7

“พี่พริกคะ นิตกลัว พี่อย่าขับรถเร็วแบบนี้สิคะ” นิตยาบอกเขาด้วยความหวาดกลัว เมื่อพฤทธิ์ขับรถเร็วปานพายุ

“ยั่วผู้ชายไม่เลิกรา ขนาดว่าหมั้นกับฉันแล้ว เธอนี่มัน!” เขาพูดด้วยความโมโห นิตยาส่ายหน้าไปมา เธอไม่รู้เรื่องราวอะไรจริง ๆ ผู้ชายพวกนั้นมารักเธอเอง

เธอพยายามปฏิเสธ และไม่เคยให้ความหวังใครเลย แต่พวกเขาก็ไม่เลิกหวัง

“นิตขอโทษค่ะ นิตไม่ได้อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นนะคะ”

“เมื่อไหร่จะเลิกให้ความหวังผู้ชายสักที เธอนี่มันนางวันทองจริง ๆ”

“พี่พริก!” นิตยาอุทานเสียงหลง ไม่คิดว่าเขาจะด่าว่าเธอเป็นนางวันทองสองใจ

“นอกจากไอ้อิฐ ไอ้วิวัฒน์แล้ว เธอยังอ่อยผู้ชายคนไหนอีก แต่ก็คงเยอะจนจำไม่ได้ใช่ไหม จำเอาไว้ว่าฉันหมั้นกับเธอเพราะอยากให้ยายแพรวสบายใจ ถ้าสองคนนั่นแต่งงานกันเมื่อไหร่...”

“นิตรู้ค่ะว่าถ้าพี่อิฐกับแพรวแต่งงานกันเมื่อไหร่ เราต้องถอนหมั้นกัน        พี่พริกไม่ต้องย้ำหรอกค่ะ” เธอเบือนหน้าหนี มองไปนอกรถด้วยสายตาเศร้าหมอง หัวใจเจ็บแปลบ กลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่อยากให้เขาได้เห็นความอ่อนแอของเธอ ไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน ถึงยอมทำทุกอย่างให้เขาสบายใจ ยอมให้เขาด่าว่า ยอมเขาทุกอย่าง

“คงอยากถอนหมั้นจนตัวสั่นละสิ” เขากระชากเสียงถาม ขับรถเร็วขึ้นกว่าเดิม

“พี่พริกคะ นิตกลัว” เธอหวาดกลัวกับการขับรถของเขาเหลือเกิน           จนต้องหลับตาแน่น จิกมือเข้าหากัน

เขาเบรกรถกะทันหัน เธอหัวทิ่มไปด้านหน้า ดีที่ใช้มือดันเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงบาดเจ็บ

“ลงมาได้แล้ว มาดูกันว่าลีลาฉันกับไอ้ผู้ชายพวกนั้น ใครจะเด็ดกว่ากัน”

“พี่พริก ปล่อยนิตนะคะ พี่จะทำอะไร” เธอดึงมือหนี เขาอุ้มร่างน้อยขึ้นพาดบ่า นิตยาดิ้นรนทุบตีแผ่นหลังแกร่งของเขา มึนศีรษะเพราะถูกจับพาดบ่าห้อยหัวโตงเตง

“โอ๊ย!” นิตยาร้องเสียงหลงเมื่อโดนจับโยนโครมลงบนเตียงนอนกว้าง

ไร่รักษ์เป็นไร่ของพฤทธิ์ เธอเคยมาที่นี่เพราะแพรว­พรรณชวนมาติวหนังสือ

“พี่พริก อย่าทำอะไรนิตเลยนะคะ” เธอกรีดร้องเมื่อเขาทาบทับลงมาทั้งตัว ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยอารมณ์โมโห

“อยากดูว่าลีลาฉันกับผู้ชายคนอื่น ใครจะเด็ดกว่ากัน” เขาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง เธอเบี่ยงหลบแต่ไม่พ้น มือหนาบีบปลายคางสวยเอาไว้ ก่อนจะบดจูบหนักหน่วง สอดลิ้นเข้าไปพัวพันในโพรงปากแสนหวาน

“พี่พริก อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ”

“ก็อย่าดิ้นสิ” เขากดมือเธอไปกับพื้นเตียง

“ยังไงนิตก็สู้แรงพี่ไม่ได้ ถ้าพี่จะทำอะไรนิตจริง ๆ นิตคงหนีไม่พ้น แต่อีกไม่นานเราจะถอนหมั้นกันแล้ว พี่พริกอย่าทำแบบนี้เลยนะคะ” เธอร้องไห้เบา ๆ เขาชะงักก่อนที่ใบหน้าจะกระด้างมากกว่าเดิม

“อุตส่าห์หมั้นกันแล้ว ฉันก็ขอเชยชมหน่อยแล้วกันว่าลีลาจะเด็ดขนาดไหน ผู้ชายเลยรุมตอมกันหึ่งแบบนี้” นิตยาดิ้นจนเหนื่อย เธอสู้แรงเขาไม่ไหว เลยหยุดดิ้น เขาซุกไซ้ไปทั่ว หัวใจดวงน้อยปวดแปลบเหมือนโดนมีดกรีด คนที่รักดูถูกเหยียดหยามกันขนาดนี้ ถึงอธิบายให้ตาย เขาก็คงไม่เชื่อ เพราะเขาเชื่อในสิ่งที่เขาเลือกที่จะเชื่อ

“ทำเป็นดีดดิ้นที่แท้ก็...” เขาชะงัก มองคนที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่าง นิตยามองเขาอย่างรวดร้าว พฤทธิ์เบือนหน้าหนี ก่อนจะก้มลงไปใหม่ เขากระชากเสื้อผ้าของเธอออกจากกาย

เธอยกมือขึ้นปิดป้อง ใบหน้าร้อนเห่อ แดงก่ำด้วยความอับอาย            เสียงหอบหายใจรุนแรงของเขาดังอยู่ริมหู เขาขบเม้ม เคล้นคลึงไปทั่วเรือนร่าง เนื้อกายหอมหวานเต็มตึงทำพฤทธิ์หน้ามืด

“พี่พริก นิตเจ็บ อย่าทำนิตเลยนะคะ” เธอถอยสะโพกหนี ดันหน้าท้องของเขาเอาไว้ สะอื้นเบา ๆ ด้วยความเจ็บ คนหน้ามืดในคราแรกเริ่มได้สติ

พฤทธิ์มองคนที่สะท้านตัวสั่นอยู่ใต้ร่าง หัวใจของเขาเต้นถี่ระรัว คาดไม่ถึงกับสิ่งที่ได้รับรู้

“ไม่ร้องนะ พี่จะทำเบา ๆ” เขาจูบซับน้ำตา ค่อย ๆ ขยับสะโพกเชื่องช้าขึ้น เธอสะอื้นเบา ๆ ปากคอสั่น

เขาบดจูบปากน้อยแสนหวาน ค่อย ๆ เคลื่อนกายคืบคลานเข้าไปในซอกกายสาว เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บแต่ไม่ดิ้นหนี จนมันหลอมรวมเป็นหนึ่ง

“หนูนิต เธอเป็นของพี่คนเดียวรู้ไหม ห้ามให้ใครทับรอยเด็ดขาด               พี่หวง­...” เขาไล้แก้มสาว ประโยคของเขาทำหัวใจสาวเต้นแรงถี่รัว ก่อนจะเจ็บแปลบเมื่อรับรู้ว่าเขาคงพูดไปเพราะอยากให้เธอยอม แต่เธอก็หน้าโง่ยอมเขาเอง เหมือนผู้หญิงใจง่าย

ริมฝีปากหนาก้มลงขบเม้มยอดอกแสนสวย เขาเริ่มขยับเป็นจังหวะจะโคน นิตยานิ่วหน้าครางเบา ๆ ความเจ็บตึงปวดแปลบมาพร้อมกับความเสียวซ่าน

เรือนกายแข็งแกร่งโยกคลอนกดเธอจนแทบจมเตียง นิตยาหัวหมุน หัวใจเต้นถี่ จิกมือกับผ้าปูเตียงแน่น เธอครวญครางเสียวซ่านไปตามลำนำรักที่เขาก่อขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะแตกพร่าสุขสม

ร่างน้อยค่อย ๆ พลิกกายนอนตะแคงดึงผ้าห่มมาคลุมจนถึงอกอิ่ม หลังจากเขาพลิกกายลงไปจากร่างแล้ว

นิตยาจิกมือกับผ้าห่มผืนสวย ใบหน้าแดงก่ำร้อนผ่าว เธออับอายเกินกว่าจะสู้หน้าเขา