เข้าสู่ระบบ“นี่ท่านไม่รู้เรื่องเลยเช่นนั้นหรือ!?” ฮัวอู๋เฉิน เจ้าสำนักแห่งหุบเขากระบี่ผู้มีความคุ้ยเคยกับนางอดถามออกมาไม่ได้“ข้าผู้น้อยโง่เขลา ขออาวุโสฮัวได้โปรดชี้แนะด้วยเจ้าค่ะ” เสิ่นหลีหันไปประสานมือกล่าวตามจริง“ฮ่า ๆ ข้าว่าแล้วเห็นหรือไม่ว่าเจ้าสำนักอย่างเจ้าย่อมไม่รู้เรื่องจริงเสียด้วย” ผู้พูดจะเป็นใครไ
“เพิ่มกำลังรักษาการณ์หน้าทางเข้าเป็นสามเท่า! และเชิญหัวหน้าสำนักทุกแห่ง ไปรวมตัวกันที่เรือนพักของสำนักไท่ชูเดี๋ยวนี้!”“น้อมรับคำสั่งขอรับ”...เกือบหนึ่งชั่วยามต่อมา ขบวนของผู้นำและผู้อาวุโสสำนักใหญ่ก็มาหยุดยืนอยู่หน้าซุ้มประตูเรือนพักของสำนักไท่ชู และเมื่อพวกเขาได้เดินผ่านประตูเข้าไปด้านใน ภาพตรงห
รุ่งอรุณของวันใหม่ค่อย ๆ ขับไล่ม่านราตรีออกจากเมืองชิงหลานอวี้ทีละน้อย ทว่าหลังผ่านค่ำคืนอันยาวนานและน่าสะพรึงกลัว เมืองทั้งเมืองกลับมิได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความครึกครื้นดังเช่นหลายวันที่ผ่านมาเนื่องจากกลิ่นไหม้เกรียมของอัสนีบาตและเถ้ากระดูกมารยังคงคละคลุ้งจาง ๆ ในสายลมหนาว ตามแนวกำแพงเมืองทิศเหนือม
เสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่าลูกสมุนมารดังระงมไปทั่วทั้งพงไพร เมื่อกระแสอัสนีบาตแห่งกฎสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์แล่นผ่าน ร่างกายของพวกมันก็พลันชะงักงัน ก่อนจะถูกสายฟ้าสีทองผ่าทะลวงร่างจนกล้ามเนื้อและโลหิตดำทะมึนระเบิดออกเป็นจุล บางตัวที่อยู่ใกล้รอยแยกมิติก็ถูกคลื่นกระแทกของอัสนีบาตแผดเผาจนกลายเป็นเถ
เปรี้ยง!!!แม้เสียงฟ้าจะผ่ากึกก้องกัมปนาท แต่ทว่ามังกรอัสนีทองคำทั้งแปดสายที่เหลือกลับมิได้พุ่งกระแทกลงมาอย่างรวดเร็วเพื่อหมายจะทำลายล้าง หากแต่พวกมันกำลังเคลื่อนตัวลงมาอย่างเชื่องช้า สง่างาม และเปี่ยมล้นไปด้วยมหาอำนาจ ทุกระยะที่มันทิ้งตัวลงต่ำ ห้วงมวลอากาศรอบลานหน้าเรือนพักสำนักไท่ชูก็แหลกสลายเป็นเ
กรงเล็บสีดำมะเมี่ยมที่เหลือรอดอีกข้างและส่วนหัวที่เต็มไปด้วยเขาแหลมคม พลันโถมกระแทกเข้าใส่รอยต่อมิติอย่างไม่คิดชีวิต มารโบราณออกแรงฉีกกระชากปากแผลแห่งความว่างเปล่าจนขยายกว้างออกไปเกือบสิบจั้งกระทั่งในที่สุดร่างมหึมาครึ่งท่อนบนของมันก็โผล่พ้นรอยแยกออกมาได้ในที่สุด... ลมหายใจพิษของมันพวยพุ่งทำลายแนวเ







