LOGINShare
บทที่ 4
publish date:
2026-05-12 19:08:45คำพูดนั้นทำให้หัวใจของร่างนี้เจ็บแปลบขึ้นมา ไม่ใช่ความรู้สึกของเวินซูฉีคนใหม่ แต่เป็นความเจ็บปวดที่หลงเหลือจากเจ้าของร่างเดิม นางนิ่งไปเล็กน้อยก่อนยิ้มเย็น
“ท่านพ่อพูดราวกับชื่อเสียงของจวนเวินสูงส่งนัก”
“เจ้า!” เวินหลี่เฉิงยกมือขึ้นหมายจะตบหน้านาง
ชิงเอ๋อร์ร้องลั่น “คุณหนู!”
แต่ฝ่ามือนั้นยังไม่ทันฟาดลง เสียงหนึ่งก็ดังมาจากหน้าประตู
“ใต้เท้าเวินคิดจะลงมือกับคนของข้าหรือ”
ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน บุรุษชุดดำยืนอยู่หน้าลาน แสงเช้าทอดลงบนร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเย็น ดวงตาคมกริบเหมือนดาบที่เพิ่งชักออกจากฝัก หยางเซียวหาน...เวินซูฉีขมวดคิ้วทันที เขามาทำอะไรที่นี่?
เวินหลี่เฉิงรีบลดมือลง สีหน้าเปลี่ยนจากโกรธเป็นตกใจในพริบตา
“ราชครูหยาง!” ทุกคนรีบแสดงความเคารพด้วยการคำนับ
“คารวะราชครูหยาง”
หยางเซียวหานเดินเข้ามาช้า ๆ สายตาเขากวาดมองทุกคน ก่อนหยุดที่เวินซูฉี แววตานั้นยังคงเย็นชา แต่เมื่อมองเห็นรอยแดงจาง ๆ บนข้อมือนางจากการถูกจับเมื่อคืน คิ้วของเขากลับขยับเล็กน้อย เวินซูฉีเห็นแล้วก็ยกมือซ่อนข้อมืออย่างไม่ตั้งใจ หยางเซียวหานมองการกระทำนั้น ก่อนหันไปหาเวินหลี่เฉิง
“ข้ามาเพราะเรื่องเมื่อคืน”
เวินหลี่เฉิงหน้าซีด “เรื่องนี้… เป็นความผิดของบุตรสาวข้า ข้าน้อยจะลงโทษนางให้หนัก จะไม่ให้รบกวนราชครู…”
“รบกวนหรือ” หยางเซียวหานเอ่ยเสียงเรียบ
“ข่าวแพร่ไปทั่วเมืองแล้ว ใต้เท้าเวินคิดว่าลงโทษนางแล้วเรื่องจะจบหรือ”
หลิวซื่อรีบพูดอย่างนุ่มนวล
“ราชครูโปรดวางใจ ซูฉีเป็นเด็กไม่รู้ความ หากนางทำให้ท่านเสื่อมเสีย พวกเรายินดีส่งนางไปวัดนอกเมือง ให้ถือศีลสำนึกผิดตลอดชีวิตเจ้าค่ะ”
ชิงเอ๋อร์หน้าซีด ส่งไปวัดนอกเมืองเช่นนั้นหรือ? นั่นเท่ากับขับไล่คุณหนูออกจากจวน! เวินซูฉีหันไปมองหลิวซื่อด้วยรอยยิ้มเย็น
“ฮูหยินรองรีบร้อนขนาดนี้ เพราะกลัวข้าอยู่ต่อหรือเจ้าคะ”
หลิวซื่อทำหน้าตกใจ “ซูฉี ข้าเพียงหวังดี…”
“หวังดีจนอยากให้ข้าหายไปตลอดชีวิต?”
บรรยากาศรอบ ๆ แข็งค้าง หยางเซียวหานมองหญิงสาวตรงหน้าเงียบ ๆ นางไม่เหมือนข่าวลือ ไม่โง่ ไม่อ่อนแอและไม่เหมือนคนที่สิ้นหวังเพราะถูกเขาปฏิเสธ ตรงกันข้าม นางเหมือนกำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า โดยไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ช่างน่าแปลก แปลกเกินไป เวินหลี่เฉิงกลัวว่าราชครูจะไม่พอใจ จึงรีบตวาด
“หุบปาก! ยังไม่รีบคุกเข่าขออภัยราชครูอีก!”
เวินซูฉีหันไปมองหยางเซียวหาน “ท่านต้องการให้ข้าคุกเข่าหรือ”
หยางเซียวหานสบตานาง ดวงตาของนางใสกระจ่าง ไม่มีความอ้อนวอน ไม่มีความหลงใหล มีเพียงความเหนื่อยหน่ายและประชดประชัน เขาไม่ชอบสายตานี้ เหมือนนางไม่ได้เห็นเขาเป็นบุรุษสูงส่ง แต่เห็นเขาเป็นปัญหายุ่งยากชิ้นหนึ่ง
“ไม่จำเป็น” คำตอบของเขาทำให้ทุกคนตกใจ เวินซูฉีเองก็เลิกคิ้ว หยางเซียวหานมองนางนิ่ง
“ข้าไม่ได้มาเพื่อให้นางขอโทษ”
เวินหลี่เฉิงลังเล “เช่นนั้นราชครูมาเพื่อ…”
“ข้าเพียงมาเตือน” เสียงของเขาเย็นลง “เรื่องเมื่อคืน ข้าย่อมต้องตรวจสอบให้ชัดเจน หากมีผู้ใดจงใจวางแผน ใช้เวินซูฉีเป็นหมากเพื่อดึงข้าเข้าสู่ข่าวฉาว…”
เขากวาดตามองทุกคน “ข้าจะไม่ปล่อยไว้”
สีหน้าหลิวซื่อซีดลงเล็กน้อย เวินเยว่หลันกำชายผ้าแน่น เวินซูฉีเห็นปฏิกิริยานั้นชัดเจน อ้อ…ดูเหมือนนางจะเดาถูก เรื่องเมื่อคืนไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด หยางเซียวหานหันกลับมามองนางอีกครั้ง
“ส่วนเจ้า”
เวินซูฉีชี้ตัวเอง “ข้า?”
“อย่าคิดว่าข้าเชื่อว่าเจ้าไร้เดียงสา” ริมฝีปากบางของเขาเอ่ยคำอย่างเย็นชา “ไม่ว่าเจ้าจะร่วมมือกับใคร หรือคิดใช้เรื่องนี้บีบให้ข้าแต่งงาน ข้าขอบอกไว้ตรงนี้ ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าสมหวัง”
ความเงียบปกคลุมทั้งลาน ทุกคนมองเวินซูฉีด้วยสายตาดูแคลน ชิงเอ๋อร์น้ำตาคลอ แต่นางกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ราชครูหยาง”
หยางเซียวหานขมวดคิ้ว
“ข้าเคยบอกท่านแล้วใช่หรือไม่” นางก้าวเข้าไปใกล้เขาหนึ่งก้าว “ข้าไม่ได้อยากแต่งกับท่าน”
แววตาของหยางเซียวหานเย็นลงทันที เวินซูฉียิ้มงดงาม
“ท่านหล่อก็จริง มีอำนาจก็จริง แต่ข้ายังไม่ถึงขั้นอยากเอาชีวิตไปผูกกับภูเขาน้ำแข็งที่ชอบคิดว่าตัวเองเป็นทองคำหายาก”
เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบด้าน ชิงเอ๋อร์แทบเป็นลม คุณหนู! นั่นราชครูนะเจ้าคะ! นางนึกในใจ หยางเซียวหานนิ่งไปนาน จากนั้นริมฝีปากเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มอันตราย
“ดี” เขาพูดช้า ๆ “จำคำของเจ้าไว้”
Latest chapter
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 203
เวินซูฉีมองมือของตนเอง “แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่า การเปลี่ยนชะตาไม่ใช่เพียงการทำลายศัตรู”“แล้วคืออะไร”“คือการเลือกว่าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างไร”นางหันกลับมามองเขา “ข้าเลือกไม่อยู่กับความแค้น เลือกไม่ปล่อยให้อดีตตัดสินว่าข้าควรเป็นคนเช่นใด และเลือกอยู่กับคนที่ข้ารัก”แววตาของหยางเซียวหานอ่อนลงทันที“ข้าดีใจที่เจ้ากล่าวเช่นนี้”“ท่านเคยกลัวว่าข้าจะจากไปหรือ”เขาไม่ลังเล “กลัวสิ”“แม้ผ่านมาหลายปีแล้วหรือ”“ความกลัวบางอย่างไม่หายไปง่าย ๆ”เวินซูฉีมองเขาด้วยความเข้าใจ หลังจากวันที่นางเกือบตาย หยางเซียวหานไม่เคยลืมความรู้สึกสูญเสีย แม้เขาจะเรียนรู้ที่จะไม่ควบคุมนางมากเกินไป แต่ทุกครั้งที่นางออกจากเมืองหรือไปยังสถานที่เสี่ยง เขายังคงเงียบผิดปกติและรออยู่จนกว่านางจะกลับ นางจึงยกมือแตะแก้มเขา“ข้าจะไม่จากไปง่าย ๆ”“เจ้าสัญญาแล้ว”“ข้าจำได้”“เจ้าบอกว่าจะอยู่กับข้าจนผมขาว”เวินซูฉีมองเส้นผมของเขา ก่อนพบเส้นสีเงินเล็ก ๆ บริเวณขมับ“ท่านเริ่มมีผมขาวแล้ว”หยางเซียวหานชะงัก “ตรงไหน”นางยื่นมือไปแตะ “ตรงนี้”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เวินซูฉีหัวเราะ“ท่านกลัวแก่หรือ”“ไม่”“เช่นนั้นเหตุใดทำหน้าเช่นนี้”“ข้
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 202
“เช่นนั้นช่วงเช้าพักเสียบ้าง”“ข้ากำลังอ่านจดหมาย มิได้ทำงานหนัก”หยางเซียวหานเหลือบมองจดหมายบนโต๊ะ“เมืองเหนือมีเรื่องใด”“สถานพยาบาลแห่งใหม่เปิดสอนได้แล้ว เด็กสาวในเมืองนั้นจะมีโอกาสเรียนรู้วิชาแพทย์มากขึ้น”เวินซูฉียิ้ม “เมื่อก่อนสตรีจำนวนมากไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ่านตำรา แต่ตอนนี้พวกนางกำลังจะได้เรียนในสิ่งที่ต้องการ”หยางเซียวหานรินชาให้นาง “นี่คือสิ่งที่เจ้าสร้างขึ้น”“ไม่ใช่ข้าคนเดียว”“แต่หากไม่มีเจ้า เรื่องนี้คงไม่เกิด”เวินซูฉีมองไออุ่นที่ลอยขึ้นจากถ้วยชา“ข้าเพียงไม่อยากให้หญิงสาวคนอื่นต้องใช้ชีวิตอย่างที่ข้าเคยเผชิญ”หยางเซียวหานนั่งลงข้างนาง “เจ้าทำสำเร็จแล้ว”นางเงยหน้ามองเขา “ยังไม่ทั้งหมด”“เจ้าจะเปลี่ยนคนทั้งแผ่นดินหรือ”“หากเปลี่ยนได้ก็ดี”เขาหัวเราะเบา ๆ “สมกับเป็นเจ้า”เวินซูฉีเองก็ยิ้มตาม ลมพัดกลีบดอกเหมยตกลงบนโต๊ะหนึ่งกลีบ นางยื่นมือไปรับไว้ แล้วความทรงจำมากมายก็ไหลย้อนกลับมาในใจ ครั้งหนึ่ง นางเคยตื่นขึ้นมาในชีวิตที่เต็มไปด้วยข้อกล่าวหาชื่อเวินซูฉีในวันนั้นคือสัญลักษณ์ของความไร้ยางอาย ผู้คนหัวเราะเยาะนาง มองว่านางเป็นหญิงร้ายผู้คิดปีนขึ้นสู่ที่สูงด้วยเล่ห์เหลี่ยม แ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 201
“ต่อให้วันหนึ่งข้าไม่มีตำแหน่ง ไม่มีอำนาจ และไม่เหลือสิ่งใด”“ท่านยังมีข้า”นางตอบโดยไม่ลังเล หยางเซียวหานกอดนางแน่นขึ้น“ใช่” เขากล่าว “เพียงมีเจ้า ข้าก็ไม่ต้องการสิ่งใดอีก”เวินซูฉีเงยหน้าขึ้นมองเขา “อย่าพูดเช่นนั้น ท่านยังต้องทำงานเพื่อแผ่นดิน”“ตอนนี้ยังพูดเรื่องงานอีกหรือ”“ข้าเพียงเตือนว่าท่านยังเป็นราชครู”“คืนนี้ข้าเป็นเพียงสามีของเจ้า”เวินซูฉีเลิกคิ้ว “แล้วท่านสามีต้องการสิ่งใด”หยางเซียวหานก้มลงจนหน้าผากแตะกับหน้าผากนาง “ขอจูบเจ้าได้หรือไม่”นางมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา“ได้”เขาจึงประทับริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนโยน จุมพิตนั้นไม่มีความรีบร้อน ไม่มีความหวาดกลัว และไม่มีความรู้สึกว่าทั้งสองอาจต้องจากกันในวันรุ่งขึ้น มันเป็นเพียงจุมพิตของสามีภรรยาคู่หนึ่ง ในคืนธรรมดาใต้ต้นเหมยที่กำลังผลิบาน เต็มไปด้วยความรัก ความเชื่อใจ และคำสัญญาว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกัน เมื่อทั้งสองแยกออกจากกัน เวินซูฉียังคงยืนอยู่ในอ้อมแขนเขา“กลับเข้าเรือนเถิด” หยางเซียวหานกล่าว“ท่านเริ่มเป็นห่วงว่าข้าจะหนาวอีกแล้วหรือ”“ใช่”“เมื่อครู่ยังพูดเสียซาบซึ้ง ตอนนี้กลับมาเป็นราชครูขี้กังวลเหมือนเดิม”“
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 200
เวินซูฉีหลุบตาลงชั่วครู่ เพื่อซ่อนความร้อนที่ขึ้นมาบริเวณขอบตา แต่หยางเซียวหานยังคงเห็น เขายกมือขึ้นแตะข้างแก้มนางอย่างอ่อนโยน“เมื่อก่อนข้าไม่เคยกลัวความตาย” เขากล่าว “แต่หลังจากมีเจ้า ข้ากลับกลัว”“เพราะเหตุใด”“เพราะข้ายังอยากใช้ชีวิตกับเจ้าอีกนาน”คำตอบเรียบง่ายนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของนาง“ข้าอยากเห็นดอกไม้ในสวนนี้บานทุกปี” เขากล่าวต่อ “อยากเถียงกับเจ้าเรื่องงานราชการ อยากถูกเจ้าตำหนิว่าเป็นคนหวงเกินไป อยากกินอาหารที่เจ้าตักให้ และอยากตื่นขึ้นมาเห็นเจ้าอยู่ข้างกายทุกเช้า”หยางเซียวหานหยุดไปชั่วครู่ ราวกับกำลังรวบรวมทุกความรู้สึกที่เก็บไว้ในใจมานาน“ข้าไม่ได้รักเจ้าเพราะเจ้าช่วยชีวิตฝ่าบาท ไม่ได้รักเพราะเจ้าฉลาดหรือกล้าหาญ ไม่ได้รักเพราะคนทั้งเมืองยอมรับเจ้า”เขามองนางด้วยสายตาที่มั่นคงที่สุด “ข้ารักเจ้าเพราะเจ้าเป็นเวินซูฉี”คำพูดนั้นทำให้เวินซูฉีไม่อาจซ่อนน้ำตาได้อีก หยดน้ำใสเอ่อขึ้นตรงขอบตา ก่อนจะไหลลงข้างแก้มช้า ๆ หยางเซียวหานใช้นิ้วเช็ดให้นางทันที“เหตุใดจึงร้องไห้”“เพราะท่านพูดมากเกินไป”“ข้าพูดผิดหรือ”“ไม่ผิด” นางส่ายหน้า “แต่ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะพูดคำเหล่านี้ได้”“ข้าเอ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 199
“ข้าเพียงถามว่า หากเกิดโรคระบาดแล้วงบไม่พอรักษา เขาจะรับผิดชอบหรือไม่”เวินซูฉีหัวเราะ “นั่นเรียกว่ากดดัน”“ข้าพูดความจริง”“ได้ ข้าไม่เถียงกับท่าน”หยางเซียวหานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “เจ้าดีใจหรือไม่”“ดีใจสิ คนยากจนจะได้รับการรักษามากขึ้น”“เช่นนั้นก็ดี”เวินซูฉีสังเกตเห็นว่าเขาดูเงียบผิดปกติ แม้ปกติหยางเซียวหานจะพูดน้อย แต่คืนนี้คล้ายมีสิ่งใดอยู่ในใจ นางจึงถามตรง ๆ“ท่านมีเรื่องจะพูดกับข้าหรือ”เขาชะงักเล็กน้อย “เหตุใดจึงถาม”“ท่านมองข้ามาหลายครั้งแล้ว”“ข้ามองเจ้าไม่ได้หรือ”“ได้ แต่สายตาของท่านวันนี้ไม่เหมือนทุกวัน”หยางเซียวหานเงียบไป เวินซูฉีจึงหันมาเผชิญหน้าเขาเต็มตัว“เกิดเรื่องใดขึ้น”“ไม่มีเรื่องร้าย”“เช่นนั้นเหตุใดจึงลังเล”เขามองนางนิ่งอยู่นาน ก่อนก้มลงมองมือที่กุมกันอยู่“ข้าเพียงนึกถึงเรื่องหนึ่ง”“เรื่องใด”“ข้าไม่เคยบอกรักเจ้าอย่างที่ควรจะพูด”เวินซูฉีชะงัก “ท่านบอกแล้ว”“ไม่เหมือนกัน”“แตกต่างอย่างไร”หยางเซียวหานเงยหน้าขึ้นมองนาง“ทุกครั้งที่ข้าบอกรักเจ้า มักเป็นเวลาที่เกิดอันตราย หรือหลังจากเกือบสูญเสียเจ้าไป”เขากล่าวช้า ๆ “ครั้งแรก ข้าพูดขณะเจ้าหมดสติ ไม่รู
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 198
“เซียวหาน”“อืม”“ขอบคุณ”เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องใด”“ทุกเรื่อง”“ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณจากเจ้า”“เช่นนั้นต้องการอะไร”หยางเซียวหานมองนางนิ่ง ก่อนตอบ “ต้องการให้เจ้าอยู่กับข้าเช่นนี้”เวินซูฉียิ้ม “ข้าจะอยู่”เขายื่นมือออกมา นางวางมือลงบนฝ่ามือนั้นอย่างคุ้นเคย ทั้งสองเดินกลับเรือนเคียงกัน แสงอาทิตย์ยามบ่ายทอดเงาของพวกเขาลงบนทางหินเป็นเงาสองสายที่เชื่อมต่อกัน เวินซูฉีมองเงานั้นแล้วรู้สึกสงบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนนางไม่ได้กลัวว่าวันพรุ่งนี้จะเกิดอะไร ไม่ได้คิดว่าจะต้องต่อสู้กับผู้ใด และไม่ได้รู้สึกว่าความสุขตรงหน้าจะถูกพรากไปทุกเมื่อเหมือนแต่ก่อนเพราะนางเข้าใจแล้วว่า ความสงบไม่ได้หมายถึงชีวิตจะไม่มีพายุอีกเลย หากหมายถึงการมีที่ยืนมั่นคงแม้พายุจะหวนกลับมา นางมีบ้าน มีคนที่รัก มีงานที่มีความหมาย และมีหัวใจที่ไม่ต้องหลบซ่อนความรู้สึกอีกต่อไปเวินซูฉีเคยมีชีวิตอยู่เพื่อเอาตัวรอด เคยใช้ความแค้นเป็นแรงผลักดัน และเคยคิดว่าความอ่อนโยนคือจุดอ่อน แต่วันนี้นางสามารถยืนใต้ดอกเหมยที่ผลิบาน ยิ้มให้เด็กคนหนึ่ง และเดินจับมือสามีกลับบ้านโดยไม่ต้องสวมเกราะป้องกันหัวใจนี่คือความสงบที่นางแลกมาด้วยทุกสิ
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 6
เรือนหลานเยว่ตั้งอยู่ท้ายจวนเวิน ห่างไกลจากเรือนหลักจนแทบเหมือนถูกตัดขาดออกจากตระกูลยามเช้าผ่านไปไม่นาน แสงแดดอ่อนส่องผ่านกิ่งไผ่เก่าแก่หน้าเรือน ลมพัดใบไม้แห้งกรอบให้กลิ้งไปตามพื้นหิน เสียงกรอบแกรบดังเป็นระยะ ยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้ดูเงียบเหงาและรกร้างเวินซูฉีนั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้เก่าภายในห้อง นาง
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 5
เวินซูฉียกคางขึ้น “ข้าความจำดี ไม่ต้องให้ท่านเตือน”สายตาของทั้งสองปะทะกันกลางลาน คนหนึ่งเย็นชาเหมือนหิมะ อีกคนดื้อรั้นเหมือนไฟที่เพิ่งลุกขึ้น หยางเซียวหานหันหลังเดินจากไป แต่ก่อนออกจากลาน เขาหยุดเท้า แล้วเอ่ยโดยไม่หันกลับมา“โม่เฉิน” เงาดำขานรับจากมุมกำแพง“ขอรับ”“จับตาดูจวนเวินไว้”เวินซูฉีได้ยิน
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 3
นางพูดไม่จบ แต่เวินซูฉีเข้าใจดี ในยุคนี้ ชื่อเสียงของหญิงสาวเปราะบางยิ่งกว่าแก้วบาง ๆ เพียงแค่มีรอยร้าวเล็กน้อย ก็อาจแตกละเอียดจนไม่มีวันประกอบกลับเป็นเดิม ยิ่งเจ้าของร่างเดิมมีชื่อเสียงฉาวโฉ่อยู่แล้ว เรื่องนี้ย่อมกลายเป็นเชื้อไฟชั้นดี เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ“กลัวไปก็ไม่มีประโยชน์”“คุณหนู…”“หากพวกเข
เวิ่นซูฉี หญิงร้ายแห่งราชสำนัก บทที่ 2
“คุณ… คุณหนู!” เวลานั้นนางแทบเป็นลม เวินซูฉีจำได้ทันทีจากความทรงจำ สาวใช้คนนี้ชื่อ “ชิงเอ๋อร์” เป็นคนเดียวในจวนที่จริงใจกับเจ้าของร่าง ชิงเอ๋อร์รีบคุกเข่า“บ่าวผิดเองเจ้าค่ะ บ่าวดูแลคุณหนูไม่ดี…” เวินซูฉีรีบเข้าไปพยุงนางขึ้น“ลุกเถอะ ไม่เกี่ยวกับเจ้า”ชิงเอ๋อร์ชะงัก คุณหนู… พูดกับนางดี ๆ เช่นนั้นรึ?
You may also like
ทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา24.9K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.5K viewsแม่ทัพหญิงปราบพยศฮ่องเต้ร้าย
อี้ซัวเยียนอวี่2.1M viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม36.6K viewsเมียแรกที่ไม่ได้แปลว่าเมียหลวง
กาวหมด111 viewsตงกงบูรพาคืนบัลลังก์
บัวหลวง154 viewsนางร้ายสายปลาเค็ม
BigM00N240 viewsภารกิจรักใต้เงามังกร
ท่านจอมยุทธ์1991670 views
