2 ตัวเลือกแก้ขัด

สองเดือนต่อมา

คาเฟ่สไตล์ลอฟท์ย่านมหาวิทยาลัยยังคงเปิดต้อนรับลูกค้า แม้จะเป็นเวลาเกือบดึกแล้วก็ตาม ชมพู่ในชุดผ้ากันเปื้อนพนักงานกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะตัวสุดท้ายของร้าน หลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการทำงานพาร์ทไทม์มาทั้งวัน

กริ๊ง!

กระดิ่งตรงประตูหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ

ชมพู่เงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณเพื่อจะเอ่ยปากต้อนรับลูกค้า แต่คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของแอสตันก้าวเข้ามาในร้าน

สภาพของสถาปนิกหนุ่มป้ายแดงในตอนนี้ เสื้อเชิ้ตยับย่น กระดุมถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ ดวงตาคมกริบแดงก่ำและเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ไร้เงาของเมลบีแฟนสาวอยู่ข้างกายอย่างเคย

แอสตันเลือกเดินไปนั่งมุมอับสายตาติดกระจกด้านในสุด ก่อนจะฟุบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างคนหมดแรง

ชมพู่ใจกระตุกวูบ ความเป็นห่วงพุ่งขึ้นมาจุกอก เธอรู้ข่าวความสัมพันธ์ของเขากับเมลบีจากกลุ่มเพื่อนในคณะ

สองขาเรียวพาตัวเองก้าวเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ ร่างบางหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะก่อนจะเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“พี่...แอสตันคะ”

ร่างสูงที่ฟุบหน้าอยู่กับฝ่ามือค่อยๆเงยขึ้นช้าๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะนิ่งสงบและเต็มไปด้วยความมั่นใจ ในตอนนี้กลับแดงก่ำและฉายแววเคว้งคว้างอย่างเห็นได้ชัด แอสตันกระพริบตาช้าๆเพื่อปรับโฟกัส ก่อนจะมองเห็นเด็กสาวในชุดพนักงานคาเฟ่ที่ยืนถือถาดอยู่ข้างโต๊ะ เธอคือรุ่นน้องในค่ายอาสาที่ฝากตัวเป็นน้องรหัสในชมรม ซึ่งตอนนั้นเขาอยู่ปีสาม เธออยู่ปีหนึ่ง และเขาเป็นหัวหน้าค่ายอาสา

ชมพู่วางแก้วชาร้อนกลิ่นมิ้นท์อ่อนๆที่ช่วยให้ผ่อนคลายลงบนโต๊ะตรงหน้าเขาอย่างเบามือ

“ดื่มอะไรร้อนๆหน่อยไหมคะพี่แอสตัน” เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาเจือความกังวลอย่างปิดไม่มิด

แอสตันนิ่งเงียบ แววตานิ่งสนิทไร้ความรู้สึก เขามองหน้าชมพู่สลับกับแก้วชาร้อนในมือ ความเงียบงันปกคลุมอยู่ชั่วครู่ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุขโดยสิ้นเชิง

“รู้สภาพฉันตอนนี้แล้วใช่ไหม…” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ร่างสูงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้ากัดกินร่าง

“สมเพชไหมล่ะ”

“ไม่เลยค่ะ...” ชมพู่ส่ายหน้าช้าๆ เธอรวบรวมความกล้าแล้วหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยที่เขาไม่ได้อนุญาต

“คนเรามีวันที่แย่กันได้ทั้งนั้นแหละค่ะ พี่แอสตันไม่ได้น่าสมเพชสักหน่อย”

มือหนายื่นไปหยิบแก้วชาร้อนขึ้นมาจิบส่งเดชแก้รำคาญ ไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งหรืออินกับความหวังดีของหญิงสาวแม้แต่น้อย สำหรับเขา…ชมพู่ก็เป็นแค่รุ่นน้องคนหนึ่งที่บังเอิญผ่านมาเห็นสภาพทุเรศๆของเขาในวันที่ชีวิตดิ่งที่สุดเท่านั้น

แอสตันไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม และชมพู่ก็ทำได้แค่นั่งเงียบๆอยู่ในพื้นที่ของเธอ

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบสองสัปดาห์ แอสตันยังคงจมอยู่กับความเงียบและบาดแผลจากวันรับปริญญา ส่วนชมพู่ก็เริ่มหาทางเข้าใกล้เขามากขึ้น ทั้งแวะซื้อกาแฟหรืออาหารง่ายๆมาแขวนไว้ที่หน้าประตูห้องพักในคอนโดส่วนตัวของเขา หรือบางครั้งก็คอยทักข้อความมาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

แม้แอสตันจะรู้ตัวดีว่าเด็กนี่คิดยังไง และเขาไม่เคยคิดจะให้สถานะหรือความหวังอะไรกลับไปเพราะใจเขายังมีแต่เมลบี แต่เขาก็เลือกที่จะนิ่งเฉยและปล่อยเลยตามเลย ไม่ได้ปฏิเสธความหวังดีเหล่านั้นเพราะเห็นแก่ความสะดวกสบายที่เธอคอยเทคแคร์

จนกระทั่งเย็นวันหนึ่ง ชมพู่ถือวิสาสะมาดักรอเขาที่ล็อบบี้คอนโด พร้อมกับข้าวกล่องง่ายๆจากร้านสะดวกซื้อ

และเมื่อเห็นแอสตันเดินลงมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เธอก็รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา

“พี่แอสตันคะ...” ชมพู่เรียกเบาๆ แอสตันชะงักฝีเท้าแล้วหันมามองด้วยสายตานิ่งเรียบแกมรำคาญนิดๆ

ความอึดอัดทำให้ชมพู่ตัดสินใจพูดความรู้สึกที่อัดอั้นมานานออกไปรวดเดียว

“ชมพู่...ชมพู่ชอบพี่แอสตันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วค่ะ”

“…” แอสตันชะงัก ดวงตาคมหรี่ลงด้วยความคาดไม่ถึง

แต่ก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ชมพู่ก็สวนขึ้นมาด้วยเสียงสั่นเครือแต่ชัดเจน

“ในเมื่อตอนนี้...พี่ก็โสดแล้ว ลองมาคบกันดูไหมคะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ แอสตันนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองที่ว่างเปล่าประมวลผลคำสารภาพของหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและหวาดหวั่นระคนกัน

แอสตันแค่นยิ้มหยันในใจช้าๆ ความคิดเห็นแก่ตัวผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ในเมื่อตอนนี้เขากำลังเซ็งและอยากหาอะไรทำแก้เบื่อ การมีใครสักคนมาคอยปรนนิบัติ ดูแล และรองรับอารมณ์ความต้องการโดยไม่ต้องผูกมัดหรือให้สถานะอะไร มันก็ดูเข้าทีดีเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

เขายังรักเมลบี และไม่มีทางยกหัวใจให้ผู้หญิงคนอื่นเด็ดขาด ชมพู่ก็เป็นแค่ตัวเลือกแก้ขัด เป็นที่ระบายความใคร่แก้เซ็งในยามที่เขาต้องการเท่านั้น และที่สำคัญ...เรื่องนี้ต้องเป็นความลับขั้นสุด จะไม่มีใครหน้าไหนล่วงรู้เรื่องนี้เด็ดขาด

เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากหยักก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนหรือจริงใจแอบแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย

“อยากคบงั้นเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย แววตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างเพรียวบางของชมพู่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม

ชมพู่ใจกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยักหน้ารับเบาๆ

“ค่ะ...ชมพู่ยอมทุกอย่าง ขอแค่ให้ได้อยู่ข้างๆพี่”

แอสตันหรี่ตามองหญิงสาวที่เอาตัวเข้าแลกอย่างไร้เดียงสา เขารับข้าวกล่องในมือเธอมาถือไว้ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความฝันสีชมพูของเธอลงราบคาบด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น

“อยากคบก็ได้…แต่ฉันไม่มีสถานะอะไรให้เธอ ห้ามเรียกร้อง ห้ามเปิดตัว ห้ามให้ใครรู้เรื่องของเราเด็ดขาด ถ้าตกลงตามนี้ คืนนี้ก็ขึ้นห้องไปกับฉัน”