LOGINใบหน้าหวานแนบที่หน้าอกแกร่งโดยชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อจนเห็นแผงอกกำยำ รอยสักที่อกแกร่งโผล่ออกมาบางส่วนซึ่งส่งเสริมความดิบเถื่อนในตัวเขามากขึ้นจนใจสาวเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น
“สรุปไม่อยากกินข้าวแล้วหรือยังไง”
“คะ...”
“ก็สายตาของเธอมันบอกว่าเธออยากกินฉันไม่ใช่เหรอ หรือจะเปลี่ยนให้ฉันพาไปโรงแรมก่อน”
ไอลดาถึงกับหน้าเหวอเพราะไม่คิดว่าวิคเตอร์จะคิดเข้าข้างตัวเองได้มากขนาดนี้ เธอไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นเลยสักนิดเดียว แม้ร่างกายของเขาจะล่ำกระชากใจมากมายแค่ไหนก็ตามแต่เธอก็ไม่อุตริคิดลามกกับชายหนุ่มในที่สาธารณะแบบนี้หรอกนะ
“เปล่าค่ะ...งั้นไปทางฟู้ดคอร์ทก็ได้ค่ะ ที่นั่นของกินเยอะดี” ไอลดาบอกตามความจริงแล้วชวนเขาไปกินข้าวที่ศูนย์อาหาร ทำเอามาเฟียหนุ่มถึงกับขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะเท่าที่เจอผู้หญิงมาพวกหล่อนก็ชอบให้เขาพาไปกินร้านอาหารหรูๆ แพงๆ ไม่ก็พวกรูฟท็อปที่ดาดฟ้าของโรงแรม แต่ยัยตัวเล็กชวนเขาไปกินฟู้ดคอร์ทเนี่ยนะ
“อะไรนะ”
“คือไอว่าเราไปกินฟู้ดคอร์ทดีกว่าค่ะ ที่นั่นของกินเยอะเลย คุณจะได้ไม่มาว่าว่าไอคิดอะไรไม่ออก” ว่าจบไอลดาก็เดินนำหน้าชายหนุ่มไป เพราะรู้ว่าฟู้ดคอร์ทที่ห้างฯ แห่งนี้อยู่ตรงไหน
ร่างสูงใหญ่มองคนตัวเล็กที่เดินนำแล้วส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะเดินตามหล่อนไปอย่างรวดเร็วเพราะอยากจะรู้นักว่าไอลดาจะพาเขาไปกินอะไร
กระทั่งไอลดาและวิคเตอร์เดินมายังฟู้ดคอร์ทในห้างฯ ขนาดใหญ่ ดวงตาสาวเป็นประกายเพราะตอนนี้เธอหิวจนตาลายไปหมดแล้ว พอเห็นอาหารละลานตาก็อดหิวไม่ได้จริงๆ แม้อาหารที่นี่จะไม่ได้แพงสำหรับชายหนุ่ม แต่สำหรับเธอที่ต้องทำงานแลกเงิน เวลามากินก็จะกินได้แค่ไม่กี่อย่างด้วยงบจำกัด
“เธอพาฉันมากินที่นี่เนี่ยนะ” วิคเตอร์จ้องมองตรงหน้าอย่างตะลึงเพราะมีคนมากมายเดินไปมา พร้อมกับถือถาดอาหารไปนั่งที่โต๊ะ แต่พวกเขากลับดูยิ้มแย้มมีความสุขกับอาหารที่อยู่บนจาน
“ใช่ค่ะ”
“จะเป็นการรบกวนไหมคะถ้าไอจะขอเงินหน่อย พอดีไอไม่มีเงินสดติดตัวเลยค่ะ พอดีโทรศัพท์ไอแบตฯ หมดค่ะ” ไอลดาจ้องมองคนตัวโตแล้วกะพริบตาปริบๆ
“ฉันมีแต่บัตรเครดิต ฉันไม่พกเงินสด” วิคเตอร์บอกแล้วหยิบบัตร Black Card ที่อยู่ในกระเป๋าสตางค์ของตัวเองออกมา ซึ่งทำเอาไอลดาตาโตอย่างตกใจเพราะรู้ดีว่าคนที่จะถือบัตรนี้ได้ต้องรวยมากๆ มีเงินมหาศาลถึงจะได้มันมา
“เอ่อ...มีบัตรใบอื่นไหมคะ”
“ทำไม...มันใช้ไม่ได้อย่างนั้นเหรอ หรือเธอคิดว่าเงินในบัตรจะไม่พอกับอาหารมื้อนี้” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเจอสายตาเป็นกังวลของไอลดา
“ปะ...เปล่าค่ะ” ในใจของไอลดาคิดแค่ว่ากลัวพนักงานจะมองหน้าที่เห็นบัตรใบนี้ของเขา เพราะคงไม่มีใครไม่รู้ว่าบัตรใบนี้มันเลอค่ามากแค่ไหน “งั้นเดี๋ยวไอเอาไปแลกเงินแล้วจะเอาบัตรมาคืนคุณนะคะ คุณนั่งรอตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวไอมา” ไอลดาผายมือไปที่เก้าอี้ ทำวิคเตอร์ขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยว่าเขาต้องมานั่งที่อะไรแบบนี้จริงๆ หรือ
“ตรงนี้เนี่ยนะ”
“ใช่ค่ะ เดี๋ยวรีบไปรีบมานะคะ”
ไอลดารีบไปที่แคชเชียร์เพื่อนำบัตรเครดิตไปรูดเติมเงินเพื่อใช้บัตรของศูนย์อาหารโดยที่เธอช่างใจอยู่ว่าจะเติมเท่าไหร่ แต่คิดว่าเติมสักห้าร้อยก็พอเพราะไม่รู้ว่าชายหนุ่มจะกินอะไร เติมไว้เผื่อๆ แล้วกัน
มือเล็กยื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงานจนหล่อนเงยหน้าขึ้นมอง เพราะใครจะคิดว่าจะมีคนเอาบัตร Black Card มารูดเติมเงินบัตรศูนย์อาหารแบบนี้ รวยขนาดนี้ทำไมถึงไม่นั่งในร้านอาหารหรู
“นี่ค่ะ” หล่อนบอกแต่สายตายังคงมองไอลดาที่เหมือนเด็กกะโปโลอย่างสงสัย จนเธออายและรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว สาวร่างเล็กเดินตรงเข้าไปหาวิคเตอร์ที่ยังคงนั่งรอเธอที่เดิมจากนั้นหญิงสาวก็ยื่นบัตรคืนเขาไป “นี่ค่ะ ไอรูดเติมเงินในบัตรนี้ไปห้าร้อยนะคะ อันนี้คือใบเสร็จค่ะ ไอไม่ได้รูดเกินกว่าที่แจ้งเลยนะคะ” ไอลดารีบบอกเพราะกลัวชายหนุ่มจะคิดว่าเธอเอาบัตรเขาไปใช้อย่างอื่น
“ห้าร้อยบาท...” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอีกครั้ง
“เอ่อ...ไอเติมเยอะไปเหรอคะ ไอกินไม่เยอะนะคะแค่ร้อยกว่าบาท ถ้าเหลือเดี๋ยวไอเอาไปแลกคืนให้ค่ะ” ไอลดารีบแก้ต่างเพราะกลัวชายหนุ่มจะมองว่าเธอเห็นแก่เงิน
สิ่งที่วิคเตอร์ตกตะลึงเพราะไอลดาเป็นคนแรกที่ให้เขาเลี้ยงข้าวได้ถูกขนาดนี้ ถูกชนิดที่ว่ามันเป็นเพียงเศษเงินของเขาเลย
“ห้าร้อยจะอิ่มหรือไง...”
“คะ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างมองชายร่างสูง เพราะสิ่งที่เขาบอกมันตรงข้ามกับสิ่งที่เธอคิดเลย
“เงินแค่ห้าร้อยจะพอกับค่าอาหารเหรอ กินแค่นี้จะอิ่มหรือไง”
“อิ่มค่ะ คุณอยากกินอะไรไหมคะ”
สายตาแกร่งกวาดตามองร้านอาหารที่มีมากมายจนไม่รู้จะกินอะไรและไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองจะต้องมากินอะไรแบบนี้ ไม่รู้จะอร่อยเหมือนอาหารรสเลิศที่เคยกินหรือเปล่า
“ฉันไม่รู้จะกินอะไร งั้นเธอเลือกมาเลยแล้วกัน”
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก







