานเหลือบมองจดหมายบนโต๊ะ“เมืองเหนือมีเรื่องใด”“สถานพยาบาลแห่งใหม่เปิดสอนได้แล้ว เด็กสาวในเมืองนั้นจะมีโอกาสเรียนรู้วิชาแพทย์มากขึ้น”เวินซูฉียิ้ม “เมื่อก่อนสตรีจำนวนมากไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ่านตำรา แต่ตอนนี้พวกนางกำลังจะได้เรียนในสิ่งที่ต้องการ”หยางเซียวหานรินชาให้นาง “นี่คือสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้น”“ไม่ใช่ข้าคนเดียว”“แต่หากไม่มีเจ้า เรื่องนี้คงไม่เกิด”เวินซูฉีมองไออุ่นที่ลอยขึ้นจากถ้วยชา“ข้าเพียงไม่อยากให้หญิงสาวคนอื่นต้องใช้ชีวิตอย่างที่ข้าเคยเผชิญ”หยางเซียวหานนั่งลงข้างนาง “เจ้าทำสำเร็จแล้ว”นางเงยหน้ามองเขา “ยังไม่ทั้งหมด”“เจ้าจะเปลี่ยนคนทั้งแผ่นดินหรือ”“หากเปลี่ยนได้ก็ดี”เขาหัวเราะเบา ๆ “สมกับเป็นเจ้า”เวินซูฉีเองก็ยิ้มตาม ลมพัดกลีบดอกเหมยตกลงบนโต๊ะหนึ่งกลีบ นางยื่นมือไปรับไว้ แล้วความทรงจำมากมายก็ไหลย้อนกลับมาในใจ ครั้งหนึ่ง นางเคยตื่นขึ้นมาในชีวิตที่เต็มไปด้วยข้อกล่าวหาชื่อเวินซูฉีในวันนั้นคือสัญลักษณ์ของความไร้ยางอาย ผู้คนหัวเราะเยาะนาง มองว่านางเป็นหญิงร้ายผู้คิดปีนขึ้นสู่ที่สูงด้วยเล่ห์เหลี่ยม แ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 201
“ต่อให้วันหนึ่งข้าไม่มีตำแหน่ง ไม่มีอำนาจ และไม่เหลือสิ่งใด”“ท่านยังมีข้า”นางตอบโดยไม่ลังเล หยางเซียวหานกอดนางแน่นขึ้น“ใช่” เขากล่าว “เพียงมีเจ้า ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก”เวินซูฉีเงยหน้าขึ้นมองเขา “อย่าพูดเช่นนั้น ท่านยังต้องทำงานเพื่อแผ่นดิน”“ตอนนี้ยังพูดเรื่องงานอีกหรือ”“ข้าเพียงเตือนว่าท่านยังเป็นราชครู”“คืนนี้ข้าเป็นเพียงสามีของเจ้า”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “แล้วท่านสามีต้องการสิ่งใด”หยางเซียวหานก้มลงจนหน้าผากแตะกับหน้าผากนาง “ขอจูบเจ้าได้หรือไม่”นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา“ได้”เขาจึงประทับริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนโยน จุมพิตนั้นไม่มีความรีบร้อน ไม่มีความหวาดกลัว และไม่มีความรู้สึกว่าทั้งสองอาจต้องจากกันในวันรุ่งขึ้น มันเป็นเพียงจุมพิตของสามีภรรยาคู่หนึ่ง ในคืนธรรมดาใต้ต้นเหมยที่กำลังผลิบาน เต็มไปด้วยความรัก ความเชื่อใจ และคำสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกัน เมื่อทั้งสองแยกออกจากกัน เวินซูฉียังคงยืนอยู่ในอ้อมแขนเขา“กลับเข้าเรือนเถิด” หยางเซียวหานกล่าว“ท่านเริ่มเป็นห่วงว่าข้าจะหนาวอีกแล้วหรือ”“ใช่”“เมื่อครู่ยังพูดเสียซาบซึ้ง ตอนนี้กลับมาเป็นราชครูขี้กังวลเหมือนเดิม”“
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 200
เวินซูฉีหลุบตาลงชั่วครู่ เพื่อซ่อนความร้อนที่ขึ้นมาบริเวณขอบตา แต่หยางเซียวหานยังคงเห็น เขายกมือขึ้นแตะข้างแก้มนางอย่างอ่อนโยน“เมื่อก่อนข้าไม่เคยกลัวความตาย” เขากล่าว “แต่หลังจากมีเจ้า ข้ากลับกลัว”“เพราะเหตุใด”“เพราะข้ายังอยากใช้ชีวิตกับเจ้าอีกนาน”คำตอบเรียบง่ายนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของนาง“ข้าอยากเห็นดอกไม้ในสวนนี้บานทุกปี” เขากล่าวต่อ “อยากเถียงกับเจ้าเรื่องงานราชการ อยากถูกเจ้าตำหนิว่าเป็นคนหวงเกินไป อยากกินอาหารที่เจ้าตักให้ และอยากตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าอยู่ข้างกายทุกเช้า”หยางเซียวหานหยุดไปชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมทุกความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจมานาน“ข้าไม่ได้รักเจ้าเพราะเจ้าช่วยชีวิตฝ่าบาท ไม่ได้รักเพราะเจ้าฉลาดหรือกล้าหาญ ไม่ได้รักเพราะคนทั้งเมืองยอมรับเจ้า”เขามองนางด้วยสายตาที่มั่นคงที่สุด “ข้ารักเจ้าเพราะเจ้าเป็นเวินซูฉี”คำพูดนั้นทำให้เวินซูฉีไม่อาจซ่อนน้ำตาได้อีก หยดน้ำใสเอ่อขึ้นตรงขอบตา ก่อนจะไหลลงข้างแก้มช้า ๆ หยางเซียวหานใช้นิ้วเช็ดให้นางทันที“เหตุใดจึงร้องไห้”“เพราะท่านพูดมากเกินไป”“ข้าพูดผิดหรือ”“ไม่ผิด” นางส่ายหน้า “แต่ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะพูดคำเหล่านี้ได้”“ข้าเอ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 199
“ข้าเพียงถามว่า หากเกิดโรคระบาดแล้วงบไม่พอรักษา เขาจะรับผิดชอบหรือไม่”เวินซูฉีหัวเราะ “นั่นเรียกว่ากดดัน”“ข้าพูดความจริง”“ได้ ข้าไม่เถียงกับท่าน”หยางเซียวหานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “เจ้าดีใจหรือไม่”“ดีใจสิ คนยากจนจะได้รับการรักษามากขึ้น”“เช่นนั้นก็ดี”เวินซูฉีสังเกตเห็นว่าเขาดูเงียบผิดปกติ แม้ปกติหยางเซียวหานจะพูดน้อย แต่คืนนี้คล้ายมีสิ่งใดอยู่ในใจ นางจึงถามตรง ๆ“ท่านมีเรื่องจะพูดกับข้าหรือ”เขาชะงักเล็กน้อย “เหตุใดจึงถาม”“ท่านมองข้ามาหลายครั้งแล้ว”“ข้ามองเจ้าไม่ได้หรือ”“ได้ แต่สายตาของท่านวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน”หยางเซียวหานเงียบไป เวินซูฉีจึงหันมาเผชิญหน้าเขาเต็มตัว“เกิดเรื่องใดขึ้น”“ไม่มีเรื่องร้าย”“เช่นนั้นเหตุใดจึงลังเล”เขามองนางนิ่งอยู่นาน ก่อนก้มลงมองมือที่กุมกันอยู่“ข้าเพียงนึกถึงเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใด”“ข้าไม่เคยบอกรักเจ้าอย่างที่ควรจะพูด”เวินซูฉีชะงัก “ท่านบอกแล้ว”“ไม่เหมือนกัน”“แตกต่างอย่างไร”หยางเซียวหานเงยหน้าขึ้นมองนาง“ทุกครั้งที่ข้าบอกรักเจ้า มักเป็นเวลาที่เกิดอันตราย หรือหลังจากเกือบสูญเสียเจ้าไป”เขากล่าวช้า ๆ “ครั้งแรก ข้าพูดขณะเจ้าหมดสติ ไม่รู
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 198
“เซียวหาน”“อืม”“ขอบคุณ”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องใด”“ทุกเรื่อง”“ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณจากเจ้า”“เช่นนั้นต้องการอะไร”หยางเซียวหานมองนางนิ่ง ก่อนตอบ “ต้องการให้เจ้าอยู่กับข้าเช่นนี้”เวินซูฉียิ้ม “ข้าจะอยู่”เขายื่นมือออกมา นางวางมือลงบนฝ่ามือนั้นอย่างคุ้นเคย ทั้งสองเดินกลับเรือนเคียงกัน แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงาของพวกเขาลงบนทางหินเป็นเงาสองสายที่เชื่อมต่อกัน เวินซูฉีมองเงานั้นแล้วรู้สึกสงบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนนางไม่ได้กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไร ไม่ได้คิดว่าจะต้องต่อสู้กับผู้ใด และไม่ได้รู้สึกว่าความสุขตรงหน้าจะถูกพรากไปทุกเมื่อเหมือนแต่ก่อนเพราะนางเข้าใจแล้วว่า ความสงบไม่ได้หมายถึงชีวิตจะไม่มีพายุอีกเลย หากหมายถึงการมีที่ยืนมั่นคงแม้พายุจะหวนกลับมา นางมีบ้าน มีคนที่รัก มีงานที่มีความหมาย และมีหัวใจที่ไม่ต้องหลบซ่อนความรู้สึกอีกต่อไปเวินซูฉีเคยมีชีวิตอยู่เพื่อเอาตัวรอด เคยใช้ความแค้นเป็นแรงผลักดัน และเคยคิดว่าความอ่อนโยนคือจุดอ่อน แต่วันนี้นางสามารถยืนใต้ดอกเหมยที่ผลิบาน ยิ้มให้เด็กคนหนึ่ง และเดินจับมือสามีกลับบ้านโดยไม่ต้องสวมเกราะป้องกันหัวใจนี่คือความสงบที่นางแลกมาด้วยทุกสิ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 14
รอยยิ้มของหลิวซื่อแข็งค้าง บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ชิงเอ๋อร์มองคุณหนูของตนด้วยสายตาเป็นประกาย เมื่อก่อนคุณหนูสามไม่มีวันกล้าพูดเช่นนี้ แต่ตอนนี้…นางกลับกดดันฮูหยินรองจนพูดไม่ออก เวินซูฉีปิดสมุดบัญชีช้า ๆ“ข้าไม่สนว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างไร” นางลุกขึ้นยืน “แต่ต่อจากนี้ เงินของเรือนหลานเยว่ ห้ามข
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 13
“แต่หากข้าได้ยินว่ามีคนพูดลับหลังอีก…” รอยยิ้มบนริมฝีปากค่อย ๆ จางลง “ข้าจะขายผู้นั้นออกนอกเมืองทันที”บ่าวทุกคนหน้าซีดเผือด เวินซูฉีหันหลังเดินออกจากเรือนครัวอย่างสงบ ชิงเอ๋อร์รีบตามไป พลางกระซิบด้วยความตื่นเต้น“คุณหนู ท่านเก่งมากเจ้าค่ะ! ดูสิ พวกมันกลัวจนหน้าขาวหมดแล้ว!”เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “คน
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 12
เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ชายผู้นั้นหน้าแดงจัด“เจ้า… หญิงไร้ยางอาย!”เวินซูฉีเดินเข้าไปใกล้ สีหน้ายังคงสงบ “แล้วอย่างไร”ชายคนนั้นชะงัก เวินซูฉีมองเขาตรง ๆ“ข้าปีนเตียงราชครูแล้วไปหนักหัวเจ้าหรือ” คนทั้งตลาดเงียบกริบ ชิงเอ๋อร์แทบหยุดหายใจ คุณหนู! พูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้เลยหรือ! เวินซูฉียกยิ้ม“หรือเจ้
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 11
“คุณหนูสามอยู่หรือไม่เจ้าคะ”ชิงเอ๋อร์หน้าเปลี่ยนทันที “เป็นคนของคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ”เวินซูฉียกคิ้ว “เชิญเข้ามา”ไม่นาน สาวใช้สองคนก็เดินเข้ามาพร้อมถาดผ้าไหมและกล่องเครื่องประดับ คนด้านหน้าคือ “หงซิ่ว” สาวใช้ข้างกายเวินเยว่หลัน นางยิ้มหวานพลางคำนับ“คารวะคุณหนูสาม”เวินซูฉีนั่งลงอย่างเกียจคร้าน “มีอ
You May Also Like
หงส์ขย่มมังกร 3P
ซีไซต์34.7K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.3K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว185.1K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง67.6K viewsเมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80
หลี่จินผิง632 viewsชาตินี้ข้าจะหอบลูกหนีจากท่านอ๋องไร้ใจ
ขนมปังปิ้งโฮวีท/หลิวหลี่หรง/หลิ่งอี้/ซูจิน380 viewsย้อนอดีตมาครั้งนี้ข้าจะเป็นเถ้าแก่เนี้ยผู้ร่ำรวย
sanvittayam46 viewsท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น
BigM00N43 views
