บทที่ 13

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

         "ฉันจะกลับไปที่เกาะนั่น เจ้าของรีสอร์ทสนใจที่จะลงทุนด้วย" อีธานแวะมาบอกเจ้าของบ้านที่กำลังหงุดหงิดเพราะคู่หมั้นหายไปตั้งแต่เช้า

          เห็นเพื่อนรักท่าทางอารมณ์ดีเป็นพิเศษทำให้ธามคิดว่าอีธานคงดีใจที่จะได้ไปในสถานที่ชอบอีกครั้ง ทะเลกับปลาไหลคงเป็นของคู่กันไปแล้ว

          แต่เปล่าเลย ที่อีธานดีใจไม่ใช่เพราะชลาลัยตัดสินใจเชิญเขาไปฟังเงื่อนไขบางอย่างที่เกาะหวน แต่เป็นเพราะชายหนุ่มจะมีโอกาสได้จัดการกับข้อกังขาที่อยู่ในใจมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่กลับมา

          ภายหลังจากที่กลับมาจากเกาะหวน อีธานมีเวลาทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับมีนา สิ่งหนึ่งที่เป็นกังวลมากที่สุดในตอนนี้ก็คือ มีนาท้อง เพราะคืนนั้นเขาไม่ได้ป้องกัน ดังนั้นถึงตกลงกับเจ้าตัวไม่ได้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้ามีเด็กเกิดขึ้นอีธานก็ไม่มีวันปล่อยให้เลือดเนื้อเชื้อไขตัวเองไปอยู่กับคนอื่นแน่นอน

          "อืม นายชอบทะเลก็คงไม่มีปัญหา ว่าแต่ทำไมถึงคิดไปทำที่นั่น คนอย่างนายถ้าจะลงทุนทั้งที่ไม่น่าจะเป็นแค่รีสอร์ทเล็กๆ แบบนั้น" ธามเองก็แปลกใจไม่ใช่น้อย

          ในวันที่เดินทางอีธานเล่าเรื่องที่ไปพบเห็นมาก่อนกลับให้ฟัง แม้รายละเอียดจะยังไม่ชัดเจนนักว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ธามก็จับใจความได้ว่าที่นั่นกำลังมีปัญหาและต้องการความช่วยเหลือเรื่องเงินอย่างเร่งด่วน

          "ฉันแค่อยากหาบ้านของตัวเองสักหลัง" คนรักทะเลพูดเหมือนฝัน

          "เวลาฉันเหนื่อยๆ จากงานที่โน่นก็บินมาอยู่กับทะเลที่นี่ อีกหน่อยนายแต่งงานกับคุณรสก็คงไม่มีเวลามาดูแลฉัน ไหนจะลูกอีก เพราะงั้นฉันไปหาคนดูแลที่เกาะนั่นดีกว่า"

          "ลืมไป ว่าเจ้าของรีสอร์ทสเปคนาย" ธามว่าเข้าไปนั่น

ชลาลัยน่ะหรือ เธอสวยอ่อนหวานน่ารักมีเสน่ห์ แต่ถ้าเทียบกับใครบางคนที่รุนแรงกว่าและอยู่ในความคิดถึงตลอดนับตั้งแต่กลับมา อีธานอมยิ้ม

          "ขำอะไรของแก" ธามเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนรักด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นอีกฝ่ายหัวเราะออกมาเบาๆ โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

          "เปล่า แค่คิดถึงคุณชลาลัยเท่านั้นเอง" อีธานยักไหล่เบาๆ แล้วขอตัวไปจัดกระเป๋าเดินทางสำหรับวันพรุ่งนี้

          "เดี๋ยว อีธาน" ธามนึกอะไรขึ้นมาได้

          "มีอะไร"

          "ผู้หญิงไทยไม่เหมือนสาวๆ ที่แกเคยขึ้นเตียงด้วย อย่าทำอะไรรุ่มร่ามเด็ดขาด นี่นั่นเป็นเกาะฉันตามไปช่วยแกไม่ทันนะ บอกไว้ก่อน"

          "แล้วผู้หญิงไทยใจแข็งมากไหม" อีธานหยั่งเชิงถาม

          "ไม่ว่าผู้หญิงชาติไหนก็ใจแข็งทั้งนั้น ผู้หญิงเป็นสิ่งที่เข้าใจยากที่สุดในโลก" เสียงถอนหายใจของธามเป็นคำยืนยันได้ดีที่สุดว่าสิ่งที่พูดเป็นเรื่องจริง ผู้หญิงเข้าใจยากและยากที่จะเข้าใจด้วย

          ชลาลัยวางโทรศัพท์ลงด้วยรอยยิ้มเมื่อทราบว่าบุคคลสำคัญเดินทางมาถึงท่าเรือแล้ว และขณะนี้กำลังจะข้ามมาที่เกาะหวนอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็คงได้พบกัน

          "ไปตามมนัสมาหาพี่หน่อย มีนา" ชลาลัยหันมาหาน้องสาวที่นั่งอยู่ที่โซฟาด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร

          จะให้มีนายิ้มแย้มอารมณ์ดีเหมือนทุกวันได้อย่างไร ก็ในเมื่อพี่สาวคนสวยตัดสินใจขายหุ้นครึ่งหนึ่งของจันทร์เจ้ารีสอร์ทให้กับผู้ชายผีทะเลคนนั้น คนที่หญิงสาวไม่เคยลืมเลยว่าพ่อเจ้าประคุณทำอะไรกับตนเองไว้บ้าง

          เอกสารการถือครองกรรมสิทธิ์ทุกอย่างวางอยู่บนโต๊ะ เตรียมให้พร้อมให้หุ้นส่วนคนใหม่ดูก่อนที่จะตัดสินใจ เงื่อนไขของชลาลัยที่เสนอให้กับอีธานก็เป็นอีกเรื่องที่มีนารู้สึกไม่พอใจ

          "พี่ลัยเรียกหาพี่นัสทำไมเหรอคะ" มีนาหันมาถาม ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าชลาลัยคงต้องการให้ผู้จัดการรีสอร์ทเพียงคนเดียวของที่นี่ทำอะไร

          "พี่นัสงานล้นมือ ใครอยากมาก็มาเองซิคะ ไม่เห็นต้องไปรับเลย"

          "เปล่า พี่ไม่ได้ให้มนัสไปรับคุณอีธาน" ชลาลัยบอกยิ้มๆ

          ชลาลัยไม่ได้ให้มนัสไปรับอีธานอย่างที่พูดจริงๆ แต่เป็นทุกคนของจันทร์เจ้ารีสอร์ทที่ต้องไปรับชายหนุ่มที่ริมหาด

          ทันทีที่อีธานลงจากเรือก็ยิ้มร่าสวมกอดทักทายเจ้าของจันทร์เจ้ารีสอร์ทตามธรรมเนียมที่คุ้นเคย แต่สายตาพยายามจะมองไปที่อีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลัง มีนาเมินหน้าหนีไม่พูดไม่จาอะไรทั้งสิ้น แต่เขาก็ยังใจเย็นและรอดูสถานการณ์ว่าควรจะทำอะไร