LOGINช่วงค่ำของวันหนึ่ง
เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้องชุดหรู แอสตันขยับเนคไทที่คอออกด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่านวันอันยาวนานที่บริษัท เขากำลังจะเดินตรงไปหยิบน้ำในครัว ทว่าเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากห้องนอนเล็กกลับทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า “ค่ะ ขอร้องล่ะค่ะพี่ ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสัปดาห์ได้ไหมคะ เงินชมพู่ยังไม่พอจริงๆ ชมพู่หาคืนให้แน่ค่ะ อย่าเพิ่งไปตามที่บ้านเลยนะคะ” เสียงสะอื้นไห้เจือความจนมุมลอยตามลมมา แอสตันยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจระคนรำคาญใจ เขาฟังเงียบๆจนกระทั่งได้ยินคำว่า ‘หนี้หนึ่งแสนบาท’ และเสียงขอร้องอ้อนวอนให้เจ้าหนี้ใจเย็นลง เมื่อสายถูกตัดไป แอสตันก็ผลักประตูห้องเปิดเข้าไปเต็มแรง ปัง! ชมพู่สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดราวกับคนไข้อาการหนัก โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือตกลงบนเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ว่าเธอกำลังซ่อนปัญหาใหญ่ไว้ “หนี้อะไร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ากดดันจนน่ากลัว แอสตันสาวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงยืนค้ำหัวมองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าแต่เยียบเย็น “เมื่อกี้คุยเรื่องอะไร ทำไมต้องร้องขอชีวิตกับเจ้าหนี้ขนาดนั้น” ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เธอพยายามอ้าปากปฏิเสธแต่เสียงมันจุกอยู่ที่ลำคอ “เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไรค่ะพี่แอสตัน” “ฉันถามว่าหนี้อะไร!” แอสตันหมดความอดทน มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนแล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงกับเจ็บ แต่แววตาดุดันและน้ำเสียงเฉียบขาดของเขาทำให้ชมพู่ไม่กล้าโกหกอีกต่อไป “หนี้...หนี้หนึ่งแสนบาทค่ะ ของพ่อที่เสียไปแล้ว เป็นเงินต้นกับดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายทุกสิ้นเดือน...” ชมพู่สะอื้นไห้ยามที่สารภาพความจริงอันน่าสมเพชของตัวเองออกไป แอสตันยืนมองคนตรงหน้าที่เอาแต่สะอื้นไห้จนตัวโยน ความรู้สึกรำคาญใจพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเขาต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ มือหนาควักกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวจัดการกดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารด้วยท่าทางรำคาญระคนเด็ดขาด โดยไม่เอ่ยคำปลอบโยนหรือแสดงความเห็นอกเห็นใจใดๆทั้งสิ้น “เลิกทำหน้าใกล้ตายแล้วก็หยุดร้องไห้สักที น่ารำคาญ” แอสตันเอ่ยเสียงห้วนจัด ชมพู่สะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆแล้วเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสับสนปนตื่นตระหนก ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเงินเข้าจากธนาคารดังขึ้นบนหน้าจอมือถือของชมพู่ที่ตกอยู่บนเตียง เธอก้มลงหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ ตัวเลขยอดเงินในบัญชีปรากฏเงินจำนวนหนึ่งแสนบาทถ้วนถูกโอนเข้ามาจากชื่อของแอสตัน ชมพู่เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาค้างเติ่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดไม่ถึง “พ…พี่แอสตัน นี่มัน...” “ฉันรำคาญเสียงร้องไห้แล้วก็หน้าตาเครียดๆของเธอเต็มที เอาเงินนี่ไปเคลียร์หนี้ของเธอซะ จะได้เลิกทำตัวเป็นภาระน่ารำคาญเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน” แอสตันสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เขายัดโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปจากห้อง ทิ้งให้ชมพู่ช็อกค้างอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาที่เคยไหลพรั่งพรูหยุดชะงักลงด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ทั้งโล่งอกที่หลุดพ้นจากวิกฤตหนี้สิน แต่อีกใจกลับเจ็บแปลบจนชาหนึบ การจัดการเคลียร์หนี้สินหนึ่งแสนบาทให้หมดสิ้นไปใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ความหวาดกลัวเรื่องเจ้าหนี้โทรศัพท์มาทวงถามหรือตามราวีมลายหายไปจนหมดสิ้น เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ชมพู่วางแผนจัดตารางเวลาเพื่อเตรียมตัวกลับไปวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านคาเฟ่ตามเดิม แอสตันที่เพิ่งกลับมาจากบริษัท ก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหารเย็นบนโต๊ะ ดวงตาคมกริบกวาดมองชุดออกนอกบ้านที่ชมพู่สวมอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเด็ดขาด “นั่นจะไปไหน?” “ชมพู่...ชมพู่จะไปทำงานพาร์ทไทม์ที่คาเฟ่ค่ะช่วงกะเย็น…” ชมพู่ตอบเสียงเบา หลบสายตา “ช่วงนี้ใกล้เปิดเทอมแล้ว ชมพู่อยากเคลียร์รอบงานให้เรียบร้อย” แอสตันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนชมพู่ต้องถอยหลังกรูดไปติดขอบเคาน์เตอร์ครัว มือหนาเอื้อมไปฉวยข้อมือเล็กไว้แล้วออกแรงดึงเบาๆให้เธอหยุดนิ่ง “ไม่ต้องไป” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคำสั่งเฉียบขาดออกมาหน้าตาเฉย “ฉันเคลียร์หนี้ให้เธอหมดแล้ว ชีวิตช่วงปิดเทอมนี้ของเธอมีหน้าที่เดียวคืออยู่ดูแลปรนนิบัติฉันที่นี่” ชมพู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ “แต่ว่า...งานพาร์ทไทม์พวกนั้น ชมพู่ยังต้องทำเพื่อใช้จ่ายส่วนตัวนะคะ แล้วอีกอย่าง...” “ฉันไม่อยากให้เธอเหนื่อยข้างนอก แล้วไม่มีแรงมาปรนเปรอฉัน” แอสตันสวนกลับด้วยประโยคไร้เยื่อใยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ดวงตาดุดันจ้องมองเธอราวกับเธอเป็นเพียงทรัพย์สินชิ้นหนึ่งที่เขาซื้อขาด “เงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวอยากได้เท่าไหร่ก็บอก ฉันไม่ได้งกเงินกับเธอขนาดนั้น แต่เรื่องออกไปทำงานข้างนอก...เลิกซะ!” คำพูดที่ดูเหมือนจะใจดีแต่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวและกดขี่ ทำให้ชมพู่จุกจนพูดไม่ออก ในสายตาของเขา เธอมันก็เป็นแค่เครื่องมือบำเรอความสุขที่ต้องสแตนด์บายพร้อมใช้งานตลอด24ชั่วโมง โดยไม่มีสิทธิ์มีเสียงหรือมีชีวิตเป็นของตัวเอง ชมพู่ได้แต่ก้มหน้างุดแล้วพยักหน้ารับคำสั่งนั้นอย่างจำยอม “ค่ะ ชมพู่เข้าใจแล้ว”หลายเดือนต่อมา ท้องกลมโตมีอายุครรภ์เข้าเดือนที่หกของชมพู่เด่นชัดขึ้นภายใต้ชุดคลุมท้องเนื้อนุ่มสบาย เบบี๋ตัวน้อยในครรภ์ซึ่งอัลตร้าซาวด์คอนเฟิร์มเรียบร้อยแล้วว่าเป็นเด็กชายตัวน้อย ดิ้นดุ๊กดิ๊กทักทายคุณพ่อคุณแม่ทุกครั้งที่แอสตันแนบใบหน้าลงฟังเสียงที่หน้าท้อง ในเวลานี้น้องสโนว์ในวัยสี่ขวบเต็ม เติบโตเป็นพี่สาวคนเก่งที่เพิ่งเข้าเรียนชั้นอนุบาลนานาชาติไปได้ไม่นาน ทุกๆเช้าห้องชุดเพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมืองจะเต็มไปด้วยความสดใส เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงในชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนนานาชาติที่วิ่งมาหอมแก้มลาคุณแม่ท้องโตและคุณพ่อก่อนไปโรงเรียน แอสตันในฐานะสามีและคุณพ่อป้ายแดงรอบที่สอง ดูแลชมพู่ในช่วงตั้งครรภ์นี้อย่างประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน วิตามิน หรือแม้แต่การนวดขาบรรเทาอาการบวมให้ภรรยาในยามค่ำคืน แอสตันไม่เคยปล่อยให้ชมพู่ต้องขยับตัวทำอะไรหนักๆเลยสักนิด จนชมพู่อดเอ่ยปากแซวไม่ได้ว่าสามีดูตื่นเต้นและเห่อลูกชายคนนี้เป็นอย่างมาก เวลาล่วงเลยจนกระทั่งถึงกำหนดคลอด เสียงฝีเท้าเร่งรีบและไฟฉุกเฉินหน้าห้องผ่าตัดโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังบ่งบอกถึงความตื่นเต้นระคนกังวล แอสตันสวมชุดปลอดเชื
สี่เดือนต่อมา ชีวิตในคอนโดใจกลางเมืองของครอบครัวเล็กๆดำเนินไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมด้วยความสุข ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา ชมพู่ในบทบาทคุณแม่ฟูลไทม์ได้ทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับน้องสโนว์วัยสองขวบที่กำลังเติบโตและเริ่มพูดเก่งขึ้นทุกวัน ขณะที่แอสตันเองก็ทำหน้าที่สามีและคุณพ่อได้อย่างสมบูรณ์แบบ ความรักของพวกเขามีแต่จะทวีความหวานและมั่นคงยิ่งขึ้นทุกวัน ค่ำคืนนี้ แอสตันบอกกับชมพู่ว่าจะพาออกไปทานดินเนอร์ฉลองวันครบรอบที่พวกเขาตกลงย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน โดยมีคุณปู่คุณย่ารับอาสาช่วยดูแลน้องสโนว์ให้หนึ่งคืน หลังจากทานมื้อค่ำและดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนหวานกันจนอิ่มหนำแล้ว จู่ๆไฟรอบบริเวณโต๊ะของพวกเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับเสียงดนตรีบรรเลงเพลงรักเบาๆลอยคลอมาในอากาศ ชมพู่กระพริบตาปริบๆด้วยความแปลกใจ หันไปมองหน้าคนรักที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “เอ๊ะ...ทำไมไฟถึง...” ยังไม่ทันที่ชมพู่จะได้พูดจบ แอสตันก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินอ้อมมาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ มือหนากุมมือเรียวบางทั้งสองข้างไว้ด้วยความทะนุถนอม แววตาคมกริบที่มองมาเต็มไปด้วยความรักและความจริงใจจนประกายระยิบระยับ หัวใจของชมพู่กระตุกวูบ ร่างกายชา
ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ปั้นที่ทำทีเป็นเล่นกับน้องสโนว์อยู่นั้น จู่ๆก็เอียงหน้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่นั่งตัวเกร็งอยู่ข้างๆแล้วกระซิบเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นให้ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวกลับพร้อมฉันก็ได้” มีนสะดุ้งเล็กน้อย รีบหันขวับมาปฏิเสธทันควัน “มะ...” “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ” ปั้นแทรกขึ้นมาทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธ สายตาคมกริบที่เคยเล่นสนุกกับหลานเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย มีนชะงักไป ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาอย่างระแวดระวัง “แกจะคุยเรื่องอะไร” “ฉันยังไม่อยากคุยตอนนี้...” ปั้นตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสื่อความหมายลึกซึ้ง “อยากคุยส่วนตัว” “…” คำว่า ‘ส่วนตัว’ ทำเอามีนใจเต้นไม่เป็นส่ำ เธอเม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ทว่าปั้นกลับตอกย้ำด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดกว่าเดิม “มันเป็นเรื่องสำคัญ...ที่ฉันต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง” แววตาจริงจังของเขาทำเอามีนหมดทางหนี เธอจำใจต้องพยักหน้ารับช้าๆอย่างจำนน เป็นจังหวะเดียวกับที่ชมพู่ถือถาดใส่แก้วน้ำและขนมของว่างเดินออกมาจากห้องครัวพอดี “มาแล้วๆ รอนานไหม คุยอะไรกันอยู่เหรอสองคนนี้” ชมพู่เอ่ยถามยิ้มๆพลางวางถาดลงบนโต๊ะ
วันต่อมา ภายในห้องครัวสไตล์โมเดิร์น แอสตันในชุดลำลองสบายๆกำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัวกำลังง่วนอยู่กับการทำแพนเค้กและเตรียมมื้อเช้าง่ายๆให้กับครอบครัว ไม่นานนัก ชมพู่ที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวในชุดเสื้อยืดสบายๆกับกางเกงขาสั้นก็อุ้มน้องสโนว์ที่เพิ่งตื่นนอนเดินออกมาจากห้องนอน เสียงใสแจ๋วของลูกสาวส่งเสียงอ้อแอ้ออกมาทันทีที่เห็นหน้าผู้เป็นพ่อ “ปะป๊า! หอมๆ…” น้องสโนว์ชี้มือไปทางกระทะแพนเค้กพลางส่งเสียงร้องเรียก แอสตันหันมาส่งยิ้มกว้างให้สองแม่ลูก เขาวางตะหลิวลงแล้วเดินเข้าไปรับตัวลูกสาวมาอุ้มไว้แนบอก หอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว “ตื่นมาก็หิวเลยเหรอครับ เดี๋ยวพ่อทำให้กินอร่อยๆเลยนะ” หลังจากมื้อเช้าอันแสนอบอุ่นผ่านพ้นไป ช่วงบ่ายวันนั้นแอสตันก็พาชมพู่และลูกสาวตัวน้อยออกไปเดินเล่นเปลี่ยนบรรยากาศที่ห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเพื่อหาซื้อของใช้เข้าบ้านเพิ่มเติม น้องสโนว์นั่งอยู่ในรถเข็นเด็กคันสวย ดวงตากลมโตมองโน่นมองนี่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ ขณะที่แอสตันและชมพู่เดินเคียงคู่กันไปโดยมือหนากุมมือเรียวบางไว้ตลอดทาง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเรียบง่ายแต่เปี่ยมล้นด้วย
ช่วงเย็น รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทในโรงรถ เสียงฝีเท้าเล็กๆวิ่งตึงตังออกมาจากตัวบ้านอย่างตื่นเต้น ร่างป้อมๆของน้องสโนว์ลูกสาวตัวน้อยวิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ “มาแย้ว! แม่จ๋า! พ่อจ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกเสียงดังลั่นบ้าน ชมพู่ที่เพิ่งก้าวลงจากรถรีบย่อตัวลงอ้าแขนรอรับทันที ร่างป้อมๆของลูกสาวพุ่งเข้าสู่อ้อมอกจนเซถอยหลังไปเล็กน้อย ชมพู่กอดฟัดหอมแก้มซ้ายขวาลูกสาวด้วยความโหยหา “โอ๋...คนเก่งของแม่ คิดถึงแม่ไหมคะเนี่ย...ตัวอ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ยเรา” น้องสโนว์กอดคอแม่แน่น ซบหน้าลงกับซอกคอพลางส่งเสียงออเซาะ “คิดถึง...แม่จ๋า...” แอสตันที่เดินตามลงมาจากฝั่งคนขับ ยืนมองภาพสองแม่ลูกด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าข้างๆ ก่อนจะอ้าแขนโอบกอดทั้งเมียและลูกสาวเข้ามาไว้ในอ้อมอกเดียวกัน “แล้วไม่คิดถึงพ่อเหรอครับ” แอสตันแกล้งทำเสียงน้อยใจใส่ลูกสาว น้องสโนว์ผละออกจากอ้อมอกแม่ หันมามองหน้าพ่อแล้วชูสองแขนขึ้นร้องเรียก “ปะป๊า! อุ้มๆ!” ก่อนจะโน้มตัวไปหอมแก้มแอสตันฟอดใหญ่ “คิดถึง...ปะป๊า…!” ขณะนั้นเอง คุณพ่อและคุณแม่ของแ
วันต่อมา บนเตียงนอนกว้างทั้งคู่ยังคงนอนกกกอดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาโดยปราศจากเสื้อผ้าอาภรณ์ใดๆ ชมพู่นอนคว่ำหน้าหันไปด้านข้าง ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอด้วยความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา แอสตันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน ชายหนุ่มกระพริบตาปรับโฟกัสเล็กน้อยก่อนจะก้มมองร่างเล็กในอ้อมกอด ความรู้สึกรักและโหยหาพรั่งพรูขึ้นมาในอกจนเขาอดใจไม่ไหว แอสตันขยับตัวลุกขึ้นเล็กน้อยแล้วทาบทับร่างเปลือยเปล่าของตนลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน วงแขนแข็งแรงโอบกอดรั้งเอวบางเข้าหาตัว พร้อมกับพรมจูบซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล มือหนาเลื่อนขึ้นไปกอบกุมเต้านมเต่งตึงแล้วขยำเคล้นคลึงเบาๆ สลับกับหอมแก้มและคลอเคลียอยู่ข้างใบหูและพวงแก้มของเธอไม่ห่าง “อื้อ...” ชมพู่ครางประท้วงในลำคอด้วยความง่วงงุน แต่แอสตันยังไม่หยุด เขายังคงคลอเคลียอยู่ไม่ห่างพร้อมกับเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำผ่านหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะแตะสัมผัสลงที่เนินสาวแล้วขยำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแหวกกลีบรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำหล่อลื่นแล้วใช้ปลายนิ้วถูไถขึ้นลงช้าๆอย่างหยอกเย้า สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้ชมพู่สะดุ้งตื่นเต็มตา เธอกระพริบตาไล่ความง่วงงุนแล้วรีบเลื่อนมือลงไปจับข้อมือของเ







