เข้าสู่ระบบอยากรู้ว่ายังกล้าปากเก่งกับเขาอีกไหม
“ฉันจะบอก... เพราะฉันตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะจูบเธอให้ปากช้ำ จะได้ไม่ปากดีอีก”
ก้องทวีปลูบปากตัวเองด้วยความกระหาย อยากแกล้งคนตรงหน้าเหลือเกิน
“อีตาบ้า อย่าหวังเลย”
แม้จะตกใจแค่ไหน สติสั่งให้ก้าวหนีโดยไม่รั้งรอ แต่เพียงแค่ก้าวขา เขาก็คว้าแขนเอาไว้ได้ ก่อนที่เธอจะวิ่งไปไหนได้ จากนั้นจึงจับร่างอรชรเบียดกับต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า
“ฉันไม่อยากหวังหรอก ไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก ยัยปากกรรไกร”
เขากระซิบเสียงเย็นเยียบ ลากริมฝีปากขบเม้มใบหูเล็กเพื่อกลั่นแกล้ง
“ยี้... โรคจิต”
อันดามันใช้วิชาการป้องกันตัวที่เรียนมา ยกเข่าเสยเข้าใต้หว่างขาของชายหนุ่มเต็มเหนี่ยว
“โอ๊ย!!! ยัยบ้า” เขากุมกล่องหัวใจหน้าเขียวหน้าเหลือง
“รู้จักฉันน้อยไปแล้ว อยากจูบฉันมากนักใช่ไหม ได้เลย... แล้วฉันจะสงเคราะห์ทำทานให้ จูบให้หนำใจเลย”
หญิงสาวคว้าข้อมือของชายหนุ่มเอาไว้ แล้วบิดลำแขนผลักร่างสูงกระแทกที่ต้นไม้
“โอ๊ย!” ก้องทวีปร้องด้วยความเจ็บ
“เป็นไง จูบสิ จูบเลย ต้นราชพฤกษ์ต้นนี้ยังเอ๊าะๆ อยู่เลย”
อันดามันผลักหน้าเขาให้เบียดกับต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า ริมฝีปากของเขาจึงบดกับเปลือกไม้เนื้อแข็งอย่างจัง
“ยัยบ้า ปล่อยนะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้าง”
“คงไม่มีวันนั้นแน่นอน เพราะวันนี้ฉันจะเจอคุณเป็นครั้งสุดท้าย อย่าได้มาที่บ้านนี้อีก เพราะฉันไม่มีวันแต่งงานกับคุณเด็ดขาด จำเอาไว้ หากอยากได้เจ้าสาวมาก ไปหาเอาข้างหน้าโน่น”
เธอพูดอย่างเป็นต่อ ชายหนุ่มเลือกที่จะเงียบ ไม่ปริปากสักคำ หยามกันเกินไปแล้ว พูดอย่างกับว่าเขาอยากแต่งงานกับเธอนักนี่ แต่ยิ่งปฏิเสธแบบนี้เขาจะยิ่งแกล้งให้หนักเลย
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม”
อันดามันโมโหที่เขาไม่ยอมตอบคำถาม เธอเห็นเขานิ่ง... จึงปล่อยแขนเขาด้วยความหงุดหงิด ฝ่ามือถูกเข้าหากันเพื่อข่มขู่ฝ่ายตรงข้าม ชายหนุ่มรู้ว่าเธอเป็นทายาทเจ้าของโรงเรียนสอนเทควันโดชื่อดัง แต่เขาเป็นผู้ชายอกสามศอกเรื่องอะไรจะเสียเชิงแพ้ผู้หญิง... ให้เธอได้ใจไปก่อน
“แล้วเชิญคุณกับพ่อคุณกลับไปได้แล้ว”
ร่างสูงหันมาเชื่องช้า จ้องมองริมฝีปากจิ้มลิ้มที่พูดตาไม่กะพริบ
คนที่กำลังลอยหน้าลอยตาไม่ทันได้มอง เห็นเขาไม่โต้ตอบเลยได้ใจคิดว่าเขากลัว เชิดใส่แล้วหมุนร่างหนีเพื่อจะเข้าบ้าน ไม่อยากมองหน้าเขานักหรอก ขาเจ้ากรรมที่เดินไปไม่กี่ก้าว เผลอสะดุดกับท่อนไม้ที่ขวางอยู่ด้านหน้า
“โอ๊ย!” ร้องด้วยความเจ็บเมื่อเข่ากระแทกกับพื้นจังๆ
“เป็นไง เจ็บเหรอ สมน้ำหน้า”
ร่างสูงนั่งยองๆ มองหญิงสาวอย่างสะใจไม่แพ้กัน
“ไม่ต้องมาเยาะเย้ย คุณนี่ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย จะบอกอะไรให้ คนอย่างอันดามันไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก”
พูดแล้วพยายามลุกขึ้น แต่เขารีบตะครุบร่างเธอเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหน
“จะรีบไปไหนล่ะคนเก่ง ความเป็นสุภาพบุรุษฉันไม่มีให้เธอหรอก สะกดคำนี้ไม่ค่อยเป็น” ร่างสูงจับแขนหญิงสาวไว้มั่น
อันดามันได้แต่ฮึดฮัดมองเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย เห็นผู้หญิงบาดเจ็บยังจะมาเยาะเย้ยแถมฉวยโอกาส... น่าเกลียดที่สุด”
เธอเม้มปากแน่น ถามให้เขาสำนึกมากกว่าจะขอความช่วยเหลือ เพราะคนแบบเธอไม่มีวันอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากอีตานี่เด็ดขาด
“พูดไม่เพราะเลย”
ก้องทวีปจับใบหน้าเรียวเล็กบีบปลายคางตาพราว
“เจ็บนะ ไม่ช่วยก็ไม่ต้องมาซ้ำเติม ฉันไม่มีวันพูดเพราะกับคุณ ปล่อยได้แล้ว”
เขามองริมฝีปากแดงสดจากลิปสติกนิ่ง ในเมื่อปณิธานที่เขาตั้งไว้ยังไม่เป็นจริง หากจะสานต่อตอนนี้... ก็ยังไม่สาย
ความเป็นสุภาพบุรุษที่ผู้ชายควรมีต่อผู้หญิงเขามีแน่นอน แต่มีแล้วเป็นอย่างไรล่ะ แม้แต่อดีตคนรักยังทิ้ง แล้วกับเธอว่าที่ “เจ้าสาว” ด่าฉอดๆ เขาสมควรแสดงมันกับเธอหรือไง เร็วเท่าความคิด แม้ไม่อยากรังแกผู้หญิง แต่ ณ เวลานี้ความอยากเอาชนะ
ทุกอย่างมาหลอมรวมกันให้ความคิดเขากระเจิง เธอไล่เขาเหมือนหมูเหมือนหมา แถมยังบอกว่าไม่อยากแต่งงาน เขานี่แหละจะทำทุกอย่างที่ตรงกันข้ามกับที่เธอตะโกนใส่หน้า
อันดามันเบิกตากว้างเมื่อริมฝีปากหนาประทับกระแทกลงมาบนกลีบปากบอบบาง แถมบดขยี้ตามอำเภอใจมากกว่าจะทะนุถนอมแบบที่ควรจะเป็น ปลายลิ้นร้อนเข้าสำรวจคุกคาม เธอได้แต่ตกตะลึง ไม่คิดว่าเขาจะจูบเธอจริงๆ แถมมันเป็นจูบแรกที่เธอไม่เคยแม้แต่จะมอบให้ใคร อดีตคนรักอย่างธีรวัชรยังไม่เคยได้สัมผัสเธอนอกจากจับมือกันธรรมดา
ตอนแรกอยากลงโทษคนปากดี แต่พอได้จูบกลับรู้สึกประหลาด ความหอมหวานส่งผ่านเข้าสู่ลิ้นสากร้อน จนต้องผ่อนแรงบดขยี้เป็นบดคลึงเรียกร้องแทน
“หวานซะไม่มี ว่าที่เมีย”
เขาบีบต้นแขนทั้งสองข้างของหญิงสาว จ้องเข้าไปในดวงตาสวยใสไร้เดียงสาที่เบิกตากว้างจ้องมองเขาไม่กะพริบ อันดามันหอบหายใจสะท้านมองเขาเหมือนตัวประหลาดก่อนที่จะเป็นลมหมดสติไป
“นี่! ยัยปากกรรไกร ใจเสาะชะมัด แค่จูบก็เป็นลมซะแล้ว ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ”
ก้องทวีปเขย่าร่างที่หมดสติในอ้อมแขน จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ตกแต่งหน้าตาชวนตลกขบขัน เขาเผลอลูบแก้มนวลเบาๆ ความรู้สึกหลากหลายเข้าโจมตีในหัวจนยุ่งเหยิง ร่างสูงตวัดอุ้มร่างหญิงสาวพาเดินเข้าบ้านหลังใหญ่เบื้องหน้า คอยมองร่างของคนในอ้อมแขนไปด้วยอย่างตัดสินใจ
ทุกคนตกใจที่เห็นก้องทวีปอุ้มอันดามันเข้ามา องศายิ่งกว่าเดือดด้วยความหวงน้องสาว เขาเข้าไปแย่งน้องสาวมาอุ้มเสียเอง มองชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนจะเผาให้เป็นจุณ ก้องทวีปสงบนิ่งเก็บอารมณ์ดีเยี่ยม มองคนที่สลบอยู่ในอ้อมแขนพี่ชายไม่วาง เขากำลังคิดตัดสินใจบางอย่าง... และคิดหนักเสียด้วย
อันดามันผวาลุกขึ้นจากที่นอนหนานุ่มในห้องของตัวเอง คนแรกที่เธอเห็นคือพี่สะใภ้ ก่อนกวาดสายตามองไปรอบเตียง เจอกับบิดาและพี่ชายที่ยืนกอดอกมองเธอไม่วางตา จนหญิงสาวต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นสายตาของพ่อที่มองเธอด้วยความตำหนิชัดเจน
“โอ๊ย” เผลอขยับแล้วรู้สึกเจ็บที่หัวเข่าจนต้องกุมไว้ ปรากฏว่ามีผ้าพันแผลพันเอาไว้เรียบร้อย คงเป็นฝีมือพี่สะใภ้ มือน้อยลูบหัวเข่าตัวเองเบาๆ เหมือนจะบรรเทาอาการเจ็บเพราะตอนล้มหัวเข่ากระแทกกับพื้นเต็มแรง
“หวานฟื้นแล้ว” พลอยไพลินที่จัดการเช็ดเครื่องสำอางหนาเตอะของน้องสามี เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ใหม่ เช็ดเนื้อเช็ดตัว รวมถึงทำแผลให้ บอกทุกคนอย่างดีใจ แต่พอหันไปเห็นพ่อสามีก็ต้องหน้าเจื่อน
“หวานทำไมทำอะไรขายหน้าแบบนี้ลูก”
เอเชียนั่งลงบนเตียงตำหนิบุตรสาวเสียงเครียด ดีที่ก้องภพไม่ถือสา หากเป็นคนอื่นเผ่นกลับบ้านตั้งแต่เห็นอันดามันวิ่งลงบันไดมาแล้ว
“ผมไม่เห็นหวานจะทำอะไรผิด หมอนั่นไม่เหมาะสมกับหวานสักนิด พ่อไม่ควรตำหนิน้อง ดูสิครับน้องกำลังเจ็บแผลหน้าซีดใหญ่แล้ว” คำพูดของลูกชายทำให้ผู้เป็นบิดาหงุดหงิดกว่าเดิม
“ถ้าไม่ช่วยก็อย่าชักใบให้เรือเสีย”
คำพูดของบิดาทำให้องศาสงบปากสงบคำลง
“อย่าไปว่าพี่ฝาดเลยค่ะ พี่ฝาดพูดถูกทุกอย่าง อีตาจิตรกรผมยาวติสท์แตกนั่นเหรอคะ ว่าที่เจ้าบ่าวหวาน”
หญิงสาวกอดอกย่นจมูกหน้ายุ่ง เข้าข้างพี่ชายสุดที่รักเต็มที่ องศาแอบหลิ่วตากับน้องสาว แต่พอหันไปเห็นภรรยาสาวที่กอดอกมองอยู่ก่อนแล้ว เขาหน้าเจื่อนลง อาการเกรงใจเมียกำเริบอย่างปัจจุบันทันด่วน
“ไปว่าพี่เขาแบบนั้นได้ยังไงลูก พรุ่งนี้เตรียมตัวไว้ พี่เขาจะมากินข้าวกับเราอีกรอบ เราเป็นลมไป คุณก้องภพเลยขอตัวกลับไปก่อน”
วันนี้เป็นวันสำคัญของอันดามันเนื่องในวันคล้ายวันเกิด ชายหนุ่มที่นอนอยู่ในห้องรับแขกของบ้าน “อ่าวสุดเขต” หลายวันตามประกาศิตของเมียก็ลงมือลุกขึ้นทำกับข้าวเพื่อใส่บาตรกับภรรยา ดูเธอไม่ไล่เขาเท่าที่ควร ชายหนุ่มทำอาหารและทำเค้กให้เธอโดยการช่วยเหลือจากพลอยไพลินและทางบ้าน “อ่าวสุดเขต” จัดงานวันเกิดให้หญิงสาวในตอนกลางคืนอันดามันยิ้มแย้มมีความสุขมาก ที่ได้อยู่กับครอบครัวและคนรัก เธอให้อภัยเขาตั้งหลายวันแล้ว แต่ยังไม่ยอมบอก กะว่าคืนนี้ทำให้เขาประหลาดใจที่ไม่ต้องนอนนอกห้องอีก“อธิษฐานสิครับน้องหวาน”ก้องทวีปเป็นคนถือเค้กช็อกโกแลตของโปรดของหญิงสาวมาเซอร์ไพรส์หญิงสาวยิ้มกว้างเพราะพลอยไพลินแอบกระซิบว่าเป็นฝีมือของก้องทวีปทุกอย่างรวมถึงอาหารคืนนี้ด้วย ทุกคนเริ่มร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ ก่อนหญิงสาวจะอธิษฐาน... เป่าเค้กในมือชายหนุ่มงานวันเกิดเป็นกันเองสำหรับคนในครอบครัว แต่มีบรรดาแขกไม่รับเชิญสำหรับเขาคือบรรดาเพื่อนชายของภรรยามามากมาย ก็พอรู้ว่าตอนเรียนมีแต่เพื่อนผู้ชาย แต่มันขัดสายตาจนเขาต้องขัดขวางทุกทางไม่ให้หนุ่มๆ พวกนั้นใกล้ชิดภรรยาได้ แต่ยิ่งขัดขวาง ก็ยิ่งเหมือนทำให้พวกเขาเข้าถึงตัวภรรยาได้
เอเชียพูดไม่ออก ยิ่งเห็นบุตรสาวคาดคั้นหนักขึ้นก็รู้สึกผิด“หวาน อย่าพูดเสียงดังใส่พ่อแบบนั้น พ่อไม่สบายอยู่”“ไม่สบายเหรอคะ พี่พลอยก็เป็นพวกเดียวกับคุณพ่อ หลอกลวงหวาน เรื่องแต่งงานไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ถ้าหวานอยู่กับพี่ก้อง ใช้ชีวิตคู่ไปไม่รอด พ่อคิดไหมคะว่าหวานจะเป็นยังไง หวานต้องหย่าขาดเป็นม่าย คุณพ่อต้องการแบบนั้นใช่ไหมคะ” อันดามันพูดทั้งน้ำตา ต่อมน้ำตาที่เหือดหายไปเริ่มทะลักออกมาอีกครั้ง“หวาน”เอเชียไม่คิดว่าบุตรสาวจะเสียใจขนาดนี้ ก็ไหนก้องภพบอกว่าทั้งสองคนรักกันดีแล้วไง ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้“แต่หวานกับพี่เขาก็รักกันดีนี่ลูก”คำพูดของบิดาทำให้อันดามันชะงัก ก่อนจะเม้มปากแน่น“ใครบอกล่ะคะ หวานกำลังจะหย่ากับพี่ก้องต่างหาก แต่ที่ทุกคนเห็นเพราะเราสองคนแค่เป็นห่วงอาการป่วยที่จะกำเริบของพ่อ ทั้งหัวใจ ทั้งความดันโลหิตสูง เราสองคนก็เลยต้องเล่นละครว่ารักกันหวานหยด ให้พ่อไม่เครียดต่างหาก ที่จริงหวานกับพี่ก้องเราไปกันไม่รอด”คำพูดของอันดามันทำให้ทุกคนยกมือทาบอก“ต่อไปนี้หวานจะกลับมาอยู่บ้าน แล้วไม่ต้องมีใครคิดมาบังคับหวานอีก หวานจะกลับไปทำงานเหมือนเดิม ปล่อยให้พี่ฝาดดูแลอยู่คนเดียวตั้งนานแล้
ร่างกลมกลึงหยัดยกกายให้เขาเข้าประสานล้ำลึกยิ่งขึ้นทุกลำนำสวาท มือนุ่มจิกแผ่นหลังแกร่งด้วยความเสียวกระสันแล้วลูบคลึงตามจังหวะที่เขาชำแรกเข้าหา มือของจิตรกรหนุ่มช้อนสะโพกผายให้ยกสูงขึ้น แล้วจับขาข้างหนึ่งพาดบนบ่ากว้าง เร่งห่มสะโพกหนักหน่วงแม่นยำบุกกดกระทั้นกระแทกโจนจ้วงก้องทวีปกระแทกสะโพกสอบอยู่นานก่อนรับรู้ถึงอาการเกร็งและตอดรัดรุนแรง เขาเร่งประชิดยกขาลงจากบ่า กดเรียวขาแนบถึงอกจนบั้นท้ายงอนงามลอยสูงขึ้นรับแรงหนักเน้นเต็มที่เร่งปลดปล่อยตามติด ก่อนพลิกกายนอนเคียงข้างหอบสะท้านไปพร้อมกันก้องทวีปพาภรรยาเดินทางมาถึงบ้านบิดาก็ได้รับประทานอาหารกลางวันพอดี“สวัสดีครับคุณพ่อ”“สวัสดีค่ะคุณพ่อ”ทั้งสองไหว้คุณก้องภพ ก่อนหันไปสวัสดีนมทิพย์ที่ยืนยิ้มอยู่อีกด้าน เหมือนผู้ใหญ่สองคนกำลังรอคอยการมาของเขาและภรรยาอย่างใจจดจ่อ“ซื้ออะไรมาเยอะแยะลูก แค่มาพ่อก็ดีใจแล้ว ได้เวลาอาหารพอดี เดี๋ยวให้นมทิพย์บอกเด็กให้จัดการตั้งโต๊ะเลยนะลูก”ก้องภพบอกลูกชายและลูกสะใภ้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เห็นลูกๆ มีความสุขก็อดยิ้มไม่ได้ ภรรยาที่ตายไปคงตายตาหลับหลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จก็นั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่น“เมื่อไหร่
เอ๊ย! ไม่ใช่ โดนเธอจัดการแน่นอนจึงรีบเผ่นขึ้นห้องไปก่อน ไหนๆ ก็จะอาบน้ำ ออกกำลังกายสักรอบสองรอบจะเป็นไรไป“หยุดเลยพี่ก้อง”ก้องทวีปหัวเราะเจ้าเล่ห์หนีเข้าห้องนอนตัวเอง เวลาเมียวิ่งตามด้วยความโมโหจะปลอบใจเมียต้องหนีเข้าห้องนอนถึงจะสำเร็จ แล้วก็ได้ปลอบกันจนหมดแรงจนหยุดโมโหเลยก็ว่าได้อันดามันวิ่งขึ้นบันไดไล่หลังมา ชายหนุ่มแกล้งหยุดอยู่ข้างเตียงว่ายอมแพ้ แต่มีแผนในใจเธอเห็นสามีหนุ่มหยุดยืน ได้ทีวิ่งเข้าหาแบบไม่ทันตั้งตัวแล้วคนที่ยืนนิ่งก็หลบวูบ ร่างน้อยกระโจนลงบนเตียงไม่เป็นท่า ที่ร้ายไปกว่านั้นร่างสูงขึ้นทาบทับแทบจะทันทียังไม่ทันให้คนเสียท่าได้หายใจหายคอ ขาแกร่งรัดร่างบางไม่ให้ดิ้นหนี“อือ... พี่ก้องแกล้งหวานอีกแล้ว”ปากว่าแต่มือลูบ พักหลังไม่อยากใช้วิชาป้องกันตัวเพราะอยากให้เขากลั่นแกล้ง โดยเฉพาะกลั่นแกล้งอย่างเสน่หา คิดเองแล้วก็หน้าแดงเอง “ปล่อย” แกล้งผลักไม่จริงจังนัก“อยากให้ปล่อยจริงเหรอ อย่าดิ้นดีกว่า วันนี้ขอแบบนิ่มนวลเหมือนเดิม ยอมง่ายๆ จะได้ไปบ้านคุณพ่อกัน ไม่งั้นลุกไม่ไหว”คำพูดนั้นทำให้โดนหยิกแก้มไปหนึ่งที“หยิกทำไมนี่ อ๋อ... ให้รีบๆ เหรอจ๊ะ”“ไม่ใช่เสียหน่อย หยิกคนบ้า พูดอะ
พระเจ้า! เขาแทบลุกเป็นไฟในการกระทำเร่าร้อนของเธอ“โอ๊ะ!”แล้วชายหนุ่มก็ร้องเสียงหลงเมื่อเธอเม้มปาก ส่งสายตาหยาดเยิ้มเข้มขึ้นเหมือนเปลวเพลิงแผดเผาเขา โอ้... ก้องทวีปรำพันในอก เมื่อร่างสาวเริ่มโยกบนตัวเขามือทั้งสองข้างกดที่หน้าท้องแกร่ง กิริยาเร่าร้อนกระแทกกระทั้นเหมือนเป็นการลงทัณฑ์เขามากกว่าจะปรนเปรอทำให้เขาตระหนักว่าเธอกำลังจัดการเขาอยู่ จัดการให้ตกอยู่ในห้วงเสน่หาโดยไม่มีวันถอนตัวถอนใจได้อีกต่อไปแล้วอันดามันบิดกายเร่าๆ ขณะโยกกายบนตัวเขาล้ำลึก ชายหนุ่มประคองบั้นท้ายงามเอาไว้เมื่อเธอควบขยับบดคลึงพาเขาทะยานสู่หุบเขาแห่งเสน่หา ใบหน้าหวานบิดไปมา เม้มริมฝีปากสลับกับการครวญครางกระเส่า คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิงด้วยความเสียดเสียว“วันหลังหวานจะถามพี่ก้องก่อน จะไม่ปักใจเชื่อฝ่ายเดียวอีกแล้ว” อันดามันพูดเสียงหอบกระเส่า ก้องทวีปครางไม่หยุดแต่ก็รับฟังสิ่งที่ภรรยาพูด ความจริงเขาไม่ได้โกรธอะไรเธอมากมายนัก แค่อยากให้ฟังกันบ้างเท่านั้น ที่สำคัญเขาก็รู้สึกดีที่เธอหึงหวงแบบนี้อันดามันหอบกระเส่ามองหน้าสามีด้วยความหวังว่าเขาจะตอบอะไรกลับมาบ้าง แต่ชายหนุ่มก็ยังเงียบ หญิงสาวจึงจัดการตามวิธีของเธอ
เขาคงน้อยใจที่เธอไม่ไว้ใจเขา แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นแบบนั้น ก็คำพูดมันส่อนี่นา“พี่ก้องคะ”อันดามันลองเรียกสามีดู เขาไม่ตอบทำให้เธอใจเสียกว่าเดิม“พี่ก้องคะ หวานขอโทษ”หญิงสาวยังไม่ละความพยายาม แต่เขายังนอนนิ่งเหมือนเดิม ยิ่งเห็นยิ่งอยากเอาชนะ เธอไม่เคยง้อใครขนาดนี้มาก่อน ก็เธอขอโทษแล้วยังไม่ให้อภัยอีก หญิงสาวคว้าไหล่สามีให้หันมา เธอไม่ชอบให้เขาทำเป็นไม่สนใจ ปล่อยให้เธอพูดอยู่คนเดียวแบบนี้“พี่ก้อง อย่าทำแบบนี้กับหวาน”อันดามันมองแผ่นหลังกว้างด้วยความน้อยใจบ้างที่เขาไม่ยอมรับคำขอโทษ หญิงสาวรั้งไหล่กว้างมาอีกครั้งแล้วขึ้นคร่อมทับเพื่อจะได้มองหน้าเขาชัดเจน แต่เขากลับหลับตากอดอกนิ่ง หญิงสาวเบ้หน้าด้วยความน้อยใจบ้าง เธอคว้ามือเขาทั้งสองกดแนบกับที่นอน จ้องเขาไม่วางตา แต่ชายหนุ่มก็ยังหลับตานิ่ง“พี่ก้อง ลืมตามาคุยกับหวานเดี๋ยวนี้ ลุกขึ้นมาคุยกับหวานก่อน”เธอขอร้องแกมบังคับ แต่เขายังนอนนิ่งไม่ไหวติง จนหญิงสาวอยากเอาชนะขึ้นอีกเป็นเท่าตัวอันดามันเงอะงะไปเหมือนกันว่าเธอจะเริ่มตรงไหนก่อนดี แต่ที่รู้ๆ ก็คือในเมื่อเขางอนดีนัก เธอก็จะปล้ำให้หายงอน ทำให้เขาครวญครางสยบแทบเท้าเธอให้ได้ หญิงสาวรวบรวมสต







