LOGINช่วงเย็นวันต่อมา
ชมพู่หิ้วกระเป๋าเดินทางใบย่อมก้าวเข้ามาในห้องชุดหรูของแอสตัน เธอยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงทางเข้าเพราะไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรในพื้นที่ส่วนตัวของเขา แอสตันที่นั่งจิบกาแฟมองเอกสารอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างประตู เขาวางแก้วในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหา “ตามฉันมา” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำไปยังห้องนอนเล็กอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องนอนหลักของเขา แอสตันเปิดประตูผลักให้เธอดูภายในห้องที่มีเตียงเดี่ยวขนาดพอดีตัวและตู้เสื้อผ้าบิลต์อินเรียบร้อย “ห้องนี้เป็นของเธอ จัดของให้เรียบร้อยซะ” “ค่ะ” ชมพู่ตอบรับเสียงเบา ก้มหน้ารับคำสั่งแล้วลากกระเป๋าเดินเข้าห้องปิดประตูลงเงียบๆ ช่วงดึก แสงไฟสลัวในห้องชุดหรูยามดึกถูกรบกวนด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นๆบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนเล็ก Aston : มาที่ห้องฉัน ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมชุดนอนเรียบร้อยชะงักไปเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะวางมือถือลงแล้วเดินออกจากห้องนอนเล็ก ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของแอสตันที่เปิดแง้มไว้ ภายในห้องมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกลอยอบอวลอยู่รอบตัว แอสตันนั่งพิงหัวเตียงรออยู่แล้วโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ทันทีที่เธอเดินเข้าไปใกล้ มือหนาก็คว้าข้อมือเล็กแล้วดึงร่างเธอให้ล้มลงบนเตียง ค่ำคืนแรกภายใต้ชายคาเดียวกันเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนโยนหรือคำพูดใดๆ นอกจากการปลดปล่อยอารมณ์ของเขาตามเคย กระทั่งทุกอย่างสงบลง ชมพู่ก็เผลอหลับไหลไปบนเตียงของเขาด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรงเช่นเดียวกับหลายเดือนที่ผ่านมา วันต่อมา แอสตันที่ตื่นก่อนแล้วขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง เขากวาดสายตามองร่างของชมพู่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆด้วยแววตานิ่งเรียบไร้ความรู้สึกพิเศษใดๆ ชมพู่ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา “ตื่นแล้วก็กลับไปนอนห้องตัวเองซะ” แอสตันเอ่ยสั่งเสียงเรียบด้วยความเคยชิน ก่อนจะเสริมคำสั่งใหม่ที่เพิ่มภาระให้เธอทันที “แล้วก็...ทำอาหารเช้าไว้ให้ฉันด้วย ทำความสะอาดห้อง ซักผ้าให้เรียบร้อย ช่วงที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ หน้าที่พวกนี้เป็นของเธอ” ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่น แม้จะรู้สึกจุกอยู่ในอกที่ตื่นมาแล้วไม่ได้รับแม้แต่คำทักทายดีๆ เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่งนั้นเบาๆ “ค่ะ ชมพู่จะรีบจัดการให้ค่ะ” ชมพู่ก้มหน้าก้มตาเก็บผ้าห่ม ลุกขึ้นเดินกลับไปยังห้องนอนเล็กของตัวเองเพื่อเริ่มต้นหน้าที่ของผู้อยู่อาศัยไร้สถานะในบ้านของแอสตันอย่างแท้จริง หลายวันผ่านไป นาฬิกาบนหัวเตียงห้องนอนเล็กบ่งบอกเวลาตีห้าครึ่ง ชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรีบร้อน ร่างกายที่ยังระบมจากการถูกใช้งานอย่างหนักเมื่อคืนส่งสัญญาณประท้วงด้วยความปวดร้าว แต่เธอไม่มีเวลามาโอดครวญ รีบจัดการธุระส่วนตัวแล้วเดินออกไปยังห้องครัวทันที ไม่นานนัก ร่างสูงในชุดสูททำงานที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตเรียบกริบก็เดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ด้วยท่าทางนิ่งขรึม แอสตันกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งคำชมเชยหรือแม้แต่คำทักทายยามเช้า เขาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ หยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักอาหารเข้าปากเคี้ยวช้าๆอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัดและห่างเหิน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆเท่านั้น บางวัน แอสตันกินไปได้แค่สองสามคำก็วางช้อนลงเฉยๆแล้วลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเอกสารเดินออกจากห้องไปทันที โดยปล่อยให้อาหารที่เธอตั้งใจทำตั้งแต่เช้าตรู่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะเกือบเต็มจาน ชมพู่ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไปอย่างเงียบงัน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้ง สำหรับเขาแล้ว…เธอก็เป็นได้แค่เครื่องมืออำนวยความสะดวก ทั้งเรื่องบนเตียงและเรื่องความเป็นอยู่ โดยที่ความใส่ใจของเธอไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย ช่วงเย็นของวันหนึ่ง Rrrr! เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นอยู่บนโต๊ะหนังสือในห้องนอนเล็ก หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมาพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ‘กำหนดชำระงวดนี้เหลือเวลาอีก2วัน ยอดค้างหากไม่ติดต่อกลับจะส่งคนไปตามที่บ้านหรือที่มหาวิทยาลัย’ มือเล็กที่ถือปากกาทำบัญชีอยู่ถึงกับสั่นเทา ลมหายใจสะดุดกึกจนหน้าอกแน่นอึดอัด เธอหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเช็คดูอีกรอบด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่ตัวเลขที่แสดงอยู่กลับห่างไกลจากยอดหนี้ที่ต้องจ่ายในสิ้นเดือนนี้ลิบลับ แกร็ก เสียงเปิดประตูห้องชุดด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของแอสตันที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นประตูห้องนอนเล็กที่แง้มอยู่ และเห็นร่างของชมพู่กำลังนั่งซบหน้าสะอื้นอยู่กับโต๊ะโดยพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา แอสตันชะงักฝีเท้า ร่างสูงสาวเท้าผลักประตูเปิดออกแล้วยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาเย็นชา “เป็นบ้าอะไรอีก นั่งร้องไห้เสียงดังน่ารำคาญ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตำหนิเรียบๆไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ ชมพู่สะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ เธอพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความอ่อนแอ แต่ริมฝีปากที่สั่นเทากลับฟ้องชัดเจน “เปล่าค่ะ...ชมพู่ไม่ได้เป็นอะไร ขอโทษนะคะที่เสียงดัง” “ถ้าไม่มีอะไรก็ไปเตรียมน้ำอุ่นไว้ ฉันเหนื่อย” แอสตันสั่งตัดบทด้วยความเคยชิน โดยไม่คิดจะถามไถ่สักคำว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ “ได้ค่ะ” ชมพู่ได้แต่พยักหน้ารับคำสั่ง เธอลุกขึ้นเดินเลี่ยงผ่านเขาไปเตรียมตัวทำหน้าที่ตามคำสั่ง โดยเก็บงำปัญหาหนี้สินหนึ่งแสนบาทที่กำลังจะระเบิดใส่หน้าไว้ในใจแต่เพียงผู้เดียวหลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื
สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา
ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ
วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย
ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ
วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ







