Home / โรแมนติก / เศษรักไร้สถานะ / 2 ตัวเลือกแก้ขัด

Share

2 ตัวเลือกแก้ขัด

Author: Duangkwan
last update publish date: 2026-09-29 09:26:19

สองเดือนต่อมา

คาเฟ่สไตล์ลอฟท์ย่านมหาวิทยาลัยยังคงเปิดต้อนรับลูกค้า แม้จะเป็นเวลาเกือบดึกแล้วก็ตาม ชมพู่ในชุดผ้ากันเปื้อนพนักงานกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายของร้าน หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานพาร์ทไทม์มาทั้งวัน

กริ๊ง!

กระดิ่งตรงประตูหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ

ชมพู่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเพื่อจะเอ่ยปากต้อนรับลูกค้า แต่คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของแอสตันก้าวเข้ามาในร้าน

สภาพของสถาปนิกหนุ่มป้ายแดงในตอนนี้ เสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ ดวงตาคมกริบแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ไร้เงาของเมลบีแฟนสาวอยู่ข้างกายอย่างเคย

แอสตันเลือกเดินไปนั่งมุมอับสายตาติดกระจกด้านในสุด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างคนหมดแรง

ชมพู่ใจกระตุกวูบ ความเป็นห่วงพุ่งขึ้นมาจุกอก เธอรู้ข่าวความสัมพันธ์ของเขากับเมลบีจากกลุ่มเพื่อนในคณะ

สองขาเรียวพาตัวเองก้าวเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ร่างบางหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พี่...แอสตันคะ”

ร่างสูงที่ฟุบหน้าอยู่กับฝ่ามือค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในตอนนี้กลับแดงก่ำและฉายแววเคว้งคว้างอย่างเห็นได้ชัด แอสตันกระพริบตาช้าๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะมองเห็นเด็กสาวในชุดพนักงานคาเฟ่ที่ยืนถือถาดอยู่ข้างโต๊ะ เธอคือรุ่นน้องในค่ายอาสาที่ฝากตัวเป็นน้องรหัสในชมรม ซึ่งตอนนั้นเขาอยู่ปีสาม เธออยู่ปีหนึ่ง และเขาเป็นหัวหน้าค่ายอาสา

ชมพู่วางแก้วชาร้อนกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆที่ช่วยให้ผ่อนคลายลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างเบามือ

“ดื่มอะไรร้อนๆหน่อยไหมคะพี่แอสตัน” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด

แอสตันนิ่งเงียบ แววตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก เขามองหน้าชมพู่สลับกับแก้วชาร้อนในมือ ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง

“รู้สภาพฉันตอนนี้แล้วใช่ไหม…” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้ากัดกินร่าง

“สมเพชไหมล่ะ”

“ไม่เลยค่ะ...” ชมพู่ส่ายหน้าช้าๆ เธอรวบรวมความกล้าแล้วหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยที่เขาไม่ได้อนุญาต

“คนเรามีวันที่แย่กันได้ทั้งนั้นแหละค่ะ พี่แอสตันไม่ได้น่าสมเพชสักหน่อย”

มือหนายื่นไปหยิบแก้วชาร้อนขึ้นมาจิบส่งเดชแก้รำคาญ ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งหรืออินกับความหวังดีของหญิงสาวแม้แต่น้อย สำหรับเขา…ชมพู่ก็เป็นแค่รุ่นน้องคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาเห็นสภาพทุเรศๆของเขาในวันที่ชีวิตดิ่งที่สุดเท่านั้น

แอสตันไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม และชมพู่ก็ทำได้แค่นั่งเงียบๆอยู่ในพื้นที่ของเธอ

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสองสัปดาห์ แอสตันยังคงจมอยู่กับความเงียบและบาดแผลจากวันรับปริญญา ส่วนชมพู่ก็เริ่มหาทางเข้าใกล้เขามากขึ้น ทั้งแวะซื้อกาแฟหรืออาหารง่ายๆมาแขวนไว้ที่หน้าประตูห้องพักในคอนโดส่วนตัวของเขา หรือบางครั้งก็คอยทักข้อความมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

แม้แอสตันจะรู้ตัวดีว่าเด็กนี่คิดยังไง และเขาไม่เคยคิดจะให้สถานะหรือความหวังอะไรกลับไปเพราะใจเขายังมีแต่เมลบี แต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งเฉยและปล่อยเลยตามเลย ไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีเหล่านั้นเพราะเห็นแก่ความสะดวกสบายที่เธอคอยเทคแคร์

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ชมพู่ถือวิสาสะมาดักรอเขาที่ล็อบบี้คอนโด พร้อมกับข้าวกล่องง่ายๆจากร้านสะดวกซื้อ

และเมื่อเห็นแอสตันเดินลงมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เธอก็รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา

“พี่แอสตันคะ...” ชมพู่เรียกเบาๆ แอสตันชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองด้วยสายตานิ่งเรียบแกมรำคาญนิดๆ

ความอึดอัดทำให้ชมพู่ตัดสินใจพูดความรู้สึกที่อัดอั้นมานานออกไปรวดเดียว

“ชมพู่...ชมพู่ชอบพี่แอสตันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วค่ะ”

“…” แอสตันชะงัก ดวงตาคมหรี่ลงด้วยความคาดไม่ถึง

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ชมพู่ก็สวนขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน

“ในเมื่อตอนนี้...พี่ก็โสดแล้ว ลองมาคบกันดูไหมคะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ แอสตันนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองที่ว่างเปล่าประมวลผลคำสารภาพของหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่นระคนกัน

แอสตันแค่นยิ้มหยันในใจช้าๆ ความคิดเห็นแก่ตัวผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ในเมื่อตอนนี้เขากำลังเซ็งและอยากหาอะไรทำแก้เบื่อ การมีใครสักคนมาคอยปรนนิบัติ ดูแล และรองรับอารมณ์ความต้องการโดยไม่ต้องผูกมัดหรือให้สถานะอะไร มันก็ดูเข้าทีดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

เขายังรักเมลบี และไม่มีทางยกหัวใจให้ผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด ชมพู่ก็เป็นแค่ตัวเลือกแก้ขัด เป็นที่ระบายความใคร่แก้เซ็งในยามที่เขาต้องการเท่านั้น และที่สำคัญ...เรื่องนี้ต้องเป็นความลับขั้นสุด จะไม่มีใครหน้าไหนล่วงรู้เรื่องนี้เด็ดขาด

เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือจริงใจแอบแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย

“อยากคบงั้นเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แววตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของชมพู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม

ชมพู่ใจกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยักหน้ารับเบาๆ

“ค่ะ...ชมพู่ยอมทุกอย่าง ขอแค่ให้ได้อยู่ข้างๆพี่”

แอสตันหรี่ตามองหญิงสาวที่เอาตัวเข้าแลกอย่างไร้เดียงสา เขารับข้าวกล่องในมือเธอมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความฝันสีชมพูของเธอลงราบคาบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“อยากคบก็ได้…แต่ฉันไม่มีสถานะอะไรให้เธอ ห้ามเรียกร้อง ห้ามเปิดตัว ห้ามให้ใครรู้เรื่องของเราเด็ดขาด ถ้าตกลงตามนี้ คืนนี้ก็ขึ้นห้องไปกับฉัน”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เศษรักไร้สถานะ   40 ความสุขที่แท้จริงและยั่งยืน (จบ)

    หลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื

  • เศษรักไร้สถานะ   39 เติบโตไปด้วยกัน

    สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา

  • เศษรักไร้สถานะ   38 เป็นแฟนกันนะ NC (ปั้น+มีน)

    ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ

  • เศษรักไร้สถานะ   37 เคียงคู่กัน

    วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย

  • เศษรักไร้สถานะ   36 เริ่มต้นใหม่

    ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ

  • เศษรักไร้สถานะ   35 ปลดปล่อยออกมาจนหมดสิ้น NC20+

    วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status