ตอนที่5

ธามธารากลับมาที่บ้านหลังใหญ่ในเช้าของอีกวัน ทั้งพ่อและแม่รวมถึงเขมิกาที่กำลังนั่งรับประทานอาหารเช้าด้วยกันอยู่ ถึงกับต้องรีบหันกลับไปมองร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้าบ้านมา

“กลับมาซะเช้าเชียวนะ กินอะไรมาหรือยัง มานั่งกินข้าวร่วมโต๊ะด้วยกันสิธาม”

คุณกฤษณะถามไถ่แม้จะรู้สึกไม่ชอบใจที่ลูกชายทำตัวเหลวไหลมากแบบนี้ แต่จะให้ทำอย่างไรได้เพราะตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยจะต้องบังคับหรือขู่เข็ญลูกให้ต้องทำในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบเลยสักครั้ง

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหยุดยืนที่โต๊ะรับประทานอาหาร ดวงตาคมจับจ้องมองแม่ของลูกที่กำลังก้มหน้าก้มตาไม่ยอมมองหน้าเขาอยู่ในตอนนี้ เธอกำลังทำเหมือนว่าอาหารที่มีอยู่ตรงหน้าอร่อยมาก จนไม่อาจที่จะหยุดกินได้แม้แต่วินาทีเดียว สุดท้ายธามธาราจึงเลือกขยับเก้าอี้นั่งลงเคียงข้างกับมารดาด้วยอีกคน

“ผมเรียบร้อยมาจากคอนโดมะลิแล้วครับพ่อ”

“จะอยู่บ้านกี่วัน?”

“ผมได้วันลาพักร้อนหนึ่งอาทิตย์ พ่อถามทำไมเหรอครับ?”

“อีกไม่นานลูกแกก็จะคลอดแล้วนะ แกจะได้อยู่เห็นหน้าลูกในวันคลอดหรือเปล่า?”

ดวงตาคมปรายสายตาหันไปจ้องมองแม่ของลูก เธอยังคงนิ่งเงียบไม่ยอมพูดคุยหรือมองหน้าเขาเลยสักนิด แม้เป็นเรื่องปกติที่หญิงสาวจะทำทีท่าแบบนี้ให้ได้เห็นจนคุ้นชินแล้วก็ตาม

“คลอดวันไหนล่ะครับ ถ้ามีวันคลอดที่ตายตัวผมอาจจะแลกตารางบินกับเพื่อนไว้ได้”

“ฉันว่าแกเลิกเป็นนักบินเถอะ ชีวิตแกควรจะมีเวลาให้ลูกให้เมียมากกว่านี้อีกนะ ฉันรู้ว่าระหว่างแกกับยายเข็มมันไม่ได้เริ่มต้นมาจากความรัก แต่ในตอนนี้แกสองคนก็กำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันแล้ว”

“เขมิกาไม่ได้บอกพ่อเหรอครับ เรื่องที่ผมกับเขาตกลงกันเอาไว้

ทำไมเธอไม่บอกให้พ่อกับแม่ฉันรับรู้ล่วงหน้าล่ะเขมิกา?” ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่กำลังจับจ้องมองหน้าเขาอยู่ในตอนนี้

“เข็มยังไม่มีโอกาสได้เล่าค่ะ มีแต่เรื่องวุ่นวายจิตใจเกิดขึ้นทั้งนั้น ไหนจะตอนนี้อีก เข็มว่าจะบอกหลังจากที่จบงานศพคุณย่าแล้ว”

“แกสองคนตกลงอะไรกันไหนพูดให้ฟังซิ มันเป็นเรื่องที่ดีหรือเรื่องที่ไม่ดี?”

หนุ่มสาวทั้งสองคนจับจ้องมองสบตากันอีกครั้ง แววตาที่ยังดูเศร้าเผยให้เห็นชัดจนปกปิดไม่มิดเลย ธามธาราเข้าใจว่าหญิงสาวยังคงเศร้าโศกเสียใจเรื่องที่สูญเสียคุณย่าพิสมัยไปอย่างไม่มีวันกลับ

“ผมจะทำตามความประสงค์ของคุณย่า ยังไงเด็กในท้องของเขมิกาก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขโดยชอบธรรมของอมรฤทธากูล ผมรับผิดชอบลูกแต่ไม่ได้หมายถึงผมจะเอาแม่ของลูกเข้ามายุ่งเกี่ยวในชีวิตนะครับ พ่อก็เห็นว่าผมกับมะลิกำลังคบหาดูใจกันอยู่ ผมแฮปปี้กับชีวิตในตอนนี้ดี ส่วนเขมิกาคลอดลูกเสร็จเธอก็เป็นอิสระกับชีวิตแล้วครับ”

“หมายความว่ายังไงฉันสองคนไม่เข้าใจ”

คุณมลฤดีถามขึ้น พร้อมกับคิ้วโก่งที่ขมวดเข้าหากัน จับจ้องมองใบหน้าของลูกชายรอคอยกับคำตอบที่นางอยากจะได้ยินที่สุด

“ก็คงเกี่ยวในสถานะพ่อกับแม่ของลูกก็พอ เพราะถึงยังไงผมกับเขมิกาก็ไม่ได้มีอะไรผูกพันกันไปมากกว่านี้อยู่แล้ว เราแต่งงานแต่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสนะครับแม่”

“อะไรนะไม่ได้จดทะเบียนสมรส ก็ไหนแกบอกกับคุณย่าของแกแล้วไม่ใช่เหรอว่าพายายเข็มไปจดทะเบียนสมรสแล้ว” นางหันไปมองหน้าสามี อีกคนพยักหน้าแทนคำตอบ ตัวคุณกฤษณะเองก็เพิ่งรับรู้ได้ไม่นานมานี้เช่นกัน

“ผมก็แค่พูดให้คุณย่าสบายใจ ผมจะหาบ่วงมาผูกคอตัวเองทำไมครับแม่ แค่เรื่องต้องเข้าพิธีวิวาห์กับเขมิกา เรื่องที่ต้องทำเหลนให้ มันก็มากพอสำหรับชีวิตของผมแล้ว ผมไม่ได้รักเขมิกานะแม่ ต่างคนต่างให้อิสระแก่กันมันก็ถูกแล้วไงครับ พ่อกับแม่ก็เลี้ยงหลานไป ส่วนเขมิกาจะไปใช้ชีวิตที่ไหนก็เรื่องของเขาเลย จะอยู่ที่นี่ต่อหรือจะไปอยู่ที่อื่นก็เอาที่เขาสะดวกใจเลยครับ ผมไม่ติดและไม่ขัดในส่วนนี้”

เขมิกาไม่ได้พูดตอบโต้แต่อย่างใด เธอยังนั่งนิ่งฟังเขาพูดกับพ่อและแม่ให้ได้เข้าใจอยู่เงียบ ๆ แม้ทุกคำพูดที่ได้ยินจากปากเขาเธอจะรู้สึกเจ็บและเศร้าเสียใจอยู่มากก็ตาม หน้าที่ของเธอคงมีเพียงแค่อุ้มท้องให้กับเขาเท่านั้นสินะ ถ้าคลอดลูกให้เขาเสร็จแม่อย่างเธอคงจะหมดประโยชน์สำหรับเขาแล้วจริง ๆ ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่นี่ต่อหรือว่าเธอจะไป เขาก็คงจะไม่อาลัยอาวรณ์อะไรเธอทั้งนั้น ไม่ได้รู้สึกเหมือนอย่างที่เธอกำลังรู้สึกกับเขาเลยสิใช่ไหม?

“พูดจาอะไรไม่ถนอมน้ำใจแม่ของลูกเลย ฉันรู้ว่าแกไม่ได้รักหรือชอบพออะไรยายเข็ม แต่สิ่งที่แกทำเมื่อวานแกก็ไม่ควรพาแม่นั่นมาหักหน้าพวกฉัน หักหน้าเมียแต่งที่ทุกคนต่างก็รับรู้ว่าเขมิกาเป็นลูกสะใภ้ของบ้านเรานะธาม”

“มะลิเขาก็แค่มาแสดงความเสียใจ มันเป็นมารยาทนะครับ ใครจะสนใจล่ะว่าคนจะมองกันยังไง เพราะทางผมและมะลิก็ต่างรู้ความจริงด้วยกันทั้งนั้น รวมถึงพ่อและแม่ด้วยก็รู้ว่าผมกับเขมิกาไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งต่อกันเลย ก็เหมือนแต่งงานหลอก ๆ ไงครับ แล้วทำไมผมต้องแคร์?”

ใช่สินะเขาไม่ต้องแคร์ความรู้สึก ไม่ต้องแคร์อะไรเธอทั้งนั้น เพราะเธอก็ไม่ใช่เจ้าของชีวิต ไม่ใช่เมียแต่งที่เขาอยากจะมีตั้งแต่วันแรก ถ้าทุกอย่างไม่ใช่เพียงเพราะผู้เป็นย่าต้องการให้เกิดขึ้น คงไม่มีวันนี้ให้ต้องข้องเกี่ยวกันสำหรับเขาและเธออยู่แล้ว