Masuk“อืม...ไปสิ ร้านไหนล่ะ”
“ร้านข้างหน้านี่เองค่ะ ไปกันค่ะ” มือน้อยเกาะที่ต้นแขนกำยำราวกับเด็กน้อยที่กำลังมีความสุข ท่าทีร่าเริงของเธอมันอดทำให้วิคเตอร์ใจเต้นแรงไม่ได้จริงๆ
“เดินไปสั่งสิ เอามาเยอะๆ เลยนะจะได้ซื้อไว้กินวันอื่นด้วย” พูดจบมือหนาก็หยิบบัตรเครดิตให้กับสาวร่างเล็กทันที แม้หล่อนจะกินจุกจิกแต่วันนี้เขาเสียเงินกับไอลดาไปไม่ถึงสามพันด้วยซ้ำ มันน้อยนิดมากเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นที่อยากได้พวกกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้า
“ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าหวานเงยหน้ามองคนตัวโตจนคนที่ผ่านไปผ่านมาอดอิจฉาในความน่ารักของทั้งคู่ไม่ได้ รูปร่างที่แตกต่างมันกลับลงตัวอย่างน่าประหลาด “ว่าแต่คุณชอบกินรสอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”
วิคเตอร์อดใจสั่นไม่ได้ยามที่ปากเล็กขยับพูด เขาอยากกินไอติมที่มันอยู่บนตัวเธอมากกว่า มันน่าจะหวานล้ำกว่าสิ่งใด
“เอามาทุกรสเลย”
“เอ่อ...มันจะเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ” ใบหน้าหวานบอกอย่างเป็นกังวลเพราะกลัวกินไม่หมดอีกทั้งเสียดายเงินด้วย
“เอามาทั้งหมด เธอจะได้ไม่ต้องมาที่นี่อีก” วิคเตอร์บอกอย่างหงุดหงิดเมื่อต้องนึกถึงว่าหล่อนเคยมานั่งกินไอติมกับชายอื่น แม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรแต่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
ไอลดาและวิคเตอร์เดินตรงไปยังร้านไอติมที่มีไอติมหลากรสน่ากินเต็มไปหมด มือหนาโอบเอวบางเอาไว้อย่างหวงแหน ไม่รู้ทำไมหัวใจแกร่งถึงได้อบอุ่นขนาดนี้ที่ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ
“มันเยอะมากเลยนะคะ เอาแค่บางรสพอไหมคะ” ไอลดามองคนข้างกายอย่างเกรงใจ
“เอาหมดนี่เลย เอาทุกรส” วิคเตอร์ไม่รอให้คนตัวเล็กสั่ง แต่เขากลับหันไปสั่งกับพนักงานเอง พนักงานสาวมองวิคเตอร์ตาเป็นมันเพราะความหล่อเหลาเกินไป หล่อราวกับเทพบุตร
“ค่ะๆ” พนักงานสาวสองคนรีบตักไอติมใส่ถ้วยควอทอย่างขะมักเขม้น ขณะที่สายตาแกร่งเบือนมองคนตัวเล็กที่ยังคงจ้องไอติมไม่วางตา เธอดูตื่นเต้นกับไอติมมากแต่วันนี้เขาจะให้เธอกินจนจุใจทั้งคืนแน่นอน
ไอติมสิบกว่ารสมาอยู่ในมือแกร่ง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องมาถือของให้ผู้หญิงมากมายขนาดนี้
“อยากกินอะไรอีกไหม”
“ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็เยอะมากแล้ว เดี๋ยวไอช่วยถือนะคะ” ไอลดากำลังเอื้อมมือไปช่วยชายหนุ่มถือแต่เขาก็เอี้ยวตัวก่อนที่มือเล็กจะจับถุงที่บรรจุไอติมได้ก่อน
“ฉันถือเอง ตัวเล็กขนาดนี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาถือ”
“แต่...”
“อย่าเรื่องมาก เดินไปได้แล้ว” ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ได้แต่เหลียวหลังมองสองหนุ่มสาวที่กำลังยืนคุยกันด้วยความอิจฉาตาร้อน
“ค่ะ”
เมื่อเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้ารถหรูของวิคเตอร์ก็มาจอดรอรับถึงหน้าประตูโดยไม่ต้องเดินให้เหนื่อย บางครั้งไอลดาก็แอบรู้สึกอิจฉาชีวิตของวิคเตอร์เหมือนกันนะ ชีวิตที่มีทุกอย่างพร้อมไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำให้ทุกอย่างโดยแทบไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย ขณะที่ชีวิตของเธอต้องดิ้นรนหาเงินไปวันๆ
“กลับคอนโดฯ หรือไปกาสิโนครับ”
“กลับคอนโดฯ เลย รีบๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวไอติมของไอลดาจะละลาย วันนี้ฉันจะให้เธอกินมันทั้งคืน” ขณะที่พูดมุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลังจากนี้ แค่คิดก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นแล้ว
“เอ่อ...ไอกินไม่หมดหรอกค่ะ เยอะขนาดนี้”
“เธอกินมันหมดอยู่แล้วไอลดา...ฉันเชื่ออย่างนั้น” เพราะความไร้เดียงสาและใสซื่อของหญิงสาวทำให้เธอไม่ทันเกมหมาป่าอย่างวิคเตอร์โดยไม่รู้ว่าความหมายที่เขาหมายถึงมันคืออะไร
ไอลดาเอียงคอมองคนตัวโตอย่างสงสัยเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องให้เธอกินไอติมหมดนี่ด้วย ถ้ากินหมดสงสัยได้เป็นไข้อย่างแน่นอน
รถหรูเคลื่อนตัวมายังคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง ที่นี่ยิ่งใหญ่และหรูหรามากจนเธอเหลือบตามองด้วยความตะลึง มันอลังการมากๆ
“ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”
“เอ่อค่ะ” ไอลดารู้สึกว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว การที่ได้มาเจอชายหนุ่มมันเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตที่แสนเรียบง่ายของตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ถึงกระนั้นเธอจะไม่หลงใหลกับสิ่งที่ได้สัมผัสเพราะสุดท้ายรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องกลับไปที่จุดเดิม จุดที่ไม่มีอะไรเลย
“เดี๋ยวผมถือของขึ้นไปให้ครับเจ้านาย...”
“เดี๋ยวฉันถือไปเอง นายไปทำอย่างอื่นเถอะ ส่วนอาหารนี้นายเอาไปแบ่งคนอื่น” เพราะตอนนี้ไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะที่จะได้กินไอติมกับไอลดา
“ครับ” ลูกน้องหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่วิคเตอร์ซื้อของกินมาฝาก ส่วนมากจะให้เป็นเงินแล้วเอาไปใช้เองมากกว่า
วิคเตอร์เดินโอบเอวบางมาตลอดทาง โดยที่หางตาของเขาก็ยังมองร่างเล็กไม่ห่าง รูปร่างเล็กบางแต่ข้างในกลับอวบอั๋นจนอยากจะให้ถึงห้องไวๆ
“รีบขึ้นกันเถอะ ฉันอยากให้เธอกินไอติมจะแย่ละ...” วิคเตอร์บอกอย่างมีเลศนัยโดยที่คนตัวเล็กคิดไม่ถึงว่าความหมายที่ชายหนุ่มกำลังสื่อคืออะไรกันแน่
มือหนาจับเข่ามนของวารินดาโย้มาข้างหน้า จนแนบชิดติดกับอกอิ่ม ขณะที่วินเทอร์กำลังรัวความแข็งร้อนของตัวเองเข้าใส่ช่องทางรักของวารินดาอย่างรุนแรงจนเธอต้องขบเม้มริมฝีปากของตัวเองแน่น “อ๊า...อื้อ...” วินเทอร์บีบเคล้นร่างบอบบางของวารินดาอย่างรุนแรง แต่กลับสร้างความเสียวซ่านให้กับคนทั้งคู่เป็นอย่างมาก ไม่อยากจะเชื่อว่าเซ็กซ์เมื่อรวมกับความรัก มันจะให้ความรู้สึกวิเศษมากกว่าสิ่งใด มันไม่ใช่แค่การปลดปล่อยความใคร่ให้จบ ๆ ไป แต่มันกลับเต็มไปด้วยคำบอกรักที่ทำเอาเธอและเขาอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน วินเทอร์มองช่องทางรักที่กำลังกลืนกินท่อนเนื้ออันยิ่งใหญ่ของเขาด้วยความรู้สึกเสียวซ่าน ร่างกายที่แสนบอบบางของวารินดา แต่กลับรับความยิ่งใหญ่ของเขาได้จนมิดด้าม “จุกแล้ว...” “จุกแต่เสียวใช่ไหม” เขากระหยิ่มยิ้มเพราะต่อให้เธอบอกว่าจุก แต่ร่างกายสาวกลับดูดเขาแรงมาก จนเขาบ้าคลั่งไปหมด ร่างกายของวารินดาเหมือนยาเสพติดที่เขาแทบไม่อาจเลิกได้ “อื้อ...คนบ้า...เข้ามาแรงเกินไปแล้วนะ” วารินดาครางเสียงหลงเมื่อเขาถอดถอนกายแกร่งออกไปแล้วตอกอัดเข้ามา
“แต่ต่อให้พี่วินปิดวาริน วารินก็รู้อยู่แล้วว่าพี่กลัวผี” เธอมองหน้าสามีแล้วอมยิ้มออกมาเมื่อได้แกล้งเขา “วาริน...แสดงว่าที่ลากพี่เข้ามาในนี้เพราะอยากแกล้งพี่เหรอครับ” ชายหนุ่มทำหน้ามุ่ยใส่วารินดาเมื่อโดยเมียรักแกล้งเข้าให้แล้ว “ค่ะ...ก็พี่วินชอบปากแข็ง กลัวอะไรไม่เห็นต้องอายเลย” “ก็พี่ไม่อยากอ่อนแอให้ใครเห็นนี่ครับ” ชายหนุ่มบอกกับคนรัก จากนั้นเขาก็โอบเอวบอบบางของคนตัวเล็กแล้วรั้งร่างกายของเธอเข้ามาใกล้ “ไม่เห็นต้องอายเลย ใคร ๆ ก็ต้องมีเรื่องที่กลัวทั้งนั้น วารินเป็นเมียพี่นะคะ อยากให้พี่รู้ว่าวารินพร้อมจะยอมรับทุกอย่างในตัวของพี่ไม่ว่าจะเป็นยังไงก็ตาม” “วาริน...” “พี่วินพยายามเข้มแข็งมาตลอด แต่กับวารินถ้าพี่ไม่ไหว ถ้าพี่อยากอ่อนแอ ขอให้บอกวารินได้ไหม วารินอยากอยู่ทุกช่วงเวลาของพี่ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ เราสองคนคือคนคนเดียวกันนะคะ จะปิดบังกันไปทำไมคะ” “พี่ขอโทษครับ...” “แค่นี้พี่วินก็เก่งมากสำหรับวารินแล้วนะคะ พี่วินเก่งทุกอย่างเลย ถ้ามีเรื่องอะไรที่พี่ทำไม่ได้สักอย่างมันก็ไม่แปลกสักนิดเลยค่ะ”
“งั้นผมต้องสอดส่องไว้รอน้องโตก่อนก็ได้ ผมจะรอจนกว่า ‘เดมี่’ จะโตกว่านี้” วินเทอร์ไม่ได้ยินสิ่งที่ลูกชายบอก เนื่องจากลมมันตีเข้ามาจนไม่ได้ยินอะไรอีกเลย “อะไรนะเว...แด๊ดไม่ได้ยิน...” “ไม่มีอะไรครับแด๊ด” เวกัสไม่กล้าเล่าต่อเพราะเขินอายในสิ่งที่ตัวเองคิด และเขาก็ได้แต่คิดในใจกับตัวเอง และคิดว่าจะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้เสียของที่ตัวเองอยากได้ไป หลังจากครบรอบของของเครื่องเล่น วินเทอร์และเวกัสก็ลงมาข้างล่าง โดยที่มีเมียรักรออยู่แล้ว “พี่วินไม่เคยกลัวอะไรบ้างเลยหรือไง” วารินดาเอาทิชชูเช็ดเหงื่อที่ขมับของสามีเบา ๆ ก่อนจะยิ้มให้เขา และอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมวินเทอร์ถึงไม่กลัวอะไรเลย เขาเดินลงจากเครื่องเล่นด้วยสีหน้าที่ไม่สะทกสะท้าน “ไม่กลัวอะไรเลยครับ” “งั้นไปเข้าบ้านผีสิงกันไหมคะ” วารินดาแอบยิ้มออกมาพร้อมมองคนรัก “อะ...อะไรนะครับ” วินเทอร์ถึงกับเหงื่อตกอีกรอบเมื่อได้ยินสิ่งที่วารินดาพูดออกมา “เราไปเล่นบ้านผีสิงกันไหมคะ” “คือจะดีเหรอวาริน พี่ว่าอย่าเข้าไปเลยดีกว่า มันไม่มีอะไรน่าด
ตอนพิเศษ 3บ้านผีสิง วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่วินเทอร์และวารินดาได้พาลูก ๆ มาเที่ยวที่สวนสนุก และเป็นครั้งแรกที่พวกเขาจะได้มาที่นี่ โดยวารินดาได้พาพี่เลี้ยงมาช่วยเลี้ยงลูกด้วย “แด๊ดครับ...เวอยากเล่นอันนั้น” ลูกชายวัย 13 ปีอย่างเวกัสบอกพ่อกับแม่ ก่อนที่วารินดาจะมองเครื่องเล่นที่น่าหวาดเสียว และคิดว่ามันอันตรายเกินไปสำหรับลูกชายที่อายุเพียงแค่นี้ “ไปสิครับ” “เวยังเด็กอยู่นะ ไว้โตก่อนไหมลูก...” วารินดาเงยหน้ามองความสูงของรถไฟเหาะที่กำลังเคลื่อนตัวไปด้วยความเร็วจนน่าหวาดเสียว “เวโตแล้วนะครับมัม ตัวจะสูงกว่ามัมแล้ว...” วารินดามองลูกชายที่ส่วนสูงเกือบจะเท่าเธออยู่แล้ว เวกัสเป็นเด็กที่โตไวมาก “มัม ๆ เวสอยากเล่นด้วย...” ลูกชายคนที่สองร้องงอแงเพราะอยากเล่น แต่เวสตันเด็กเกินไป จนเธอให้แค่เวกัสกับวินเทอร์ไปเล่นกันสองคน “ให้แด๊ดกับพี่เวไปเล่นกันสองคนก่อนนะเวส ไว้เวสโตกว่านี้มัมจะให้เวสเล่นทุกเครื่องเล่นเลยดีไหม” “ดีครับมัม เวสชอบเล่นอะไรที่เสียว ๆ” เวสตันเงยหน้ามองเครื่องเล่นที่อยู่บนฟ้าด้วยความตื่นตา แ
“พี่วิน...กระแทกแรงจังค่ะ” มือบางทาบกับผนังสีขาว ขณะที่สะโพกผายถูกมือใหญ่ของวินเทอร์จับเอาไว้เพื่อที่จะได้รองรับความต้องการของเขาอย่างรุนแรง “อ๊า...ซี้ด...” วินเทอร์มองเอ็นร้อนที่ขยับเข้าออกในกายสาวด้วยความเสียวซ่านจนแทบจะขาดใจ ร่างกายของวารินดาเหมือนยาเสพติดที่เขากินได้อย่างไม่มีเบื่อ และไม่อยากจะเชื่อว่าร่างกายของเธอจะทำให้เขามีความสุขมากขนาดนี้ ชนิดที่ว่าชาตินี้เขาก็โหยหาแต่ร่างกายของเธอ ความแข็งกร้าวที่เข้ามาอยู่ในกายสาวมันเสียดสีกับโพรงสาวจนเธอเสียววูบวาบไปหมด ความใหญ่ยาวกระแทกเข้าไปในร่างกายสาวจนสุดความยาว ก่อนที่เขาจะถอดถอนออกมาแล้วผลักดันเข้าไปใหม่อย่างรุนแรง “อ๊า...” “แน่นฉิบ” เหงื่อของวินเทอร์ไหลออกมาเมื่อเขาขยับโยกในร่างกายสาวจนร้อนเป็นไฟ “อ๊า...ไม่ไหวแล้วค่ะ” “อย่าเพิ่งแตกครับวาริน พี่อยากให้วารินเสียวกว่านี้” เขาว่าจบก็ยกเรียวขาเล็กของหญิงสาวขึ้นแล้วไสกายหนาของตัวเองเข้าไปในโพรงสาวที่กำลังโอบรัดร่างกายของเขาแน่นไปหมด “อ๊า...” ใบหน้าหวานแดงก่ำและเห่อร้อนขึ้นมา เมื่อค
“อย่าทำอะไรเขาเลยนะคะ เขาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว สงสารเอล่าด้วย” วารินดามองด้วยดวงตาสั่นระริกเพราะกลัววินเทอร์คลุ้มคลั่งทำอย่างที่ปากบอก “ช่างหัวสิ ไว้พ่อตายเดี๋ยวพี่เลี้ยงลูกมันต่อเอง” “พี่วิน...อย่าไร้เหตุผลสิคะ วารินไม่มองใครหรอก ผัววารินหล่อจะตายไป ใครจะกล้าไปมองคนอื่นล่ะ” มือน้อย ๆ ยกขึ้นลูบที่แผงอกกว้างพร้อมส่งสายตาเย้ายวน เพราะอยากให้วินเทอร์สงบสติอารมณ์ของตัวเองลงมาบ้าง “หึ...พูดแบบนี้ต้องโดนเอาแรง ๆ ด้วยรู้ไหม โทษฐานที่ไปยืนคุยกับผู้ชายคนอื่น” ว่าจบวินเทอร์ก็กระชากหลังคอของวารินดา จากนั้นก็ประกบปากจูบลงมาที่ปากอวบอิ่มของเธอทันที “อื้อ...ยะ...อย่า” วารินดากำลังร้องห้าม เพราะไม่ต้องการให้ชายหนุ่มจูบเธอตอนนี้ เพราะกลัวลูก ๆ จะเห็นว่าหายไปนานแล้วอาจจะมาตามได้ แต่นั่นกลับทำให้มาเฟียหนุ่มสามารถแทรกลิ้นหนาของตัวเองเข้าใส่โพรงปากของเธอได้มากกว่าเดิม จ๊วบ!! ปากหยักของวินเทอร์จูบเข้ากับปากอวบอิ่มของเมียรัก แล้วตวัดเรียวลิ้นไปทั่วโพรงปาก เธอดูดซับความหวานเอาไว้ด้วยความปรารถนา “อื้อ...”







