บทที่ 10

เรือพร้อมจะไปส่งนักท่องเที่ยวขึ้นฝั่งในอีกครึ่งชั่วโมง ธามเตรียมตัวพร้อมจะเดินทางกลับกรุงเทพฯ ในขณะที่อีธานเอาแต่ครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรกับสิ่งที่ค้างคาใจในเวลานี้

          ชายหนุ่มพยายามหาทางพบมีนาตั้งแต่ที่หญิงสาววิ่งหนีหายไป แต่ไร้เงาราวกับว่าไม่ได้อยู่ในจันทร์เจ้ารีสอร์ทนี้ ทางเดียวที่อีธานจะรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ก็คงต้องถามชลาลัยเท่านั้น เขาจึงให้ธามรออยู่ที่ล็อบบี้แล้วกลับไปที่ออฟฟิศทันที

          อีธานเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงหน้าออฟฟิศของจันทร์เจ้ารีสอร์ท ก็ได้พบกับชลาลัยอีกครั้ง แต่วันนี้สีหน้าเธอดูเคร่งเครียดจนไม่เหลือรอยยิ้มหวานๆ บนใบหน้าอีกเลย

          "สวัสดีค่ะ จะกลับวันนี้แล้วใช่ไหมคะ" ชลาลัยพยายามจะยิ้มหวานๆ ให้ลูกค้า แต่ตอนนี้เรื่องที่กำลังปวดหัวทำให้ยิ้มไม่ออกสักเท่าไร

          "ครับ เอ่อ คุณ เอ่อ คือ" อีธานไม่รู้จะเริ่มต้นถามถึงมีนาอย่างไร

          "เดินทางปลอดภัยนะคะ ขอบคุณที่ใช้บริการรีสอร์ทของเรา ถ้ามีโอกาสก็แวะมาอีก"

          "ยินดีครับ เอ่อ ผมมีอะไรจะถามหน่อย"

          "คือ ผม..." อีธานยังพูดไม่ทันจบ เสียงโหวกเหวงโวยวายก็ดังมาแต่ไกล สุภาพสตรีแปลกหน้าท่านหนึ่งท่าทางเคร่งเครียดเดินตรงมาที่ทั้งสองยืนอยู่

          "ไง แม่ชลาลัย ถึงวันนัดแล้วนะ หล่อนต้องให้ฉันข้ามน้ำข้ามทะเลมาหาอีกเมื่อไรถึงจะยอมจ่ายเงินให้ครบ"

          "พี่สร้อยคะ คือว่า..."

          "พี่สร้อยอะไร หล่อนเป็นน้องฉันตั้งแต่เมื่อไร ไหนล่ะ เงินที่หล่อนบอกจะให้เอามาซิ ฉันจะได้กลับขึ้นฝั่งซะที" คุณนายสร้อยทองแบมือทันที

          "พี่สร้อยคะ ลูกค้ายังไม่เช็กเอ้าท์ลัยยังเก็บเงินไม่ได้ รอหน่อยนะคะ เดี๋ยวเย็นๆ ลัยจะเอาไปให้เอง" ชลาลัยรู้สึกอายเมื่อเห็นสายตาของอีธานที่มองตนทีมองคุณนายสร้อยทองทีด้วยความสงสัย

          "ฉันไม่เสียเวลารอหรอกนะ เวลาเป็นเงินเป็นทอง หล่อนมีเท่าไรเอามาให้ฉันก่อนดีกว่า" นางไม่ยอมกลับไปมือเปล่าแน่

          "แต่ว่า..."

          "ผู้หญิงคนนี้ต้องการเงินเท่าไรครับ" ยิ่งอีธานถามแบบนี้ก็ยิ่งแสดงว่าเข้าใจในสิ่งที่คุณนายสร้อยทองพูด ชลาลัยยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้ามากขึ้นไปอีก

          "ไม่เป็นไรค่ะ คุณอีธาน เรื่องนี้ฉันจัดการเอง ขอโทษด้วยที่รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณ นี่ใกล้เวลาเรือจะออกแล้วคุณออกไปรอที่ล็อบบี้ดีกว่าค่ะ" ชลาลัยอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีกแล้ว

          "ห้าหมื่น ฉันต้องการเงินห้าหมื่น" คุณนายสร้อยทองพูดเสียงดังฟังชัด แถมยังทำมือทำไม้เป็นภาษาใบให้อีธานรู้อีกว่าห้าหมื่น

          "อะไรกันคะ พี่สร้อย ลัยบอกแล้วไงว่าขอผ่อนดอกเบี้ยเดือนละหมื่นเดียวก่อน เงินห้าหมื่นลัยจะไปหามาให้จากไหนคะ" หญิงสาวพูดด้วยความตกใจ

          ลำพังแค่ค่าที่พักสามวันของนักท่องเที่ยวรายเดียวในรอบเดือนนี้ จันทร์เจ้ารีสอร์ทก็มีเงินเข้ามาแค่ไม่ถึงห้าหมื่นด้วยซ้ำ ซึ่งเงินส่วนหนึ่งจะถูกนำไปจ่ายเป็นค่าอาหารสำหรับรับรองแขก และที่เหลือคือดอกเบี้ยที่ชลาลัยต้องจ่ายให้เจ้าหนี้หน้าเลือดอย่างคุณนายสร้อยทองทุกเดือน

          ถ้าเดือนนี้ไม่มีแขกมาพักอีกเท่ากับว่าจะไม่มีรายได้เข้ามานอกจากนี้ เงินเดือนของพนักงานก็คงจะไม่ได้รับอีกเหมือนเคย

          "ฉันไม่รู้ แต่ว่าวันนี้เธอต้องจ่ายฉันมาห้าหมื่นบาทขาดตัว" คุณนายสร้อยทองยืนยันคำเดิม

          "แต่ว่า..."

          "ไม่มีแต่ ถ้าหล่อนไม่จ่ายฉันห้าหมื่นวันนี้ งั้นฉันคงต้องขอดอกเบี้ยติดมือกลับไปล่ะนะ"

          ว่าแล้วคุณนายสร้อยทองก็ถือวิสาสะเดินเข้าไปในออฟฟิศของรีสอร์ท แล้วกวาดสายตามองไปรอบห้องเพื่อหาของที่มีค่าห้าหมื่นบาท อย่างน้อยนางก็ยังได้ของไปแปรเปลี่ยนเป็นเงิน ดีกว่าไม่ได้อะไรกลับไปเลย

          "อย่านะคะ พี่สร้อย" ชลาลัยร้องลั่น เมื่อเจ้าหนี้หมายมั่นไปที่พระพุทธรูปเก่าแก่ซึ่งเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจตกทอดมาจากบรรพบุรุษ

          องค์พระงามกำลังจะตกอยู่ในเงื้อมมือคนใจร้าย ชลาลัยน้ำตาตกในพูดไม่ออก เมื่อเห็นคุณนายสร้อยทองเอื้อมมือไปอัญเชิญพระพุทธรูปลงมาจากหิ้ง

          "พี่สร้อย ลัยขอนะคะ อย่าเอาพระลัยไปเลย" หญิงสาวอ้อนวอนเสียงเครือ

          "ถ้าอยากได้ก็เอาเงินห้าหมื่นไปนิมนต์ท่านกลับมานะ วันนี้ฉันนิมนต์ท่านไปเป็นมิ่งขวัญที่บ้านก่อน อ้อ สิ้นเดือนนี้ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากได้ทั้งต้นทั้งดอกคืนให้หมด ขี้เกียจข้ามไปข้ามมาทวงเงินแค่ไม่กี่แสน หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังนะ ชลาลัย"

          อีธานไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาเดาว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดี ไม่เช่นนั้นชลาลัยคงไม่เช็ดน้ำตาที่ไหลซึมออกมาแน่

          "มีอะไรให้ผมช่วยไหม" อีธานถามด้วยความห่วงใย

          "ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องของฉัน ฉันจัดการเองได้" ชลาลัยทรุดลงกับพื้นร่ำไห้สะอื้นอย่างหมดแรง เมื่อคุณนายสร้อยทองอัญเชิญพระพุทธรูปเดินออกจากห้องทำงานไป

          ก่อนที่คุณนายเจ้าหนี้จะนำของที่เป็นค่าดอกเบี้ยออกไปนั้น มีนาก็เดินมาที่หน้าออฟฟิศพอดี ทันทีที่เห็นว่าหญิงวัยกลางคนทำอะไรพี่สาวตน เธอก็จัดการทุกอย่างแทนทันที

          "ห้ามเอาอะไรของที่นี่ไปแม้แต่ชิ้นเดียวนะ เอาพระคืนมาเดี๋ยวนี้" เสียงดังเอะอะหน้าออฟฟิศทำให้ชลาลัยต้องฝืนใจลุกขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

          "มีน อย่า" เธอรีบห้ามน้องไว้

          "พี่ลัย พระเป็นของพ่อนะ เราทุกคนกราบไหว้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่ใช่สิ่งของที่จะเป็นดอกเบี้ยลดหนี้ได้ คนใจยักษ์ใจมารเท่านั้นถึงคิดที่จะทำแบบนี้" มีนาพูดด้วยความโกรธ

          "นังมีนา แกกล้าดียังไงมาว่าฉันแบบนี้" คุณนายสร้อยทองเริ่มโมโห

          "คุณนายเอาของอื่นไปฉันพอทำใจได้ แต่นี่คุณนายคงสิ้นคิดแล้วจริงๆ ถึงได้เอาพระไปขัดดอก ดอกเบี้ยหน้าเลือดที่จ่ายเท่าไรก็ไม่มีวันหมด"

          "นังมีนา" คราวนี้คุณนายเจ้าหนี้แทบกระอักเลือด

          "ถ้าคิดว่ากล้าอุ้มท่านไปจากที่นี่ก็เชิญ แต่ฉันบอกเลยว่าคุณนายจะได้กลับเข้าฝั่งหรือเปล่าไม่รู้นะ"

          "นี่แกแช่งฉันเหรอ"

          "เปล่า แต่กรรมมันมีจริงคุณนาย โดยเฉพาะกรรมที่คิดจะยึดแม้กระทั่งพระไปเป็นเงินดอกเบี้ย"

          คราวนี้คุณนายสร้อยทองจำต้องยอมให้มีนาสักครั้ง นางวางพระพุทธรูปลงในที่สุด ชลาลัยค่อยโล่งใจว่าอย่างน้อยของมีค่าที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจเพียงสิ่งเดียวที่มีอยู่ก็ยังรักษาไว้ได้

          "เอาเงินห้าหมื่นมาคืน ไม่งั้นอย่าว่าแต่พระเลย ทั้งรีสอร์ทฉันก็จะขายให้หมด" คุณนายสร้อยทองสะบัดหน้าเดินจากไป

          สองพี่น้องโผเข้ากอดกันแน่น ชลาลัยร่ำไห้ออกมาด้วยความคับแค้นใจ ในขณะที่มีนาได้แต่เก็บความรู้สึกทุกอย่างไว้ในใจเพียงลำพัง แล้วทำหน้าที่ปลอบประโลมพี่สาวที่สะอื้นในอ้อมกอดเวลานี้