8 มีค่าไว้ใช้บนเตียง

เสียงเปิดประตูห้องคอนโดหรูดังขึ้นในยามค่ำ แอสตันก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากการทำงานหนัก เขากำลังจะโยนกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์เหมือนทุกที ทว่ากลิ่นหอมกรุ่นของอาหารที่ลอยมาจากห้องครัวกลับทำให้เขาต้องชะงัก

บนโต๊ะอาหารตัวยาว อาหารรสชาติโปรดและเมนูทำง่ายหลายอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ชมพู่ในชุดเสื้อผ้าเรียบร้อยสะอาดตาเดินออกมาจากครัวด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย ดวงตากลมโตแฝงไปด้วยความหวังและประกายความตั้งใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้า

วันนี้เธอตั้งใจอยากจะทำตัวให้ดีที่สุดเพื่อตอบแทนบุญคุณเรื่องหนี้สินและลึกๆแล้วเธอก็อยากลดช่องว่างระหว่างกัน หวังว่าความใส่ใจนี้จะทำให้เขามองเห็นเธอเป็นมากกว่าแค่ผู้หญิงบนเตียง

“พี่แอสตันกลับมาแล้วเหรอคะ” ชมพู่เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหวาน

“เหนื่อยไหมคะ วันนี้ชมพู่ทำกับข้าวไว้หลายอย่างเลย พี่แอสตันลองชิมดูก่อนนะ หรือจะอาบน้ำก่อนดีคะ”

เธอก้าวเข้าไปใกล้ตั้งใจจะช่วยปลดกระดุมเสื้อสูทเหมือนภรรยาเอาใจใส่สามี ทว่าแอสตันกลับถอยหลังหลบเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบกวาดมองอาหารบนโต๊ะสลับกับใบหน้าที่พยายามเอาอกเอาใจของเธอด้วยแววตานิ่งเรียบ เย็นชาและไร้ความรู้สึกซาบซึ้งใดๆทั้งสิ้น

“ใครสั่งให้เธอทำตัวน่ารำคาญแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบขาดจนรอยยิ้มบนใบหน้าของชมพู่ค้างเติ่ง

มือหนายกขึ้นปัดมือของเธอที่ยื่นออกไปให้ออกห่างอย่างไม่ไยดี แอสตันจ้องมองเธอด้วยแววตาเย้ยหยันราวกับมองทะลุถึงความตั้งใจที่เธอพยายามซ่อนไว้

“เลิกทำตัวเป็นแม่บ้านหรือทำตัวน่ารำคาญแบบนี้ซะที” แอสตันพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาอย่างไม่แยแสความรู้สึกของอีกฝ่าย

“หน้าที่ของเธอมีไว้ทำอะไร? จำไม่ได้หรือไง ฉันไม่ได้ให้เธอมาทำอาหารประจบประแจง หรือมาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉัน”

คำพูดประชดประชันและแววตารังเกียจที่สะท้อนออกมาจากดวงตาคู่นั้น ทำให้ความหวังริบหรี่ในใจของชมพู่แตกสลายลงในพริบตา

“ชมพู่...ชมพู่แค่...” ชมพู่พยายามจะอธิบายเสียงสั่นเครือ ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความอับอายและเจ็บแปลบในอก

“หยุดพูดซะ แล้วจำใส่หัวไว้…” แอสตันตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ร่างสูงเดินเลยผ่านเธอไปโดยไม่ชายตาแลอาหารที่เธอตั้งใจทำแม้แต่น้อย

“เธอมีค่าไว้ใช้บนเตียงเท่านั้น อย่าล้ำเส้นมาทำตัวน่ารำคาญแบบนี้อีก ไม่งั้นเงินที่ฉันช่วยจ่ายไป...ฉันจะทวงคืนให้หมด”

“…” ประโยคสุดท้ายเปรียบเสมือนหมัดฮุกเข้าที่กลางใจ ชมพู่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารที่เย็นชืด น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ เป็นอีกครั้งที่ความพยายามจะไขว่คว้าหาความอบอุ่นของเธอถูกตบหน้าด้วยความจริงอันบาดลึก เธอไม่มีวันมีตัวตนอื่นใด นอกจากเงาและเครื่องมือบำเรอความใคร่ที่ไร้หัวใจเท่านั้น

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง ภายในห้องชุดหรูยังคงปกคลุมด้วยความเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาของชมพู่ที่ดังคลออยู่เงียบๆหน้าโต๊ะอาหารที่เย็นชืด

ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ก็สั่นพร้อมกับแสงไฟสว่างวาบขึ้นมาขัดจังหวะความเจ็บปวดของเธอ

Aston : เข้ามาในห้องฉัน

ข้อความสั้นๆปรากฏหราอยู่บนหน้าจอเหมือนเครื่องเตือนสติว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเสียใจหรือนั่งจมอยู่กับความเศร้า

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตา ยกมือขึ้นปาดรอยคราบน้ำตาบนแก้มลวกๆแล้วจำใจวางมือถือลง ร่างเล็กพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยความรู้สึกที่ชาหนึบไปทั้งใจ

ชมพู่ผลักประตูห้องนอนใหญ่เปิดออกด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แสงไฟสลัวภายในห้องสาดส่องกระทบกับร่างสูงของแอสตันที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ เขาสวมเพียงกางเกงขายาวตัวเดียว แผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่ามีร่องรอยกล้ามเนื้อชัดเจนตามแบบฉบับของผู้ชายที่ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี

แอสตันไม่ได้มองมาที่เธอทันทีที่เธอเดินเข้ามา เขายกมือขึ้นนวดคลึงต้นคอตัวเองเบาๆด้วยความเมื่อยล้าจากการนั่งทำงานโต๊ะร่างแบบมาทั้งวัน ก่อนจะปรายตามองร่างเล็กที่ยืนเกร็งอยู่ปลายเตียงด้วยแววตานิ่งเรียบ

“ยืนบื้ออยู่ทำไม มานี่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งห้วนๆ

ชมพู่สะดุ้งเล็กน้อย รีบสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตมองเขาด้วยความไม่แน่ใจว่าคืนนี้เขาต้องการอะไรกันแน่

“ขึ้นมานั่งนี่” แอสตันตบมือลงบนพื้นที่ว่างข้างตัวเขาบนฟูกหนา

“นวดหลังให้ฉันหน่อย เมื่อย”

คำสั่งนั้นทำให้ชมพู่ชะงักไปนิด เธอคิดว่าเขาเรียกเธอเข้ามาเพื่อระบายอารมณ์บนเตียงเหมือนทุกครั้ง แต่กลายเป็นว่าคืนนี้เขาต้องการให้เธอบีบนวดปรนนิบัติเขาแทน แม้จะแปลกใจแต่มันก็สร้างความโล่งใจเล็กๆที่เธอไม่ต้องรองรับความรุนแรงในตอนนี้

ชมพู่คลานขึ้นไปบนเตียง ขยับเข้าไปใกล้แผ่นหลังกว้างของเขาก่อนจะยกมือสั่นเทาขึ้นวางบนบ่าและแผ่นหลังหนาแล้วออกแรงนวดคลึงกล้ามเนื้อที่ตึงเกร็งตามคำสั่งอย่างเงียบเชียบ โดยไม่มีบทสนทนาใดๆหลุดออกมาจากปากของคนทั้งคู่เลยแม้แต่คำเดียว

ทว่าทันใดนั้นมือหนากลับคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น แรงจนเธอสะดุ้งก่อนที่ชมพู่จะทันได้ตั้งตัว แอสตันก็พลิกตัวกลับมาแล้วกดร่างเล็กให้นอนราบลงไปกับฟูกหนานุ่มทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยประกายแห่งความปรารถนา

“พอแล้ว” เสียงทุ้มต่ำพึมพำชิดริมฝีปากอมชมพู ก่อนที่มือหนาจะเริ่มจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเธอออกทีละชิ้นอย่างรวดเร็ว

สำหรับแอสตันแล้ว ความตั้งใจที่จะให้เธอนวดผ่อนคลายเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา ร่างกายของชมพู่และสัมผัสใกล้ชิดของเธอไม่เคยทำให้เขาหักห้ามใจได้เลย ทุกครั้งที่เธอขยับเข้ามาใกล้ มันกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้นมาอย่างง่ายดาย

เสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกโยนทิ้งกระจัดกระจายลงข้างเตียง ค่ำคืนที่ควรจะจบลงด้วยความเงียบงัน กลับถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนและดิบเถื่อนตามสัญชาตญาณ ชมพู่ทำได้เพียงจิกมือลงกับผ้าปูที่นอน หลับตาลงรับความเจ็บปวดลึกซึ้งและความวาบหวามที่เขาเป็นผู้กำหนด โดยไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยปากปฏิเสธ ปล่อยให้ร่างกายของเธอตกเป็นเชลยของความปรารถนาที่เขาไม่เคยควบคุมมันได้เลยเมื่อมีเธออยู่ใกล้