ตอนที่8

"ปู้เฉิน"

"ขอรับใต้เท้าลู่"ปู้เฉินกำลังจะก้าวออกจากห้องหนังสือหลังจากมาดูแลความเรียบร้อยให้ฟ่านเสวียนโดยหาชายหนุ่มคนงานที่พอจะมีความรู้มาเป็นผู้ช่วย ฟ่านเสวียนนึกแปลกใจอยู่บ้างหากไม่ตะขิดตะขวงใจเท่าใดนักรีบเอ่ยทักปู้เฉินเอาไว้ก่อนเพื่อสอบถาม

"เถ้าแก่เหวินมีความรู้ความสามารถมากขนาดนี้เหตุใดจึงไม่สอบจอหงวนเล่า"

"เรียนใต้เท้าเถ้าแก่ของข้าน้อยนั้นต้องรับช่วงกิจการจากเหล่าเถาขอรับ ดังนั้นจึงไม่สามารถรับราชการได้ เพียงแต่ว่าเถ้าแก่ของข้าน้อยชื่นชอบการอ่านยิ่งนัก และยังสะสมบทกวีและหนังสือมีค่ามากมายเอาไว้ด้วย หากใต้เท้าชื่นชอบก็อ่านได้ตามสบายเลยขอรับ"

"แล้วเถ้าแก่ของเจ้าจะกลับมาห้องหนังสือหรือไม่"

"กลับมาขอรับเถ้าแก่ยังต้องดูแลบัญชีของกิจการทุกวันขอรับ"

"อ้อ ไปเถอะข้าแค่อยากรู้"

"ขอรับ"ปู้เฉินค้อมตัวลงเล็กน้อย แล้วหันมาพยักหน้าให้กับเด็กหนุ่มผู้หนึ่งท่าทางสุภาพเฉลียวฉลาดให้เดินไปฝนหมึกช่วยฟ่านเสวียน

"เด็กผู้นี้นาม เสี่ยวเป่า จะคอยดูแลใต้เท้าขอรับ"

"ขอบใจมากๆ เจ้าไปทำงานต่อเถอะ"ฟ่านเสวียนที่กำลังเดินดูตามชั้นหนังสือหันมาบอกปู้เฉินแล้วกลับไปสนใจหนังสือต่อ

"ฟ่านเสวียนเป็นอย่างไรบ้าง"

"นายท่าน คุณชายฟ่านเสวียนกำลังหมกมุ่นกับหนังสือขอรับ"

"อืมดีแล้วๆ ทางคนของเราได้ส่งข่าวเรื่องขุนพลฉั่วมาบ้างหรือยัง"

"ยังขอรับตอนนี้น่าจะกำลังวางแผนให้ขุนพลฉั่นหลงทางอยู่"

"อืม อย่าได้ทำอันตรายกองทหาร ขอให้ดึงความสนใจเขาออกห่างจากฟ่านเสวียนก็พอ"

"ขอรับ"ทั้งสองกำลังปรึกษากันเรื่องการวางแผนเข้าเมืองหลวง และร้านที่จื่อหลงเปิดกิจการในเมืองหลวงนั้นกำลังเป็นที่นิยมของทุกชนชั้น ทันใดนั้นเองเสียงทะเลาะกันของคู่หนุ่มสาวดังลอดออกมาถึงข้างนอก จื่อหลงถอนหายใจ

"ดูทีแล้วเซิงหว่านคงยากจะเอาชนะคุณหนูรองของเจ้าแล้ว"

"เรื่องในบ้านใครคนนั้นควรจัดการขอรับ เราเป็นคนนอกยากที่จะสะสางแล้ว"

"นั่นสินะ"ทั้งคู่ยังคงนั่งอ่านคำรายงานของกลุ่มต่างๆ ที่ส่งข่าวเข้ามาให้รับรู้

"เสียงอะไรน่ะเสี่ยวเป่า"

"เอ่อ..ข้าน้อยไม่รู้ขอรับ"ฟ่านเสวียนนิ่วหน้าเล็กน้อยเพราะอวี้หนี่และเซิงหว่านนั้นกำลังถกเถียงกันเรื่องของจื่อหลง เสียงที่เล็ดลอดออกมาจากห้องพักทางด้านหลังทำให้จับใจความได้บ้างมิได้บ้าง

"อวี้หนี่ เจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้นะ"

"ทำไม่ได้เหตุใดจึงไม่ได้ ข้าจำใจแต่งกับเจ้าแล้วข้าต้องเป็นรองกับคนในตระกูลของเจ้าอย่างนั้นหรือ"

"มันก็ต้องเป็นเช่นนั้น เจ้าแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ก็ควรจะเลิกดูแคลนแซ่ที่เจ้าอาศัยอยู่ไม่ถูกต้องตรงไหน"

"ขอบอกก่อนนะเซิงหว่านข้าไม่เต็มใจ และเรื่องแม่เฒ่าที่อยากได้หลานเพื่อสืบสกุลเจ้าก็หาเมียรองเอาเถอะ"

"อวี้หนี่! ต่อให้เจ้าเกลียดชังข้าแค่ไหน แต่สุดท้ายเจ้าก็ยังได้ชื่อว่าเป็นฟูเหรินของข้าอยู่ดี คิดหรือว่าพี่จื่อหลงเขาจะรักเจ้าน่ะ"

"เซิงหว่าน! หุบปากเน่าเหม็นของเจ้าเสียเถอะ ผู้ชายคนนั้นจะทำให้จวิ้นจื่อซยงเดือดร้อน เขาทุ่มเทเช่นนั้นก็เหมือนกับทุ่มหินลงทะเล สิ่งที่ได้กลับมาล้วนว่างเปล่าทั้งสิ้น"

"แล้วเช่นไร นั่นเป็นเรื่องของพี่จื่อหลง เจ้าเป็นเมียข้าอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวจะดีกว่า"

"เซิงหว่านข้าขอเถอะ ปล่อยข้าได้หรือไม่จวิ้นจื่อซยงแค่หลงผิดข้ามั่นใจว่าหากข้าใลก้ชิดกับเขา เขาย่อมเปลี่ยนใจแน่นอน"

"เพ้อฝันเรื่องใดเมียรัก ศิษย์พี่มั่นคงในรักเสียยิ่งกว่าสิ่งใด เจ้าเป็นเพียงเศษฝุ่นที่พี่จื่อหลงไม่สนใจ ต่อให้พยายามใกล้ชิดขนาดไหนก็ไร้ค่า"

"นี่เจ้า! "อวี้หนี่น้ำตาคลอเป้าเพราะสิ่งที่เซิงหว่านพูดนั้นล้วนถูกต้องทั้งสิบส่วน ฟ่านเสวียนได้ยินบทสนทนาแล้วต้องถอนหายใจ พลางนึกในใจว่าที่แท้แล้วเถ้าแก่เหวินผู้นี้มีรักแท้อยู่ในใจ ทำให้เขาอยากจะเห็นสตรีผู้ทำให้เถ้าแก่เหวินลุ่มหลงได้ถึงเพียงนี้จริงๆ ทว่าเสียงต่อมาทำให้ฟ่านเสวียนถึงกับนิ่วหน้า เพราะเสียงตบตีดังขึ้น และเสียงหญิงสาวดิ้นรนขัดขืนร้อนถึงเข้าต้องรีบลุกขึ้นเพื่อจะออกไปห้ามปราม เขายืนนิ่งอยู่หน้าห้องของสามีภรรยาที่กำลังถกเถียงและหญิงสาวผู้นั้นกำลังขัดขืนด้วยความวิตก

"นี่เสี่ยวเป่า"

"ขอรับ"

"เจ้าไปตามเถ้าแก่เถอะ แขกของเขากำลังทะเลาะกันใหญ่โต และผู้หญิงกำลังถูกทำร้าย"เสี่ยวเป่าลังเลใจที่จะผละห่างด้วยคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามออกห่างจากฟ่านเสวียนมิเช่นนั้นเขาเองจะถูกลงโทษอย่างหนัก ระหว่างที่กำลังยืนลังเลอยู่นั้นเขาก็ต้องผงะออกจากบานประตูและล้มลงกะทันหัน เข็มเล่มสีเงินยาวสามชุ่นปักอยู่ตรงแขนของฟ่านเสวียนถึงสามเล่ม

"ใต้เท้าลู่! ใต้เท้าลู่ขอรับ"เสียงโวยวายของเสี่ยวเป่าเรียกให้จื่อหลงที่อยู่ไกลออกไปในสวนต้องรีบวิ่งเข้ามา

"เกิดเรื่องใด"จื่อหลงรีบสอบถามเมื่อเห็นฟ่านเสวียนล้มลงนอนกับพื้นก็ปรี่เข้าไปประคอง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

"ตะ..ใต้เท้า"เสี่ยวเป่ายิ่งลนลานเมื่อจื่อหลงตวาดเสียงดัง สองคนในห้องจึงเปิดประตูออกมา

"ข้าถามว่ามีเรื่องอันใด แล้วอวี้หนี่ เจ้าทำร้ายฟ่านเสวียนเพราะเหตุใด"

"เพราะเขาทำตัวเป็นหนูสกปรก เที่ยวสอดรู้เรื่องชาวบ้าน"อวี้หนี่รู้ดีว่าจื่อหลงกำลังโมโหจึงได้แต่หลบสายตายามต้องตอบคำถาม

"เหลวไหล ฟ่านเสวียนเป็นถึงใต้เท้าเขามีหรือจะอยากมารู้เรื่องภายในบ้านของเจ้า เสี่ยวเป่าบอกข้ามา"เสี่ยวเป่าอึกอักเพียงครู่แล้วเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้จื่อหลงฟัง เขาอุ้มร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน สายตาดุดันจ้องไปยังอวี้หนี่