ตอนที่ 9

"เรื่องของเจ้าสองคนผัวเมีย ไม่ควรให้คนอื่นต้องมารับรู้ นี่แหนะอวี้หนี่ ศิษย์พี่ขอเตือนเจ้า หากเจ้าทำเดือดดาลโมโหคนของเจ้าก็อย่าคิดจะทำร้ายคนอื่นโดยเฉพาะฟ่านเสวียน เขาเป็นคนของข้าหากเจ้าทำร้ายเขาก็เหมือนทำร้ายข้า เอาเถอะเรื่องทางนี้ไม่มีสิ่งใดให้เจ้าต้องจัดการแล้วพวกเจ้ากลับไปเถอะอย่าอยู่ที่นี่อีกเลย"ความอดทนของเขาถึงจุดสิ้นสุด เขาก้มลงมองใบหน้าเนียนที่หลับอยู่ในอ้อมแขนแล้วเดินกลับเข้าห้องพักทันที

"จวิ้นจื่อซยง! จวิ้นจื่อซยงนี่ท่านเห็นคนอื่นดีกว่าข้างั้นหรือ ศิษย์พี่ใหญ่! "อวี้หนี่หลั่งน้ำตาด้วยความแค้นเคืองยิ่งเห็นท่าทีใส่ใจของจื่อหลงต่อฟ่านเสวียนแล้วยิ่งเจ็บช้ำในอก

"หึหึ เจ้าไม่มีค่าในสายตาของเขาหรอกอวี้หนี่ อีกอย่างนับจากนี้ไปข้าในฐานะสามีของเจ้าจะไม่ยอมอ่อนข้อให้อีกแล้ว"สิ้นคำเซิงหว่านก็ใช้ฝ่ามือกระแทกเข้าที่ต้นคอของอวี้หนี่ เมื่อเห็นนางล้มลงจึงอุ้มกลับเข้าที่พักเช่นกัน เรื่องราวหลังจากนั้นเป็นเรื่องที่สามีควรกระทำต่อภรรยาเพื่อสืบทายาทคนเช่นเจ้ากับข้ามิอาจสอดรู้ถึงเรื่องภายในม่านกั้นนั้น

"ไปเอาผ้าชุบน้ำมา"จื่อหลงถอนเข็มออกจากแขนของฟ่านเสวียนออก เขารู้ดีว่าเข็มนี้ไม่มีพิษอวี้หนี่เพียงแค่ซัดให้โดนจุดทำให้สลบไปเท่านั้น แต่นั่นคือการทำร้ายคนของเขาเรื่องนี้เขาจึงยอมรับไม่ได้เพียงคิดเขาก็อดทอดถอนใจน้อยๆ มิได้

"เรื่องนี้ขอนายท่านอย่าได้ถือสาคุณหนูรองเลยนะขอรับ หากท่านเจ้าสำนักรู้เข้าคงโมโหท่านเป็นแน่"

"ข้าต้องกลัวเขาหรือปู้เฉิน คุณหนูรองของเจ้าเหลวไหลสิ้นดีเพียงแค่เรื่องนี้ถึงขั้นทำร้ายเขาทุกคนในที่นี้มิใช่ไม่รู้ว่าข้ามีกฎเช่นไร"

"นายท่านขอรับเรื่องหาเป็นเช่นนั้นไม่ คุณหนูรองเมื่อได้ยินว่ามีคนอยู่ด้านนอกจึงหาทางระงับความอยากรู้อยาก..เอ่อ"ปู้เฉินหลบสายตาทันทีที่จื่อหลงหันกลับมาจ้องหน้าด้วยความขัดเคือง

"เขาสองคนต้องกลับไปวันนี้"

"แต่นายท่าน"

"ปู้เฉินเจ้าจะขัดขืนคำสั่งหรือ"

"ไม่ ไม่ ขอรับ"

"อืม ไปจัดการเรื่องให้เรียบร้อยทางนี้ข้าจะดูแลเขาเอง"จื่อหลงก้มลงมองคนที่หลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยความเอ็นดู เขาหยิบผ้าผืนเล็กมาซับตามใบหน้าเพื่อให้อีกฝ่ายสบายตัวขึ้น ไล่สำรวจทั่วเรือนร่างบอบบางอีกครั้ง

"เสี่ยวเสวียนเอ๋ยเสี่ยวเสวียนเจ้าเติบโตมาจนถึงบัดนี้ ทั้งเรือนร่างทั้งความสูงหาเติบโตตามอายุไม่ข้ารอวันนี้มานานหนักหนาแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้มันผู้ใดมาทำลายแผนการนี้เด็ดขาด ยามที่เจ้ากลับไปสู่เมืองหลวงข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้ารักข้าให้ได้"เขาพูดกับคนที่ยังไม่ได้สติ เมื่อเห็นร่างบางเริ่มขยับตัวจึงเปลี่ยนท่าทีอีกครั้ง

"ใต้เท้าลู่ตื่นแล้วหรือขอรับ"เขาลุกขึ้นแสร้งทำท่าทีกระสับกระส่าย

"อืออ ข้าตื่นแล้ว"

"ถ้าเช่นนั้นดื่มชาร้อนๆ นี่ก่อนเถอะขอรับอากาศช่วงนี้หนาวเย็น หมอที่มาดูท่านบอกว่าต้องให้ร่างกายอบอุ่นอยู่เสมอ"จื่อหลงยื่นจอกชาส่งให้คนที่ขยับตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนรับจอกชาขึ้นดื่ม

"ระวังขอรับมันยังร้อนอยู่"

"ข้าเป็นลมไปหรือ"

"ใช่ขอรับเสี่ยวเป่าวิ่งมาบอกข้าตกใจจนแทบสิ้นสติ ท่านขุนพลฉั่วฝากฝังท่านไว้กับข้านี่ถ้าเกิดอะไรขึ้น หัวข้าคงหลุดจากบ่าแน่ๆ "

"คิดมากไปแล้ว แค่ท่านคอยดูแลขนาดนี้ข้าเกรงใจจริงๆ "

"จริงสิญาติของท่านเกิดปัญหาขึ้น ข้าพยายามจะเข้าไปห้ามแต่ว่า"

"อ่อ สองคนนั้นคือญาติผู้น้องของข้าเองขอรับ ถูกพ่อแม่คลุมถุงชนดังนั้นจึงไม่ลงรอยกันอยู่บ้าง"

"เป็นเช่นนั้น"

"เป็นเช่นนั้นขอรับ ขอใต้เท้าอย่าใส่ใจเลย"จื่อหลงคอยดูแลฟ่านเสวียนจนเห็นว่าอาการดีขึ้นแล้ว จึงชักชวนไปยังห้องหนังสืออีกครั้ง ระหว่างที่ฟ่านเสวียนอ่านตำรา เขาก็นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามนำลูกคิดขึ้นมาดีดเสียงดังป๊อกแป๊กมืออีกข้างไล่ตามอักษรและตัวเลขในสมุดบัญชี หารู้ไม่ว่าฟ่านเสวียนแอบมองดูอยู่เป็นระยะด้วยความสนใจ

"เหตุใดจึงคุ้นตาคนผู้นี้นัก"เขาคิดในใจ จริงอยู่แม้ว่าระยะทางจากเมืองหลวงมาถึงที่แห่งนี้นับได้ก็ไกลพอสมควร แต่ความคุ้นชินนั้นยังติดอยู่ในความคิดคำนึง หารู้ไม่ว่าจื่อหลงเองก็ลอบสังเกตอาการของตนเช่นกัน

"จริงสิเถ้าแก่เหวิน"จื่อหลงรีบเงยหน้าขึ้นมามองคนที่เอ่ยเรียก

"หนาวหรือขอรับ ปู้เฉินๆ นำเตาร้อนเข้ามาวางข้างๆ ใต้เท้าลู่เร็วเข้า นำเอาผ้าคลุมขนกระต่ายที่ข้าทำไว้มาด้วย"สิ้นเสียงก็มีคนแบกเตาอังขนาดพอดีเข้ามาวางไว้ข้างๆ ปู้เฉินถือผ้าคลุมสีนวลมีขนขนาดเล็กแต่แน่นหนาเข้ามาส่งให้

"มาขอรับสวมผ้าคลุมนี้เสียหน่อย"จื่อหลงรับผ้าคลุมจากปู้เฉินมาไว้ในมือแล้วเดินมาด้านหลังเก้าอี้ของฟ่านเสวียนพร้อมกับค่อยคลี่ผ้าคลุมออกคลุมไหล่บางให้ด้วยความนุ่มนวล

"รบกวนเถ้าแก่เหวินแล้ว"

"หามิได้ๆ ผ้าคลุมผืนนี้เดิมทีเขานำขนกระต่ายมาขาย ข้าเห็นว่ามันสวยดีจึงรับซื้อไว้และทำเสื้อคลุม ดีเสียอีกที่ให้ท่านใช้เป็นคนแรกหากมันดีท่านจงบอกข้าเผื่อวันหน้าข้าจะได้ติดต่อให้เขานำมาขายอีกเพื่อที่จะผลิตแล้วส่งไปยังร้านของข้าน้อยที่เมืองหลวง"

"เอ๋! นี่ท่านมีร้านที่เมืองหลวงด้วยหรือ"

"ขอรับ ข้านั้นเตรียมเปิดร้านเกี่ยวกับหนังสือและเครื่องเขียนโดยนำเข้ามาจากถนนสายไหมและยังเปิดร้านขายผ้าเนื้อดีอีกด้วยขอรับ"

"ถ้าอย่างนั้นข้าจะเป็นลูกค้าประจำของเจ้าแล้ว"

"ยินดีๆ เชิญใต้เท้าลู่ล่วงหน้าเลยนะขอรับ"จื่อหลงยิ้มน้อยๆ อย่างน้อยแผนที่วางเอาไว้ก็สำเร็จก้าวขั้นแรกแล้ว