6 ชายคาเดียวกัน

ช่วงเย็นวันต่อมา

ชมพู่หิ้วกระเป๋าเดินทางใบย่อมก้าวเข้ามาในห้องชุดหรูของแอสตัน เธอยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงทางเข้าเพราะไม่รู้ว่าควรวางตัวอย่างไรในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

แอสตันที่นั่งจิบกาแฟมองเอกสารอยู่บนโซฟาเงยหน้าขึ้นมองร่างเล็กที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างประตู เขาวางแก้วในมือลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้ามาหา

“ตามฉันมา” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งสั้นๆ ก่อนจะเดินนำไปยังห้องนอนเล็กอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องนอนหลักของเขา

แอสตันเปิดประตูผลักให้เธอดูภายในห้องที่มีเตียงเดี่ยวขนาดพอดีตัวและตู้เสื้อผ้าบิลต์อินเรียบร้อย

“ห้องนี้เป็นของเธอ จัดของให้เรียบร้อยซะ”

“ค่ะ” ชมพู่ตอบรับเสียงเบา ก้มหน้ารับคำสั่งแล้วลากกระเป๋าเดินเข้าห้องปิดประตูลงเงียบๆ

ช่วงดึก

แสงไฟสลัวในห้องชุดหรูยามดึกถูกรบกวนด้วยเสียงแจ้งเตือนข้อความสั้นๆบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนเล็ก

Aston : มาที่ห้องฉัน

ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมชุดนอนเรียบร้อยชะงักไปเล็กน้อย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะวางมือถือลงแล้วเดินออกจากห้องนอนเล็ก ตรงไปยังห้องนอนใหญ่ของแอสตันที่เปิดแง้มไว้

ภายในห้องมืดสลัว กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกลอยอบอวลอยู่รอบตัว แอสตันนั่งพิงหัวเตียงรออยู่แล้วโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ทันทีที่เธอเดินเข้าไปใกล้ มือหนาก็คว้าข้อมือเล็กแล้วดึงร่างเธอให้ล้มลงบนเตียง

ค่ำคืนแรกภายใต้ชายคาเดียวกันเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบและดิบเถื่อน ไร้ซึ่งความอ่อนโยนหรือคำพูดใดๆ นอกจากการปลดปล่อยอารมณ์ของเขาตามเคย

กระทั่งทุกอย่างสงบลง ชมพู่ก็เผลอหลับไหลไปบนเตียงของเขาด้วยความเหนื่อยล้าอ่อนแรงเช่นเดียวกับหลายเดือนที่ผ่านมา

วันต่อมา

แอสตันที่ตื่นก่อนแล้วขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง เขากวาดสายตามองร่างของชมพู่ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ข้างๆด้วยแววตานิ่งเรียบไร้ความรู้สึกพิเศษใดๆ

ชมพู่ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ก่อนจะรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนกเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของเขา

“ตื่นแล้วก็กลับไปนอนห้องตัวเองซะ” แอสตันเอ่ยสั่งเสียงเรียบด้วยความเคยชิน ก่อนจะเสริมคำสั่งใหม่ที่เพิ่มภาระให้เธอทันที

“แล้วก็...ทำอาหารเช้าไว้ให้ฉันด้วย ทำความสะอาดห้อง ซักผ้าให้เรียบร้อย ช่วงที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่ หน้าที่พวกนี้เป็นของเธอ”

ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่น แม้จะรู้สึกจุกอยู่ในอกที่ตื่นมาแล้วไม่ได้รับแม้แต่คำทักทายดีๆ

เธอทำได้เพียงพยักหน้ารับคำสั่งนั้นเบาๆ

“ค่ะ ชมพู่จะรีบจัดการให้ค่ะ”

ชมพู่ก้มหน้าก้มตาเก็บผ้าห่ม ลุกขึ้นเดินกลับไปยังห้องนอนเล็กของตัวเองเพื่อเริ่มต้นหน้าที่ของผู้อยู่อาศัยไร้สถานะในบ้านของแอสตันอย่างแท้จริง

หลายวันผ่านไป

นาฬิกาบนหัวเตียงห้องนอนเล็กบ่งบอกเวลาตีห้าครึ่ง ชมพู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรีบร้อน ร่างกายที่ยังระบมจากการถูกใช้งานอย่างหนักเมื่อคืนส่งสัญญาณประท้วงด้วยความปวดร้าว แต่เธอไม่มีเวลามาโอดครวญ รีบจัดการธุระส่วนตัวแล้วเดินออกไปยังห้องครัวทันที

ไม่นานนัก ร่างสูงในชุดสูททำงานที่สวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตเรียบกริบก็เดินออกมาจากห้องนอนใหญ่ด้วยท่าทางนิ่งขรึม แอสตันกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งคำชมเชยหรือแม้แต่คำทักทายยามเช้า

เขาทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ หยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักอาหารเข้าปากเคี้ยวช้าๆอย่างเงียบเชียบ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัดและห่างเหิน มีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเบาๆเท่านั้น

บางวัน แอสตันกินไปได้แค่สองสามคำก็วางช้อนลงเฉยๆแล้วลุกขึ้นหยิบกระเป๋าเอกสารเดินออกจากห้องไปทันที โดยปล่อยให้อาหารที่เธอตั้งใจทำตั้งแต่เช้าตรู่ถูกทิ้งไว้บนโต๊ะเกือบเต็มจาน

ชมพู่ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไปอย่างเงียบงัน ความรู้สึกเจ็บแปลบในอกแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้ง สำหรับเขาแล้ว…เธอก็เป็นได้แค่เครื่องมืออำนวยความสะดวก ทั้งเรื่องบนเตียงและเรื่องความเป็นอยู่ โดยที่ความใส่ใจของเธอไม่มีค่าอะไรในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

ช่วงเย็นของวันหนึ่ง

Rrrr!

เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นอยู่บนโต๊ะหนังสือในห้องนอนเล็ก หน้าจอแสดงเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคยปรากฏขึ้นมาพร้อมข้อความแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ

‘กำหนดชำระงวดนี้เหลือเวลาอีก2วัน ยอดค้างหากไม่ติดต่อกลับจะส่งคนไปตามที่บ้านหรือที่มหาวิทยาลัย’

มือเล็กที่ถือปากกาทำบัญชีอยู่ถึงกับสั่นเทา ลมหายใจสะดุดกึกจนหน้าอกแน่นอึดอัด เธอหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาเช็คดูอีกรอบด้วยความหวังอันริบหรี่ แต่ตัวเลขที่แสดงอยู่กลับห่างไกลจากยอดหนี้ที่ต้องจ่ายในสิ้นเดือนนี้ลิบลับ

แกร็ก

เสียงเปิดประตูห้องชุดด้านนอกดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของแอสตันที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้าจากการทำงาน สายตาคมกริบเหลือบไปเห็นประตูห้องนอนเล็กที่แง้มอยู่ และเห็นร่างของชมพู่กำลังนั่งซบหน้าสะอื้นอยู่กับโต๊ะโดยพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้เล็ดลอดออกมา

แอสตันชะงักฝีเท้า ร่างสูงสาวเท้าผลักประตูเปิดออกแล้วยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาเย็นชา

“เป็นบ้าอะไรอีก นั่งร้องไห้เสียงดังน่ารำคาญ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตำหนิเรียบๆไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ

ชมพู่สะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ เธอพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความอ่อนแอ แต่ริมฝีปากที่สั่นเทากลับฟ้องชัดเจน

“เปล่าค่ะ...ชมพู่ไม่ได้เป็นอะไร ขอโทษนะคะที่เสียงดัง”

“ถ้าไม่มีอะไรก็ไปเตรียมน้ำอุ่นไว้ ฉันเหนื่อย” แอสตันสั่งตัดบทด้วยความเคยชิน โดยไม่คิดจะถามไถ่สักคำว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

“ได้ค่ะ” ชมพู่ได้แต่พยักหน้ารับคำสั่ง เธอลุกขึ้นเดินเลี่ยงผ่านเขาไปเตรียมตัวทำหน้าที่ตามคำสั่ง โดยเก็บงำปัญหาหนี้สินหนึ่งแสนบาทที่กำลังจะระเบิดใส่หน้าไว้ในใจแต่เพียงผู้เดียว