ตัดสินใจ

หลังจากอัญญาและอนาคีน แต่งตัวเสร็จทั้งคู่ก็ลงมาทานอาหารด้วยกัน แต่บรรยากาศกลับเงียบสนิทไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

ทั้งสองคนนั่งทานอาหารยามสายโดยไม่มีใครพูดอะไร ซ้ำยังเวลานั่งทานอาหารทุกครั้งที่ทั้งคู่เผลอสบตากันเข้า ก็จะเป็นอัญญาเองที่ชอบเบี่ยงสายตาหลบสายตาคมสีดำสนิทนั่นอย่างไม่รู้สาเหตุ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่ความรู้สึกทุกครั้งที่ถูกเขาจ้องมอง ตัวเธอเองจะรู้สึกเหมือนตัวเขาแผ่ความไม่พอใจออกมาทางสายตา แต่ก็จะให้เธอเผชิญหน้ากับเขาโดยที่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ตัวเธอเองก็เหมือนจะยังไม่พร้อมและทำใจยังไม่ได้ ไม่ใช่รังเกียจหรือไม่พอใจ แต่เป็นเพราะเธออายจนสุดจะทนต่างหากเล่า

ทุกครั้งทุกเวลาเธอเคยเป็นสายมั่น สาวสมัยใหม่ คุณหนูที่ไม่เคยกลัว หรือหวั่นไหวกับอะไร กับเรื่องที่เธอเป็นคนเลือกเเละตัดสินใจยิ่งไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องมาคิดหวั่นใจเลยด้วยซ้ำ เพราะทุกเรื่องที่เธอตัดสินใจทำลงไป คือเรื่องที่เธอมั่นใจว่าจะไม่มาคิดเล็กคิดน้อยกับมันอีกเป็นครั้งที่สองต่างหาก

แต่ไหนเลยพออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีป้ายแดงของเธอคนนี้ ทำไมความมั่นใจที่สั่งสมมาอย่างแข็งแกร่ง ของเธอเหมือนถูกทำลายลงไปได้โดยง่ายดายล่ะ

ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ

"ฟู่....."

ในขณะนั่งคิด อัญญาก็เผลอลอบผ่อนลมหายใจออกมาโดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวอีกทีก็เหมือนจะได้รับสายตาจากคนเบื้องหน้าที่กำลังมองเธอด้วยสายตาเยียบเย็นอยู่กรายๆ

"อะ อึก!!"

"ขอโทษนะครับ คุณผู้หญิงจะรับหนังสือพิมพ์ฉบับวันนี้ด้วยหรือเปล่าครับ"

ก่อนที่เธอจะเกรงจน ทำให้ท้องอึด ก็ถือว่าเป็นโชคดีที่พ่อบ้านอย่างคุณลุงมานพ มาถามไถ่ขัดขึ้นเสียก่อน

"ขอบคุณค่ะ"

อัญญารีบหาวิธีหลบเลี่ยงสถานการณ์ที่เหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ก่อนจะรีบขอบคุณอีกฝ่ายด้วยใบหน้ายิ้มเจือนๆ ก่อนเผลอลอบมองร่างหนา ที่อยู่ในท่าทีเรียบเฉยตามเดิม

นี่ถ้าไม่ติดว่ารูปร่างหล่อเหลาเข้าตา ทุกองค์ประกอบในตัวเขาไร้ที่ติแล้วละก็ เขาเองก็ไม่ต่างไปจากรูปปั้นปฏิมากรรมดีๆ นี่หรอกนะ

ยิ่งคิดก็ยิ่งทำให้ความคิดของตัวเองเตลิดไปไกล ก่อนจะถูกดึงเข้ามาด้วยข่าวสารในมือ

"หึ .. ไม่ผิดคาดแฮะ"

อัญญามองรูปภาพงานแต่งของตัวเองก่อนจะอ่านพาดหัวข่าวใหญ่ที่พูดอวยเธอกับสามีอย่างออกนอกหน้าด้วยความคิดที่คาดเอาไว้ก่อนแล้ว

แต่เมื่อนั่งอ่านข่าวมองรูปคู่ในบรรยากาศงานแต่งของตัวเองแล้ว อัญญาเองก็อดใจยกยิ้มอย่างปราบปลื้มไม่ได้ เธอตั้งใจมองรายละเอียดทุกภาพที่เธอและอนาคีนยืนเคียงข้างกัน ถ้าหากคิดว่านี่ไม่ใช่ตัวเธอแล้วละก็ บอกได้คำเดียวเลยว่าเธอและเขาช่างเหมาะสมกันอย่างไร้ที่ติชะเหลือเกิน ยิ่งมองใบหน้านวลก็ยิ่งขึ้นสีระเรื่อ เผลอเปิดมองภาพตัวเองด้วยความชื่นชมไม่ได้เลยจริงๆ

โดยไม่รู้เลยว่าอากัปกิริยาท่าทางของเธอได้ตกอยู่ในสายตาของใครบางคนที่ลอบมองอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ความรู้สึกที่ไม่พอใจเมื่อสักครู่ตอนที่โดนภรรยาป้ายแดงตัวเองเมิน มันก็เริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้นเมื่อเห็นใบหน้านวลยกยิ้มจ้องมองข่าวการแต่งงาน และรูปคู่ของเขาและเธอด้วยใบหน้าภาคภูมิใจ และยินดีอย่างอกนอกหน้า จึงทำให้ความรู้สึกที่มันครุกลุ่นเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น

"ผมมีงานต้องทำ"

เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเสร็จ ก็เหมือนชายหนุ่มจะมีสีหน้าท่าทางที่ผ่อนคลายมากขึ้น ซ้ำยังยอมเปิดปากพูดกับเธอด้วย ถึงจะเป็นเหมือนดังประโยคบอกเล่าที่ไม่ต้องการคำตอบ แต่ก็ให้ความรู้สึกที่ดีกว่านิ่งเงียบอยู่มาก

เมื่อได้ใช้เวลาอยู่เฉยๆ อัญญาก็เริ่มเดินสำรวจนุ่นนี่นั่นไปเรื่อย เพราะด้วยเป็นคนทำงาน พอไม่มีงาน เพราะต้องถูกสั่งพักห้ามไปไหนจากทางผู้ใหญ่เป็นเวลาสามวันหลังแต่งงาน จึงทำให้เธอมีเวลาคิดอยู่กับตัวเองมากขึ้น

อัญญานั่งอยู่ที่ม้านั่งสีเข้มข้างสวนดอกไม้ร่มรื่น อาการกำลังเย็นสบายจากลมธรรมชาติ ทำให้ตัวเธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก พอเริ่มคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วนี้ ก็ต้องทำให้อัญญาตระหนักขึ้นได้ว่า

ในวันนั่นตัวเธอเป็นคนเลือกเส้นทางนี้เอง เมื่อเธอคิดได้ดังนั่น ก็เผลอนึกได้ว่าตอนนี้เธอควรจะยอมรับมันเเละทำหน้าที่ของตัวเองให้สมกับเป็นภรรยาที่ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่องสิ ไม่ไช่ใช้ชีวิตเหมือนนางเอกละครหลังข่าวที่ถูกจับแต่งงานกับพระเอกหล่อแต่ไม่รักกันแล้วก็ต่างคนต่างอยู่แบบนี้

ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นตัวเธอเป็นคนตัดสินใจเลือกเอง ก็ต้องมีแต่เดินหน้าทำให้เต็มที่ในทุกๆ เรื่องเท่านั้น ถึงจะทำให้ผลรับต่างๆ ออกมาโดยที่เธอจะต้องไม่ไปย้อนเสียเวลานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับมันอีก

"ฮึบ!! เอาล่ะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ก็ต้องทำให้สมบทบาทสินะ"

อัญญาลุกพรวดพราดขึ้น เมื่อคิดอะไรได้ ก่อนจะเดินไปทางห้องนั่งเล่นทันที

"เฮียคีน ยังไม่ลงมาหรอคะ"

อัญญาเอ่ยถามแม่บ้านทันทีเมื่อ เหลือบมองในห้องนั่งเล่นแล้วไม่พบร่างสูง

"คะ ค่ะ น่าจะทำงานอยู่ในห้องหนังสือน่ะค่ะ คุณผู้หญิงมีอะไรหรือเปล่าคะ"

แม่บ้านคนหนึ่งตอบด้วยใบหน้าตื่นตกใจ เล็กน้อยเมื่ออัญญาเข้ามาถามโดยไม่ได้ตั้งตัว

"อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ งั้นเดี๋ยวช่วยเตรียมของว่างให้ทีนะคะ"

อัญญาตอบกลับ แม่บ้านอย่างไม่ถือตัว พร้อมยิ้มด้วยใบหน้าสดใสขณะพูดทิ้งท้ายก็แอบเหลือบมองที่ห้องหนังสือเป็นเชิงบอกว่าเธอต้องการเอาของว่างไปให้คนข้างบน

"ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

แม่บ้านมีท่าทีที่ผ่อนคลายมากขึ้น เธอยิ้มตามผู้เป็นนายคนใหม่ และรีบไปจัดการตามคำสั่งอย่างเต็มใจ

"ขอบคุณนะจ๊ะ เอ่ออ.. ไม่ทราบว่า ชื่ออะไรนะคะ"

อัญญารับถาดของว่างพร้อมน้ำชาหอมกรุ่นมาถือไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยถามชื่อของคนตรงหน้าด้วยใบหน้ายิ้มเจือนๆ แก้เขินที่ไม่รู้จะเรียกแม่บ้านสาววัยกลางคนนี้ว่าอย่างไร

"อ้อ ดิฉัน ชื่อเอค่ะ เป็นลูกสาวของป้าจุ๋ม หัวหน้าแม่บ้านค่ะ"

หญิงสาวตอบด้วยใบหน้ายิ้มกว้างแสดงความดีใจโดยไม่ปิดบัง

"ขอบคุณจ้า พี่เอ ต่อไปก็เรียก คุณหนูอัญญาก็พอนะคะ"

ร่างบางมองสำรวจหญิงสาวที่น่าจะมีอายุมากกว่าเธอหลายปีอยู่ครู่หนึ่ง จึงตอบกลับด้วยใบหน้ายกยิ้มก่อนจะยิ้มแล้วขมวดคิ้ว พูดเชิงขอร้องให้อีกฝ่ายเปลี่ยนสรรพนามในการเรียกเธอใหม่ด้วย เพราะหากเรียกว่าคุณผู้หญิงต่อไปเธอคงรู้สึกอึดอัดเพราะไม่คุ้นชิน

"อุ้ยยย.. ได้อย่างไรคะ คุณผู้.."

"คุณหนูอัญญา ก็ได้ค่ะ"

หญิงสาวรีบตอบกลับทันควัน ก่อนจะยืนกรานที่จะไม่เรียกตามเธอขออย่างหวั่นเกรง แต่ก็ต้องยอมเรียกแต่โดยดี เพราะท่าทีขอร้องของร่างบางช่างทำให้อีกฝ่ายใจอ่อนระทวยเสียจริง ซึ่งหากเธอไม่ทำตามคำขอนั้น ก็เห็นทีว่าเธอคงต้องกลายเป็นคนบาปแน่ๆ เชียว

……………………………………