เสน่หาคุณอาคลั่งรัก ตอนที่..7

รุ่งเช้า

โชนตะวันในเครื่องแต่งกายแบบง่ายๆ กางเกงยีนเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเข้ม กำลังจัดการกับอาหารเช้าที่โต๊ะอาหารตามกิจวัตรอย่างเงียบงัน โดยมีนายลพ คนสนิทหนุ่มยืนอยู่ทางด้านหลังเพื่อรอคอยรับคำสั่ง ถัดไปจากร่างของลพเล็กน้อย จึงเป็นแพรวเด็กสาวที่คอยปรนนิบัติจัดการเรื่องอาหารมื้อเช้า ที่คอยเฝ้าส่งสายตามองมาที่แผ่นหลังหนาของเจ้านายหนุ่มใหญ่ด้วยนัยน์ตาเป็นประกาย

แต่อากัปกิริยาทั้งหมดของแพรว ตกอยู่ภายใต้การเฝ้าสังเกตการของลพอยู่ตลอดเวลา เขาพยายามที่จะส่งสายตาประสานกับดวงตากลมเจิดจ้าของหล่อน แต่แพรวกลับเมินหน้าหนีไม่ยอมสบตาหรือมองหน้าเข้มของเขาแม้แต่น้อย สายตาของหล่อนเอาแต่จ้องมองเจ้านายหนุ่มใหญ่ด้วยนัยน์ตาที่หยาดเยิ้มเคลิ้มฝันและเสน่หา จนลพรู้สึกเจ็บแปลบสะท้านในอก แต่เขาก็เก็บงำอาการเอาไว้อย่างมิดชิด ไม่แสดงออกมาแม้แต่น้อย

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบาทางด้านหลัง จากนั้นร่างงดงามอรชรทรงเสน่ห์ของวรันธรก็เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามเป็นธรรมชาติ 

กางเกงยีนรัดรูป และเสื้อเชิ้ตสีครีมแขนยาว แต่ถูกพับปลายแขนเสื้อขึ้นมาจนเกือบถึงศอก เผยให้เห็นผิวขาวเนียนผุดผาดจนโชนตะวันต้องจ้องมองด้วยนัยน์ตาเป็นประกายหลงใหล แต่ก็พยายามหักห้ามความรู้สึกแปลกประหลาดเอาไว้อย่างยากเย็น ส่งเสียงทุ้มนุ่นอ่อนโยนออกมา

“สวัสดีตอนเช้าครับ หนูรัน เชิญทานอาหารเช้าด้วยกันครับ” 

“สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณอา” หญิงสาวตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มน้อยๆสดใส แต่ยังแฝงความกระดากอยู่บ้างเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งทำให้อดคิดถึงเหตุการณ์น่าละอายที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จนทำให้สองแก้มของหล่อนต้องแดงระเรื่อร้อนผ่าวขึ้นมาทันควัน

“เช้านี้มีข้าวต้มเครื่อง ฝีมือของป้าเนียมครับ รับรองว่าอร่อยอย่างที่หนูรันต้องร้องขอต่อชามที่สองแน่นอน” จากนั้นจึงหันไปหาแพรว ส่งเสียงเตือนออกไปว่า

“แพรว มาตักอาหารให้คุณรันสิ” 

แพรวส่งเสียงรับคำเบาๆออกมาอย่างขุ่นใจ แต่ก็ต้องเดินเข้ามาจัดการตามคำสั่งและหน้าที่ของตน แม้จะรู้สึกได้ว่าเมื่อวรันธรเข้ามาในห้องอาหาร บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างน่าอึดอัด เพราะโชนตะวันนั้นแสดงท่าทางเอาอกเอาใจต่อหญิงสาวมากจนผิดปกติ ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เจ้านายหนุ่มใหญ่ของหล่อนที่เคร่งขรึมจริงจังกับทุกผู้คนรอบกาย แต่เมื่อพบกับวรันธรพฤติกรรมที่เคยหนักแน่นคล้ายเริ่มแปรเปลี่ยนไป จนหล่อนนึกริษยาวรันธรอยู่ในใจ 

“อร่อยจริงๆด้วยค่ะคุณอา ฝีมือปรุงข้าวต้มทรงเครื่องของป้าเนียมเนี่ย ทัดเทียมกับเชฟในภัตตาคารห้าดาวได้เลยนะคะ”  หญิงสาวเอ่ยชมออกมาเสียงใสอย่างจริงใจ เมื่อตักข้าวต้มเครื่องส่งเข้าปากไปคำแรก จนโชนตะวันต้องยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวเรียงรายอย่างถูกใจ 

นัยน์ตาของโชนตะวันเจิดจ้าระยับเป็นประกายยินดี แม้กระทั่งตนเองยังรับรู้ได้ว่า เมื่อตนอยู่ใกล้กับหญิงสาว ทุกสิ่งทุกอย่างคล้ายอิ่มเอมเต็มไปด้วยความสุขสดใส จนต้องนึกขอบคุณพี่เรวัตที่ไว้วางใจส่งลูกสาวสุดที่รักเพียงคนเดียว มาอยู่ในความดูแลและคุ้มครองของเขา จากระยะแรกที่คิดว่าหากหล่อนต้องมาอยู่ร่วมชายคา ภาระหนักก็จะต้องตกเป็นของเขา แต่เมื่อหล่อนเข้ามาอยู่ร่วมกับเขาเพียงแค่หนึ่งวันหนึ่งคืน คล้ายกลับกลายเป็นว่าหล่อนกลายเป็นส่วนหนึ่งที่เติมเต็มให้กับบ้านหลังนี้และชีวิตของเขาไปเสียแล้ว ไม่อยากคิดเลยว่า หากถึงวันที่หล่อนต้องจากเขาไป เขาจะรู้สึกยังไง

วรันธรก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารเช้าอย่างเงียบงัน และสำรวมอย่างมีมารยาท เมื่อเห็นว่าข้าวต้มเครื่องหมดจนเกลี้ยงชาม เขาจึงถามออกไปอีกว่า

“ต่ออีกสักชามไหมครับ หนูรัน” 

หญิงสาวยิ้มพลางส่ายหน้าเบาๆ ปฏิเสธออกมา “ไม่ดีกว่าค่ะคุณอา อาหารอร่อยจริงๆนะคะ แต่ว่ารันทานไม่ไหวแล้วค่ะ” 

“ถ้าอย่างนั้น กาแฟสักแก้วไหมครับ”  เขาถามออกไปอีก แต่หล่อนก็ปฏิเสธออกมาอีกครั้ง

“รันไม่ชอบดื่มกาแฟค่ะคุณอา แต่ถ้าจะให้ดีรันขอเป็นน้ำผลไม้ดีกว่าค่ะ”  เมื่อหญิงสาวกล่าวออกมา  โชนตะวันจึงหันไปสั่งการกับแพรวที่ยืนอยู่ทางด้านข้างโต๊ะอาหาร

“แพรว เธอไปจัดน้ำองุ่นมาให้คุณรันสักแก้ว แล้วตั้งแต่นี้ ในทุกเช้าอย่าลืมจัดน้ำองุ่นสำหรับคุณรันด้วย” 

แพรวรับคำแล้วจึงเดินไปจัดการตามคำสั่งอีกครั้ง เขาจึงหันมาคุยกับวรันธรต่ออีกหลายประโยค จนเวลาผ่านไปอีกราวครึ่งชั่วโมง จึงชักชวนกันเข้าไปในไร่ โดยมีลพเป็นโชเฟอร์ ขับรถพาคนทั้งสองเข้าไปในไร่องุ่นเพื่อตรงไปที่โรงผลิตไวน์ ที่กำลังอยู่ในระหว่างการก่อสร้าง ซึ่งโชนตะวันสั่งการเอาไว้ตั้งแต่เช้าแล้วว่า จะเข้าไปสำรวจความคืบหน้าก่อนเป็นอันดับแรก

เมื่อมาถึงโรงผลิตไวน์ที่การก่อสร้างลุล่วงไปแล้วราว 70 เปอร์เซ็นต์ เมื่อลพเดินนำโชนตะวันและวรันธรเดินเข้าไปภายใน ลุงชุ่มที่มีหน้าที่ดูแลคนงานในไร่ทั้งหมด กำลังสั่งงานคนงานที่กำลังจะตั้งนั่งร้านเพื่อขึ้นไปทำฝ้า จึงรีบปลีกตัวเดินตรงเข้ามาหาคนทั้งสามด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดและกังวล

“สวัสดีครับ คุณโชน คุณรัน” ร่างหนาล่ำสันผิวคล้ำของลุงชุ่มในวัย 50 ปลาย กล่าวทักทายออกมาเสียงต่ำ เมื่อเดินเข้ามาใกล้ โชนตะวันตอบรับคำทักทายอย่างคุ้นเคย ส่วนวรันธรเธอยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อม เพราะตนด้อยวัยวุฒิกว่าชายร่างหนาทางเบื้องหน้า

“โอ...คุณรัน อย่าไหว้ผมเลยครับ เดี๋ยวลุงจะอายุสั้นเปล่าๆ คุณรันเป็นหลานสาวของคุณโชน ก็ถือว่าเป็นเจ้านายของลุงเหมือนกันครับ” แต่วรันธรยิ้มแย้มอย่างร่าเริงและเป็นกันเอง กล่าวตอบเสียงใสออกมา

“ไม่ได้หรอกคะลุงชุ่ม ลุงอายุมากกว่าคุณพ่อของรันอีกนะคะ เป็นมารยาทที่งดงามของเราคนไทยพึงปฏิบัติกันมา ลุงชุ่มไม่ต้องคิดมาหรอกค่ะ คิดเสียว่ารันเป็นเหมือนลูกเหมือนหลานลุงอีกคนนะคะ ยังไงระหว่างที่รันพักอยู่กับคุณอาที่นี่ ต้องรบกวนลุงอีกหลายอย่างเลยค่ะ” ลุงชุ่มยิ้มแห้งออกมาอย่างอับจนและกระดาก แต่ก็ยอมรับในเหตุผลของหลานสาวคนสวยของเจ้านาย จึงกล่าวออกมาไม่เต็มเสียงนัก

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับ แต่คราวหน้าคุณรันไม่ต้องไหว้ผมแล้วนะครับ” 

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับออกมาเพื่อให้หัวหน้าคนงานสบายใจ แต่โชนตะวันที่ยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย กล่าวถามออกมาอย่างสงสัยว่า

“ลุงชุ่ม คนงานหายไปไหนตั้งหลายคน ปกติทีมคนงานที่มารับเหมาสร้างโรงผลิตไวน์ จะมีประมาณยี่สิบกว่าคนไม่ใช่เหรอ แล้ววันนี้ทำไมผมเห็นมีเพียงสิบกว่าคนเท่านั้น”