เสน่หาคุณอาคลั่งรัก ตอนที่..5 (มีฉากnc18+)

ทางด้านหน้าห้องปรากฏเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา โชนตะวันหันกลับไปมองจึงเห็นร่างอวบอัดของแพรวที่ถือถาดน้ำดื่มเข้ามา เมื่อเข้ามาใกล้จึงเสิร์ฟน้ำทั้งสองแก้ววางลงทางเบื้องหน้าของโชนตะวันและวรันธร

โชนตะวันมองจ้องไปที่ร่างของแพรวด้วยแววตาที่เฉยชา เมื่อหล่อนวางแก้วน้ำเสร็จสรรพ เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างตำหนิ

“คุณรันมาตั้งนานแล้ว ทำไมเธอยังไม่เอาน้ำออกมาต้อนรับล่ะแพรว”

“พอดีแพรวกำลังจะเข้าไปนำน้ำมาเสิร์ฟพอดีค่ะคุณโชน แต่..ๆ ตอนที่แพรวเข้าไปหยิบแก้วในห้องครัว แพรวเผลอทำแก้วหลุดมือหล่นแตกค่ะ จึงมาช้าเพราะมัวแต่เก็บกวาดทำความสะอาดอยู่ค่ะ” เด็กสาวกล่าวออกมา แต่ในน้ำเสียงไม่ได้มีวี่แววสำนึกผิดแม้แต่น้อย

“ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณอา ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ” วรันธรกล่าวออกมา เพราะสงสารที่เด็กสาวถูกตำหนิต่อหน้า โชนตะวันจึงถามแพรวออกไปว่า

“ห้องรับรองที่ฉันให้เธอขึ้นไปจัดเตรียมสำหรับคุณรัน เรียบร้อยหรือยัง”

“เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ” แพรวตอบออกมา

“เดี๋ยวเธอพาคุณรันขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อน แล้วช่วยดูแลความเรียบร้อยให้คุณรันด้วย” โชนตะวันออกคำสั่งต่อเด็กสาว จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับวรันธรว่า

“หนูรันขึ้นไปพักผ่อนบนห้องก่อนนะครับ ตอนเย็นอาจะให้คนขึ้นไปเรียกมาทานอาหารเย็นกัน”

วรันธรตอบรับเสียงใส แล้วจึงเดินติดตามแพรวที่ลากกระเป๋าเดินทางของเธอ เดินนำขึ้นไปแล้ว

ตกตอนเย็นหลังจากอาหารเย็นของโชนตะวันกับวรันธรแล้ว นั่นเท่ากับว่า งานในบ้านหลังใหญ่เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจประจำวัน

ลุงชุ่มหัวหน้าคนงานและป้าเนียมคนดูแลร้านผลิตภัณฑ์และร้านอาหารบ้านโชนตะวัน และแพรวผู้เป็นหลานสาว จึงพากันกลับมาพักผ่อนที่บ้านหลังเล็กทีถูกปลูกเอาไว้ทางด้านหลังบ้านหลังใหญ่ของโชนตะวัน ส่วนเรือนหลังเล็กที่มีขนาดย่อมลงมาอีกเล็กน้อยที่ปลูกอยู่ใกล้เคียงกัน เป็นห้องพักของนายลพคนสนิทชองโชนตะวัน และถัดไปจากเรือนของลพจึงเป็นเรือนของคนครัวและคนคอยดูและเรื่องความสะอาดภายในบ้าน ที่พักกันอยู่อีกสี่คน

ลุงชุ่มที่ทำงานในไร่และป้าเนียมที่ดูแลร้านผลิตภัณฑ์ หลังจากเสร็จงานในไร่และร้านค้าบ้านโชนตะวันปิดแล้ว จะเข้ามาที่บ้านหลังใหญ่ เพื่อช่วยดูและเรื่องความเรียบร้อยภายในบ้าน อีกทั้งยังคอยช่วยดูแลเรื่องอาหารของโชนตะวันอีกด้วย

และเมื่อหลังจากอาหารเย็น ทั้งหมดจึงพากันแยกย้ายกลับไปพักผ่อนกันที่เรือนทางด้านหลัง ในเวลานี้ภายในบ้านที่ถูกปิดสนิท จึงมีเพียงแค่โชนตะวันและวรันธรเพียงสองคนเท่านั้น ส่วนประตูหน้าบ้าน นอกเสียจากคนในบ้านจะเป็นผู้เปิดออกแล้ว ก็จะมีเพียงป้าเนียมเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดประตูเข้ามาได้ เพราะโชนตะวันไว้วางใจและให้อภิสิทธิ์ป้าเนียมถือกุญแจและทำหน้าที่เปิดประตูบ้านในเวลาเช้าเท่านั้น

มืดสนิทแล้ว หลังจากที่ทุกคนพากันออกไปจากบ้านหลังใหญ่ของเจ้านาย แต่แพรวยังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงแก้วอยู่ในครัว ป้าเนียมผู้เป็นยายบ่นว่ารู้สึกปวดศีรษะ อาจเป็นเพราะอากาศร้อนเมื่อตอนกลางวัน จึงมีอาการไข้รุมๆ แพรวจึงบอกให้ยายกลับไปพักผ่อนก่อน ส่วนเธอจะเป็นคนปิดประตูเองโดยที่ไม่ลืมที่จะขอกุญแจมาจากป้าเนียมผู้เป็นยาย

เมื่อทุกคนกลับออกไปจนหมดแล้ว หลังจากที่เธอสำรวจความเรียบร้อยเสร็จ จึงเดินออกไปจากประตูบ้านพร้อมปิดประตูลงกลอนจนสนิท จากนั้นจึงเดินเลียบผ่านตัวบ้านไปอย่างเคยชิน

ทางมุมบ้านที่เป็นเงามืด เมื่อแพรวเดินไปถึง ร่างของหล่อนถูกคว้าเอาไว้อย่างแน่นหนาด้วยสองแขนที่แข็งแกร่งล่ำสัน รั้งร่างของเธอให้หลบเข้าไปอยู่ในเงามืดทางด้านหลังบ้านที่เป็นมุมอับลับตา

“อุ๊ย..ใคร ช่วย...” แพรวหลุดปากส่งเสียงร้องออกมาอย่างตระหนกตกใจ เมื่อร่างถูกรั้งกระชากอย่างแรง แต่สุ้มเสียงของเธอพลันขาดชะงัก เมื่อฝ่ามือหนารีบตะปบคว้าเอาไว้ที่ริมฝีปาก เพื่อยับยั้งเสียงกรีดร้องของเธอเอาไว้เสียก่อน

“อย่าร้องแพรว อย่าเสียงดัง พี่ลพเอง” น้ำเสียงต่ำแหบพร่ากระซิบอยู่ที่ริมโสต เมื่อหล่อนล่วงรู้ว่าผู้ที่โอบกอดรั้งร่างของเธอเอาไว้เป็นใคร จึงหยุดดิ้นรนแต่ก็ยังปิดป้องหลบเลี่ยงอย่างเอียงอาย แต่ร่างอวบอัดก็เริ่มอ่อนระทวยเมื่อริมฝีปากหนาของลพ ที่กระซิบกระซาบอยู่ที่ข้างหูจนเสียดสีไปมาแผ่วเบา จนเธอขนลุกพองสะท้านเกร็งไปทั้งร่างอย่างยากระงับ

“อุ๊ย..พี่ลพ อย่า...เดี๋ยวมีใครมาเห็น อย่า...” แพรวหลุดปากปรามออกมาเสียงสั่นพร่า เมื่อริมฝีปากหนาของลพเริ่มซุกไซ้บดลงมาที่ซอกคอขาวนวลของหล่อน

“อย่าดิ้นสิแพรว พี่คิดถึงแพรว เราสองคนไม่มีโอกาสได้อยู่กันตามลำพังเลย แพรวอย่าขัดใจพี่เลย” ลพกล่าวออกมาเสียงสั่น เพราะความอัดอั้นที่คุกรุ่นอยู่ภายใน ที่แทบจะทะลักทลายออกมา

เขารั้งร่างของเด็กสาวให้แผ่นหลังแนบพิงผนัง รีบขยับริมฝีปากหนาขึ้นไปประกบแน่นกับริมฝีปากอวบอัดนุ่มนิ่มของแพรวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เด็กสาวจะทันได้ส่งเสียงห้ามปรามออกมาอีก

ลิ้นสากของเขาสอดชำแรกผ่านริมฝีปากนุ่มนิ่มเข้าไปอย่างชำนาญ ตวัดลิ้นควานหาลิ้นนุ่มของเด็กสาว ที่พยายามขัดขืนในคราแรก แต่เมื่อถูกการรุกเร้าด้วยเชิงลิ้นที่ช่ำชอง อีกทั้งมือซ้ายที่หยาบหนายังลูบไล้เค้นคลึงไปที่เนินอกอวบอัด ลิ้นนุ่มนิ่มของหล่อนก็ตวัดรัดพันกับลิ้นสากของเขาอย่างโหยหา

“อ่า....ซี๊ด” หล่อนสะบัดหน้าจนริมฝีปากผละออกจากกัน ส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างเสียวสะท้าน เมื่อมือหนาของลพสอดเข้าใต้เสื้อสัมผัสผ่านผิวกายที่เนียนนุ่ม อีกทั้งยังเลื่อนสูงไปบีบเค้นที่ทรวงอกอวบอิ่มของหล่อนอย่างเมามัน

ร่างเนียนอวบอัดของเด็กสาวบิดเกร็งอย่างเร่าร้อนเมื่อถูกชายหนุ่มรุกเร้าหนักหน่วง สองมือเนียนนุ่มที่เมื่อครู่พยายามผลักไส กลับเป็นเค้นแน่นจิกเกร็งไปที่ต้นแขนของเขาอย่างรุนแรง

มือขวาของลพ รั้งไปที่ท้ายทอยของหล่อนให้เงยหน้าขึ้นมา ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้าเล็กน้อยคล้ายเชิญชวน เขารีบกดประทับริมฝีปากหนาลงไปอย่างหนักหน่วง สอดลิ้นเข้าไปในปากอุ่นของหล่อนอีกครั้งอย่างกระสันวาบหวาม กระตุ้นให้ลิ้นนุ่มของเด็กสาวต้องส่งมาตวัดพันพันอย่างรัญจวน

มือซ้ายของลพบีบเค้นไปที่เนินอกอวบอัดอย่างหนักหน่วง จนร่างที่ร้อนผ่าวของเด็กสาวกระตุกสะท้าน เขาค่อยๆ เลื่อนมือหยาบใหญ่ลูบไล้ผ่านผิวกายละมุ่นลงไปช้าๆ จากนั้นจึงรั้งกระโปรงยาวในชุดแม่บ้านของหล่อนขึ้นสูง สอดมือหนาหยาบใหญ่ผ่านชั้นในเข้าไปสัมผัสกับเนินหนั่นร้อนผ่าว ที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นใยหนาอย่างหื่นกระหาย

“อุ๊ย...อย่า พี่ อูย...อย่า ซี๊ด” แพรวร้องปรามออกมาอย่างแผ่วเบา แต่กลับเสนอหนั่นเนินสู้นิ้วของชายหนุ่มอย่างชำนาญ นิ้วเรียวแข็งแกร่งของลพสอดเข้าไปในร่องถ้ำที่เปียกชื้น ขยับโยกบดไปมาจนความเปียกชื้นทะลักทลายออกมา

“อ่า...พี่ อูย...พอแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” หล่อนห้ามออกมาเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มจัดการดึงชั้นในของเธอ กระชากลงไปเกือบถึงเข่า แล้วจึงรีบจัดการกับกางเกงของตัวเอง รั้งลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า อวดเผยให้เห็นท่อนลำมหึมาดำคล้ำที่หล่อนคุ้นเคย

“อูย...พี่ ทำไมมันผงาดขนาดนั้น ไม่เอาแล้วแพรวกลัว” เด็กสาวอุทานออกมาอย่างมีจริต พยายามบ่ายเบี่ยงขัดขืน แต่เขาก็รั้งร่างของเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา ก้มหน้าเข้าไปใกล้กรอกเสียงหนักกระเส่าลงไปที่ข้างหู

“จะกลัวไปทำไมแพรว น้องก็เคยเจอกับมันมาตั้งหลายครั้งแล้วนี่ พี่ก็เห็นมีความสุขทุกครั้ง มาเถอะ..ขอพี่เข้าไปหน่อยนะ พี่จะทนไม่ไหวแล้ว”

แพรวสะบัดหน้าอย่างเอียงอายจนใบหน้าแดงระเรื่อ แต่ร่างของเธอที่ถูกดันให้แผ่นหลังแนบติดกับผนัง จนไม่สามารถถดถอยหลบหนีได้ เมื่อลพขยับร่างเข้ามาประชิด แล้วจับท่อนลำจ่อมาที่ปากถ้ำ เธอถึงกลับหลับตาปี๋เพราะรู้สึกเสียวซ่านกระสันในทุกครั้ง ที่ถูกท่อนลำมหึมาของเขาทะลวงผ่านเข้ามาในร่างของเธอ

“โอย...อูย เบาๆ สิพี่ แพรวเจ็บ อูย...” เด็กสาวส่งเสียงร้องแหบพร่าออกมา สองมือจิกเกร็งแน่นไปที่ต้นแขนของเขาสุดแรง เมื่อรู้สึกได้ถึงท่อนเอ็นอุ่นๆ ที่ค่อยๆ เคลื่อนผ่านเข้าไปใช่ช่องแคบของเธอทีละน้อย

“อ่า....” เสียงของเธอที่ครวญครางดังเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มสนิท และนัยน์ตาที่หรี่ปรืออย่างเสียวซ่านรัญจวน

เมื่อท่อนลำใหญ่ของเขาสอดเข้าไปจนสุดลำ ลพบดวนและแช่เอ็นอุ่นเอาไว้เล็กน้อย แล้วจึงค่อยๆ ขยับมันถอนออกมาช้าๆ พอใกล้สุดปลายจึงกระแทกกลับเข้าไปใหม่อย่างแรง ด้วยความเสียวซ่านที่อัดอั้นเก็บกดมาเป็นเวลานาน

“อ่ะ...เบาพี่ แพรวจุก อูย...ซี๊ด” เด็กสาวกล่าวออกมาได้เพียงเท่านั้น ก็ส่งเสียงร้องครวญครางออกมา เพราะเขาเร่งกระแทกกระทั้นท่อนลำเข้าออกรัวเร็ว จนเด็กสาวร่างสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทก จนท้ายที่สุดที่ชายหนุ่มกระแทกเข้ามาสุดแรง น้ำอุ่นๆ สีขาวข้นก็พวยพุ่งออกมา จนหล่อนร้อนวาบอยู่ภายใน ต้องกระตุกร่างบีบรัดท่อนลำของเขาเอาไว้อย่างแนบแน่น

ร่างของคนทั้งสองที่ยืนกอดรัดกัน ส่งเสียงหอบหายใจออกมาถี่เร็วแต่สุขสม เมื่อเริ่มผ่อนคลายชายหนุ่มประทับจูบลงไปที่ริมฝีปากของเด็กสาวอย่างดูดดื่ม จากนั้นจึงผละร่างออกจากกันเพื่อจัดแจงเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของตนให้เรียบร้อย

แพรวยิ้มอย่างขวยเขินเมื่อหันไปสบกับสายตาวาวของลพที่จับจ้องมองอยู่ก่อนแล้ว จึงกล่าวออกมาอย่างตัดพ้อ

“พี่รังแกแพรวอีกแล้ว แพรวเคยบอกพี่แล้วใช่ไหม ว่าเรื่องแบบนี้ระหว่างเรามันจะไม่เกิดขึ้นอีก” ลพคนสนิทของโชนตะวันที่ปกติมีสีหน้าคร่ำเคร่งเฉยชา แต่เวลานี้กลับส่งยิ้มออกมาอย่างกระดาก กล่าวเสียงออดอ้อนออกมา

“โธ่...แพรว ก็พี่คิดถึงแพรวน่ะสิ แพรวก็รู้ว่าพี่รักแพรว แล้วอีกอย่าง เราสองคนก็มีอะไรกันมาแล้วตั้งหลายครั้ง แล้ว แพรวจะหนีหน้าปฏิเสธพี่ไปทำไม พี่อยากจะแต่งงานกับแพรวใจจะขาด ให้พี่ไปบอกลุงชุ่มกับป้าเนียมตอนนี้เลยก็ได้ ส่วนเรื่องสู่ขอเดี๋ยวพี่ไปขอร้องให้คุณโชนจัดการเป็นธุระให้ พี่เชื่อว่าทุกอย่างต้องราบรื่นไปได้ด้วยดี แพรวอย่าปฏิเสธพี่เลยนะ”

“ไม่ได้นะพี่ลพ อย่าบอกเรื่องนี้ให้ตากับยายของแพรวรู้เด็ดขาด ไม่ว่าใครก็รู้เรื่องนี้ไม่ได้ นอกจากเราสองคน” เด็กสาวตวาดห้ามออกมาเสียงแข็งอย่างไม่พอใจ จนลพนิ่งงันไปอย่างงุนงง กล่าวออกมาว่า

“ทำไมล่ะแพรว แพรวเป็นเมียของพี่ แพรวไม่ต้องการให้พี่รับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นเหรอ”

แพรวตวัดสายตาขุ่นขวางจ้องไปที่ใบหน้าของลพ แค่นเสียงเน้นย้ำออกมา “แพรวไม่ต้องการให้พี่มารับผิดชอบอะไรในตัวแพรวทั้งนั้น และที่แพรวเป็นของพี่ก็เป็นเพราะว่าแพรวไม่ประสีประสาและอ่อนต่อโลกเอง จึงพลาดพลั้งถูกพี่ล่อลวงง่ายๆ และที่แพรวไม่ต้องการให้พี่มารับผิดชอบอะไรในตัวแพรว นั่นเป็นเพราะว่า แพรวไม่ได้รักพี่ แพรวแค่เผลอตัวไปมีอะไรกับพี่เท่านั้น และต่อจากนี้ไป พี่อย่ามายุ่งกับแพรวอีก เข้าใจไหม”

ลพถึงกลับตะลึงงันจนตัวชา คล้ายถูกตบหน้าฉาดใหญ่ หลุดปากถามออกมาเสียงแหบพร่า

“ทำไมล่ะแพรว แพรวไม่ได้รักพี่หรอกเหรอ” เด็กสาวสะบัดหน้ากลับอย่างเริ่มหงุดหงิด กระแทกเสียงแข็งออกมา

“ไม่...แพรวมีคนที่แพรวรักอยู่แล้ว แพรวไม่มีวันที่จะแต่งงานกับคนอย่างพี่หรอก แล้วอีกอย่างหนึ่งนะ พี่ห้ามนำเรื่องของเราไปบอกให้ใครรู้ด้วย ไม่อย่างนั้นเป็นได้เห็นดีกันแน่”

“หรือว่า...คนที่แพรวรักคือคุณโชน ใช่ไหม” ลพอุทานออกมาเมื่อได้ยินคำพูดที่หนักแน่นของเด็กสาวที่ตนเพิ่งเริงกามด้วยเมื่อครู่ ซึ่งเขาคาดเดาได้จากพฤติกรรมหลายๆ อย่างและหลายๆ ครั้ง ที่แพรวแสดงออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้าคุณโชน ซึ่งที่ผ่านมาเขาไม่เคยนึกเฉลียวใจแม้แต่น้อย แต่คำพูดที่หล่อนกล่าวออกมาเมื่อครู่ กลับกระตุ้นให้เขาหวนนึกถึงพฤติกรรมที่ผ่านมาของเธอ จึงมั่นใจเช่นนั้น

“ใช่แล้วจะทำไม พี่จะทำอะไรแพรวได้” เด็กสาวเชิดหน้าเหยียดเสียงใส่อย่างอวดดี

“คุณโชนเขาไม่เคยมีความคิดที่จะเอาเด็กในบ้านทำเมียหรอก ยิ่งถ้าได้รู้ว่า แพรวเป็นเมียพี่ คิดหรือว่าคุณโชนเขาจะเหลือบแล” ลพแค่นเสียงออกมา แต่แพรวกับเชิดหน้าท้าทายอย่างดื้อรั้น ย้อนกลับมาอย่างไม่กริ่งเกรงวา

“ก็เอาสิ ถ้าพี่บอกคุณโชนว่าแพรวกับพี่เป็นอะไรกัน แพรวก็จะบอกกับคุณโชนและทุกคนทั้งหมดได้รู้กันทั่วว่า พี่ขืนใจและบังคับข่มขู่แพรวมาตลอด แล้วทีนี้ก็คอยดูเอาเองเถอะ ว่าคุณโชนและคนทั้งหมดในไร่นี้ จะจัดการกับพี่ยังไง”

เมื่อหล่อนกล่าวจบก็สะบัดหน้าเดินจากไปอย่างไม่เหลือบแลชายหนุ่มอีก ทิ้งให้ลพยืนกัดกรามดังกรอดๆ อย่างเจ็บใจ แต่ด้วยความรักที่มีให้ต่อเด็กสาว ทำให้เขาไม่กล้าที่จะกระทำอะไรรุนแรงออกไป จึงต้องทนเก็บงำเอาไว้อยู่ในใจต่อไป