LOGIN“อืม...ไปสิ ร้านไหนล่ะ”
“ร้านข้างหน้านี่เองค่ะ ไปกันค่ะ” มือน้อยเกาะที่ต้นแขนกำยำราวกับเด็กน้อยที่กำลังมีความสุข ท่าทีร่าเริงของเธอมันอดทำให้วิคเตอร์ใจเต้นแรงไม่ได้จริงๆ
“เดินไปสั่งสิ เอามาเยอะๆ เลยนะจะได้ซื้อไว้กินวันอื่นด้วย” พูดจบมือหนาก็หยิบบัตรเครดิตให้กับสาวร่างเล็กทันที แม้หล่อนจะกินจุกจิกแต่วันนี้เขาเสียเงินกับไอลดาไปไม่ถึงสามพันด้วยซ้ำ มันน้อยนิดมากเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นที่อยากได้พวกกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้า
“ขอบคุณนะคะ” ใบหน้าหวานเงยหน้ามองคนตัวโตจนคนที่ผ่านไปผ่านมาอดอิจฉาในความน่ารักของทั้งคู่ไม่ได้ รูปร่างที่แตกต่างมันกลับลงตัวอย่างน่าประหลาด “ว่าแต่คุณชอบกินรสอะไรเป็นพิเศษไหมคะ”
วิคเตอร์อดใจสั่นไม่ได้ยามที่ปากเล็กขยับพูด เขาอยากกินไอติมที่มันอยู่บนตัวเธอมากกว่า มันน่าจะหวานล้ำกว่าสิ่งใด
“เอามาทุกรสเลย”
“เอ่อ...มันจะเยอะเกินไปหรือเปล่าคะ” ใบหน้าหวานบอกอย่างเป็นกังวลเพราะกลัวกินไม่หมดอีกทั้งเสียดายเงินด้วย
“เอามาทั้งหมด เธอจะได้ไม่ต้องมาที่นี่อีก” วิคเตอร์บอกอย่างหงุดหงิดเมื่อต้องนึกถึงว่าหล่อนเคยมานั่งกินไอติมกับชายอื่น แม้จะไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไรแต่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ
ไอลดาและวิคเตอร์เดินตรงไปยังร้านไอติมที่มีไอติมหลากรสน่ากินเต็มไปหมด มือหนาโอบเอวบางเอาไว้อย่างหวงแหน ไม่รู้ทำไมหัวใจแกร่งถึงได้อบอุ่นขนาดนี้ที่ได้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของเธอ
“มันเยอะมากเลยนะคะ เอาแค่บางรสพอไหมคะ” ไอลดามองคนข้างกายอย่างเกรงใจ
“เอาหมดนี่เลย เอาทุกรส” วิคเตอร์ไม่รอให้คนตัวเล็กสั่ง แต่เขากลับหันไปสั่งกับพนักงานเอง พนักงานสาวมองวิคเตอร์ตาเป็นมันเพราะความหล่อเหลาเกินไป หล่อราวกับเทพบุตร
“ค่ะๆ” พนักงานสาวสองคนรีบตักไอติมใส่ถ้วยควอทอย่างขะมักเขม้น ขณะที่สายตาแกร่งเบือนมองคนตัวเล็กที่ยังคงจ้องไอติมไม่วางตา เธอดูตื่นเต้นกับไอติมมากแต่วันนี้เขาจะให้เธอกินจนจุใจทั้งคืนแน่นอน
ไอติมสิบกว่ารสมาอยู่ในมือแกร่ง ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยต้องมาถือของให้ผู้หญิงมากมายขนาดนี้
“อยากกินอะไรอีกไหม”
“ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็เยอะมากแล้ว เดี๋ยวไอช่วยถือนะคะ” ไอลดากำลังเอื้อมมือไปช่วยชายหนุ่มถือแต่เขาก็เอี้ยวตัวก่อนที่มือเล็กจะจับถุงที่บรรจุไอติมได้ก่อน
“ฉันถือเอง ตัวเล็กขนาดนี้จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาถือ”
“แต่...”
“อย่าเรื่องมาก เดินไปได้แล้ว” ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็ได้แต่เหลียวหลังมองสองหนุ่มสาวที่กำลังยืนคุยกันด้วยความอิจฉาตาร้อน
“ค่ะ”
เมื่อเดินออกมาจากห้างสรรพสินค้ารถหรูของวิคเตอร์ก็มาจอดรอรับถึงหน้าประตูโดยไม่ต้องเดินให้เหนื่อย บางครั้งไอลดาก็แอบรู้สึกอิจฉาชีวิตของวิคเตอร์เหมือนกันนะ ชีวิตที่มีทุกอย่างพร้อมไม่ว่าจะทำอะไรก็มีคนทำให้ทุกอย่างโดยแทบไม่ต้องเหนื่อยอะไรเลย ขณะที่ชีวิตของเธอต้องดิ้นรนหาเงินไปวันๆ
“กลับคอนโดฯ หรือไปกาสิโนครับ”
“กลับคอนโดฯ เลย รีบๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวไอติมของไอลดาจะละลาย วันนี้ฉันจะให้เธอกินมันทั้งคืน” ขณะที่พูดมุมปากของชายหนุ่มก็ยกขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลังจากนี้ แค่คิดก็รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นแล้ว
“เอ่อ...ไอกินไม่หมดหรอกค่ะ เยอะขนาดนี้”
“เธอกินมันหมดอยู่แล้วไอลดา...ฉันเชื่ออย่างนั้น” เพราะความไร้เดียงสาและใสซื่อของหญิงสาวทำให้เธอไม่ทันเกมหมาป่าอย่างวิคเตอร์โดยไม่รู้ว่าความหมายที่เขาหมายถึงมันคืออะไร
ไอลดาเอียงคอมองคนตัวโตอย่างสงสัยเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องให้เธอกินไอติมหมดนี่ด้วย ถ้ากินหมดสงสัยได้เป็นไข้อย่างแน่นอน
รถหรูเคลื่อนตัวมายังคอนโดฯ หรูใจกลางเมือง ที่นี่ยิ่งใหญ่และหรูหรามากจนเธอเหลือบตามองด้วยความตะลึง มันอลังการมากๆ
“ขึ้นไปข้างบนกันเถอะ”
“เอ่อค่ะ” ไอลดารู้สึกว่าชีวิตของเธอตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว การที่ได้มาเจอชายหนุ่มมันเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตที่แสนเรียบง่ายของตัวเองจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่ถึงกระนั้นเธอจะไม่หลงใหลกับสิ่งที่ได้สัมผัสเพราะสุดท้ายรู้ว่ายังไงเธอก็ต้องกลับไปที่จุดเดิม จุดที่ไม่มีอะไรเลย
“เดี๋ยวผมถือของขึ้นไปให้ครับเจ้านาย...”
“เดี๋ยวฉันถือไปเอง นายไปทำอย่างอื่นเถอะ ส่วนอาหารนี้นายเอาไปแบ่งคนอื่น” เพราะตอนนี้ไม่อยากให้ใครมาขัดจังหวะที่จะได้กินไอติมกับไอลดา
“ครับ” ลูกน้องหนุ่มถึงกับเลิกคิ้วเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่วิคเตอร์ซื้อของกินมาฝาก ส่วนมากจะให้เป็นเงินแล้วเอาไปใช้เองมากกว่า
วิคเตอร์เดินโอบเอวบางมาตลอดทาง โดยที่หางตาของเขาก็ยังมองร่างเล็กไม่ห่าง รูปร่างเล็กบางแต่ข้างในกลับอวบอั๋นจนอยากจะให้ถึงห้องไวๆ
“รีบขึ้นกันเถอะ ฉันอยากให้เธอกินไอติมจะแย่ละ...” วิคเตอร์บอกอย่างมีเลศนัยโดยที่คนตัวเล็กคิดไม่ถึงว่าความหมายที่ชายหนุ่มกำลังสื่อคืออะไรกันแน่
เมื่อล้างจานเสร็จเรียบร้อย วารินดาก็เดินออกมา และก็เจอวินเทอร์ที่นั่งอยู่ตรงโซฟา ซึ่งเธอไม่ได้สนใจเขาจึงเดินจ้ำอ้าวเพื่อขึ้นไปยังชั้นสอง แต่เสียงทุ้มกลับเรียกเธอเอาไว้ก่อน “จะไปไหน” “จะขึ้นห้องแล้ว” “ขึ้นไปทำไม” วินเทอร์ถามอย่างไม่เข้าใจว่าบนห้องมันมีอะไรทำไมเธอถึงอยากขึ้นไปนัก อีกทั้งสีหน้าที่บึ้งตึงของวารินดาทำให้เขาแปลกใจ “ง่วงค่ะ อยากไปนอน” เธอตอบสั้น ๆ ห้วน ๆ จากนั้นก็หันหลังกลับแล้วจะเดินต่อไป “มาตรงนี้ ไม่ต้องขึ้น” “อะไรคะ” “เดินมาหาฉันตรงนี้วารินดา” วินเทอร์บอกอย่างออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังทำเมินเขาอยู่ “มีอะไรจะคุยเหรอคะ คุยมาเลยก็ได้” เธอบอกด้วยเสียงกระแทกกระทั้น และยิ่งคำพูดของชลธิชาเมื่อครู่มันทำให้เธอเริ่มคิดอะไรบางอย่างได้ “อย่ามาขัดคำสั่งฉัน ฉันบอกให้เดินมาตรงนี้!!” เมื่อเห็นว่าเธอกำลังทำหน้ามุ่ยใส่ วินเทอร์รู้สึกไม่ชอบใจ เพราะว่าเธอกำลังทำเหมือนเมินเขาอยู่ วารินดามองใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็จำยอมเดินมาหาเขาที่โซฟา แต่ยังไม่ทัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าหน้าซีด ๆ นะ” ชลธิชาแสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อน ทั้ง ๆ ที่ในใจกำลังรู้สึกสะใจที่ทำให้วารินดารู้สึกแย่ได้ และหลังจากนี้เธอจะเดินหน้าเต็มที่ ความทรงจำของวินเทอร์และวารินดาไม่ค่อยดี และเธอคิดว่าถ้าทำให้ทั้งสองแตกกันอีกครั้ง ถึงตอนนั้นจะได้เข้าไปแทรกกลางได้อย่างเป็นผู้ชนะ “เปล่า...กินข้าวเถอะ” มือน้อย ๆ ยกช้อนตักข้าวต้มเข้าปาก แต่เธอก็ปรายตามองวินเทอร์ที่เอาแต่ชมอาหารที่ชลธิชาทำอย่างไม่ขาดปาก “อร่อยจริง ๆ ฉันไม่เคยกินข้าวต้มที่ไหนอร่อยเท่านี้มาก่อนเลย” “จริงเหรอคะ...ชลดีใจจังที่คุณชอบ” “งั้นทำให้กินทุกวันได้ไหม” คำพูดที่เต็มไปด้วยเสียงที่ทุ้มนุ่มของวินเทอร์ ทำเอาวารินดาที่ฟังอยู่รู้สึกเจ็บจุกที่อก นอกจากตอนอยู่บนเตียง ชายหนุ่มก็แทบไม่เคยพูดหวาน ๆ กับเธอแบบนี้สักครั้งเดียว “ได้สิคะ” ชลธิชามองชายหนุ่มด้วยดวงตาสุกสกาว เพราะใครจะคิดว่าคนอย่างวินเทอร์อยากจะกินอาหารฝีมือของเธอทุกวัน วารินดาที่ฟังอยู่ได้แต่นั่งนิ่ง เพราะไม่อยากจะพูดอะไรออกไปขัดบทสนทนาของทั้งสองคน อีกทั้งเธอไม่ต้องการให้เขามองว่าเธอกำลังรู้สึกอย
เขาบอกแค่นั้นก็จัดการดูดลงไปที่รอบอกอิ่มจนเกิดรอยสีกุหลาบเต็มไปหมด เขาชอบให้ร่างกายของเธอมีแต่รอยที่เกิดจากเขาแต่เพียงผู้เดียว“เสียว...”“อยากแตกหรือยัง”ดวงตาคู่สวยปรือมองใบหน้าหล่อเหลาที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาหล่อมากจริง ๆ จมูกโด่งสัน รับกับปากอวบอิ่ม และสันกรามที่ส่งเสริมให้เขาดูแข็งแกร่งและดุดันมากกว่าเดิม และสายตาของเธอเห็นรอยแผลเล็ก ๆ ข้างแก้มที่เธอเคยสร้างเอาไว้ก่อนหน้านี้“อื้อ...”“พี่ก็อยากแตกแล้ว...” ชายหนุ่มบอกแค่นั้นก็กระหน่ำรัวบทรักถี่ยิบในร่างกายสาว จนวารินดาถึงกับตาลอยด้วยความสุขสมที่เขามอบให้ ร่างบอบบางเกร็งไปหมด เมื่อไปถึงฝั่งฝันโดยมีเขาเป็นผู้นำทาง“กรี๊ด!!”เสียงกรีดร้องของวารินดาทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะตอกอัดความแข็งร้อนเข้าไปอย่างรุนแรง เพราะเขาอยากจะปลดปล่อยความต้องการที่มันอัดแน่นมาตลอดสองอาทิตย์ในร่างกายของเธอเสียที“อ๊าก...” วินเทอร์ร้องคำรามอย่างรุนแรง แล้วเขาก็กระแทกจังหวะสุดท้ายในร่างกายของวารินดาอย่างรุนแรง จากนั้นก็ปลดปล่อยน้ำเชื้อสีขาวขุ่น ในร่องรักจนเธออุ่นวาบไปทั่วช่องท้องร่างใหญ่ทรุดกายทาบทับที่ร่างเล็ก พร้อมกับหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ถึงกระน
“จะให้แก้จริง ๆ ไหมล่ะ” “อย่ามาประชดฉัน! คืนนี้ฉันจะลงโทษที่เธอใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้าน” วินเทอร์ไม่พูดเปล่า เขาทำการรั้งกางเกงขายาวของวารินดาออกอย่างรวดเร็ว จนท่อนล่างของเธอเปล่าเปลือยไร้อาภรณ์อะไรมาปกปิด “อ๊ะ” “ตรงนี้ของเธอคิดถึงฉันไหม” มือหนาลูบไล้ที่โหนกนูนเด่นของวารินดาเบา ๆ จนเธอขนลุกซู่ทันที ความปรารถนาตลอดสองอาทิตย์มันเหมือนแม่เหล็กที่ดึงดูดพวกเขาทั้งสองคนเข้าหากัน “วาริน” วารินดามองชายที่อยู่เหนือร่างของเธอกำลังลูบไล้ร่างกายสาว จนเธอหอบหายใจแรงด้วยความตื่นเต้น สัมผัสที่ไม่ได้รุนแรง แต่มันเต็มไปด้วยการเล้าโลมจนเธอรู้สึกเพลิดเพลินไปกับสัมผัสของเขา “พี่วิน” นัยน์ตาคู่สวยมองใบหน้าคมคายที่กำลังจ้องมองร่างกายของเธออย่างหิวกระหาย เธอชอบที่เขาไม่ได้เอาอารมณ์เกรี้ยวกราดมาลงกับเธอเหมือนทุกครั้ง “คิดถึงวารินจัง...คิดถึงมากด้วย” ชายหนุ่มโน้มร่างกายลงมา แล้วซุกไซ้ใบหน้าหล่อคมคายกับซอกคอหอมกรุ่นของคนตัวเล็ก ไม่อยากจะเชื่อว่าความปรารถนาในตัวของเธอมันจะมีมากขนาดนี้ เขาแทบไม่อยากจะห่างกายไปไหนเลย
“จะไปหรือยังวาริน ฉันง่วงแล้ว” ชายหนุ่มบอกด้วยความเบื่อหน่าย ใจจริงเขาไม่ได้อยากให้ชลธิชาอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะวารินดาขอเอาไว้ อย่าหวังเลยว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ “ค่ะ...ฉันไปก่อน มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้เช้า” สาวร่างเล็กบอกเพื่อน ก่อนจะถูกมือหนาของวินเทอร์จับข้อมือแล้วพาเดินออกจากบริเวณนี้ เมื่อลับร่างของทั้งสองคนดวงตาที่เศร้าหมองของชลธิชาก็เปลี่ยนเป็นแข็งกระด้าง ก่อนที่เธอจะทำการขบกรามของตัวเองแน่นด้วยความเจ็บใจ เธอไม่อยากจะเชื่อว่าวินเทอร์กับวารินดาจะกลับมาพบกันอีกครั้ง และดูเหมือนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะดีขึ้นกว่าตอนนั้น “ทำไมฉันต้องแพ้แกทุกเรื่องวาริน!” ดวงตาของชลธิชาเป็นประกายด้วยความแค้นและความอิจฉา เธอไม่คิดว่าวารินดาจะได้กลับมาอยู่กับวินเทอร์อีกครั้ง ผู้ชายที่เธอเคยแอบมอง แอบชอบมาตลอด แต่เขากลับไม่เคยชายตาแลเธอเลย เพราะคนที่เขารักคือวารินดา ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องพักที่ถึงแม้จะดูดีมากแค่ไหน แต่มันเทียบกับห้องนอนข้างบนที่วารินดาและวินเทอร์อยู่ร่วมกันไม่ได้ ทำไมคนนั้นถึงไม่เป็นเธอ ทำไมต้องเป็นวารินดาท
“ชล...” วารินดามองเพื่อนด้วยความสงสาร แม้เธอจะเป็นสายลับ แต่ลึก ๆ แล้ววารินดาเป็นคนขี้ใจอ่อน ยิ่งกับเพื่อนและคนสนิทด้วยแล้วเธอจะยิ่งเห็นใจ เพราะพื้นฐานของหญิงสาว ไม่ได้ต้องการทำอาชีพนี้ตั้งแต่แรก แต่เพราะพ่อขอเอาไว้ เธอเลยเลี่ยงไม่ได้ “ส่วนเพื่อนที่ไปด้วยกันโดนฆ่าตายเกือบหมด มีฉันคนเดียวที่รอด” มือที่จับช้อนของชลธิชาเริ่มสั่น ทำเอาวารินดามองอย่างสงสาร เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะต้องเจออะไรที่มันเลวร้ายขนาดนี้ “แต่ตอนนี้เธอปลอดภัยแล้วนะ อีกไม่นานเธอจะได้กลับบ้านแล้ว” “ฉันยังไม่กลับได้ไหม” อยู่ ๆ ชลธิชาก็พูดบางอย่างออกมา จนวารินดาได้แต่ขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเหตุใดเพื่อนถึงไม่อยากกลับบ้าน เพราะขนาดเธอยังอยากกลับบ้านเลย “เธอหมายความว่ายังไง” “ฉันขอหลบที่นี่ก่อนได้ไหม ฉันกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าฉันรอดมาได้ พวกมันจะตามฆ่าฉัน...” ชลธิชาบอกด้วยเสียงสั่นเครือ แล้วมองหน้าเพื่อนรัก วินเทอร์ที่กินข้าวอยู่เงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนสนิทของวารินดา แล้วเขาก็พูดบางอย่างออกมาจนชลธิชาหันไปมองด้วยสายตาสั่นระริก “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าพวก

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





