บทที่6

"ราตรี"เสียงเรียกของมินตราดังลั่นหน้าบ้านทันทีเมื่อเธอเห็นร่างสวยของเพื่อนสนิทก้าวขาลงจากรถในยามพลบค่ำ ก่อนร่างสวยของคุณแม่มือใหม่จะรีบวิ่งเข้าไปกอดเพื่อนสนิทด้วยความดีใจ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำก่อนจะมีหยาดน้ำตาไหลออกมา

"ร้องไห้ทำไมฮะ"

"ฮึก ก็คนมันดีใจนี่น่า คิดถึง"

"อืม คิดถึงเหมือนกัน"ท่อนแขนของราตรีโอบกอดร่างสวยของมินตราเอาไว้ด้วยความคิดถึงไม่น้อยไปกว่า ดวงตาของสาวชาวใต้แดงก่ำเพียงแต่แค่ไม่มีน้ำตาไหลเพราะเธอไม่อยากร้องไห้ให้เพื่อนสนิทเห็น

"เป็นยังไงบ้าง เดินทางมาเหนื่อยไหม แล้วนี่กินอะไรมาแล้วหรือยัง"

"ไม่เหนื่อยเท่าไหร่ ขึ้นต้นไม้ตัดทุเรียนยังเหนื่อยมากกว่านี้อีก"ราตรีพูดติดตลกแต่มินตราเธอกลับขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่งจนราตรีต้องเอ่ยถามออกมา

"เป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น"

"ก็ฉันเป็นห่วงแกน่ะสิ แกเป็นผู้หญิงนะ เบา ๆ บ้างเถอะไอ้เรื่องที่ทำแล้วมันอันตราย"

"แกนี่พูดเหมือนพ่อกับแม่ของฉันไม่มีผิด ไม่ต้องห่วงไปหรอก ถึงจะเป็นงานที่อันตรายแต่ก็ได้เงินดีนะ"

"นี่"

"รู้น่าว่าเป็นห่วง แต่เอาเป็นว่าฉันจะพยายามเซฟตัวเองให้ได้มากที่สุดเข้าใจไหม"มินตราถอนหายใจกับความดื้อไม่ยอมฟังใครของเพื่อนสนิทคนนี้

"ว่าแต่นี่หลานฉันไปไหน แล้วยัยโหดมาถึงแล้วหรือยังพ่อแม่ฝากของมาให้มันด้วยอยู่ในรถ"

"ลูกกำลังเล่นอยู่กับพี่เลี้ยงข้างใน ส่วนยัยนั่นคงจะมาได้ก็ตอนพรุ่งนี้ โทรไปบอกแล้วว่าแกจะมาแต่อันดามันดันติดคุยงานกับลูกค้าเลยมาไม่ได้"ราตรีพยักหน้าเข้าใจในความยุ่งกับเรื่องงานของเพื่อนอีกคน

"ถ้าอย่างนั้น ฉันขอเอาของฝากในส่วนของยายนั่นไว้ที่บ้านแกก็แล้วกันนะ ขี้เกียจขนไปขนมา"

"อืม ได้สิ พี่แจ๋วคะ"มินตราพยักหน้า ก่อนจะส่งสัญญาณเรียกแม่บ้านแต่ทว่าราตรีกับค้านเอาไว้เสียก่อน

"เรียกผู้ชายมายก ผู้หญิงคนเดียวยกไม่ไหวหรอก"

"อะ...อืม"มินตราพยักหน้าเข้าใจกวักมือเรียกบอดี้การ์ดให้เดินเข้ามา

ทุเรียนพันธุ์หมอนทองสามตะกร้าใหญ่ลูกขนาดพอดีกับไซซ์ส่งออกถูกยกลงจากท้ายรถกระบะ อีกทั้งยังมีของฝากที่แม่ของเธอแพ็กมาให้อย่างดีที่อยู่ในกล่องกระดาษลังทำเอามินตราถึงกับตาค้างกับสิ่งที่ราตรีหอบมาให้

"นี่แกขนทุเรียนมาหมดทั้งสวนเลยหรือไง"

"ตกใจอะไร สามตะกร้านี้ยังไม่ได้ครึ่งของทุเรียนต้นเดียว"

"ว่าอะไรนะ"มินตราตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ในขณะที่ราตรีโน้มตัวเอื้อมไปในรถหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายข้างรูปทรงสี่เหลี่ยมคล้ายกับของผู้ชายสีดำไม่มีลวดลายมาสะพายไหล่ ยิ่งทำให้มินตราผู้หญิงที่รักสวยรักงามมาตั้งแต่ไหนแต่ไรถึงกับต้องยกนิ้วมือขึ้นมานวดคลึงขมับ

มินตราไล่สายตามองการแต่งตัวของเพื่อนในตอนนี้ที่แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิงจนแทบจะร้องไห้ออกมา เสื้อยืดแขนยาวสีดำ มีกระเป๋าเล็ก ๆ ที่ด้านหน้าพร้อมกับตราประทับสัญลักษณ์อะไรบางอย่างสีทอง ท่อนล่างก็คงหนีไม่พ้นกางเกงยีนทรงพอดีขาพร้อมกับรองเท้าผ้าใบที่ดูขาวสะอาดตาแต่ไม่มีส่วนไหนที่ดูน่าดึงดูดสายตาเลยสักนิด มองขึ้นไปไหนจะเป็นทรงผมที่เมื่อก่อนถูกจัดแต่งจนดูสวยแต่ตอนนี้กลับยาวและแตกปลาย มือไม้ทั้งสองข้างไม่ต้องพูดถึงหยาบน้อยกว่ากระดาษทราย

สีหน้าของเพื่อนที่คล้ายกับคนกำลังจะร้องไห้แต่ไม่มีแววตาของความรังเกียจทำให้ราตรีหลุดยิ้มหัวเราะออกมาก่อนลูกสาวชาวสวนจะเดินเข้าไปหาอ้าแขนโอบกอดร่างสวยของเพื่อนสนิท

"ฉันสวยใช่ไหมล่า"

"อืม สวย"

"..."

"สวยกว่าคนบ้านิดนึง พรุ่งนี้ถ้าไม่มีธุระที่ไหนไปทำธุระเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ"

"ธุระอะไร"

"ไปถึงแล้วก็จะรู้เอง แต่ตอนนี้เข้าไปข้างในก่อนเถอะอีกเดี๋ยวคุณสิงหาก็จะกลับมาแล้ว"

"อืม"มินตราทิ้งสายตาของความเหนื่อยใจในการแต่งตัวของเพื่อนสนิทเป็นการตบท้าย ก่อนทั้งสองจะเดินเคียงคู่เข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของสิงหา

"แอ่ แบร่"

"เล่นน้ำลายอีกแล้วนะคะนายน้อย"เสียงหยอกล้อกันเล่นไปตามภาษาของเด็กน้อยดังสลับกับเสียงของแม่บ้านดังออกมาจากห้องนักเล่นของบ้านหลังใหญ่ที่ตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา

มินตราพาราตรีเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูที่เปิดอ้ามองเห็นเด็กผู้ชายอ้วนจ้ำม่ำตัวน้อยที่กำลังนอนดีดดิ้นเล่นกับเหล่าแม่บ้านที่ต่างพากันช่วยดูแล

รอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของราตรียามเมื่อมองเห็นริมฝีปากสีชมพูพร้อมกับเหงือกที่ไร้ฟันของเด็กน้อยคนนั้นที่กำลังยิ้มแป้นหยอกล้อกับสาวใช้อย่างสนุก

"น่ารักใช่ไหมล่ะ"

"อืม น่ารัก"ราตรีพยักหน้า สายตายังคงจ้องมองร่างเล็กของเด็กน้อยไม่ยอมละสายตาไปไหน

"อยากเข้าไปอุ้มไหม"

"ยังก่อน ยังไม่ถึงเวลา"ราตรีหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทก่อนจะรีบอธิบาย

"เนื้อตัวของฉันสกปรกมีแต่เชื้อโรค เดินทางมาเหนื่อย ๆ ยังไม่ได้อาบน้ำ เอาไว้พรุ่งนี้ฉันจะมาอุ้มเจ้าก้อนตัวน้อยก็แล้วกัน"

"ก็ได้"มินตราเข้าใจว่าเพื่อนของเธอกำลังเป็นห่วงเรื่องอะไร เพราะในสมัยนี้โรคร้ายที่จะสร้างความอันตรายให้กับเด็กน้อยมีตั้งเยอะแยะไปและราตรีก็ไม่อยากที่จะสร้างอันตรายให้กับหลานชายตัวน้อยคนแรกของเธอ

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเธอไปนั่งพักรอฉันอยู่ในห้องรับแขกก่อนนะ เดี๋ยวฉันขอสั่งงานกับแม่บ้านก่อนเดี๋ยวตามไป"

"อืมได้ แต่ก่อนอื่นฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหม"

"อืม เดี๋ยวให้แม่บ้านพาไป พี่แจ๋วคะ ช่วยพาเพื่อนของมินไปเข้าห้องน้ำหน่อยค่ะ"

"ค่ะ คุณผู้หญิง เชิญทางนี้ค่ะ"

สาวใช้ที่ชื่อแจ๋วเดินนำร่างสวยของราตรีไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ทันทีเมื่อราตรีพาตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องน้ำที่มีขนาดใหญ่ซึ่งมีแต่ตัวของเธอเองที่อยู่ในนั้น น้ำตาที่อัดอั้นมานานหลายนาทีก็ไหลออกมา ในสายตาของเธอยังมีภาพของลูกชายเพื่อนสนิทลอยวนเวียนไปมาเสียงร้องเจื้อยแจ้วยังคงดังอยู่ในหู

"ฮึก"ความเศร้าพุ่งเข้ามากัดกินหัวใจพร้อมกับฝ่ามือสั่นเทาของตัวเองที่ค่อย ๆ แนบลงมาบนหน้าท้องที่ครั้งหนึ่งเคยมีสิ่งที่วิเศษถือกำเนิดขึ้นอยู่ในนั้น แต่คงเป็นความโชคร้ายที่เธอไม่สามารถให้กำเนิดอีกชีวิตหนึ่งออกมาได้

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

ราตรีรับรู้ว่าเธอกำลังตั้งท้องอ่อน ๆ กับแฟนหนุ่มหลังจากที่เธอเลิกราทิ้งเขามา ความเจ็บปวดที่ต้องเลิกรากับคนรักก็ยังมีความดีใจที่จะได้กลายเป็นแม่คนแทรกเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวดพวกนั้น แต่แล้วสวรรค์ก็ดันไม่เป็นใจ เมื่อเธอตั้งใจเดินเข้าไปในโรงพยาบาลเพื่อต้องการที่จะฝากครรภ์

"ลูกของฉันเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ"ราตรียิ้มออกมาเบา ๆ พลางจ้องใบหน้าของคุณหมอที่กำลังใช้เครื่องมือตรวจครรภ์ให้เธออยู่

"หมอมีเรื่องสำคัญที่จะต้องแจ้งให้คนไข้ได้ทราบนะครับ"หมอที่ตรวจครรภ์ให้เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันหน้าจอที่กำลังแสดงผลให้เธอได้ดู

"จากผลอัลตราซาวด์ คุณตั้งครรภ์ครับแต่ตัวอ่อนไม่ได้ฝังอยู่ในตัวโพรงมดลูก ทำให้ตำแหน่งที่พบมีลักษณ์สอดคล้องกับการตั้งครรภ์นอกมดลูกครับ"

"อะ...อะไรนะคะ"ราตรีนิ่งงันไปชั่วขณะราวกับคำพูดนั้นไม่สามารถเข้าไปถึงความเข้าใจของเธอได้

"ฉะ...ฉันท้องนอกมดลูกอย่างนั้นเหรอคะ"

"ใช่ครับ"

ท้องฟ้าที่สดใสพังทลายลงไปตรงหน้าก่อนน้ำตาแห่งความสูญเสียจะไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก เธอแบกความเจ็บปวดเอาไว้คนเดียวไม่ยอมบอกใครแม้ว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อย่างเธอแทบจะแบกเรื่องราวเลวร้ายพวกนี้เอาไว้ไม่ไหว แต่ราตรีเองก็ไม่คิดที่จะโทษเรื่องทั้งหมดนี้ว่ามันเป็นความผิดของใคร นอกเสียจากได้แต่โทษตัวเองที่ไม่ได้เกิดมาดีพอ