เสน่หาคุณอาคลั่งรัก ตอนที่..6

เวลาประมาณสี่ทุ่มกว่า

โชนตะวันที่กำลังเคลียร์งานอยู่อย่างขะมักเขม้นตามกิจวัตรประจำวัน ตอนนี้เขากำลังสาละวนอยู่กับการหาเอกสารที่เกี่ยวกับแบบแปลนการก่อสร้างโรงผลิตไวน์ เมื่อค้นหาดูจนทั่วโต๊ะทำงานแล้วไม่พบ จึงขบคิดได้ว่าเขาวางทิ้งเอาไว้ที่โต๊ะรับแขก เมื่อตอนก่อนที่จะไปทานอาหารเย็น เมื่อเสร็จสรรพจากอาหารเย็นก็รีบขึ้นมาบนห้องนอนทันที เพื่อเคลียร์งานที่คั่งค้าง จนลืมหยิบติดมือขึ้นมาด้วย

เมื่อคิดได้เช่นนั้นจึงรีบผลุนผลันเปิดประตูห้องเดินลงไปที่ชั้นล่าง ไฟที่ชั้นล่างปิดมืดมิดแต่ด้วยความคุ้นเคยกับบ้านของตนเองเขาจึงไม่จำเป็นต้องเปิดไฟเพื่อให้แสงสว่าง

เมื่อเดินไปถึงโต๊ะรับแขก จึงก้มตัวลงไปหยิบเอาเอกสารขึ้นมาถือไว้ในมือเตรียมตัวที่จะเดินกลับขึ้นไปชั้นบน

เพล้ง...

“ว้าย...”

เสียงแก้วร่วงตกกระทบพื้นแตกกระจาย พร้อมๆ กับเสียงร้องอุทานออกมาอย่างตกใจที่ดังขึ้นมาในความมืด

โชนตะวันหันขวับกลับไปมองทางต้นเสียง แม้จะอยู่ในความมืดสลัว แต่เขายังจดจำร่างบอบบางอรชรได้เป็นดีจึงส่งเสียงร้องเตือนออกไป

“หนูรัน หยุดก่อน อย่าเพิ่งขยับ”

เมื่อได้ยินเสียงทุ้มของโชนตะวัน หญิงสาวจึงหยุดชะงักและเริ่มคลายใจลง เมื่อเริ่มตั้งสติได้จึงหลุดปากออกมาเสียงสั่น

“คุณอาเองเหรอคะ รันตกใจหมดเลยค่ะ”

“หนูรันอย่าเพิ่งเดินมานะครับ ระวังจะเหยียบเศษแก้ว เดี๋ยวในอาเปิดไฟก่อน” เขารีบบอกออกไปเพื่อความปลอดภัยของหล่อน จากนั้นจึงเดินไปเปิดไฟจนสว่างไสวไปทั่วห้องรับแขก แล้วจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยืนนิ่ง แต่ยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย เพราะตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่

“หนูรันลงมาทำไมเหรอครับ นี่มันดึกแล้วนะ” เขาถามออกไป พร้อมเบี่ยงร่างเดินเลี่ยงจากร่างของหล่อนเพื่อผ่านเข้าไปยังห้องครัว เพื่อหาไม้กวาดและที่ตักขยะมาจัดการกับเศษแก้วแตก

“รันนอนไม่หลับค่ะคุณอา รู้สึกกระหายน้ำจึงเดินลงมาหาน้ำดื่มค่ะ” หล่อนตอบออกมาเสียงแผ่ว เมื่อโชนตะวันเดินกลับมาพร้อมไม้กวาดและที่ตักขยะ

“คงจะแปลกที่น่ะครับเลยทำให้นอนไม่หลับ แต่คราวหน้าคราวหลังถ้าจะลงมาข้างล่างอีก ก็เปิดไฟให้สว่างนะครับ ไม่อย่างนั้นจะเกิดอันตรายขึ้นได้” เขาตอบกลับไปพร้อมๆ กับจัดการเก็บกวาดเศษแก้วจนเรียบร้อยแล้ว

“รันนอนไม่หลับค่ะ พอลงมาดื่มน้ำก็เลยถือแก้วน้ำ คิดว่าจะมานั่งดื่มที่โซฟาและนั่งคิดอะไรสักครู่ จึงจะกลับขึ้นไปนอนค่ะ แต่พอเดินออกมาเห็นเงาเคลื่อนไหวเลยตกใจจนแก้วน้ำหลุดมือ” หล่อนกล่าวออกมา โชนตะวันยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น กล่าวออกมาว่า

“ถ้าอย่างนั้นหนูรันไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะครับ เดี๋ยวอาเอาน้ำไปให้ดื่ม หากยังไม่ง่วงก็นั่งคุยกับอาสักครู่ก็ได้ เรายังไม่ได้คุยกันจริงจังเลย”

“ได้ค่ะคุณอา” วรันธรตอบรับอย่างว่าง่าย แล้วจึงเดินไปทรุดนั่งลงบนโซฟาตัวยาวนุ่มนิ่ม ชั่วครู่โชนตะวันจึงถือแก้วน้ำมายื่นส่งให้ หล่อนยกแก้วขึ้นจิบน้ำดื่มไปเล็กน้อย แล้วจึงวางลงบนโต๊ะที่อยู่ทางเบื้องหน้า

“คุณอาลงมาทำไมหรือคะ” หล่อนถามออกมาเสียงใส จ้องมองใบหน้าที่คมเข้มของเขาด้วยนัยน์ตากระจ่างสดใส

“พอดีอากำลังเคลียร์งานที่ค้างอยู่ แต่นึกขึ้นมาได้ว่าลืมเอกสารเอาไว้ที่โต๊ะรับแขกนี่ เลยลงมาเอา ไม่คิดเหมือนกันว่า หนูรันก็จะลงมาเหมือนกัน แต่อย่าลืมนะครับ หากคราวหลังลงมาอีกต้องเปิดไฟให้สว่างเอาไว้ก่อน” เขาตอบกลับไปเสียงเรียบ แต่ก็ยังย้ำเตือนหล่อนถึงเรื่องความปลอดภัยอีกครั้ง

“รันก็ตั้งใจว่าจะเปิดเหมือนกันค่ะ แต่รันไม่รู้ว่าสวิทซ์เปิดปิดอยู่ตรงไหน ก็เลยตรงไปที่ตู้เย็นหาน้ำดื่มเลยดีกว่า” หล่อนตอบออกมาเสียงใส เขายิ้มรับที่มุมปาก จนหญิงสาวที่จับจ้องมองใบหน้าของเขาอยู่ตลอดเวลา กลับรู้สึกอบอุ่นใจอย่างประหลาด ยังรู้สึกอีกว่ารอยยิ้มน้อยๆ ของเขากลับทรงเสน่ห์ น่าดูยิ่งนัก

“เอ่อ...มีอะไรติดอยู่ที่หน้าของอาหรือเปล่าครับ” โชนตะวันย้อนถามกลับไป เมื่อรู้สึกได้ว่าถูกหล่อนจับจ้องมองจนผิดสังเกต วรันธรยิ้มเก้ออย่างกระดาก รีบส่ายหน้ากล่าวปฏิเสธออกมาเสียงรัว

“ปะ..เปล่าค่ะ เอ่อ...คือ รัน กำลังมองว่าคุณอาตอนนี้ กับคุณอาที่รันเห็นเมื่อครั้งสุดท้ายที่เราได้เจอกัน คุณอาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย”

โชนตะวันจ้องมองใบหน้างดงามของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน พร้อมรอยยิ้มน้อยๆ อย่างมีเสน่ห์ที่มุมปาก ตอบกลับมาว่า

“หลายปีแล้วนะครับ จากที่เราสองคนได้พบกันเมื่อครั้งงานศพของพี่ศิ จากนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย” แต่เมื่อคำพูดได้กล่าวออกไป จึงพบเห็นประกายตาเศร้าสลดวูบหนึ่งของหญิงสาวที่สะท้อนออกมา เขาจึงรีบกล่าวออกมาเพราะกริ่งเกรงว่าคำพูดของตนจะทำให้หญิงสาวสะเทือนใจ

“เอ่อ...อาขอโทษครับ ที่พลั้งปากพูดเรื่องที่น่าสะเทือนใจออกไป”

วรันธรฝืนยิ้มน้อยๆ แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่งดงามเฉิดฉัน เมื่อหญิงสาวยิ้มออกมา ประกายตาของเธอคล้ายกับมีรอยยิ้มที่สดใส สะกดให้โชนตะวันต้องเพ่งมองอย่างเคลิบเคลิ้มวาบหวามใจ

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณอา คุณแม่จากรันไปตั้ง 7 ปีแล้ว รันทำใจได้แล้วล่ะค่ะ” หล่อนกล่าวจบ จึงเบิกตากลมกว้างเล็กน้อย จ้องมองไปที่ใบหน้าของโชนตะวันที่กำลังเหม่อมองมาที่ใบหน้าของหล่อนอย่างเคลิบเคลิ้ม จนต้องย้อนถามกลับไป ด้วยคำถามเดียวกันกับที่เขาถามเธอออกมาเมื่อครู่

“เอ่อ...คุณอาคะ มีอะไรติดอยู่ที่หน้าของรันหรือเปล่าคะ”

โชนตะวันสะดุ้งเล็กน้อยอย่างเสียกิริยาเพราะความกระดาก ปฏิเสธออกมาไม่เต็มเสียงนัก

“ปะ...เปล่าครับ พอดีอากำลังฟังที่หนูรันพูดอยู่น่ะครับ”

“จริงเหรอคะ” หญิงสาวโน้มร่างยื่นใบหน้างามสดใสเข้ามาใกล้ใบหน้าคมเข้มของโชนตะวันอย่างซุกซนเพราะเริ่มคุ้นเคยและไว้วางใจ ถามออกมาเสียงใสล้อเลียน

โชนตะวันที่หันหน้าหนีแววตาใสของหล่อนเมื่อครู่ เมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวเอ่ยถาม จึงหันขวับกลับมาโดยเร็วเพื่อกล่าวยืนยัน แต่เมื่อใบหน้าของเขาหันกลับมา ริมฝีปากหนาของเขาก็กระทบเข้ากับแก้มขาวเนียนนุ่มของหล่อนที่เผลอยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนคนทั้งสองต้องสะดุ้งออกมาอย่างตกใจ ผละออกห่างจากกันทันควัน

“อุ๊ย...” วรันธรอุทานออกมาพร้อมยกฝ่ามือลูบไปที่ข้างแก้มที่ถูกริมฝีปากอุ่นของเขาประทับไปเมื่อครู่อย่างตกใจและเอียงอาย

โชนตะวันก็มีท่าทีไม่ต่างกันนัก เขาใจหายวาบ จนต้องรีบกล่าวออกมารัวเร็ว

“ขอโทษครับหนูรัน อาไม่ทันระวังตัว อาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณอา เป็นรันไม่ดีเองที่เล่นคะนองเกินไป รันเองต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษคุณอาค่ะ” เธอค่อยๆ ลดมือลงจากข้างแก้ม ที่คล้ายยังรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากริมฝีปากของเขาที่ประทับมาเมื่อครู่อย่างแผ่วเบา แต่ก็ตอบกลับมาเสียงแผ่วก้มหน้านิ่งอย่างเอียงอาย

“เอ่อ...รันขอตัวขึ้นไปนอนก่อนดีกว่าค่ะ เริ่มรู้สึกจะง่วงนิดๆ แล้วค่ะ” วรันธรกล่าวออกมาเสียงสั่นเพราะหัวใจที่เต้นระส่ำอย่างประหลาด ผุดลุกขึ้นจากโซฟาอย่างรวดเร็ว แต่โชนตะวันพลันส่งเสียงออกมาเสียก่อนว่า

“หากพรุ่งนี้หนูรันอยากจะเข้าไปชมไร่องุ่นก็ได้นะครับ หลังอาหารเช้าอาจะเข้าไปทำงานในไร่ เราจะได้ไปพร้อมกันเลย”

“ค่ะ” วรันธรก้มหน้าตอบรับออกมาเสียงเบา ไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมามองจ้องประสานสายตากับชายหนุ่ม เพราะรู้สึกได้ว่าใบหน้าของเธอร้อนแผ่วอย่างประหลาดพิกล จากนั้นจึงกล่าวขอตัวกลับขึ้นห้องนอนไปด้วยหัวใจที่เต้นระทึกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เมื่อหญิงสาวกลับเข้าห้องไปแล้ว โชนตะวันที่มองตามร่างขาวเนียนอรชรของหล่อนในทุกฝีก้าว พลันลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เผลอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตนอย่างเลื่อนลอย ริมฝีปากหนาของเขายังรู้สึกได้ถึงความนุ่มนิ่มอ่อนโยนของแก้มสาว ที่หอมกรุ่มอย่างน่าหลงใหล แต่เมื่อได้สติก็ต้องสบภตำหนิตัวเองออกมาอย่างแผ่วเบา

“พอได้แล้วนายโชน คิดอะไรเพ้อเจ้อฟุ้งซ่าน หนูรัน...เป็นหลานสาวของนายนะโว้ย” จากนั้นจึงคว้าเอกสารเดินกลับเข้าห้องไปอย่างสับสนต่อความรู้สึกของตนเอง