Novels by ร้อยหนาม

“สวัสดีครับคุณ....”ลาภิศโพล่งออกมาเสียงทุ้มพยามยามที่จะกล่าวให้วรันธรประทับใจมากที่สุดในการพบกันครั้งแรกโดยไม่ได้สนใจต่อสายตาของโชนตะวันและลาภินผู้เป็นพี่สาวที่จ้องมองมาด้วยความรู้สึกที่ไม่แตกต่างกันแม้แต่น้อย“ผมลาภิศครับเป็นลูกชายของพ่อเลี้ยงณรงค์ที่เป็นผู้กว้างขวางที่สุดในจังหวัดนี้ซึ่งไม่ว่าใครต่างก็ต้องรู้จักพ่อของผมกันเป็นอย่างดีเอ่อ...ไม่ทราบว่าคุณ...คือ”เขากล่าวแนะนำตัวเองออกมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังก้มหน้านิ่งคงสืบเนื่องมาจากอาการเขินอายที่เห็นว่าเขาเป็นชายหนุ่มรูปงามนั่นแหละเพราะไม่ว่าหญิงสาวนางใดต่างก็สนอกสนใจต่อเขาเป็นพิเศษอยู่แล้วด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาและมากด้วยบารมี ไม่ว่าใครต่างก็ยินยอมพร้อมใจที่จะใกล้ชิดกับเขาแทบทุกรายลาภินผู้เป็นพี่สาวถึงกลับเบือนหน้าหนีต่อท่าทางอวดโอ่และหลงตัวเองของน้องชายซึ่งมักจะเป็นเช่นนี้เสมอชอบอาศัยบารมีของพ่อเพื่อข่มขวัญผู้คนอีกทั้งยังคิดว่าตนเองทรงเสน่ห์เสียจนหญิงสาวทุกคนต้อง

อาหารกลางวันถูกยกขึ้นมาเสิร์ฟวางอยู่บนโต๊ะอาหารอย่างพร้อมสรรพแต่ก่อนที่โชนตะวันและวรันธรจะทันได้ลงมือจัดการกับอาหารกลางวันร่างสูงระหงพร้อมรอยยิ้มงดงามเฉิดฉันของลาภิน ก็เดินตรงเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม“สวัสดีค่ะคุณโชน”หญิงสาวส่งเสียงทักทายออกมาอย่างคุ้นเคยโชนตะวันมองหล่อนเล็กน้อยอย่างแปลกใจที่เห็นเธอปรากฏตัวในเวลานี้แต่ก็เอ่ยทักกลับไปอย่างมีมารยาท“สวัสดีครับคุณลาภินนั่งก่อนครับเชิญทานอาหารกลางวันร่วมกันผมและหนูรันกำลังจะลงมือทานกันอยู่พอดีครับ”เมื่อเขาเอ่ยถึงวรันธรที่นั่งอยู่ทางด้านข้างลาภินจึงชำเลืองมองไปที่ใบหน้างามสดใสอย่างพินิจเพราะเมื่อครู่ที่หล่อนเดินเข้ามาในสายตาของหล่อนมีเพียงโชนตะวันเท่านั้นที่อยู่ในคลองจักษุจึงไม่ทันได้เห็นบุคคลอื่นที่นั่งร่วมโต๊ะ“หนูรันครับนี่คุณลาภินเป็นเพื่อนของอาเป็นลูกสาวของพ่อเลี้ยงณรงค์ที่มีรีสอร์ทขนาดใหญ่ติดกับไร่โชนตะวันของเราครับ”&n

ลาภิศหัวเราะหึ ๆ อย่างถูกใจอยู่ในลำคออย่างลำพองสายตาคมเจิดจ้าของเขาตวัดมองผ่านใบหน้าของหล่อนอย่างดูแคลนจากนั้นจึงหยิบเอาธนบัตรที่อยู่ในกระเป๋าออกมาปึกหนึ่งชูขึ้นโบกไปมาช้า ๆ ผ่านใบหน้าของหล่อนไปมาอย่างหลอกล่อ“หากเธอยอมทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ฉันเงินปึกนี้จะเป็นของเธอแพรวและหากเธอยิ่งทำงานให้ฉันอย่างแข็งขันฉันก็จะมีรางวัลตอบแทนให้เธออย่างงามและมากกว่านี้อีกหลายเท่าตกลงไหม”เขากล่าวออกมาอย่างผู้ที่เหนือกว่าเพราะเริ่มมองเห็นแล้วจากประกายตาของเด็กสาวที่เบิกโพลงเจิดจ้าเมื่อเห็นเงินก้อนโตอยู่ทางเบื้องหน้าและเธอก็มีโอกาสที่จะคว้ามันเอาไว้ได้นั่นยิ่งทำให้เขาเข้าใจในตัวเด็กสาวมากยิ่งขึ้นว่า หล่อนเป็นคนทะเยอทะยานอยู่ไม่น้อยแพรวพยักหน้ารับอย่างลนลานสองตางามเย้ายวนเพ่งจับจ้องไปที่ธนบัตรในมือของลาภิศอย่างตื่นเต้นจากการมองเพียงผิวเผินคาดเดาว่าปึกธนบัตรหนาในมือของชายหนุ่มน่าจะมีมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นบาทเลยทีเดียว“คุณลาภิศจะให้แพรวทำงานอะไรเหรอ

ทางด้านหน้าร้านบ้านไร่โชนตะวันรถยนต์คันงามหรูราคาแพงลิบลิ่วสีแดงสดพุ่งเข้ามาจอดสนิทอยู่ทางหน้าร้านหญิงสาวร่างสูงสวยสง่าผิวกายขาวนวลเนียนผุดผาดแต่ใบหน้างามสง่าทรงเสน่ห์ของหล่อนนั้นแฝงความเฉิดฉันเย้ายวนจนน่าหลงใหลก้าวลงมาจากประตูทางด้านหลังคนขับแว่นกันแดดบดบังสายตาของหล่อนเอาไว้เห็นเพียงคิ้วเรียวที่แต่งแต้มจัดเจนกระเป๋าหนังที่ถืออยู่ในมือและชุดแต่งกายที่ดูเรียบง่ายแต่หรูหรารวม ๆ กันแล้วราคาแพงอย่างน่าตระหนกประตูทางด้านหลังคนขับอีกฝั่งถูกเปิดออกจากนั้นชายร่างสูงโปร่งผิวขาวใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงความเย่อหยิ่งทะนงก็ก้าวออกมายืนอยู่ทางด้านข้าง พลางเหลียวมองไปรอบบริเวณร้านอาหารและขายสินค้าผลิตภัณฑ์บ้านไร่โชนตะวันอยู่แวบหนึ่ง แล้วจึงหันมากล่าวกลับหญิงสาวเสียงห้วนว่า“เดี๋ยวพี่ลาภินเข้าไปในร้านอาหารก่อนนะครับ ผมขอตัวสูบบุหรี่ทางด้านนอกก่อนสักมวนแล้วจะตามเข้าไป” หญิงสาวพยักหน้าน้อยๆเพราะไม่ต้องการที่จะต่อปากต่อคำกับน้องชายเจ้าอารมณ์สักเท่าไหร่นักหล่อนเดินส

โชนตะวันพาวรันธรเดินผ่านไร่องุ่นย้อนกลับไปทางด้านหลังของไร่ที่อยู่ในบริเวณไม่ห่างจากโรงผลิตไวน์ที่กำลังก่อสร้างมากนักโรงงานผลิตสินค้าผลิตภัณฑ์ของไร่โชนตะวันเป็นโรงงานใหญ่ชั้นเดียวหลังคาสูงภายในมีคนงานเกือบห้าสิบคนที่ปฏิบัติงานกันอย่างขะมักเขม้น มีการจัดสรรพื้นที่ในการผลิตสินค้าแต่ละชนิดอย่างเป็นระเบียบสินค้าและผลิตภัณฑ์ของไร่โชนตะวันอาทิ น้ำองุ่นสดลูกอมองุ่นพายองุ่นแยมองุ่นลูกเกดอีกทั้งยังมีของที่ระลึกที่ทำเลียบแบบพวงองุ่นในขนาดต่างๆเช่นที่ห้อยพวงกุญแจ ที่คาดผมเข็มกลัดเข็มขัดกระเป๋าสานและสินค้าจิปาถะอีกหลากหลายผลิตภัณฑ์ที่คนงานทุกคนล้วนมีส่วนร่วมในการออกความคิดสร้างสรรค์ขึ้นมาโดยที่โชนตะวันนั้นไม่เคยปิดกั้นความคิดของพวกเขาแม้แต่น้อยเขายินยอมรับฟังคำแนะนำต่างๆของคนงานทั้งหมด เสมือนคนในครอบครัวเดียวกันเพื่อนำมาปรับปรุงและค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงแก้ไขไปทีละน้อยจนกิจการค่อย ๆ เป็นรูปเป็นร่างและสมบูรณ์ดังที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ส่วนผู้ที่คอยดูแลความเรียบร้อย

“ผู้จัดการโรงงานสินค้าและผลิตภัณฑ์ของบ้านไร่โชนตะวันที่อาจะพาหนูรันไปดูต่อจากชมไร่องุ่นเสร็จแล้วสิครับ”โชนตะวันกล่าวออกมาเสียงราบเรียบหญิงสาวยิ้มรับแจ่มใสมีท่าทีพึงพอใจก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติว่า“คุณอารับปากรันแล้วนะคะห้ามผิดสัญญาเด็ดขาด”หล่อนเน้นย้ำกับเขาจนโชนตะวันต้องตอบรับยืนยันออกมาอย่างหนักแน่นเพื่อให้หล่อนเชื่อมั่นหลังจากนั้นวรันธรจึงกล่าวออกมาเสียงเจื้อยแจ้วสดใส“อันที่จริงรันไม่ได้ต้องการตำแหน่งอะไรทั้งนั้นหรอกค่ะคุณอาแต่ที่รันต้องร้องขอตำแหน่งจากคุณอาก็เพราะว่าในระหว่างที่รันอาศัยอยู่กับคุณอารันอยากช่วยทำงานตอบแทนคุณอาบ้างค่ะรันไม่อยากอยู่เฉยๆอย่างไร้ค่าไม่อย่างนั้นคนงานในไร่ของคุณอาจะดูถูกรันได้นะคะว่ารันเป็นพวกที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อเป็นพวกคุณหนูที่เอาแต่ความสุขสบายไปวันๆคุณอาเข้าใจรันนะคะ”“หนูรันคิดมากไปแล้วครับพี่เรวัตฝากฝังหนูรันเอาไว้ให้อยู่ในความดูแลของอาและหนูรัน