บทที่ 3 ไอติมหลากรส (5)

“ฉันไม่รู้จะกินอะไร งั้นเธอเลือกมาเลยแล้วกัน”

            “งั้นเดี๋ยวคุณรอตรงนี้นะคะ ไอจะไปซื้อมาให้” รอยยิ้มหวานๆ ที่ส่งมาทำเอาหัวใจแกร่งเกิดสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆ ที่เขาจะเอาเธอมาเป็นแค่นางบำเรอ แต่กลับกลายเป็นว่าตัวเองอยากรู้จักผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้มากขึ้น

            เวลาผ่านไปสิบห้านาที ร่างเล็กก็จัดการยกถาดอาหารอันหอมกรุ่นมาวางตรงหน้าของวิคเตอร์ ชายหนุ่มมองอาหารในจานที่เป็นอาหารจานเดียว ไม่ได้เป็นแบบกับข้าวอย่างที่เคยกินด้วยความสงสัย

            “อันนี้คืออะไร” มือหนาชี้ไปที่ข้าวอะไรสักอย่างที่มีน้ำแดงๆ ราด

            “อันนี้เขาเรียกว่าข้าวหมูกรอบค่ะ อันนี้ของโปรดไอเลยนะคะ ไอไม่รู้จะซื้ออะไรมาให้คุณ เลยสั่งข้าวมันไก่ผสมมาให้ ไม่รู้คุณจะกินได้ไหม” ข้าวสองอย่างที่มีน้ำซุปแถมมาให้จนมาเฟียหนุ่มได้แต่ขมวดคิ้วว่ามันจะอร่อยอย่างนั้นหรือ “ลองชิมสิคะ ร้านนี้ไอชอบมากินกับเพื่อนบ่อยๆ ทุกครั้งที่แวะมาเลย” ไอลดาหยิบช้อนส้อมให้กับคนตัวโตแล้วยื่นไปให้เขา

            “อืม ขอชิมของเธอด้วยได้ไหม”

            คำว่า ‘ขอชิมของเธอ’ ทำเอาคนฟังหน้าแดงซ่านเพราะตอนนี้ไอลดาคิดเป็นอย่างอื่นจนเตลิดไปไกลแล้ว

            “คิดอะไร”

            “ปะ...เปล่าค่ะ” วิคเตอร์เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่แก้มทั้งสองข้างมีเลือดฝาดขึ้นมา เพราะจริงๆ สิ่งที่เขาบอกเมื่อครู่มันก็คือสิ่งที่เธอคิดอยู่ตอนนี้ต่างหาก

            มุมปากหยักยกขึ้นอมยิ้มเบาๆ จากนั้นก็ตักอาหารเข้าไปในปากของตัวเองเพื่อลองชิม และเมื่อกินไปแล้วเขากลับตกตะลึงกับรสชาติที่ตัวเองไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน มันอร่อยมาก อร่อยกว่าอาหารหรูๆ ที่เคยไปกินเสียอีก

            เมื่อเห็นคนตัวโตนิ่งไปไอลดาก็หน้าเสียเพราะคิดว่ามันอาจจะไม่อร่อยถูกปากคนรวยๆ อย่างเขา แบบนี้ชายหนุ่มต้องโกรธเธอเป็นแน่

            “ไม่อร่อยเหรอคะ งั้นเดี๋ยวไอเอาไปเปลี่ยนให้นะคะ เอาเป็นอย่างอื่นไหมคะ” มือบางกำลังเลื่อนไปจับที่จานอาหารของชายหนุ่ม แต่กลับถูกมือหนาคว้าหมับที่มือของหญิงสาวเสียก่อน

            “ไม่ใช่...มันอร่อยมากต่างหาก ราคาเท่าไหร่แบบนี้” เมื่อสิ้นเสียงเข้มใบหน้าหวานก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่มันถูกปากของเขา

            “จานนี้หกสิบบาทค่ะ”

            “อะไรนะ หกสิบเองเหรอ”

            “ค่ะ”

            “งั้นสั่งกลับให้ฉันอีกสิบกล่อง”

            “ฮะ...” ไอลดาถึงกับตกตะลึงเพราะไม่คิดว่าวิคเตอร์จะสั่งกลับไปเยอะขนาดนี้”

            “ทำไม”

            “สั่งเยอะจังคะ” ไอลดาถามอย่างสงสัย

            “ฉันจะสั่งไปให้ลูกน้องของฉันกิน มีปัญหาอะไรอย่างนั้นเหรอไอลดา” วิคเตอร์บอกขณะที่กำลังเคี้ยวอาหารจนแก้มตุ่ยโดยที่ไอลดาพยายามไม่ขำให้เขาเห็น ตอนนี้ชายหนุ่มดูไม่มีพิษมีภัยอะไร เขาน่ารักจนเธออดใจเต้นแรงไม่ได้จริงๆ แต่ก็พึงระลึกว่าวิคเตอร์เคยบอกว่าเธอห้ามตกหลุมรักเขาเด็ดขาด

            “ได้ค่ะ แต่ไอขอเงินเพิ่มได้ไหมคะ ถ้าสิบกล่องเงินในบัตรอาจจะไม่พอ”

            “อะ...เอาไป” มือสากยื่นบัตรให้กับคนตัวเล็กอย่างไม่คิดอะไร ตั้งแต่กินข้าวกับผู้หญิงมาไอลดาเป็นคนที่เขาจ่ายให้น้อยที่สุด ก็หล่อนมักน้อยไม่อยากกินอาหารหรูๆ

            สองหนุ่มสาวกินข้าวกันจนหมดจาน อาหารที่เกิดมาวิคเตอร์ไม่เคยได้สัมผัสและไม่คิดว่ามันจะอร่อยขนาดนี้ คนตัวเล็กเปิดโลกเขาเป็นอย่างมาก แถมยังได้อาหารติดไม้ติดมือกลับเต็มไปหมดด้วยงบไม่เกินหนึ่งพันบาท ทั้งๆ ที่เงินจำนวนนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนได้ข้าวยังไม่ถึงจานของเขาเลย

            “อยากกินอะไรอีกไหม” เสียงเข้มเอ่ยถามขณะที่มองมือของตัวเอง ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นคนที่ถือของกินกลับส่วนคนตัวเล็กเดินตัวปลิวราวกับเป็นเมียก็ไม่ปาน

            “อืม...ไออยากกินไอติม กินได้ไหมคะ” ใบหน้าหวานหันมาพร้อมยิ้มอย่างมีความสุข ทำไมนะหัวใจแกร่งถึงเต้นแรงขนาดนี้ อาจจะเพราะความเป็นธรรมชาติไม่ปรุงแต่งไม่ออดอ้อนเขาอย่างที่ผู้หญิงคนอื่นทำ ไม่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายและไม่ได้หวังอะไรมากเกินกว่าสิ่งที่อยากได้

            “ไอติม!”

            “ค่ะ คุณไม่ชอบเหรอคะ แต่ไอชอบมากๆ เลยนะคะ เมื่อก่อนไอมากินกับภีมตลอดเลย” ไอลดาบอกอย่างไม่คิดอะไร แต่คนฟังถึงกับกัดฟันกรอดเมื่อชื่อที่หล่อนบอกมันคือชื่อผู้ชายชัดๆ

            “ใครคือภีม...”

            “อ๋อ...ภีมเป็นเพื่อนที่คณะค่ะ ภีมชอบพาไอมาเลี้ยงไอติมบ่อยๆ เพราะภีมชอบกินไอติมเหมือนไอ” ไอลดาบอกอย่างไร้เดียงสา ขณะที่คนตัวโตกำลังรู้สึกรุ่มร้อนในอกเมื่อมีคนมาตัดหน้าไปกินไอติมกับเธอก่อนเขา

            “งั้นฉันไม่ให้ไปกิน” เสียงเข้มบอกลอดไรฟันเพราะไม่ชอบใจที่ต้องไปอยู่ในที่ที่เธอเคยมีความสุขกับคนอื่น

            “เอ่อ...ทำไมคะ ไอกินไม่ได้เหรอ” สาวร่างเล็กถามหน้าเศร้าเพราะเวลามาที่ห้างฯ แห่งนี้เธอชอบมากินไอติมร้านนี้มากๆ

            “ฉันไม่ชอบกิน!” วิคเตอร์บอกอย่างใส่อารมณ์ นอกจากจะไม่ชอบกินแล้ว ยังไม่ชอบใจที่ต้องไปนั่งในร้านที่ไอลดาเคยนั่งกินกับผู้ชายคนอื่น

            “งั้นไอกินคนเดียวได้ไหมคะ ซื้อกลับก็ได้ค่ะ ไออยากกินไอติม” เมื่อปากเล็กขยับมันทำให้มาเฟียหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอยามที่สาวเจ้าบอกว่าหล่อนชอบกิน ‘ไอติม’ แต่เขากลับนึกจินตนาการยามที่ไอลดากินไอติมจากร่างกายของเขามันน่าจะหวาดเสียวน่าดู ก็ปากหล่อนมันเป็นกระจับน่าดูดขนาดนี้

            “งั้นซื้อกลับเอาไปกินที่คอนโดฯ เดี๋ยวฉันจะให้เธอกินทั้งคืนเลย”

            “จริงเหรอคะ” ท่าทีดีใจพร้อมกับมือเล็กที่เกาะต้นแขนของชายหนุ่มทำเอาเขาคิดเตลิดไปไกลแล้ว จนอยากจะกลับคอนโดฯ เร็วๆ เพื่อจะพาหล่อนไปกินไอติมอย่างที่หวังเอาไว้