เข้าสู่ระบบอันดามันหน้างอ กอดอกมองบิดาด้วยความไม่ชอบใจ
“คุณพ่ออย่าดุหวานมากเลยค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พลอยจะจัดการแต่งตัวให้น้องเอง”
เมื่อเห็นอาการโกรธเคืองของพ่อสามี พลอยไพลินจึงรีบออกหน้าปกป้องอันดามัน องศายิ้มกว้างที่เห็นภรรยาสาวรักน้องสาวของตัวเองไม่เคยเปลี่ยน
“เข้าข้างกันเข้าไป”
เอเชียส่ายหน้าไปมา ยืนขึ้นแล้วกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น
“พ่อเป็นอะไรครับ”
องศาตกใจที่จู่ๆ บิดาที่ยืนขึ้นเป็นลมหมดสติไป เพราะตอนอยู่ห้องรับแขกเขาเห็นบิดาหลิ่วตากับภรรยาคิดว่าท่านแกล้งป่วยให้อันดามันปล่อยว่าที่ “น้องเขย” ไป แต่ตอนนี้ไม่เห็นวี่แววว่าท่านจะแกล้งเลยแม้แต่น้อย
ทุกคนตกตะลึงรีบประคองเอเชียด้วยความตระหนก ก่อนรีบเรียกหมอประจำตระกูลมาหา
“คุณพ่อเป็นยังไงบ้างครับหมอ”
องศารีบถามอาการบิดาจากลุงหมอ เขาเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าบิดาป่วยเป็นความดันโลหิตสูง ปล่อยให้เครียดไม่ได้ แถมยังมีโรคหัวใจอีกต่างหาก ตอนแรกคิดว่าท่านแกล้งแต่ตอนนี้ชักใจไม่ดี
“ไม่เป็นอะไรมากแล้ว แต่พยายามอย่าให้พ่อของเราเครียด หรือมีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็แล้วกัน เพราะอาจช็อกได้”
“เดี๋ยวพลอยไปส่งลุงหมอก่อนนะคะ”
พลอยไพลินหันไปมองหน้าสามีที่มีสีหน้าเคร่งเครียด เขาพยักหน้าให้ภรรยา
“ขอบคุณลุงหมอมากนะคะ”
หญิงสาวขอบคุณหมอประจำตระกูลแทนพ่อสามี
“ลุงไปก่อนนะ”
“ค่ะ ขอบคุณลุงหมออีกครั้งนะคะ”
พลอยไพลินไหว้ลุงหมออีกรอบ ก่อนที่จะเดินเข้าบ้าน
“ทำไมพ่อไม่บอกผม นี่ผมรู้เป็นคนสุดท้ายเหรอครับ” องศาที่นั่งบนเตียงถามบิดาด้วยความห่วงใยระคนน้อยใจลึกๆ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขากลับรู้เป็นคนสุดท้าย
“พ่อไม่อยากให้ลูกเครียด นี่พ่อเป็นกังวลเรื่องยัยหวาน เหลือแต่น้องที่ยังไม่เป็นฝั่งเป็นฝา พ่อคงนอนตายตาไม่หลับ”
เอเชียพูดกับลูกชายคนเดียวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง อันดามันมองหน้าพี่ชายสลับกับบิดา
องศามีสีหน้าลำบากใจ ไม่สนับสนุนว่าที่น้องเขยสักเท่าไหร่ ขนาดธีรวัชรที่เขาขัดขวางแล้วเริ่มใจอ่อนตอนช่วงหลังๆ เพราะเห็นว่าเสมอต้นเสมอปลายเป็นคนดี ยังทำให้น้องสาวเขาเสียใจขนาดนี้ แล้วนี่ก้องทวีปที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่งงานไปจะอยู่กันยังไง เขายังเครียดแทน
“พ่อ... หวานขอโทษ”
เธอเคยรับปากบิดาไปแล้วว่าจะยอมทำตามความประสงค์ของท่าน แต่เธอยังทำให้ท่านผิดหวังเสียใจ จนล้มป่วยอีกครั้ง เธอนี่แย่จริงๆ
“อย่าโทษตัวเองเลย พ่อผิดเองที่บังคับหวาน พ่อผิดเอง”
เอเชียโทษตัวเอง สองพี่น้องมองหน้ากันนิ่ง
“ไม่! พ่ออย่าโทษตัวเอง หวานยอมแล้ว ต่อไปหวานจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก พ่ออย่าพูดแบบนั้นสิคะ”
อันดามันโน้มกายลงกอดบิดาอย่างสำนึกผิด
“ผมขอโทษ แต่ถ้าไอ้หน้าอ่อนนั่นทำให้ยัยหวานเสียใจเหมือนไอ้ธีล่ะก็ ผมไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่”
องศาเห็นน้องสาวยอมจำนนต่อบิดาเขาคงขัดขวางอะไรไม่ได้อีก แค่กลัวน้องสาวเสียใจก็เท่านั้น หลังจากมารดาเสียเขาช่วยบิดาเลี้ยงอันดามันมาจนโตเป็นสาว จนเพื่อนๆ แซวว่าเขาหวงน้องสาวเหมือนไข่ในหิน ยังไงก็มีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง
ตอนแรกอันดามันหวงเขาไม่แพ้กัน ตอนที่เริ่มคบกับพลอยไพลินใหม่ๆ แถมยังหาเรื่องแกล้งทุกครั้งที่เขาพาเธอมาบ้าน แต่พลอยไพลินเอาชนะใจทุกคนในบ้านได้สำเร็จ แถมตอนนี้ทำท่าว่าจะกุมอำนาจเบ็ดเสร็จเสียอีกด้วย
เอเชียแอบพึงพอใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน เดี๋ยวคงต้องรีบโทร. ไปหาก้องภพเพื่อบอกข่าวดีนี้ให้ทราบ
ก้องภพวางโทรศัพท์จากเอเชียแล้วยิ้มกริ่มที่ทุกอย่างเป็นไปตามที่คิด ตีหน้าเคร่งเมื่อลูกชายเดินเข้ามาหา
“พ่อครับ ตกลงพ่อจะให้ผมแต่งงานกับยัยปากกรรไกรนั่นจริงๆ เหรอครับ” ก้องทวีปพิงพนักโซฟาอย่างแรง ผ่อนลมหายใจหนักหน่วง ตอนรับปากก็คิดว่าเป็นผู้หญิงคนไหนสักคนบนโลก แต่ไม่คิดว่าจะเป็นคู่กรณีที่เกือบขับรถชนกับเขา
“ไปว่าน้องแบบนั้นได้ยังไงลูก” ก้องภพปราม
“ก็จริงนี่ครับ”
“ไหนลูกตกลงแล้วว่าจะแต่ง อย่าทำให้พ่อผิดหวังสิ”
ก้องภพทวงสัญญาของบุตรชาย
ก้องทวีปมองหน้าบิดาที่เริ่มซีดกุมหัวใจด้วยความตกใจ
“พ่อครับ เป็นอะไรครับ”
เขารีบถลาเข้าไปหาบิดาทันทีที่ท่านทรุดลง
“ยา เอายาให้พ่อหน่อย” ก้องภพบอกลูกชายปากสั่น
“คุณท่าน เป็นอะไรคะนี่”
คนที่เพิ่งมาใหม่ตกใจที่เห็นอาการของเจ้านาย
“นมทิพย์หยิบยาให้หน่อยครับ” ชายหนุ่มรีบละล่ำละลักบอก
“ได้ค่ะๆ เดี๋ยวนมไปหยิบให้”
“พ่อเป็นยังไงบ้างครับ”
เขาถามบิดาด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด รีบนำยาให้บิดากรอกเข้าปากทันทีที่นมทิพย์หยิบยามาให้ คุณก้องภพไอสองสามครั้ง พิงพนักโซฟาด้วยความอ่อนแรง
“ค่อยยังชั่วหรือยังครับพ่อ”
ชายหนุ่มยังถามบิดาต่อเนื่องด้วยความเป็นห่วง
“พ่อไม่เป็นไรแล้ว ช่างเถอะ พ่อแก่แล้ว จะตายวันตายพรุ่งยังไม่รู้เลย” ก้องภพแสร้งถอนใจหนักๆ
“โธ่... พ่อ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ผมรับปากไปแล้วยังไงก็จะทำตามนั้น”
ชายหนุ่มยืนยันคำพูดให้บิดาคลายใจ ลูกผู้ชายพูดแล้วย่อมไม่คืนคำ
“มันทำให้ลูกลำบากใจหรือเปล่า พ่อไม่อยากบังคับลูก”
“พ่อครับ ตกลงว่าผมจะทำตามที่รับปากจริงๆ ครับ พ่อพักผ่อนเถอะครับ ผมขอออกไปที่ร้านหน่อย”
“พรุ่งนี้อย่าลืมที่นัดกันเอาไว้นะ”
ก้องภพตะโกนไล่หลังบุตรชายไปด้วยความสมใจ รีบโทร. ไปเล่าให้เอเชียฟังหลังได้ยินเสียงรถของลูกชายที่ขับออกไปแล้ว
การมารับประทานอาหารบ้านว่าที่เจ้าสาวเกิดขึ้นอีกครั้งในวันถัดมา วันนี้อันดามันถูกพลอยไพลินจับแต่งตัวในชุดแสนสวยน่ารัก... เป็นกระโปรงที่เธอไม่เคยคิดว่าจะต้องใส่มาก่อนหลังจากเรียนจบ หรือไม่ก็ไปงานบางงานเท่านั้น
ส่วนเจ้ามู่ทู่ถูกล่ามเอาไว้ไม่ให้ออกมาเพ่นพ่าน หญิงสาวจึงไม่อยากทำให้มันเดือดร้อน
ก้องทวีปที่เห็นหญิงสาวครั้งแรกตะลึงมองตาค้าง วันนี้เธอมาในมาดใหม่สวยหวานจนเขาแทบจำไม่ได้
อาการตะลึงของชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มจากบรรดาพ่อๆ จอมวางแผนได้ดีทีเดียว
“ได้เวลาอาหารพอดีเลยค่ะ”
พลอยไพลินที่จัดการทุกอย่างในบ้านบอกทุกคนเสียงหวาน ก่อนจะเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร
“วันนี้หนูหวานสวยมาก”
ก้องภพชมว่าที่ลูกสะใภ้ พลางหันไปมองบุตรชายที่นั่งเก๊กอยู่ใกล้ๆ
“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณ
“กินข้าวกันเถอะ กับข้าวน่าอร่อยทั้งนั้นเลย”
เจ้าของบ้านชวนทุกคนกินข้าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
การรับประทานอาหารผ่านพ้นไป ชายสูงวัยสองคนคุยกันถูกคอ แต่คนที่หมายมั่นให้แต่งงานกันมองกันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อของอีกฝ่าย
“หวานพาพี่เขาไปเดินย่อยอาหารหน่อยสิลูก ไปนั่งคุยกันจะได้สนิทสนมกัน เดี๋ยวพ่อให้คนยกของว่างไปให้”
เอเชียรีบสนับสนุนทั้งคู่หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ
อันดามันจำต้องพาคนที่ไม่อยากสุงสิงด้วยออกไปเดินเล่นตามที่บิดาขอ หากบิดาไม่ป่วยเช่นนี้เธอจะไม่ยอมเด็ดขาด
“วันนี้จะไปไล่อะไรอีกล่ะ หวังว่าคงไม่ใช่ควายนะ”
คนหาเรื่องกวนไม่เลิก อันดามันเม้มปากสะกดกลั้นอารมณ์ ค่อยๆ หันมามองชายหนุ่มร่างสูงเบื้องหลังตาวาวโรจน์
“ใช่ ทายถูกเผงเลย อยากไล่ให้ไปไกลๆ มันกำลังเดินตามฉันต้อยๆ” คำพูดยียวนทำให้เรียวแขนเพรียวถูกกระชากโดยแรง
“เมื่อกี้ว่าอะไรนะ”
“ปล่อย”
เพราะไม่ทันตั้งตัวจึงโดนเขากระชากเข้าหาจนปะทะกับอกกว้าง
“ยังต้องแปลกภาษาไทยเป็นภาษาไทยอีกเหรอ” เธอยกเข่าทำท่าจะจัดการเขาเหมือนเมื่อวาน แต่ชายหนุ่มรู้ทันหลบได้ทันทีทันใด
“นึกว่าวันนี้จะทำอะไรฉันได้รึไง ไม่มีทาง”
อันดามันฮึดฮัดที่เขารู้ทัน แต่คนแบบเธอมีเหรอจะยอมอะไรง่ายๆ
วันนี้เป็นวันสำคัญของอันดามันเนื่องในวันคล้ายวันเกิด ชายหนุ่มที่นอนอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน “อ่าวสุดเขต” หลายวันตามประกาศิตของเมียก็ลงมือลุกขึ้นทำกับข้าวเพื่อใส่บาตรกับภรรยา ดูเธอไม่ไล่เขาเท่าที่ควร ชายหนุ่มทำอาหารและทำเค้กให้เธอโดยการช่วยเหลือจากพลอยไพลินและทางบ้าน “อ่าวสุดเขต” จัดงานวันเกิดให้หญิงสาวในตอนกลางคืนอันดามันยิ้มแย้มมีความสุขมาก ที่ได้อยู่กับครอบครัวและคนรัก เธอให้อภัยเขาตั้งหลายวันแล้ว แต่ยังไม่ยอมบอก กะว่าคืนนี้ทำให้เขาประหลาดใจที่ไม่ต้องนอนนอกห้องอีก“อธิษฐานสิครับน้องหวาน”ก้องทวีปเป็นคนถือเค้กช็อกโกแลตของโปรดของหญิงสาวมาเซอร์ไพรส์หญิงสาวยิ้มกว้างเพราะพลอยไพลินแอบกระซิบว่าเป็นฝีมือของก้องทวีปทุกอย่างรวมถึงอาหารคืนนี้ด้วย ทุกคนเริ่มร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ ก่อนหญิงสาวจะอธิษฐาน... เป่าเค้กในมือชายหนุ่มงานวันเกิดเป็นกันเองสำหรับคนในครอบครัว แต่มีบรรดาแขกไม่รับเชิญสำหรับเขาคือบรรดาเพื่อนชายของภรรยามามากมาย ก็พอรู้ว่าตอนเรียนมีแต่เพื่อนผู้ชาย แต่มันขัดสายตาจนเขาต้องขัดขวางทุกทางไม่ให้หนุ่มๆ พวกนั้นใกล้ชิดภรรยาได้ แต่ยิ่งขัดขวาง ก็ยิ่งเหมือนทำให้พวกเขาเข้าถึงตัวภรรยาได้
เอเชียพูดไม่ออก ยิ่งเห็นบุตรสาวคาดคั้นหนักขึ้นก็รู้สึกผิด“หวาน อย่าพูดเสียงดังใส่พ่อแบบนั้น พ่อไม่สบายอยู่”“ไม่สบายเหรอคะ พี่พลอยก็เป็นพวกเดียวกับคุณพ่อ หลอกลวงหวาน เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าหวานอยู่กับพี่ก้อง ใช้ชีวิตคู่ไปไม่รอด พ่อคิดไหมคะว่าหวานจะเป็นยังไง หวานต้องหย่าขาดเป็นม่าย คุณพ่อต้องการแบบนั้นใช่ไหมคะ” อันดามันพูดทั้งน้ำตา ต่อมน้ำตาที่เหือดหายไปเริ่มทะลักออกมาอีกครั้ง“หวาน”เอเชียไม่คิดว่าบุตรสาวจะเสียใจขนาดนี้ ก็ไหนก้องภพบอกว่าทั้งสองคนรักกันดีแล้วไง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้“แต่หวานกับพี่เขาก็รักกันดีนี่ลูก”คำพูดของบิดาทำให้อันดามันชะงัก ก่อนจะเม้มปากแน่น“ใครบอกล่ะคะ หวานกำลังจะหย่ากับพี่ก้องต่างหาก แต่ที่ทุกคนเห็นเพราะเราสองคนแค่เป็นห่วงอาการป่วยที่จะกำเริบของพ่อ ทั้งหัวใจ ทั้งความดันโลหิตสูง เราสองคนก็เลยต้องเล่นละครว่ารักกันหวานหยด ให้พ่อไม่เครียดต่างหาก ที่จริงหวานกับพี่ก้องเราไปกันไม่รอด”คำพูดของอันดามันทำให้ทุกคนยกมือทาบอก“ต่อไปนี้หวานจะกลับมาอยู่บ้าน แล้วไม่ต้องมีใครคิดมาบังคับหวานอีก หวานจะกลับไปทำงานเหมือนเดิม ปล่อยให้พี่ฝาดดูแลอยู่คนเดียวตั้งนานแล้
ร่างกลมกลึงหยัดยกกายให้เขาเข้าประสานล้ำลึกยิ่งขึ้นทุกลำนำสวาท มือนุ่มจิกแผ่นหลังแกร่งด้วยความเสียวกระสันแล้วลูบคลึงตามจังหวะที่เขาชำแรกเข้าหา มือของจิตรกรหนุ่มช้อนสะโพกผายให้ยกสูงขึ้น แล้วจับขาข้างหนึ่งพาดบนบ่ากว้าง เร่งห่มสะโพกหนักหน่วงแม่นยำบุกกดกระทั้นกระแทกโจนจ้วงก้องทวีปกระแทกสะโพกสอบอยู่นานก่อนรับรู้ถึงอาการเกร็งและตอดรัดรุนแรง เขาเร่งประชิดยกขาลงจากบ่า กดเรียวขาแนบถึงอกจนบั้นท้ายงอนงามลอยสูงขึ้นรับแรงหนักเน้นเต็มที่เร่งปลดปล่อยตามติด ก่อนพลิกกายนอนเคียงข้างหอบสะท้านไปพร้อมกันก้องทวีปพาภรรยาเดินทางมาถึงบ้านบิดาก็ได้รับประทานอาหารกลางวันพอดี“สวัสดีครับคุณพ่อ”“สวัสดีค่ะคุณพ่อ”ทั้งสองไหว้คุณก้องภพ ก่อนหันไปสวัสดีนมทิพย์ที่ยืนยิ้มอยู่อีกด้าน เหมือนผู้ใหญ่สองคนกำลังรอคอยการมาของเขาและภรรยาอย่างใจจดจ่อ“ซื้ออะไรมาเยอะแยะลูก แค่มาพ่อก็ดีใจแล้ว ได้เวลาอาหารพอดี เดี๋ยวให้นมทิพย์บอกเด็กให้จัดการตั้งโต๊ะเลยนะลูก”ก้องภพบอกลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เห็นลูกๆ มีความสุขก็อดยิ้มไม่ได้ ภรรยาที่ตายไปคงตายตาหลับหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จก็นั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น“เมื่อไหร่
เอ๊ย! ไม่ใช่ โดนเธอจัดการแน่นอนจึงรีบเผ่นขึ้นห้องไปก่อน ไหนๆ ก็จะอาบน้ำ ออกกำลังกายสักรอบสองรอบจะเป็นไรไป“หยุดเลยพี่ก้อง”ก้องทวีปหัวเราะเจ้าเล่ห์หนีเข้าห้องนอนตัวเอง เวลาเมียวิ่งตามด้วยความโมโหจะปลอบใจเมียต้องหนีเข้าห้องนอนถึงจะสำเร็จ แล้วก็ได้ปลอบกันจนหมดแรงจนหยุดโมโหเลยก็ว่าได้อันดามันวิ่งขึ้นบันไดไล่หลังมา ชายหนุ่มแกล้งหยุดอยู่ข้างเตียงว่ายอมแพ้ แต่มีแผนในใจเธอเห็นสามีหนุ่มหยุดยืน ได้ทีวิ่งเข้าหาแบบไม่ทันตั้งตัวแล้วคนที่ยืนนิ่งก็หลบวูบ ร่างน้อยกระโจนลงบนเตียงไม่เป็นท่า ที่ร้ายไปกว่านั้นร่างสูงขึ้นทาบทับแทบจะทันทียังไม่ทันให้คนเสียท่าได้หายใจหายคอ ขาแกร่งรัดร่างบางไม่ให้ดิ้นหนี“อือ... พี่ก้องแกล้งหวานอีกแล้ว”ปากว่าแต่มือลูบ พักหลังไม่อยากใช้วิชาป้องกันตัวเพราะอยากให้เขากลั่นแกล้ง โดยเฉพาะกลั่นแกล้งอย่างเสน่หา คิดเองแล้วก็หน้าแดงเอง “ปล่อย” แกล้งผลักไม่จริงจังนัก“อยากให้ปล่อยจริงเหรอ อย่าดิ้นดีกว่า วันนี้ขอแบบนิ่มนวลเหมือนเดิม ยอมง่ายๆ จะได้ไปบ้านคุณพ่อกัน ไม่งั้นลุกไม่ไหว”คำพูดนั้นทำให้โดนหยิกแก้มไปหนึ่งที“หยิกทำไมนี่ อ๋อ... ให้รีบๆ เหรอจ๊ะ”“ไม่ใช่เสียหน่อย หยิกคนบ้า พูดอะ
พระเจ้า! เขาแทบลุกเป็นไฟในการกระทำเร่าร้อนของเธอ“โอ๊ะ!”แล้วชายหนุ่มก็ร้องเสียงหลงเมื่อเธอเม้มปาก ส่งสายตาหยาดเยิ้มเข้มขึ้นเหมือนเปลวเพลิงแผดเผาเขา โอ้... ก้องทวีปรำพันในอก เมื่อร่างสาวเริ่มโยกบนตัวเขามือทั้งสองข้างกดที่หน้าท้องแกร่ง กิริยาเร่าร้อนกระแทกกระทั้นเหมือนเป็นการลงทัณฑ์เขามากกว่าจะปรนเปรอทำให้เขาตระหนักว่าเธอกำลังจัดการเขาอยู่ จัดการให้ตกอยู่ในห้วงเสน่หาโดยไม่มีวันถอนตัวถอนใจได้อีกต่อไปแล้วอันดามันบิดกายเร่าๆ ขณะโยกกายบนตัวเขาล้ำลึก ชายหนุ่มประคองบั้นท้ายงามเอาไว้เมื่อเธอควบขยับบดคลึงพาเขาทะยานสู่หุบเขาแห่งเสน่หา ใบหน้าหวานบิดไปมา เม้มริมฝีปากสลับกับการครวญครางกระเส่า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยความเสียดเสียว“วันหลังหวานจะถามพี่ก้องก่อน จะไม่ปักใจเชื่อฝ่ายเดียวอีกแล้ว” อันดามันพูดเสียงหอบกระเส่า ก้องทวีปครางไม่หยุดแต่ก็รับฟังสิ่งที่ภรรยาพูด ความจริงเขาไม่ได้โกรธอะไรเธอมากมายนัก แค่อยากให้ฟังกันบ้างเท่านั้น ที่สำคัญเขาก็รู้สึกดีที่เธอหึงหวงแบบนี้อันดามันหอบกระเส่ามองหน้าสามีด้วยความหวังว่าเขาจะตอบอะไรกลับมาบ้าง แต่ชายหนุ่มก็ยังเงียบ หญิงสาวจึงจัดการตามวิธีของเธอ
เขาคงน้อยใจที่เธอไม่ไว้ใจเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นแบบนั้น ก็คำพูดมันส่อนี่นา“พี่ก้องคะ”อันดามันลองเรียกสามีดู เขาไม่ตอบทำให้เธอใจเสียกว่าเดิม“พี่ก้องคะ หวานขอโทษ”หญิงสาวยังไม่ละความพยายาม แต่เขายังนอนนิ่งเหมือนเดิม ยิ่งเห็นยิ่งอยากเอาชนะ เธอไม่เคยง้อใครขนาดนี้มาก่อน ก็เธอขอโทษแล้วยังไม่ให้อภัยอีก หญิงสาวคว้าไหล่สามีให้หันมา เธอไม่ชอบให้เขาทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้เธอพูดอยู่คนเดียวแบบนี้“พี่ก้อง อย่าทำแบบนี้กับหวาน”อันดามันมองแผ่นหลังกว้างด้วยความน้อยใจบ้างที่เขาไม่ยอมรับคำขอโทษ หญิงสาวรั้งไหล่กว้างมาอีกครั้งแล้วขึ้นคร่อมทับเพื่อจะได้มองหน้าเขาชัดเจน แต่เขากลับหลับตากอดอกนิ่ง หญิงสาวเบ้หน้าด้วยความน้อยใจบ้าง เธอคว้ามือเขาทั้งสองกดแนบกับที่นอน จ้องเขาไม่วางตา แต่ชายหนุ่มก็ยังหลับตานิ่ง“พี่ก้อง ลืมตามาคุยกับหวานเดี๋ยวนี้ ลุกขึ้นมาคุยกับหวานก่อน”เธอขอร้องแกมบังคับ แต่เขายังนอนนิ่งไม่ไหวติง จนหญิงสาวอยากเอาชนะขึ้นอีกเป็นเท่าตัวอันดามันเงอะงะไปเหมือนกันว่าเธอจะเริ่มตรงไหนก่อนดี แต่ที่รู้ๆ ก็คือในเมื่อเขางอนดีนัก เธอก็จะปล้ำให้หายงอน ทำให้เขาครวญครางสยบแทบเท้าเธอให้ได้ หญิงสาวรวบรวมสต







