ตอนที่6

“มันจะมีสักครั้งไหมธามที่แกจะพูดดี ๆ กับยายเข็มบ้าง อย่างน้อยแกก็ควรให้เกียรติเขาในฐานะแม่ของลูก ไม่ว่าจะเกิดจากความต้องการของใครสุดท้ายก็เป็นลูกแกกับเขาอยู่วันยังค่ำ”

“ก็คนที่ต้องการเรื่องนี้ตายไปแล้วนี่ครับ ปัญหามันก็เลยต้องตกมาอยู่ที่พวกเราแทน ผมก็พูดอย่างที่ผมอยากจะพูด ผมไม่ชอบเสแสร้งแกล้งทำ อะไรที่มันฝืนต่อความรู้สึก ผมยิ่งไม่อาจกักเก็บเอาไว้ให้อึดอัดใจได้หรอกนะครับแม่”

“สรุปแกจะเอาแค่ลูกไม่เอาแม่ของลูกใช่ไหม แกจะให้แม่ผู้หญิงคนนั้นมาเป็นแม่ของหลานฉันหรือยังไง?”

“มันเป็นเรื่องของอนาคตครับแม่ ผมยังตอบอะไรไม่ได้หรอก ถ้าผมกับมะลิต้องลงเอยกันจริง ลูกผมก็ต้องมีเขาเป็นแม่เลี้ยงไม่ใช่เหรอครับ?”

“แล้วแกคุยกับผู้หญิงคนนั้นเรื่องนี้หรือยัง ถ้าแกจะจริงจังกันฉันไม่ว่า ขอแค่อย่าให้ปัญหามันกระทบไปถึงหลานฉันก็พอ แม่นั่นชอบเด็กหรือเปล่า จิตใจดีมากน้อยแค่ไหนสาธยายมาให้ฉันฟังสิ ฉันจะได้ช่วยแกตัดสินใจถูก ถึงยังไงฉันก็ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ถ้าให้ฉันมองด้วยตาเปล่าในวันนี้ ฉันว่าแกกับแม่นั่นไม่มีทางลงเอยกันได้หรอกนะ”

“ผมโฟกัสแค่ปัจจุบันครับแม่ เรื่องของอนาคตผมปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต ผมไม่ได้เอามาคิดให้ปวดหัวอยู่แล้ว ผมกับมะลิเราเข้ากันได้ดีมาก เขาก็นิสัยดีนะครับ รักเด็กดีออก”

“เอาเถอะธาม ชีวิตของแกฉันจะปล่อยให้แกเป็นคนตัดสินใจเองก็แล้วกันนะ เพราะฉันกับพ่อแกเราไม่ใช่คุณแม่ ที่จะต้องบังคับเอาแต่ใจตัวเองเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการแบบนั้น

วันนี้ยายเข็มต้องไปหาหมอแกพาน้องไปหน่อยสิ ลูกใกล้จะคลอดแล้วแกยังไม่เคยได้เห็นหน้าลูกเลยนะ ไม่อยากรู้เหรอว่ายายหนูจะหน้าเหมือนใคร?”

ธามธาราหันกลับไปจ้องมองหน้าเขมิกาอีกครั้ง ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความอึดอัดใจไม่ต่างจากเขาเลย

“จะไปกี่โมงล่ะ ฉันต้องขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดอีก ถ้าเธอไม่รีบเดี๋ยววันนี้ฉันจะพาไปเอง”

“หมอนัด 10:20 น. ค่ะ ยังพอมีเวลาอีกเยอะเชิญพี่ธามตามสบายเถอะค่ะ ที่จริงเข็มไปคนเดียวก็ได้นะ เพราะยังไงเข็มก็ไปคนเดียวจนชินชาแล้วนะคะ”

เป็นคำตอบกลับที่แสนธรรมดา แต่ทำให้ดวงตาคมถึงกับจับจ้องมองด้วยความไม่พอใจมาก เขมิกาตั้งใจพูดประชดประชันเขาอยู่ ก็ทุกครั้งเขาไม่ได้ว่างอย่างวันนี้เลยไม่มีโอกาสที่จะได้ไปเห็นในตอนที่เธอต้องไปตรวจหรือฝากครรภ์ หลายเดือนแล้วเพิ่งจะได้กลับมาบ้านจะให้เขาเอาเวลาที่ไหนพาเธอไปนั่นไปนี่ได้ตามอำเภอใจ

ทั้งคุณกฤษณะและคุณมลฤดีต่างจับจ้องมองใบหน้าของกันและกัน สีหน้าเคร่งเครียดกับบรรยากาศที่อึมครึมในเช้าวันนี้ ไม่ใช่วันใหม่ที่สดใสเลยสักนิด

เขมิกาแลดูหัวอ่อนและไม่กล้ามีปากเสียงกับใครด้วยซ้ำ แต่ในตอนนี้ทุกคนกลับรู้สึกว่าหญิงสาวกำลังพูดประชดประชันผู้ชายที่ได้ขึ้นชื่อว่าพ่อของลูกเธออยู่ ดวงตาหญิงสาวที่จ้องมองธามธารามีแต่ความมุ่งมั่นที่เธอไม่อาจจะยอมแพ้ให้กับเขาได้เช่นกัน

“ก็มันเป็นหน้าที่ของเธออยู่แล้วนี่ เป็นคนอุ้มท้องก็ต้องเป็นเธอสิที่จะพาลูกไปหาหมอ แล้วจะมามองฉันด้วยสายตาแบบนี้ทำไมไม่ทราบ?”

“เอาล่ะ ๆ ถ้าพูดจาดี ๆ ด้วยกันไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าแกว่างก็พายายเข็มไปหาหมอด้วยก็แล้วกัน ฉันจะไม่บังคับอะไรแกทั้งนั้น แล้วแต่สามัญสำนึกของความเป็นพ่อที่แกจะมีแล้วกันนะธาม”

คุณกฤษณะบอกกับลูกชาย ก่อนที่จะลุกออกจากโต๊ะอาหารไปด้วยความหงุดหงิดหัวเสีย เขาเองก็ไม่เคยจะพูดคุยกับลูกชายรู้เรื่องสักครั้งเช่นกัน เพราะธามธาราเอาแต่ใจตัวเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าพ่อกับแม่พูดจะไม่เคยฟังหรือเออออตามไปด้วยสักอย่าง ผิดกับผู้เป็นย่านักไม่ว่าจะบอกสอนอะไรก็ว่านอนสอนง่าย เอ่ยปากร้องขออะไรก็เห็นจะทำให้ได้ทุกเรื่องไม่เคยต้องเถียงฉอด ๆ อย่างตอนนี้เลย

สุดท้ายเขมิกาจำต้องนั่งรถมากับธามธาราเพื่อไปยังโรงพยาบาลในวันนี้ ความเงียบภายในรถทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมากจนแทบหายใจไม่สะดวก ก่อนที่โทรศัพท์มือถือของเขาจะส่งเสียงดัง ครืด! ครืด! ครืด!

“ครับมะลิ ผมขับรถอยู่”

“ธามอยู่ไหนคะ มะลิรู้สึกไม่สบายเลย มาหาหน่อยได้ไหม?”

“เป็นอะไรครับ เมื่อเช้ายังดี ๆ อยู่เลยนะ”

“เวียนหัวและอาเจียนค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวผมเข้าไปรับนะครับ จะได้ไปโรงพยาบาลด้วยกันเลย ตอนนี้ผมก็อยู่ไม่ไกลจากคอนโดของคุณด้วย”

“ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวมะลิเปลี่ยนชุดรอนะคะธาม”

“ครับ ประมาณยี่สิบนาทีนะผมจะถึงที่นั่น”

สายโทรศัพท์ถูกตัดลง เขมิกาได้ยินทุกบทสนทนาเพราะเขาเปิดสปีกเกอร์โฟนคุย ทำให้เธอต้องหันหน้าไปมองและยอมพูดคุยกับเขาก่อนอีกครั้ง

“เดี๋ยวเข็มนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้นะคะ พี่ธามจะได้ไม่เสียเวลา”

“เสียเวลาอะไร ยังไงก็เป็นทางผ่านอยู่แล้ว แค่แวะไปรับมะลิแป๊บเดียวทำไมต้องมีปัญหาด้วย”

น้ำเสียงที่พูดกับเธอช่างแตกต่างกับเวลาที่คุยกับผู้หญิงคนนั้นนัก เขาไม่ได้หันหน้ามามองกัน เขมิกาจึงได้นั่งมองเศษเสี้ยวใบหน้าหล่อของเขา ก่อนจะหันหน้ากลับมองออกไปภายนอกรถแทน ความรู้สึกมากมายตีตื้นขึ้นท่วมอก ได้แต่ข่มอารมณ์ความน้อยใจและเสียใจเอาไว้ไม่ให้ใครได้รับรู้ ความเงียบเข้าครอบบรรยากาศภายในรถนั้นอีกครั้ง ทำให้เขมิกาต้องนั่งคิดทบทวนอะไรหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นมาแล้วและยังที่ไม่เกิดขึ้นในชีวิตของเธอ พรุ่งนี้เธอยังจะอดทนอยู่เป็นคนไร้ตัวตนสำหรับเขาได้หรือเปล่านะ แล้วถ้าทำได้เธอจะต้องทนอยู่ไปตลอดชีวิตเลยหรืออย่างไร?