روايات بقلم ร้อยหนาม

หล่อนทวนคำตาลุกวาวแต่โชนตะวันรีบกล่าวอธิบายออกมาฉับพลันเพราะเกรงว่าจะเป็นการเข้าใจผิด“อย่าเข้าใจผิดครับหนูรันอารักหนูรันจริงๆนะครับและอาก็พร้อมที่จะปฏิบัติตามความต้องการของหนูรันทุกประการเพียงแต่ว่าอารักและต้องการที่จะอยู่ใกล้ชิดกับคนที่อารักให้นานที่สุดแต่อาสัญญาอีกครั้งนะครับว่าอาจะขอแค่ได้นอนกอดหนูรันทั้งคืนเพียงเท่านั้นอาจะไม่ขอล่วงเกินมากไปกว่านี้แน่นอนครับ”วรันธรจ้องมองใบหน้าคมของเขาอย่างชั่งใจโชนตะวันออดอ้อนออกมาอีกว่า“นะครับนะ อาจะไม่ล่วงเกินหนูรันจริงๆอาสัญญา”“ก็ได้ค่ะแต่อาต้องทำตามคำที่พูดเอาไว้นะคะ”หล่อนตัดสินใจตอบกลับมา เพราะในจิตใจลึกๆแล้วก็โหยหาต้องการที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาเช่นกัน“ครับอาสัญญาด้วยเกียรติของลูกเสือสามัญเลยครับ”พูดพลางยกมือขึ้นทำท่าทางประกอบอย่างทะเล้นจนหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา“ถ้าอย่างนั้นเรานอนกันเลยนะครับอาเริ่มง่วงแล้ว&

มือหนาของโชนตะวันลูบไล้ไปบนเรือนร่างงามอย่างโหยหาจากนั้นจึงมาหยุดเค้นคลึงแผ่วเบาไปที่เนินถันอวบอัดแฝงแรงดีดเต่งตึงที่อยู่ภายใต้บราเซียราคาแพงร่างที่ต่อต้านขัดขืนของหญิงสาวค่อยๆเริ่มอ่อนระทวยเพราะเผชิญการรุกเร้าอย่างต่อเนื่องนุ่มนวลของชายหนุ่มจากอาการแข็งขืนเมื่อครู่ค่อยๆเปลี่ยนเป็นเผยอริมฝีปากรับลิ้นหนาของชายหนุ่มเข้ามาในปากนุ่มอีกครั้งลิ้นหนาของโชนตะวันที่สอดเข้ามารุกล้ำเชิญชวนกระตุ้นให้หล่อนต้องสอดลิ้นนุ่มตวัดพัวพันรับรสเสน่หาที่ถูกกระตุ้นเร่งเร้าจากลิ้นหนาที่เชี่ยวชาญ“คะ...คุณอาคะพอก่อนเถอะค่ะรัน...ใจจะขาดแล้วค่ะ”หญิงสาวส่งเสียงละล่ำละลักออกมาพร้อมหอบหายใจถี่รัวเร็วเมื่อเขาละริมฝีปากออกจากปากนุ่มของหล่อนโชนตะวันผุดลุกขึ้นจากโซฟาพลางประคองร่างงามระหงของวรันธรให้ลุกขึ้นยืน ร่างของหล่อนโผขึ้นตามติดคล้ายไร้เรี่ยวแรงชายหนุ่มจึงช้อนร่างงามขาวนวลเนียนของหล่อนเอาไว้ในอ้อมแขนอุ้มร่างของหล่อนเอาไว้จากนั้นจึงพาเดินขึ้นบันไดตรงไปที่ชั้นบน“ว้าย...คุณอาปล่อยรันเถอะค่ะเดี๋ยว

หลังอาหารเย็นวรันธรที่ยังนอนพักผ่อนอยู่บนห้องส่วนตัวจึงไม่ได้ลงมาร่วมรับประทานอาหารตามปกติโชนตะวันจึงบอกให้ป้าเนียมจัดข้าวต้มเอาไว้หนึ่งชุด เมื่อหญิงสาวตื่นขึ้นมาจะได้ลงมารับประทานได้ทันทีสองทุ่มกว่าแล้วในขณะที่โชนตะวันยังนั่งสะสางงานที่คั่งค้างอยู่บนโซฟารับแขกเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงมาจากชั้นบนจึงหันไปมองก็เห็นร่างของวรันธรที่กำลังเดินลงมาอย่างแผ่วเบา“ตื่นแล้วเหรอครับหนูรันหิวไหมครับ”โชนตะวันกล่าวทักทายออกไปพลางใช้สายตาสำรวจมองร่างของหญิงสาวอย่างห่วงใย“ค่ะคุณอาแต่ก็ยังรู้สึกมึนๆและอ่อนเพลียอยู่บ้างค่ะ” หญิงสาวตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มบางๆที่มุมปากแต่ใบหน้าของหล่อนยังดูซีดเซียวโชนตะวันผุดลุกขึ้นเดินปรี่เข้าไปหาร่างของหล่อนแล้วจึงประคองให้มานั่งพักที่โซฟาก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า“หนูรันนั่งพักตรงนี้ก่อนนะครับอาให้ป้าเนียมเตรียมข้าวต้มเครื่องเอาไว้ให้แล้วเผื่อว่าตื่นขึ้นมาจะรู้สึกหิวเดี๋ยวอาจะไปตัก

แพรวหน้าซีดเผือดไปทันทีหล่อนตรวจสอบดูอย่างละเอียดแล้วทุกครั้งก่อนที่จะพาร่างข้ามไปยังรีสอร์ทแต่คาดไม่ถึงว่ากำแพงมีหูประตูมีช่องความลับไม่มีอยู่ในโลกเรื่องที่กระทำสักวันจะต้องถูกเปิดเผยออกมาความลับหากไม่ต้องการให้ถูกเปิดเผยมีอยู่เพียงหนทางเดียวคืออย่ากระทำเท่านั้น“จริงหรือแพรวที่ลพบอกเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าลูก” ป้าเนียมย้ำถามออกมาแต่ยังกอดร่างที่ตะลึงแข็งค้างของแพรวเอาไว้ในอ้อมกอดอย่างเวทนาแพรวเม้มปากแน่นสนิทไม่กล่าวอะไรออกมาอีก มีเพียงน้ำตาเท่านั้นที่ค่อยๆไหลรินออกมาลพที่ยังเห็นแพรวนิ่งเงียบไม่ตอบคำถามเขาผุดลุกขึ้นมาใช้มือทุบโต๊ะเสียงดังกระแทกเสียงเค้นถามออกมาอย่างคลั่งแค้นขุ่นเคือง“บอกพี่มาสิแพรวแพรวมีอะไรกับมันแล้วใช่ไหมแพรวมีอะไรกับไอ้ลาภิศใช่ไหมแพรวก็รู้ใช่ไหมว่าพี่รักแพรวพี่พร้อมจะดูแลแพรวทุกอย่างแพรวเป็นเมียของพี่แล้วทำไมยังทำกับพี่แบบนี้แพรวทำแบบนี้ทำไม”ลพระบายออกมาอย่างแค้นเคืองแต่สิ่งที่เขากล่าวออกมา&nb

โชนตะวันยิ้มน้อยๆที่มุมปากอย่างไม่ถือสาชำเลืองสายตาคมมองไปที่ร่างของแพรวจนหล่อนสะดุ้งสะท้านหวั่นใจกล่าวออกมาเสียงราบเรียบแผ่วเบาว่า“แพรวเธอกล้าทรยศฉันหรือเปล่ากล้าที่จะตีตัวออกห่างตากับยายของเธอหรือหลายๆคนที่อยู่ในไร่ที่เคยดีต่อกันหรือเปล่าแต่ถ้าหากเธอจะไปจากพวกเราจริงๆฉันก็ไม่สามารถที่จะเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้ได้หรอกนะขอเพียงเธอบอกกล่าวให้กระจ่างอะไรที่เป็นความสุขของเธอฉันจะไม่ขัดขวางเด็ดขาด”เขากล่าวเลียบเรียงเพื่อหว่านล้อมเด็กสาวให้รู้สำนึกผิดชอบจากนั้นจึงคาดคั้นต่อไปว่า“ทำไมเธอจึงกล้าส่งข่าวของฉันให้นายลาภิศรับรู้ทางฝั่งนั้นให้ผลประโยชน์อะไรกับเธอบอกฉันมาสิ”“แพรวไม่ได้บอกอะไรจริงๆนะคะคุณโชนแพรวไม่รู้เรื่องจริงๆค่ะ”เด็กสาวยังยืนยันปฏิเสธเสียงแข็งจนโชนตะวันนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยจากนั้นเขาจึงเอ่ยออกมาว่า“เมื่อครู่เธอบอกเองใช่ไหมว่าแม้เธอจะเคยเห็นหน้าค่าตาของนายลาภิศอยู่บ้างหลายครั้

“แพรวบอกความจริงออกมาสิหากแพรวสำนึกผิดทุกคนก็พร้อมที่จะให้อภัยแพรวนะ”ลพที่เห็นเหตุการณ์เริ่มจะลุกลามบานปลายจึงเอ่ยแทรกออกมาเสียก่อนเพราะหวั่นเกรงว่าแพรวจะถูกลุงชุ่มผู้เป็นตาทำร้ายทุบตียังไงแพรวก็เป็นผู้หญิงที่เขารักหากเห็นว่าหล่อนถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาเขาก็คงปวดร้าวเช่นกันแต่แพรวกลับตะคอกกลับมาอย่างขุ่นเคืองว่า“ความจริงอะไรกันพี่ลพแพรวบอกว่าไม่ได้ทำก็คือไม่ได้ทำสิ จะมาคาดคั้นอะไรกันนักหนา”นัยน์ตาของแพรวเขม็งจ้องมองไปที่ร่างของลพอย่างไม่พอใจแต่ลุงชุ่มที่โมโหจนเลือดขึ้นหน้ากำหมัดแน่นทุบลงไปบนโต๊ะเสียงดังกระชากเสียงตวาดออกมาอย่างโกรธจัด“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะนังแพรวทำผิดแล้วยังไม่รู้จักสำนึกอีกเหรอแกนี่มันเลวโดยสันดานจริงๆ”แต่ป้าเนียมกลับสอดคำพูดแย้งออกมาว่า“เดี๋ยวก่อนนะตาชุ่มหากแพรวมันผิดจริงก็ต้องหาหลักฐานมายืนยันความผิดของมันหรือให้มันยอมรับออกมาเสียก่อนสิว่ามันได้ทำแบบนั้นจริงตามที่ถูกกล่าวหานี่ความจริงย