7 ทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง

ช่วงค่ำของวันหนึ่ง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาในห้องชุดหรู แอสตันขยับเนคไทที่คอออกด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่านวันอันยาวนานที่บริษัท เขากำลังจะเดินตรงไปหยิบน้ำในครัว ทว่าเสียงพูดคุยแผ่วเบาที่ลอดออกมาจากห้องนอนเล็กกลับทำให้เขาต้องชะงักฝีเท้า

“ค่ะ ขอร้องล่ะค่ะพี่ ช่วยผ่อนผันให้อีกสักสัปดาห์ได้ไหมคะ เงินชมพู่ยังไม่พอจริงๆ ชมพู่หาคืนให้แน่ค่ะ อย่าเพิ่งไปตามที่บ้านเลยนะคะ”

เสียงสะอื้นไห้เจือความจนมุมลอยตามลมมา แอสตันยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความแปลกใจระคนรำคาญใจ เขาฟังเงียบๆจนกระทั่งได้ยินคำว่า ‘หนี้หนึ่งแสนบาท’ และเสียงขอร้องอ้อนวอนให้เจ้าหนี้ใจเย็นลง

เมื่อสายถูกตัดไป แอสตันก็ผลักประตูห้องเปิดเข้าไปเต็มแรง

ปัง!

ชมพู่สะดุ้งสุดตัว หน้าซีดเผือดราวกับคนไข้อาการหนัก โทรศัพท์มือถือร่วงหลุดจากมือตกลงบนเตียง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกจับได้ว่าเธอกำลังซ่อนปัญหาใหญ่ไว้

“หนี้อะไร?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบๆ ทว่ากดดันจนน่ากลัว แอสตันสาวเท้าเข้าไปใกล้ ร่างสูงยืนค้ำหัวมองเธอด้วยแววตาว่างเปล่าแต่เยียบเย็น

“เมื่อกี้คุยเรื่องอะไร ทำไมต้องร้องขอชีวิตกับเจ้าหนี้ขนาดนั้น”

ชมพู่เม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ เธอพยายามอ้าปากปฏิเสธแต่เสียงมันจุกอยู่ที่ลำคอ

“เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไรค่ะพี่แอสตัน”

“ฉันถามว่าหนี้อะไร!” แอสตันหมดความอดทน มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนแล้วบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา แรงบีบไม่ได้รุนแรงถึงกับเจ็บ แต่แววตาดุดันและน้ำเสียงเฉียบขาดของเขาทำให้ชมพู่ไม่กล้าโกหกอีกต่อไป

“หนี้...หนี้หนึ่งแสนบาทค่ะ ของพ่อที่เสียไปแล้ว เป็นเงินต้นกับดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายทุกสิ้นเดือน...” ชมพู่สะอื้นไห้ยามที่สารภาพความจริงอันน่าสมเพชของตัวเองออกไป

แอสตันยืนมองคนตรงหน้าที่เอาแต่สะอื้นไห้จนตัวโยน ความรู้สึกรำคาญใจพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเขาต้องถอนหายใจออกมาแรงๆ

มือหนาควักกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูออกมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวจัดการกดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารด้วยท่าทางรำคาญระคนเด็ดขาด โดยไม่เอ่ยคำปลอบโยนหรือแสดงความเห็นอกเห็นใจใดๆทั้งสิ้น

“เลิกทำหน้าใกล้ตายแล้วก็หยุดร้องไห้สักที น่ารำคาญ” แอสตันเอ่ยเสียงห้วนจัด

ชมพู่สะดุ้งสุดตัว รีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆแล้วเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาสับสนปนตื่นตระหนก

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนข้อความเงินเข้าจากธนาคารดังขึ้นบนหน้าจอมือถือของชมพู่ที่ตกอยู่บนเตียง เธอก้มลงหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะเบิกกว้างด้วยความตกใจ ตัวเลขยอดเงินในบัญชีปรากฏเงินจำนวนหนึ่งแสนบาทถ้วนถูกโอนเข้ามาจากชื่อของแอสตัน

ชมพู่เงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาค้างเติ่ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความคาดไม่ถึง

“พ…พี่แอสตัน นี่มัน...”

“ฉันรำคาญเสียงร้องไห้แล้วก็หน้าตาเครียดๆของเธอเต็มที เอาเงินนี่ไปเคลียร์หนี้ของเธอซะ จะได้เลิกทำตัวเป็นภาระน่ารำคาญเวลาอยู่ต่อหน้าฉัน” แอสตันสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เขายัดโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะหันหลังเดินกลับออกไปจากห้อง ทิ้งให้ชมพู่ช็อกค้างอยู่กับหน้าจอโทรศัพท์ น้ำตาที่เคยไหลพรั่งพรูหยุดชะงักลงด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ทั้งโล่งอกที่หลุดพ้นจากวิกฤตหนี้สิน แต่อีกใจกลับเจ็บแปลบจนชาหนึบ

การจัดการเคลียร์หนี้สินหนึ่งแสนบาทให้หมดสิ้นไปใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ความหวาดกลัวเรื่องเจ้าหนี้โทรศัพท์มาทวงถามหรือตามราวีมลายหายไปจนหมดสิ้น

เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ชมพู่วางแผนจัดตารางเวลาเพื่อเตรียมตัวกลับไปวิ่งรอกทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านคาเฟ่ตามเดิม แอสตันที่เพิ่งกลับมาจากบริษัท ก็เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมอาหารเย็นบนโต๊ะ

ดวงตาคมกริบกวาดมองชุดออกนอกบ้านที่ชมพู่สวมอยู่ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเด็ดขาด

“นั่นจะไปไหน?”

“ชมพู่...ชมพู่จะไปทำงานพาร์ทไทม์ที่คาเฟ่ค่ะช่วงกะเย็น…” ชมพู่ตอบเสียงเบา หลบสายตา

“ช่วงนี้ใกล้เปิดเทอมแล้ว ชมพู่อยากเคลียร์รอบงานให้เรียบร้อย”

แอสตันแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ สีหน้าฉายแววไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนชมพู่ต้องถอยหลังกรูดไปติดขอบเคาน์เตอร์ครัว มือหนาเอื้อมไปฉวยข้อมือเล็กไว้แล้วออกแรงดึงเบาๆให้เธอหยุดนิ่ง

“ไม่ต้องไป” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคำสั่งเฉียบขาดออกมาหน้าตาเฉย

“ฉันเคลียร์หนี้ให้เธอหมดแล้ว ชีวิตช่วงปิดเทอมนี้ของเธอมีหน้าที่เดียวคืออยู่ดูแลปรนนิบัติฉันที่นี่”

ชมพู่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“แต่ว่า...งานพาร์ทไทม์พวกนั้น ชมพู่ยังต้องทำเพื่อใช้จ่ายส่วนตัวนะคะ แล้วอีกอย่าง...”

“ฉันไม่อยากให้เธอเหนื่อยข้างนอก แล้วไม่มีแรงมาปรนเปรอฉัน” แอสตันสวนกลับด้วยประโยคไร้เยื่อใยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ดวงตาดุดันจ้องมองเธอราวกับเธอเป็นเพียงทรัพย์สินชิ้นหนึ่งที่เขาซื้อขาด

“เงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวอยากได้เท่าไหร่ก็บอก ฉันไม่ได้งกเงินกับเธอขนาดนั้น แต่เรื่องออกไปทำงานข้างนอก...เลิกซะ!”

คำพูดที่ดูเหมือนจะใจดีแต่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวและกดขี่ ทำให้ชมพู่จุกจนพูดไม่ออก

ในสายตาของเขา เธอมันก็เป็นแค่เครื่องมือบำเรอความสุขที่ต้องสแตนด์บายพร้อมใช้งานตลอด24ชั่วโมง โดยไม่มีสิทธิ์มีเสียงหรือมีชีวิตเป็นของตัวเอง

ชมพู่ได้แต่ก้มหน้างุดแล้วพยักหน้ารับคำสั่งนั้นอย่างจำยอม

“ค่ะ ชมพู่เข้าใจแล้ว”