บทที่ 12

คำแนะนำของอีธานเป็นวิธีที่ดีไม่ใช่น้อย แต่ปัญหาของจันทร์เจ้ารีสอร์ทไม่ใช่แค่หนี้สิ้นที่พอกเป็นหางหมูเท่านั้น แต่ยังติดปัญหาอื่นซึ่งไม่รู้ว่าจะหาทางแก้ไขอย่างไรด้วยต่างหาก

          "ใครจะกล้ามาลงทุนกับรีสอร์ทเล็กๆ อย่างเรา" ชลาลัยพูดอย่างหมดหวัง

          ความงดงามของทิวทัศน์ที่ตนเองเป็นเจ้าของแต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งหรือให้ความช่วยเหลือ ไม่ใช่ไม่มีมิตรภาพหรือความสนใจ หากแต่อิทธิพลของคนที่อยากครอบครองพื้นที่ต่างหาก ที่ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวพร้อมทั้งบีบให้จันทร์เจ้ารีสอร์ทค่อยๆ ตายลงทีละน้อย เพื่อหวังให้ในที่สุดชลาลัยจะยอมขายที่ดินอันเป็นมรดกตกทอดให้กับนายทุนเจ้าเล่ห์ที่รออยู่ทุกขณะ

          "แต่เราก็จะดิ้นให้ถึงที่สุดใช่ไหม พี่ลัย" มีนากุมมือปลอบใจพี่สาว

          "ใช่ เราจะสู้ไปด้วยกัน" พี่สาวคนสวยฝืนยิ้มออกมาได้อีกครั้ง

          อีธานไม่รู้ว่าทั้งสองพูดเรื่องอะไรกัน และปัญหาที่แท้จริงของรีสอร์ทอะไรกันแน่ เขาชอบที่นี่และคงเสียดายหากต้องเปลี่ยนมือเจ้าของไปเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่สองพี่น้องคู่นี้

          ที่สำคัญถ้ามาคราวหน้าแล้วเจ้าของไม่ใช่คนเดิม ก็แสดงว่าเขาอาจจะไม่มีคนขับเรือรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นแสนแสบ หรือไม่ได้เห็นนางเงือกดำผุดดำว่ายในทะเลอย่างเพลิดเพลินตา ไม่มีอาหารรสชาติถูกปากที่กินที่ไหนก็ไม่อร่อยเท่าที่เกาะหวนแห่งนี้ แล้วมีวิธีไหนที่จะรักษาสิ่งที่ชอบและหลงใหลให้อยู่ไปอีกนานแสนนานได้บ้าง

          "ผมชอบที่นี่และอยากมาอีก ถ้าคุณตัดสินใจได้ช่วยโทร.หาผมด้วย" ชายหนุ่มยื่นนามบัตรส่งให้ชลาลัยก่อนจะเดินจากไป

          ในที่สุดอีธานก็ไม่มีโอกาสได้คุยกับมีนาตามที่ตั้งใจไว้ เพราะหญิงสาวเอาแต่ปลอบใจชลาลัยอยู่อย่างนั้น เขาเหลือเวลาไม่มากและมนัสก็มาตามถึงสองครั้ง

          อีธานได้แต่หวังว่าคำแนะนำที่พูดไปเมื่อครู่นี้ จะช่วยให้ชลาลัยมีทางออกและรักษารีสอร์ทไว้ได้ และแอบภาวนาต่อไปอีกว่าถ้าชลาลัยติดจะหาหุ้นส่วนเงินสดที่จะมาเพิ่มสภาพคล่องให้รีสอร์ท ขอให้นึกถึงเขาคนนี้เป็นอันดับแรกด้วยเถอะ

          เกาะหวน ขอให้ได้หวนมาอีกสักครั้ง ดื่มด่ำกับธรรมชาติแสนงดงามที่ยังไม่มีโอกาสได้สัมผัสทั่วถึง ขอหวนมาสะสางเรื่องที่ค้างคาใจอยู่ในเวลานี้ให้หมดสิ้นไป ความอาลัยและท่าทีอาวรณ์เหมือนไม่อยากกลับของอีธานอยู่ในสายตาของธามตลอด

          ชายหนุ่มคาดเดาไม่ถูกว่าอะไรหรือใครกัน ที่ทำให้อีธานมองหาจนลับสายตา ชลาลัยหรือสาวตาคมที่ยืนอยู่ข้างๆ กันแน่ แต่ถ้าธามเดาไม่ผิดเจ้าหล่อนคนนั้นต่างหาก ที่เพื่อนรักทั้งอาลัยทั้งอาวรณ์ออกมาทางสายตาให้สังเกตเห็นอย่างชัดเจน

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

         "ฉันจะกลับไปที่เกาะนั่น เจ้าของรีสอร์ทสนใจที่จะลงทุนด้วย" อีธานแวะมาบอกเจ้าของบ้านที่กำลังหงุดหงิดเพราะคู่หมั้นหายไปตั้งแต่เช้า

          เห็นเพื่อนรักท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษทำให้ธามคิดว่าอีธานคงดีใจที่จะได้ไปในสถานที่ชอบอีกครั้ง ทะเลกับปลาไหลคงเป็นของคู่กันไปแล้ว

          แต่เปล่าเลย ที่อีธานดีใจไม่ใช่เพราะชลาลัยตัดสินใจเชิญเขาไปฟังเงื่อนไขบางอย่างที่เกาะหวน แต่เป็นเพราะชายหนุ่มจะมีโอกาสได้จัดการกับข้อกังขาที่อยู่ในใจมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่กลับมา

          ภายหลังจากที่กลับมาจากเกาะหวน อีธานมีเวลาทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับมีนา สิ่งหนึ่งที่เป็นกังวลมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ มีนาท้อง เพราะคืนนั้นเขาไม่ได้ป้องกัน ดังนั้นถึงตกลงกับเจ้าตัวไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้ามีเด็กเกิดขึ้นอีธานก็ไม่มีวันปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขตัวเองไปอยู่กับคนอื่นแน่นอน

          "อืม นายชอบทะเลก็คงไม่มีปัญหา ว่าแต่ทำไมถึงคิดไปทำที่นั่น คนอย่างนายถ้าจะลงทุนทั้งที่ไม่น่าจะเป็นแค่รีสอร์ทเล็กๆ แบบนั้น" ธามเองก็แปลกใจไม่ใช่น้อย

          ในวันที่เดินทางอีธานเล่าเรื่องที่ไปพบเห็นมาก่อนกลับให้ฟัง แม้รายละเอียดจะยังไม่ชัดเจนนักว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ธามก็จับใจความได้ว่าที่นั่นกำลังมีปัญหาและต้องการความช่วยเหลือเรื่องเงินอย่างเร่งด่วน

          "ฉันแค่อยากหาบ้านของตัวเองสักหลัง" คนรักทะเลพูดเหมือนฝัน

          "เวลาฉันเหนื่อยๆ จากงานที่โน่นก็บินมาอยู่กับทะเลที่นี่ อีกหน่อยนายแต่งงานกับคุณรสก็คงไม่มีเวลามาดูแลฉัน ไหนจะลูกอีก เพราะงั้นฉันไปหาคนดูแลที่เกาะนั่นดีกว่า"

          "ลืมไป ว่าเจ้าของรีสอร์ทสเปคนาย" ธามว่าเข้าไปนั่น